dinsdag 9 mei 2017

Ibiza, part 4

Onze laatste (complete) dag op Ibiza hebben we een bezoek gebracht aan Ibiza stad (a.k.a. Eivissa). Die staat op de wereld-erfgoedlijst, maar ja, dat zegt tegenwoordig niet zo héél veel want die lijst is erg lang geworden. Het meest bijzonder is Dalt Vila ('de oude stad'), een volledig door middeleeuwse muren omgeven heuveltop met kathedraal, kasteel, en hele nauwe straatjes. Mooie uitzichten over de zee (Formentera in de verte), de haven, en de iets 'minder oude stad' die aan de flanken van de heuvel ligt. Daar loopt de Carrer de la Verge, naar het schijnt het epicentrum van de uitbundige gay scene op het eiland, maar op het moment dat wij langs komen is het nog ruim te vroeg op de dag voor bronstige love parade's en wat dies meer zij. Bij wijze van uithangbord zit hier en daar wel al een etalagepop in matrozen-outfit op een balkonnetje, zodat iedereen weet waar (vooral) hij aan toe is.

En nu dan de laatste middag naast het zwembad. Morgen terug naar huis, we duimen voor vergelijkbaar weer maar dat zal er wel niet in zitten.

Zo begin mei is een geschikte periode om Ibiza te bezoeken: nog niet te heet, en nog niet te vol. Qua natuur zaten we prima in het noorden, het mooiste en rustigste deel van het eiland. Het partyleven speelt zich toch vooral elders af, en moet sowieso nog op gang komen: de seasonal opening van beruchte clubs als Privilege en Amnesia is pas over enkele weken.

Bij de foto's:
- boven: Ronald speurt vanaf Es Muro of er piraten in aantocht zijn, met Dalt Vila op de achtergrond
- links onder: Loes op de vestingmuur van Dalt Vila
- rechts onder: Carrer de la Verge

maandag 8 mei 2017

Ibiza, part 3

Op zondag vertrokken we eerst naar San Agnes, een gehucht van twee kroegen (dicht) en één kerk (open natuurlijk, op zondag), in het uiterste noord-westen van Ibiza. Een prachtige wandeling leidt naar de kust, waar je een mooi uitzicht hebt over Ses Margalides, een onbewoonde rots in de vorm van een hoefijzer, vlak voor de kust.
Volgens 'het boekje' kun je van hieraf afdalen naar de kust, maar dat deel hebben we geskipped.

Daarna door naar Sant Joan de Labritja, voor wat de Lonely Planet een 'kleinschalige markt met lokaal verbouwde voedingsmiddelen' noemt, maar in de praktijk toch meer lijkt op de eerder bezochte hippiemarkt van Las Dalias met één groentestal aan het begin en eentje aan het eind. Deze keer met muziek, (dus) wel erg gezellig.

In de avond maar eens géén restaurant op loopafstand (die hebben we nu verkend), dus na een kort ritje hebben we het volgende dorp, San Miguel de Balansat verkend. Wederom een prachtige kerkburcht, voorheen uitgerust met kanonnen op het dak, zodat in tijden van nood de gehele dorpsbevolking hier kon schuilen en terugschieten. En om de hoek een restaurant met het beste uitzicht van het eiland (nou ja, voor zover ons nu bekend), waar we vrijwel de enige eters waren (dat is dan wel weer een beetje sneu, en je wordt dan ook wel erg goed in de gaten gehouden).

Vandaag vroeg op pad om een ferry te nemen naar Formentera, het kleinere zusje van Ibiza, dat nóg meer laid back is, en een stuk kleiner en platter. In het verleden zijn hier nog al wat muzikanten langsgekomen om inspiratie op te doen (o.a. Pink Floyd en King Crimson), dus waarom ze dan Queen draaien op het terras waar we gaan lunchen is me niet duidelijk. De overtocht duurt een half uurtje, en met een huurfiets is het eiland goed te verkennen. Nou ja, met een goede huurfiets, die van ons rammelen nogal en hebben last van zakkende zadels en ander ongemak. Toch een mooie tocht langs de zoutpannen, het strand van Pujols, de 'hoofdstad' Sant Francesc Xavier, en het meer van Estany des Peix. Overigens is die laid back sfeer niet helemaal doorgekomen bij de vrachtwagenchauffeurs en motorrijders op het eiland, want op sommige wegen is fietsen hard werken.

Bij de foto's:
- links boven: het uitzicht bij Ses Margalides
- rechts boven: muziek & markt in Sant Joan de Labritja
- links onder: op weg naar Formentera (de haven van Eivissa)
- rechts onder: fietsen op Formentera (tussen de zoutpannen)

zaterdag 6 mei 2017

Ibiza, part 2

Gisteren op pad naar de kust bij Ses Salines, een gebied 'onder' het vliegveld met zoutpannen en mooie stranden (en 'Club DC10', waar men het geraas van vertrekkende vliegtuigen een plek probeert te geven in de mix). Dit schijnt hét strand te zijn voor 'mooie mensen', maar die hebben we, mogelijk vanwege het bewolkte weer, niet veel gezien (aan de andere kant: wellicht behoren we zelf ook wel tot deze groep...). Een mooie maar frisse wandeling naar de uiterste zuidpunt van het eiland, waar een massieve uitkijktoren ('Torre de Ses Portes') de zeestraat richting Formentera in de gaten houdt. En terug via een 'gay beach' (als we dat al niet wisten uit de boekjes werd dat wel duidelijk met een naakte fotoshoot en een enkele eenzaam afwachtende man in de duinen).

Op de terugweg aangelegd in San Gertrudis, alwaar het kijkdag bleek voor een later die dag te houden veiling. Er zat best wel wat moois tussen (Indiase tempeldeuren, Balinese parasols), maar niets dat je eenvoudig ingechecked krijgt. Dus kijken maar niet kopen. Wel een verrukkelijke lunch gescoord in 'Wild Beets', waar alles (nou ja, vooral het eten, maar de mensen toch ook wel een beetje) macro-, vega- of bio- is (of een combinatie daarvan). Heel gezond!

Op zaterdag wordt wekelijks de grootste 'hippiemarkt' van het eiland gevierd in Las Dalias. Tientallen stalletjes met sieraden, sandalen, dromenvangers, kiezels met magische krachten, enzovoorts. Heel leuk om te zien, maar het verschil tussen de verkopers (over het algemeen inderdaad behoorlijk hippie-achtige types) en de potentiele kopers (busladingen met dagjesmensen uit de resorts van de zuidkust) is wel érg groot. Daardoor voelt het toch een beetje als een tourist trap, ook al is het zeker niet zo begonnen.

Daarna weer een mooie kustwandeling gemaakt bij Portinatx (er zijn hier nogal wat plaatsen waarvan de naam eindigt op 'tx', dat spreekt niet zo lekker uit). Harde wind en veel zon aan een rotsachtige woeste kust, erg mooi.

Bij de foto's:
- links boven: de 'Torre de Ses Portes' bij Ses Salines
- midden boven: echte hippie en minder echte hippie in Las Dalias
- rechts boven: Club Malibu, bij Ses Salines (ook om 11.00 uur in de ochtend staat de lounge techno al lekker hard) Prijzig trouwens.
- links onder: kijkmiddag bij de veiling van 'Auction' in San Gertrudis
- rechts onder: de vuurtoen van Portinatx (en het rafelige pad er naar toe)

donderdag 4 mei 2017

Ibiza, part 1

De aanloop was niet zo goed. De vertrektijd van onze heenlucht werd achteraf vervroegd van 12.00 uur naar het onmenselijke tijdstip van 06.20 uur, en toen we met enige moeite deze vlucht hadden weten te annuleren om haar te vervangen door een andere, werd van die alternatieve vlucht de vertrektijd óók gewijzigd van 12.20 naar 7.20 uur. Volgens mij zijn we hiermee een stelselmatig patroon van oplichting op het spoor.

Maar nu we eenmaal op Ibiza zijn gearriveerd is dit onrecht snel vergeten. De kleine automaat die we hadden gereserveerd bleek niet beschikbaar, dus kregen we voor dezelfde prijs een BMW 218 mee, een fors uitgevallen laptop op wielen, waarvan zelfs zoiets triviaals als de bediening van de handrem al enige studie vereist. Ook maakt hij ernstig ontevreden geluiden als je bij het parkeren (te) dicht in de buurt van een obstakel komt. Maar verder rijdt het behoorlijk sofisticated.

In ons hotel, Can Maries, worden we verwelkomd door eigenaar Pepe, een gesoigneerde heer op leeftijd met strohoed, pochet en choker, die graag laat weten welke 'celebs' zoal zijn uitspanning aandoen. Wij hebben Leon de Winter & Jeesica Durlacher onthouden, en een reeks anderen vergeten en/of niet verstaan. Tot nu toe echter hebben we nog geen BN-er gespot. Het is natuurlijk ook nog vroeg in het seizoen. Veel strandhuizen staan nog leeg, en ook zijn nog lang niet alle winkeltjes open. Dat merk je ook aan de temperatuur; midden op de dag prima, maar in de ochtend of avond best fris.

Vandaag een mooie kustwandeling gemaakt vanuit Santa Eularia des Riu, aan de zuidkust. Dit is duidelijk niet het epicentrum van de clubscene, want hier tref je vooral Britten op leeftijd en vaak met bier (ook al is het elf uur in de ochtend). Voor de wandeling maakt dat allemaal niet uit, want eenmaal buiten het stadje kom je op het kustpad niet zoveel mensen meer tegen. Hele mooie zeezichten.

Foto's:
- linksboven: hippieparafernalia in San Gertrudis
- rechtsboven: Loes in Lounge-modus in Can Maries
- linksonder: langs de kust bij Santa Eularia
- rechtsonder: de kerk vanSanta Eularia

woensdag 7 december 2016

Lanzarote, part 3

Gisteren hebben we een mooie wandeling gemaakt over een landweggetje dat van Yaiza naar Femes loopt, over een heel wat steilere heuvel dan we ons van te voren haden gerealiseerd. We hadden dus echt wel een paar adempauzes nodig voor we het 'zadel' van de route hadden bereikt, met een prachtig uitzicht rondom over het zuidelijk deel van Lanzarote.

En vandaag nog weer een vulkaantocht ondernomen, deze keer rondom de Caldera Colorada. Allerlei prachtige kleuren rood, en hier en daar een 'bomba gigante' (een tijdens de vulkaanuitbarsting uitgespuugde steenklomp ter groote van één of twee terreinwagens) in het landschap. De Caldera Colorada is ontstaan in 1736, aan het einde van de laatste periode met grote uitbarstingen die in 1730 begon.

Vandaar uit nog eenmaal door naar de westkust, naar Caleta de Famara, een dorpje waarvan men zegt dat het vooral geliefd is bij surfers, maar vandaag even niet, want het is er bijzonder rustig. De zanderige straten en rafelige huizen zorgen eerder voor een noord-afrikaanse dan een spaanse vibe. Heerlijk weer vandaag, en dus ook genoeg reden om enige tijd door te brengen in een cabana langs het zwembad (zachtjes overpeinzend dat dat morgen allemaal weer heel anders wordt).

Bij de foto's:
- links boven: Loes op het overdekte terras van ons huisje
- rechts boven: Cabana bij de pool
- onder: de haven van Caleta de Famara, met de kliffen van Famara op de achtergrond

maandag 5 december 2016

Lanzarote, part 2

We verblijven in Uga, dat vlak tegen de wijngebieden van La Geria aan ligt. Duizenden kuilen in de lava, soms met een omcirkelend muurtje, en allemaal bevatten ze één (laag bij de grondse) wijnstruik. Die struiken zien er trouwens allemaal uit alsof het niet erg goed (of nog slechter) met ze gaat, maar er wordt toch echt wijn mee geproduceerd, die je op vele plaatsen langs de weg kunt proeven. Het is in ieder geval een intrigerend gebied om door te wandelen.

Zondagochtend naar Teguise, voor de wekelijkse markt. Net als vrijwel iederen op het eiland, zo te zien, Echt gezelig druk, maar we hebben geen oorbel, wierook of stukje lavazeep gekocht. Wel even staan lummelen bij de Canarische muzikanten die op het centrale pleintje van Teguise aan het smartlappen zijn.

Daarna door naar de noord-west kust bij Famara voor een mooie standwandeling. De packagetours zijn hier héél ver weg, dit is surfer country, en hier en daar staat een 'wild geparkeerde' camper voor degenen die 'away from it all' willen zijn.

Met het weer gaat het op en af, vandaag bijvoorbeeld hebben we onze vulkaanwandeling ingekort vanwege de regen, en hebben we ons heil gezocht aan de zuidoost kust, waar de zon ook niet echt scheen maar waar het tenminste wel droog was. Na een lange kustwandeling zijn we blijven hangen in Playa Blanca voor het avondmaal. Nu ja, we blijven hopen. Met de temperatuur is overigens niets mis (20+).

Bij de foto's:
- Boven: Ronald peinst in de wijngaarden van La Geria
- Midden: Muziek in Teguise
- Onder: Het strand van La Famara, waar men op het ergste is voorbereid

zaterdag 3 december 2016

Lanzarote, part 1

We zijn bezig met onze eerste trip naar de zon dit jaar, naar Lanzarote. Daar waren we 18 jaar geleden ook al eens, maar toen hebben we nog lang niet alle wandelingen gemaakt die er te maken zijn. Na de gebruikelijke vertraging in de vlucht en oponthoud bij het ophalen van de huurauto is het al goed donker voor we aankomen bij Casa el Morro in Uga, ons verblijf voor een week. Het lukt ons niet om het appartement te vinden aan de hand van de aanwijzingen die de eigenaar bij de ingang voor ons aan de muur heeft geprikt. Hoe groot kan dat terrein nu helemaal zijn? Afijn, na een telefoontje aan de helpdesk komen we er toch uit (een pikdonker paadje met onvindbare entree door een dichtbegroeide tuin), en dan wordt alles toch leuk. Een hippiehuisje, vol oosterse attributen en vooral heel veel kussens.

De volgende ochtend op pad voor onze eerste wandeling, rondom de Montana Cuervo, de eerste vulkaan die in 1730 tot uitbarsting kwam (in een periode van 6 jaar zouden er nog vele volgen, en werd het eiland 'onherstelbaar verbeterd'). Het felle zonlicht maakt ons een beetje doorschijnend, en de lavapaden lopen soms prima, soms vermoeiend als een rul zandstrand. Met blosjes op de wangen komen we thuis.

De tweede dag (vandaag) is het regenachtig, en komen we niet verder dan korte wandelingen bij de zoutpannen in het zuiden en langs de boulevard van Playa Blanca, dat er, voor een 'package holiday destination' eigenlijk best aardig uit ziet. Nu lijkt de regen weg te trekken en gaan we zo weer op pad.

Bij de foto's:
- Links: Calle el Morro (om de hoek van ons appartement)
- Midden boven: Loes in één van de naar schatting 37 cabana's die het complex rijk is.
- Midden onder: La Montana Cuervo
- Rechts: Avond in Uga

zaterdag 8 oktober 2016

Namen, België

Het heeft even geduurd, maar we zijn weer op pad. Deze keer naar Namen (Namur), misschien niet de meest voor de hand liggende bestemming voor een stedentrip, maar ons 'alibi' is dat de FIDEM hier exposeert, een vereniging van penningkunstenaars waar Loes lid van is. We moeten toch even met eigen ogen aanschouwen of haar werk er een beetje goed bij ligt of hangt, niet waar?

Bij Namen vloeien de Maas en de Sambre samen. Van oudsher een 'strategisch punt' dus, zoals blijkt uit het grote fort dat hier tussen beide rivieren in is gebouwd, de 'Citadel'. Je hebt er mooie uitzichten over de oude binnenstad en de wijde omtrek. Het centrum van namen staat vol mooie oude gebouwen, maar is tegelijkertijd nogal treurig (zoals dat zo vaak het geval is in België). Alleen extreme zonneschijn (quod non) zou in staat zijn om de melancholie te verjagen die tussen de middeleeuwse huizen hangt als een fijne mist.

In het Musée des Arts Anciens is een hele vleugel ingeruimd voor de penningen van de FIDEM. De deelnemende landen hebben er elk 1 of meer vitrines, en het staat er allemaal prima bij. De enige penning van Loes op deze expositie heeft een mooie centrale plaats gekregen in de Nederlandse uitstalling. Alleen jammer dat we in het uur van onze aanwezigheid slechts één andere bezoeker hebben ontmoet. Nou ja, misschien is het in het weekeinde wel drukker. Er wordt toch behoorlijk geadverteerd voor de expositie, met banners op straat en flyers in hotels en restaurants.

De tweede expositie speelt zich af in BUMP, de bibliotheek van de universiteit, met een aparte vleugel voor tentoonstellingen. Ook hier weer een prima ruimte (nu met 3 penningen van Loes), en ook hier is het niet erg druk. Nou ja, aan de presentatie kan het niet liggen, want die is gewoon goed.

Bij de foto's:
- links boven: Loes kijkt uit vanaf de Citadel
- rechts boven: Ronald in het sport park van de Citadel: 'Speelt Voor Het Vaderland!'
- midden: de Maas en de Citadel
- links onder: werk van Loes in het Musée des Arts Anciens
- rechts onder: ander mooi werk in het Musée des Arts Anciens

maandag 26 oktober 2015

Zuid Afrika, part 17

De laatste hele dag hier, en die gaan we besteden aan het Cape of Good Hope National Reserve. Heen via de 'Chapman Peak Drive', een spectaculaire, in de rotsen uitgehouwen route die om de hoek van ons hotel begint, op een plek waar men eerst geen route mogelijk achtte totdat ene 'de Waal' daar geen genoegen mee nam.

We beginnen wat later dan geplanned, want we hadden nog niet meegekregen dat hier de tijd is gewijzigd. Maar op deze maandagochtend valt de drukte in het nationale park wel mee.

Maar niet de wind! Hoewel de zon volop schijnt, en het op beschutte plaatsen al snel te heet is, is het op Kaap de Goede Hoop bepaald frisjes. Hoofddeksels kun je opbergen of vaarwel zeggen. En het pad dat we willen lopen, van de 'oude vuurtoren' (die zó hoog staat dat ze meestal in nevelen was gehuld, wellicht een van de redenen waarom hier in de loop der tijden meer dan 650 schepen zijn vergaan...) naar de 'nieuwe', is gewoon niet te doen vandaag; voor je het weet waai je van de Kaap af. We bezoeken enkele andere plaatsen in het park, maar ook daar is de wind zó sterk dat we ons tot korte 'wandelingen' moeten beperken: het kost al moeite genoeg om overeind te blijven.

Iets boven het nationale park, langs de Indische Oceaan, ligt Simon's Town, ooit begonnen als haven voor de britse vloot (met als bekendste matroos 'Just Nuisance', een Deense Dog van bovengemiddelde proporties die rond de jaren 40 officieel in de Royal Navy is opgenomen, en in de omgeving nog steeds wereldberoemd is). Nu liggen er ook veel plezierjachten, en zijn de meeste historische pandjes verbouwd tot boetieks van allerlei soort. Een aangename plek om even bij te komen (vooral ook omdat het er minder hard waait).

Dit is waarschijnlijk onze laatste post (over deze reis). We kunnen er veel over zeggen, maar dat doen we nu niet. Het was fantastisch.

Bij de foto's:
- links boven: Simon's Town
- rechts boven: Loes met, net als iedereen ter plaatse, een 'bad hair day' aan Kaap de Goede Hoop
- midden: zicht op de kaap vanaf de oude vuurtoren
- onder: 'Hout Bay Romance'

zondag 25 oktober 2015

Zuid Afrika, part 16

Laatste ochtend in Cape Town (en dan nog twee dagen in Hout Bay, 'om de hoek', en dan terug naar huis).

We wandelen op deze nog érg rustige zondagochtend (nou ja, het is natuurlijk ook de dag na de uitschakeling van het nationale rugbyteam voor het wereldkampioenschap. Iedereen heeft een kater) naar 'Haas', met naar verluidt de beste koffie in de stad. 'Truthcoffee' claimt die titel ook, erg lekker daar, maar je wordt wel vriendelijk verzocht of je geen suiker in je koffie wilt doen, 'want dat is met onze koffie niet nodig'. Dat gaat ver.

Maar voor we bij 'Haas' arriveren (óók heel lekkere koffie, en deze keer zonder commentaar), lopen we toevallig tegen de 'Muharram March' aan, een lange processie van in het wit geklede moslims die hun wijk (de Bo-Kaap) doorkruisen ter ere van de eerste maand van het islamitische jaar, voorafgegaan door een eerst bescheiden trommelende, maar daarna oorverdovend doedelzakkende Marching Band. De muzikanten kijken zeer serieus, maar de witte meute daarachter is lekker in de weer met ijsjes en zo. Het lijkt een gezellige zondagochtend.

Na een korte rit komen we aan in Hout Bay, een prachtige plek op het Kaapse schiereiland net onder Cape Town. Ooit alleen een vissersdorp, maar dat was toen. Het is hier allemaal wel 'rafeliger' dan je van Cape Town bent gewend. De arme townships en dure woonwijken liggen ook meer door elkaar heen. Leukste plek, op deze zondag, is de 'harbour market', in een vervallen loods in de haven. Een mix van Waterloopleinmarkt, Parade Festival en Culinaire Vrijmarkt, gelardeerd met veel zakkenrollers (althans, zo voelt het aan). Hier kun je alles kopen wat je niet nodig hebt en heel veel lekkere gerechten eten (maar wij hebben ons weten in te houden).

Bij de foto's:
- boven: 'Muharram March' in Bo-Kaap. Het is hier traditie om je huis een nieuw kleurtje te geven bij de grote gebeurtenissen in het leven. Regels: geen overleg met de buren, een ander kleurtje dan het vorige, en een beetje contrast met de rest van de straat (als dat nog lukt).
- midden: de baai en het strand van Hout Bay
- onder: 'Hout Bay Harbour Market'

zaterdag 24 oktober 2015

Zuid Afrika, part 15

We beginnen de dag met een wandeling op Lion's Head, een van de meest markante bergen rondom Cape Town. We dachten dat we vroeg begonnen (om de hitte voor te zijn), maar half Cape Town is ons voor (althans, het deel dat op zaterdagochtend bij wijze van fitness-uitje deze berg beklimt). Terwijl wij aan onze tocht beginnen, komt ons een gestage stroom jonge, goed geproportioneerde en zo te zien hoog opgeleide en welvarende Capetonions tegemoet in trainingsoutfits in primaire kleuren. Maar na een tijdje wordt het rustiger.

De uitzichten langs dit pad zijn weer adembenemend. Terwijl het pad stijgt, cirkelt het om de berg heen, dus zie je achtereenvolgens Camp's Bay, Clifton, Sea Point, Signal Hill, Cape Town CBD en Table Mountain. Tegen het einde krijgt het een steeds verticalere orientatie (met klimtouwen en trapjes e.d.), en op dat punt zijn we afgehaakt (d.w.z.omgedraaid), en via een alternatieve route weer afgedaald naar de auto (die inmiddels moederziel alleen langs de weg stond, terwijl we bij aankomst nog de grootste moeite hadden om een parkeerplek te vinden).

Daarna door naar Camp's Bay, waar het strandgebeuren op deze zaterdag in volle hevigheid gaande is. Dit schijnt het epicentrum te zijn van overwinterende BN-ers, maar wij hebben er geen gespot (het kan ook zijn dat sommige bij ons niet zo heel B zijn).

Het avondeten bij Alfonso's (we 'moesten' wel terug, want na ons vorige bezoek kregen we een voucher voor een gratis fles wijn) verliep rumoerig: het Zuid-afrikaanse rugby-team moest voor de world cup aantreden tegen Nieuw Zeeland, en dat is een historisch beladen wedstrijd. Pal na de afschaffing van de apartheid, werd Zuid Afrika in 1995 in eigen land wereldkampioen rugby in een finale tegen Nieuw Zeeland, waarbij Nelson Mandela in het stadion verscheen in het shirt van het nationale team de 'springboks', waarmee de tot dan toe blanke (en racistische) sport ineens een symbool van nationale eenheid en trots werd.

Het hele restaurant (nou ja, kroeg) leeft intens mee bij een groot scherm, terwijl wij tweetjes nogal allenig in de eetzaal onze 'wild platter' weg werken. Eerder op de dag viel al op dat de helft van alle mannen in een springboks sportshirt rondloopt. Helaas verliezen de springboks vanavond, en dus zal iedereen wel met een kater naar huis gaan.

Bij de foto's:
- links boven: de tafelberg (links) en Lion's Head (rechts)
- rechts boven: Loes op Lion's Head, met zicht op Signal Hill en Cape Town CBD
- onder links: het strand van Camp's Bay
- onder rechts: de 'wild platter' van Alfonso's, met 'waarschuwingsbordjes' voor (van links naar rechts) springbok, struisvogel & krokodil. Niet op de foto maar ook nog present: everzwijn

vrijdag 23 oktober 2015

Zuid Afrika, part 14

Voor de cook-tour moest ik vanmorgen naar de Bo-Kaap, een schilderachtige buurt van Kaapstad die vroeger bekend stond als de Maleische buurt, en het is nog steeds het centrum van de kaap maleise cultuur. Ongeveer 90% van de inwoners is moslim. Geen wonder dus dat het uitgangspunt van deze toer is het kennis maken met de kaap maleise keuken. Ons groepje bestond uit een zwitsers stel, mijzelf en onze gids. De zwitsers waren wat vertraagd. Toch wilde de gids alvast beginnen met de wandeling door de buurt. Toen het stel uiteindelijk alsnog opdook hebben we hetzelfde rondje nog een keer gedaan zodat ik het geschiedenisverhaal nogmaals te horen kreeg. Maar de zon scheen en het is een gezellige buurt dus who cares.

In de locale shop konden we sniffen en snuiven aan allerlei kruiden die in grote hoeveelheden in houten bakken lagen opgeslagen. Na wat inkopen gingen we aan de slag bij een local thuis. Het werk bestond voornamenlijk uit snijden en roeren want het grootste deel van de maaltijd had ze al voorbereid. Maar ik weet nu wel hoe ik samosa's moet vouwen en roti kan maken. De bovenkant van de ijskast diende als werkblad en het was knus en warm in het eenvoudige keukentje. Gelukkig dat ons clubje niet uit meer mensen bestond want dat had echt niet gepast. Om ongeveer 12.00 uur zaten we aan onze cape malay 3 gangen lunch en het smaakte voortreffelijk. Bovendien was het gezellig in dat kleine Bo Kaapse huisje en hebben we een leuke ervaring gehad.

Intussen had Ronald een fiets gehuurd waarmee hij Sea Point, Green Point, Waterfront & Castle heeft verkend.

Bij de foto's:
- links boven: Kookles in de Bo-kaap
- rechts boven: spice shop in de Bo-kaap
- onder: Ronald, met verplichte en nauwelijks passende fiets-helm ('another first') in Green Point, met Lion's Head op de achtergrond