donderdag 9 november 2017

Namibie, part 8

Vanuit Swakopmund hebben we ons door Californische Jay laten rondrijden door het Dorob National Park, in en om de bedding van de Swakopmund rivier, op zoek naar een plant. Te weten de Welwitschia, die 2.500 jaar oud kan worden en die (in al die tijd) slechts 2 bladeren heeft. Een trage groeier dus, maar wel een volhouder. Na een lange hobbelige rit door een soort van maanlandschap waar geologen ontzettend enthousiast van schijnen te worden, kwamen we inderdaad uit bij, laten we zeggen, 'Welwitschia Avenue', een zandpad met enkele tientallen van die planten bij elkaar. Waarom dáár een clustertje, en verder in de wijde omtrek helemaal nergens, de wetenschap staat voor raadsels. Wél vrij zeker is dat Sir David Attenborough hier ook heeft gestaan (al ontbreekt de plaquette).

Na nog een genoeglijke middag in Swakopmund zijn we nu doorgereden naar Cape Cross, 140 kilometer naar het noorden langs de 'Skeleton Coast' (vanwege de vele schepen die hier zijn vergaan). Één pitoresk wrak hebben we gezien, volledig overgenomen door vogels, de overige wrakken liggen wat verder naar het noorden.

Cape Cross bestaat uit een kolonie van Kaapse pelsrobben en een lodge, gelukkig met een beetje ruimte ertussen, want wij zitten in die lodge en zo'n kolonie stinkt héél erg. Wel een mooi gezicht natuurlijk, al die beesten bij elkaar. En ook een boel herrie trouwens.

Vanuit de lodge zien we af en toe een (beetje) verdwaalde pelsrob op het strand, met daar achter slierten van trekvogels (aalscholvers?) die allemaal naar het zuiden vliegen.

Morgen nog een lange rit (wel over asfalt) naar Okahandja, waar niet veel te beleven is, en overmorgen naar het vliegveld. Dus wellicht is dit onze laatste post.

Bij de foto's:
- linksboven: 'Weliwitschia Avenue' in Dorob National Park
- rechtsboven: twee Welwitschia's
- linksonder: de brede en lege straten van Swakopmund
- rechtsonder: Cape Cross, voormalige picknickplaats voor Homo Sapiens

dinsdag 7 november 2017

Namibie, part 7

De slechtste wegen liggen nu wel achter ons, want we zijn inmiddels in Swakopmund aangekomen. Dat is een geliefd overwinteringsoord voor Duitsers op leeftijd, want er zijn uit de koloniale tijd genoeg zaken overgebleven om je thuis te voelen (als je een Duitser bent, voor anderen is het vooral vreemd om ineens voor kaufhaus Woermann te staan).

Onze laatste dag in de Desert Homestead hebben we vooral geluierd bij en in het zwembad, en een korte bergwandeling in de omgeving gemaakt. We mochten toch ook wel een beetje uitslapen, nadat we de vorige dag om 4.30 uur waren opgestaan voor onze trip naar Dead Vlei & Sossusvlei. We hadden de gehele lodge zo goed als voor ons alleen, want vrijwel iedereen was vandaag bezig met die lange trip.

Op weg naar Swakopmund kom je langs Solitaire, wereldberoemd in onze extended family, en natuurlijk reden om er weer een stukje appeltaart te eten. Het is niet meer dan een benzinepomp (booming business met banden plakken), een bakkerij, een restaurant en een kleine lodge, omgeven door autowrakken. Maar desondanks is het er gezellig druk, want iederen die langs komt wil wel even uitstappen.

We waren er al achter dat Google nogal optimistisch is in zijn schattingen van reistijden, maar op de rit naar Swakopmund bereikte de mismatch tussen Google-fictie en (onze) realiteit een nieuw hoogtepunt, want we deden er met bijna 8 uur 2 keer zo lang over. Het zal wel komen omdat we proefondervindelijk hebben vastgesteld dat die andere fictie ('als je maar snel genoeg over een slecht wegdek rijdt heb je er veel minder last van') naar de mestvaalt der onjuist hypothesen kan worden verbannen. Wijzelf en onze auto trillen gewoon uit elkaar als we dat doen. Dan maar wat langer onderweg.

Bij de foto's:
- 1: Een groep Oryxen komt langs bij de Desert Homestead Lodge
- 2: Stop in Solitaire; zó slecht is onze auto nu ook weer niet
- 3: De vreemdste snuiter die we tot nu toe tegen kwamen (mogelijk had hij er al 300 kilometer lopend opzitten sinds de laatste nederzetting, en nog 30 te gaan tot de eerstvolgende). Overigens kwamen we ook 2 fietsers tegen, even niet peddelend maar rustend onder een open tentafdakje op het heetst van de dag
- 4: De Duitse huizen van Swakopmund, met de woestijn op de achtergrond

zondag 5 november 2017

Namibie, part 6

Loes & Ronald in Dead Vlei. Kort nadat we dit filmpje hadden gemaakt, kregen we van een tourist guide te horen dat drones in natuurparken streng verboden zijn, omdat ze door stropers worden gebruikt op zoek naar neushoorns (nou komen die in dit deel van het land niet echt voor, maar toch...). Omdat er geen park ranger in de buurt was zijn we ontsnapt aan boete, inbeslagname of erger...

zaterdag 4 november 2017

Namibie, part 5

In Aus hebben we een mooie wandeling gemaakt bij de Klein Aus Vista Lodge (volgens onze sundowner tourguide van de vorige dag 'the enemy', om redenen die ons niet helemaal duidelijk zijn geworden). Prachtige natuur, gelardeerd met geschutsstellingen die de Duitsers hier rond 1913 hebben aangelegd.

Na een rit van 340 kilometer (waarvan 336 over gravel) zitten we nu in de 'Desert Homestead Lodge'. Onderweg weer zo'n onwaarschijnlijke pleisterplaats (Helmeringhausen) waar in het wijdse en dorre 'niets' een prachtige tuin is aangelegd en een terras dat plaatselijk beroemd is vanwege haar appeltaart. Welnu, het was eerder 'taartappel' (een heleboel gloeiend hete appel met een dun laagje kruimels er bovenop) maar toch een welkome pitsstop.

Intussen worden we links en rechts voorbij gesjeesd door durfals in onverwoestbare auto's, terwijl wij af en toe afzakken tot 20 km/u omdat er anders hele enge geluiden uit de wielkasten komen. Affijn, we waren vroeg vertrokken, dus ook voor een rit van 7 uur draaien we onze hand niet om.

Hier 'in de buurt' (nou ja, 100 km verderop) ligt Sossusvlei, de meest bekende attractie van Namibie. We zijn deze ochtend om 4.30 uur opgestaan om het mooie ochtendlicht daar te kunnen meemaken. En omdat (snel) rijden in het donker voor ons misschien iets te hoog gegrepen is, hebben we ons laten vervoeren in de jeep van de lodge. Verrassend fris, zo'n open auto om 5 uur in de ochtend! En dat dat ding (of anders wel wijzelf) niet uit elkaar trilt is onvoorstelbaar, als de driver met 80 km/u over het meest ellendige en gecorrugeerde (geribbelde) wegdek zoeft.

De Sossusvlei, en naastgelegen Deadvlei, zijn echter fantastisch. Geflankeerd door de hoogste zandduinen ter wereld ('Big Mama' & 'Big Daddy', elk ruim 300 meter), met een prachtige rode kleur, staan hier bomen die 700 jaar geleden of meer werden 'overvallen' door de aankomst van die duinen en toen zijn gestorven. Er zijn hier, vanwege de grote droogte, geen micro-organismen die het hout zouden kunnen afbreken. Dus als wij er niet met onze tengels (en onze micro-organismen) aanzitten, dan staan ze hier over 700 jaar nog.

Bij de foto's:
- 1: Loes op de Schanzen-trail, bij Klein Aus Vista
- 2: Ronald volgt het (opgegeven) spoor in Aus, langs de kerk
- 3: Dreigende luchten boven de Desert Homestead lodge
- 4: Op weg naar Deadvlei / Sossusvlei
- 5: Deadvlei

donderdag 2 november 2017

Namibie, part 4

Gisteren vertrokken van de Fish River Lodge naar Aus. De eerste 20 kilometer was wel de meest beroerde weg tot nu toe, en nam meer dan een uur in beslag. Daarna ging het een stuk beter, maar vreemd genoeg ging het tot dan dorre landschap over in een moerasachtig gebied. De eerste paar regenpoelen waren nog wel te doen, maar de (ongeveer) zevende werd toch echt te groot (en mogelijk te diep) voor onze tweewielaangedreven auto. Gelukkig zaten we op een punt waar het mogelijk was om om te keren en een alternatieve route te nemen (ook al werd de rit daardoor wel 50 kilometer langer). Anders zaten we daar nu nóg te wachten tot die poel eens een beetje zou opdrogen.

Nu dus in Aus, in de 'Bahnhof Hotel' (terwijl hier al jaren geen trein meer rijdt). In de vooravond zijn we op pad geweest met een (blanke) lokale gids/zakenman/boer/historiscus/all round regelneef van Duitse afkomst, en kregen we heel veel (sommigen onder ons zouden zeggen 'te veel') te horen over de rol van Aus in de Eerste Wereldoorlog, de wederwaardigheden van de Duitse en Zuid-Afrikaanse troepen die hier toen tegenover elkaar stonden, de (in)competentie van de Namibische overheid, en de gebrekkige werkethiek van zijn zwarte personeel. Zo weten we nu dat men bij de Aus Kliniek, die er vrij nieuw uitziet, tot niet meer in staat is dan het voorschrijven van 1 of 2 aspirines (voor welke kwaal dan ook). En dat men op het politiebureau, dat er óók vrij nieuw uitziet, niet zozeer de orde handhaaft (die handhaaft zichzelf hier vrij goed), als wel nutteloze roadblocks opwerkt om locals & touristen met fictieve overtredingen geld uit de zak te kloppen. Deze werkzaamheden lijken wat op hun retour sinds onze gids zijn bekeuring voor 'stoppen na een stopteken, maar op de verkeerde plaats' tot in de hoofdstad heeft aangevochten, met uiteindelijk succes. 

Hij bracht ons met zijn stoere en vierkante Mercedes ('Finally a real car in this godforsaken Toyota-country') naar een prachtige granieten heuveltop (waarbij de auto soms hellingen van meer dan 30% moest overwinnen, op een ondergrond van losse rotsen), voor een mooie afsluiting van de dag. Top.

Bij de foto's:
- boven: kandidaat voor de 'worst road award 2017'
- links midden: Loes geeft aan dat déze plas een maatje te groot is voor een simpele Toyota
- rechts midden: zonsondergang boven Aus
- onder: een 'echte auto', in de traditie van Star Trek ('to boldly go where no man has gone before...')

dinsdag 31 oktober 2017

Namibie, part 3

De lodge biedt dagtochten aan om te voet af te dalen naar de Fish River en weer terug. Dat vinden we echt iets teveel van het goede. Bovendien varieert het weer hier op de rand van de canyon van woest onweer tot brandende hitte (ook hier gemopper over climate change en de VS). Wij houden het bij een sundowner-tour met de jeep van de lodge en bij wandelingen naar het zuiden (gisteren, verdwalen is niet mogelijk zolang je de afgrond aan je linker zijde houdt) en noorden (vandaag, afgrond / rechter zijde). Overal, en voortdurend, verbluffende uitzichten.

Maar eigenlijk hoef je daarvoor niet eens op pad, want die zie je ook al vanuit je bed (de accomodaties hebben een glazen pui gericht op de canyon). Dus toegegeven, we hebben ook 'gelounged' (in onze eigen kamer en op ons eigen terras).

Het zwembad was wederom (net als op eerder lokaties) een 'zichtzwembad', in de zin dat het water stervenskoud is.

Bij de foto's:
- boven: Loes kijkt uit over de Fish River Canyon
- links midden: staat er eens een boom, wordt ze volledig in beslag genomen door wevernesten
- rechts midden: draconische maatregelen tegen de sterke zon (nee dit wordt niet mijn nieuwe profielfoto)
- links onder: slecht weer in aantocht tijdens de sundownertour
- rechts onder: drone-selfie vanuit de canyon (altijd spannend of dat ding nog weer terugkomt)

maandag 30 oktober 2017

Namibie, part 2

De laatste 100 kilomter naar de Fish River Lodge (d.w.z. 3 uur rijden) werd het weer zeer onstuimig. Sterke wind, als je de auto verliet werd je gezandstraald (als het niet regende) of gewaterboarded (als het wel regende) of iets daar tussenin. Ondertussen sloeg de bliksem links en rechts in, en dan ga je je toch wat onveilig voelen in een voorwerp (auto) dat vele malen hoger is dan vrijwel alle struiken in de buurt.

Afin, uiteindelijk toch goed aangekomen bij de lodge. Het dichstbijzijnde asfalt is hier 120 kilometer vandaan, dus je mag gerust zeggen dat we hier 'lekker afgelegen' zitten. En hoewel onze auto 3 keer zo groot is als die in Utrecht, ziet ze er op de parkeerplaats van de lodge toch een beetje zielig uit, tussen al die landcruisers, range rovers en wat niet al. Hoe het uberhaupt gelukt is om hier gastenverblijven en een restaurant neer te zetten is een raadsel. Het is dus best acceptabel dat het hier is 'eten wat de pot schaft'. Bovendien, het dichtstbijzijnde alternatief is 4 uur verderop.

Prachtig gelegen op de rand van de Fish River Canyon, de '2e grootste' ter wereld (als je het aan Namibiers vraagt), maar Zuid-Afrikanen en Mexicanen hebben ook forse canyons in de aanbieding en denken daar anders over. Hoe dan ook, de uitzichten zijn magistraal (en niet echt goed op foto vast te leggen) en de wandelingen ook.

Bij de foto's:
- links boven: Springbok, de Daisy Country Lodge, met pauwen en (wat een 'geluk'...) een huwelijksfeest
- rechts boven: de omgeving van de Daisy Country Lodge
- links midden: de C13 tussen Aussenkehr en Rosh Pinah, bij het kruisen van de Fish River (die hier in dit jaargetijde zo goed als droog ligt)
- rechts midden: zon & regen boven de Fish River Canyon
- onder: slecht weer in aantocht op de C463

zondag 29 oktober 2017

Namibie, part 1

 
Weinig WiFi de laatste dagen, dat staat in (dit deel van) Namibie voor 'Wantonly Interrupted Fickle Internet'.

De tocht van Clanwilliam naar Springbok was mooi maar niet zo enerverend; 350 kilometer over een prima weg door dor landschap, met om de 100 kilometer een plaatsje van drie straten. Maar de tocht van Springbok naar de Fish River Lodge had heel wat meer voeten in aarde. 9.5 uur onderweg (waarvan 1 uur besteed aan grensformaliteiten, vooral aan de zuid-afrikaanse kant is dat echt een werkverschaffingsproject met 3 aparte loketten en 3 aparte slagbomen).

Het merendeel van de tijd zaten we op wegen zoals in dit filmpje, dat eerst de route langs Aussenkehr laat zien (het laatste teken van menselijke 'beschaving' voor 100 kilometer langs de C13), en vervolgens de route langs de Oranjerivier (de grens met Zuid-Afrika). Dus een beetje gammel kwamen we wel aan (de auto niet, die doet het nog prima).

vrijdag 27 oktober 2017

Zuid-Afrika, part 7

Zo, dat was onze eerste wat langere rit, van Stellenbosch naar Clanwilliam, zo'n 250 kilometer. Maar nog wel over prima geasfalteerde wegen zonder noemenswaardige potholes (dat is in het oosten van het land, bij Jo'burg & Kruger park, wel anders). Vanaf nu is het over met de verfijnde terrasjescultuur van de Kaap-regio.

Net buiten Stellenbosch hebben we het 'taalmonument' bezocht, een bouwwerk ter meerdere eer en glorie van het 'afrikaans'. Dat is natuurlijk ook vooral de taal van de apartheid, dus om die eer en glorie een beetje waardenvrij en 'niet fout' uit te dragen is nog best een klus. Niet helemaal gelukt, met gezellige nederduitsche matrozenmuziek in het bezoekerscentrum en een betonnen monument dat qua bouwstijl een kruising lijkt tussen de visies van Le Corbusier & Mussolini. Fascinerend uitje dus weer.

Na Paarl (dat een mooie hoofdstraat heeft van ongeveer een kilometer, die helaas is versnipperd over een hoofdstraat van ongeveer 11 kilometer) begint dan eigenlijk de grote leegte van de west-kaap. De woeste Cederbergen de gehele dag aan de rechterhand, en verder af en toe een slaperig plaatsje als Gouda of Citrusdal.

Vandaag zijn we vanuit Clanwilliam die Cederbergen ingetrokken, voor een wandeling langs de prehistorisch rotsschilderingen van de oorspronkelijke bewoners, de San. Prachtig verlaten gebied. Het leek ook erg geschikt om onze drone weer eens uit te laten maar die zagen we bijna met de wind verdwijnen richting Kalahari. Toch nog een paar plaatjes kunnen schieten.

Morgen 350 kilometer naar Springbok (over asfalt), en de dag daarna ruim 500 kilometer naar Fish River Canyon in Namibie (grotendeels over gravel). Wellicht laat de volgende post dus een tijdje op zich wachten.

Bij de foto's:
- links boven: Loes bij het 'taalmonument' in Paarl
- rechts boven: drone-selfie in de Cederbergen
- links onder: 'hier moeten ze ergens te vinden zijn...'
- rechts onder: gevonden

woensdag 25 oktober 2017

Zuid-Afrika, part 6

Gisteren hebben we vanuit Stellenbosch een aardig stukje gefietst richting de 'Jonkershoek Nature Reserve', en dat was best hard werken door de vele klimmetjes. Wel een prachtige omgeving, met aan alle kanten wijnranken en, verder weg, dramatische bergpieken om je heen. De (semi-verplichte) fietshelm nemen we op de koop toe.

Dat het niet altijd feest is, blijkt vandaag; het heeft vrijwel de hele dag geregend. Een prima reden om zelfs twee musea op één dag te bezoeken, allebei fout en allebei leuk. The Rupert Museum bevat alleen werk van blanke (voornamelijk zuid-afrikaanse) kunstenaars. Vroeger heel normaal, nu nogal ongemakkelijk. De klassieke schoolplaten-esthetiek van Pierneef is ook iets waar je even aan moet wennen. Die schilder heeft, in opdracht van de zuid-afrikaanse spoorwegen, de 'mooiste plaatsen van het land' (zoals men dat zag in de jaren 30) vereeuwigd. Wellicht hoopten zijn opdrachtgevers dat daarmee de reislust van de zuid-afrikaanse bevolking zou worden aangewakkerd, maar of dat ook gewerkt heeft lijkt ons maar zeer de vraag, nu we zijn werken hebben gezien.

In de middag naar de 'Village Museum', dat klinkt niet direct als een 'fast paced adrenalin adventure', en dat klopt. Dames in klederdracht, elk met een eigen fooienpot, leggen, in huisjes uit de 18e eeuw, uit waar de bedstee staat en waartoe een fireplace dient. Zó sloom dat het echt weer leuk wordt. En bovendien, overdekt, hetgeen vandaag een pré is.

Stellenbsoch huisvest één van de belangrijskte universiteiten van het land. Die hebben we vanmiddag ook nog even bekeken, want ze is grotendeels gehuisvest in historische panden. Na een vlot rondje door de bijbehorende botaniche tuin, gaan we chillen op de hotelkamer, in afwachting van beter weer.

Dat komt er hoe dan ook, want de verwachting voor het weekend is 30 graden. En bovendien vertrekken we morgen naar Clanwilliam, honderden kilometers naar het noorden (dus richting de Namibische woestijn).

Bij de foto's:
- boven: op de fiets naar Jonkershoek, zicht op Rudera Wine Estate en de Simonsberg
- midden links: (te) steil stuk voor de fiets nabij de 'eerste rivier'
- midden rechts: één tuin, twaalf tuinmannen, arbeid is hier niet duur
- onder links: the village museum met dame in klederdracht
- onder rechts: deze houtsnijder lijkt gespecialiseerd te zijn in giraffes

dinsdag 24 oktober 2017

Zuid-Afrika, part 5

 
Vandaag geen lang verhaal, maar een filmpje gemaakt tijdens een rustpauze in onze fietstocht rond en door Stellenbosch

maandag 23 oktober 2017

Zuid-Afrika, part 4

Vandaag hebben we vrijwel geheel besteed aan de Cape Canopy Tour, door Lonely Planet recent uitgeroepen tot 'the number 2 tourist attraction on the planet'. Ik weet niet precies wat dat betekent, maar het klinkt als een aanbeveling, dus had ik Loes weten te overtuigen dat dit leuk zou kunnen zijn.

De tour bestaat uit een rit van 30 minuten in een 4x4 truck naar de top van één van de bergen van de Hottentots Holland Nature Reserve (tussen Hermanus en Stellenbosch), een afdaling met 11 verschillende zip-lines (tot 320 meter lengte aan toe) in de gorge van de Riviersonderend, een wandeling (nou ja, klim) van 30 minuten om weer uit die gorge te komen en wederom een rit van 30 minuten in die 4x4 truck om weer een beetje in de bewoonde wereld te komen (nou ja, bewoonde wereld, je moet zelf ook al een stuk over een gravel road rijden om uberhaupt bij de start van de tour te komen). En dat alles voorafgegaan door een 'briefing' over allerlei veiligheidszaken en het aanmeten van het harnas en de helm (om hygiënische redenen verplicht voorafgegaan door een haarnetje, hetgeen de foto's bepaald minder stoer maakt, maar ja).

Minder eng dan je zou denken, maar wel heel enerverend, om bungelend aan een kabel de afgrond in te stappen en met een kilometer of 60 over een ravijn te vliegen. Het is voorbij voor je er erg in hebt (en dat dan 11 keer). Je moet wel telkens lang wachten tot de gehele groep van 8 (+ één gids vooraf en eentje achteraf) de oversteek heeft gemaakt, zeker als mensen (een gezin uit Mauritius met 4 kinderen) wegens gebrek aan gewicht en dus snelheid stil komen te hangen ruim voor de finish-lijn. Want dan moet de gids zichzelf ook weer aanlijnen en een stukje terug om als 'tow truck' te kunnen fungeren. Op die manier waren we dus al met al 5 uur bezig. En met het ene sweatshirt dat we moesten delen was het ook bepaald frisjes (hoewel zonnig).

Daarna een mooie rit over de Franschoek-pass naar Stellenbosch, maar daar hebben we door de late aankomst nog niet veel van gezien. Later meer.

Bij de foto's:
- boven: per 4x4 door de Hottentots Holland Nature Reserve
- links onder: aankomst van Loes op zip-station 9.Guide Dennis (jarig en om die reden voorzien van een gouden helm/kroon) staat klaar om af te remmen
- rechts onder: Ronald overdenkt de volgende etappe (stoere bril, minder stoer haarnetje)