woensdag 7 december 2016

Lanzarote, part 3

Gisteren hebben we een mooie wandeling gemaakt over een landweggetje dat van Yaiza naar Femes loopt, over een heel wat steilere heuvel dan we ons van te voren haden gerealiseerd. We hadden dus echt wel een paar adempauzes nodig voor we het 'zadel' van de route hadden bereikt, met een prachtig uitzicht rondom over het zuidelijk deel van Lanzarote.

En vandaag nog weer een vulkaantocht ondernomen, deze keer rondom de Caldera Colorada. Allerlei prachtige kleuren rood, en hier en daar een 'bomba gigante' (een tijdens de vulkaanuitbarsting uitgespuugde steenklomp ter groote van één of twee terreinwagens) in het landschap. De Caldera Colorada is ontstaan in 1736, aan het einde van de laatste periode met grote uitbarstingen die in 1730 begon.

Vandaar uit nog eenmaal door naar de westkust, naar Caleta de Famara, een dorpje waarvan men zegt dat het vooral geliefd is bij surfers, maar vandaag even niet, want het is er bijzonder rustig. De zanderige straten en rafelige huizen zorgen eerder voor een noord-afrikaanse dan een spaanse vibe. Heerlijk weer vandaag, en dus ook genoeg reden om enige tijd door te brengen in een cabana langs het zwembad (zachtjes overpeinzend dat dat morgen allemaal weer heel anders wordt).

Bij de foto's:
- links boven: Loes op het overdekte terras van ons huisje
- rechts boven: Cabana bij de pool
- onder: de haven van Caleta de Famara, met de kliffen van Famara op de achtergrond

maandag 5 december 2016

Lanzarote, part 2

We verblijven in Uga, dat vlak tegen de wijngebieden van La Geria aan ligt. Duizenden kuilen in de lava, soms met een omcirkelend muurtje, en allemaal bevatten ze één (laag bij de grondse) wijnstruik. Die struiken zien er trouwens allemaal uit alsof het niet erg goed (of nog slechter) met ze gaat, maar er wordt toch echt wijn mee geproduceerd, die je op vele plaatsen langs de weg kunt proeven. Het is in ieder geval een intrigerend gebied om door te wandelen.

Zondagochtend naar Teguise, voor de wekelijkse markt. Net als vrijwel iederen op het eiland, zo te zien, Echt gezelig druk, maar we hebben geen oorbel, wierook of stukje lavazeep gekocht. Wel even staan lummelen bij de Canarische muzikanten die op het centrale pleintje van Teguise aan het smartlappen zijn.

Daarna door naar de noord-west kust bij Famara voor een mooie standwandeling. De packagetours zijn hier héél ver weg, dit is surfer country, en hier en daar staat een 'wild geparkeerde' camper voor degenen die 'away from it all' willen zijn.

Met het weer gaat het op en af, vandaag bijvoorbeeld hebben we onze vulkaanwandeling ingekort vanwege de regen, en hebben we ons heil gezocht aan de zuidoost kust, waar de zon ook niet echt scheen maar waar het tenminste wel droog was. Na een lange kustwandeling zijn we blijven hangen in Playa Blanca voor het avondmaal. Nu ja, we blijven hopen. Met de temperatuur is overigens niets mis (20+).

Bij de foto's:
- Boven: Ronald peinst in de wijngaarden van La Geria
- Midden: Muziek in Teguise
- Onder: Het strand van La Famara, waar men op het ergste is voorbereid

zaterdag 3 december 2016

Lanzarote, part 1

We zijn bezig met onze eerste trip naar de zon dit jaar, naar Lanzarote. Daar waren we 18 jaar geleden ook al eens, maar toen hebben we nog lang niet alle wandelingen gemaakt die er te maken zijn. Na de gebruikelijke vertraging in de vlucht en oponthoud bij het ophalen van de huurauto is het al goed donker voor we aankomen bij Casa el Morro in Uga, ons verblijf voor een week. Het lukt ons niet om het appartement te vinden aan de hand van de aanwijzingen die de eigenaar bij de ingang voor ons aan de muur heeft geprikt. Hoe groot kan dat terrein nu helemaal zijn? Afijn, na een telefoontje aan de helpdesk komen we er toch uit (een pikdonker paadje met onvindbare entree door een dichtbegroeide tuin), en dan wordt alles toch leuk. Een hippiehuisje, vol oosterse attributen en vooral heel veel kussens.

De volgende ochtend op pad voor onze eerste wandeling, rondom de Montana Cuervo, de eerste vulkaan die in 1730 tot uitbarsting kwam (in een periode van 6 jaar zouden er nog vele volgen, en werd het eiland 'onherstelbaar verbeterd'). Het felle zonlicht maakt ons een beetje doorschijnend, en de lavapaden lopen soms prima, soms vermoeiend als een rul zandstrand. Met blosjes op de wangen komen we thuis.

De tweede dag (vandaag) is het regenachtig, en komen we niet verder dan korte wandelingen bij de zoutpannen in het zuiden en langs de boulevard van Playa Blanca, dat er, voor een 'package holiday destination' eigenlijk best aardig uit ziet. Nu lijkt de regen weg te trekken en gaan we zo weer op pad.

Bij de foto's:
- Links: Calle el Morro (om de hoek van ons appartement)
- Midden boven: Loes in één van de naar schatting 37 cabana's die het complex rijk is.
- Midden onder: La Montana Cuervo
- Rechts: Avond in Uga

zaterdag 8 oktober 2016

Namen, België

Het heeft even geduurd, maar we zijn weer op pad. Deze keer naar Namen (Namur), misschien niet de meest voor de hand liggende bestemming voor een stedentrip, maar ons 'alibi' is dat de FIDEM hier exposeert, een vereniging van penningkunstenaars waar Loes lid van is. We moeten toch even met eigen ogen aanschouwen of haar werk er een beetje goed bij ligt of hangt, niet waar?

Bij Namen vloeien de Maas en de Sambre samen. Van oudsher een 'strategisch punt' dus, zoals blijkt uit het grote fort dat hier tussen beide rivieren in is gebouwd, de 'Citadel'. Je hebt er mooie uitzichten over de oude binnenstad en de wijde omtrek. Het centrum van namen staat vol mooie oude gebouwen, maar is tegelijkertijd nogal treurig (zoals dat zo vaak het geval is in België). Alleen extreme zonneschijn (quod non) zou in staat zijn om de melancholie te verjagen die tussen de middeleeuwse huizen hangt als een fijne mist.

In het Musée des Arts Anciens is een hele vleugel ingeruimd voor de penningen van de FIDEM. De deelnemende landen hebben er elk 1 of meer vitrines, en het staat er allemaal prima bij. De enige penning van Loes op deze expositie heeft een mooie centrale plaats gekregen in de Nederlandse uitstalling. Alleen jammer dat we in het uur van onze aanwezigheid slechts één andere bezoeker hebben ontmoet. Nou ja, misschien is het in het weekeinde wel drukker. Er wordt toch behoorlijk geadverteerd voor de expositie, met banners op straat en flyers in hotels en restaurants.

De tweede expositie speelt zich af in BUMP, de bibliotheek van de universiteit, met een aparte vleugel voor tentoonstellingen. Ook hier weer een prima ruimte (nu met 3 penningen van Loes), en ook hier is het niet erg druk. Nou ja, aan de presentatie kan het niet liggen, want die is gewoon goed.

Bij de foto's:
- links boven: Loes kijkt uit vanaf de Citadel
- rechts boven: Ronald in het sport park van de Citadel: 'Speelt Voor Het Vaderland!'
- midden: de Maas en de Citadel
- links onder: werk van Loes in het Musée des Arts Anciens
- rechts onder: ander mooi werk in het Musée des Arts Anciens

maandag 26 oktober 2015

Zuid Afrika, part 17

De laatste hele dag hier, en die gaan we besteden aan het Cape of Good Hope National Reserve. Heen via de 'Chapman Peak Drive', een spectaculaire, in de rotsen uitgehouwen route die om de hoek van ons hotel begint, op een plek waar men eerst geen route mogelijk achtte totdat ene 'de Waal' daar geen genoegen mee nam.

We beginnen wat later dan geplanned, want we hadden nog niet meegekregen dat hier de tijd is gewijzigd. Maar op deze maandagochtend valt de drukte in het nationale park wel mee.

Maar niet de wind! Hoewel de zon volop schijnt, en het op beschutte plaatsen al snel te heet is, is het op Kaap de Goede Hoop bepaald frisjes. Hoofddeksels kun je opbergen of vaarwel zeggen. En het pad dat we willen lopen, van de 'oude vuurtoren' (die zó hoog staat dat ze meestal in nevelen was gehuld, wellicht een van de redenen waarom hier in de loop der tijden meer dan 650 schepen zijn vergaan...) naar de 'nieuwe', is gewoon niet te doen vandaag; voor je het weet waai je van de Kaap af. We bezoeken enkele andere plaatsen in het park, maar ook daar is de wind zó sterk dat we ons tot korte 'wandelingen' moeten beperken: het kost al moeite genoeg om overeind te blijven.

Iets boven het nationale park, langs de Indische Oceaan, ligt Simon's Town, ooit begonnen als haven voor de britse vloot (met als bekendste matroos 'Just Nuisance', een Deense Dog van bovengemiddelde proporties die rond de jaren 40 officieel in de Royal Navy is opgenomen, en in de omgeving nog steeds wereldberoemd is). Nu liggen er ook veel plezierjachten, en zijn de meeste historische pandjes verbouwd tot boetieks van allerlei soort. Een aangename plek om even bij te komen (vooral ook omdat het er minder hard waait).

Dit is waarschijnlijk onze laatste post (over deze reis). We kunnen er veel over zeggen, maar dat doen we nu niet. Het was fantastisch.

Bij de foto's:
- links boven: Simon's Town
- rechts boven: Loes met, net als iedereen ter plaatse, een 'bad hair day' aan Kaap de Goede Hoop
- midden: zicht op de kaap vanaf de oude vuurtoren
- onder: 'Hout Bay Romance'

zondag 25 oktober 2015

Zuid Afrika, part 16

Laatste ochtend in Cape Town (en dan nog twee dagen in Hout Bay, 'om de hoek', en dan terug naar huis).

We wandelen op deze nog érg rustige zondagochtend (nou ja, het is natuurlijk ook de dag na de uitschakeling van het nationale rugbyteam voor het wereldkampioenschap. Iedereen heeft een kater) naar 'Haas', met naar verluidt de beste koffie in de stad. 'Truthcoffee' claimt die titel ook, erg lekker daar, maar je wordt wel vriendelijk verzocht of je geen suiker in je koffie wilt doen, 'want dat is met onze koffie niet nodig'. Dat gaat ver.

Maar voor we bij 'Haas' arriveren (óók heel lekkere koffie, en deze keer zonder commentaar), lopen we toevallig tegen de 'Muharram March' aan, een lange processie van in het wit geklede moslims die hun wijk (de Bo-Kaap) doorkruisen ter ere van de eerste maand van het islamitische jaar, voorafgegaan door een eerst bescheiden trommelende, maar daarna oorverdovend doedelzakkende Marching Band. De muzikanten kijken zeer serieus, maar de witte meute daarachter is lekker in de weer met ijsjes en zo. Het lijkt een gezellige zondagochtend.

Na een korte rit komen we aan in Hout Bay, een prachtige plek op het Kaapse schiereiland net onder Cape Town. Ooit alleen een vissersdorp, maar dat was toen. Het is hier allemaal wel 'rafeliger' dan je van Cape Town bent gewend. De arme townships en dure woonwijken liggen ook meer door elkaar heen. Leukste plek, op deze zondag, is de 'harbour market', in een vervallen loods in de haven. Een mix van Waterloopleinmarkt, Parade Festival en Culinaire Vrijmarkt, gelardeerd met veel zakkenrollers (althans, zo voelt het aan). Hier kun je alles kopen wat je niet nodig hebt en heel veel lekkere gerechten eten (maar wij hebben ons weten in te houden).

Bij de foto's:
- boven: 'Muharram March' in Bo-Kaap. Het is hier traditie om je huis een nieuw kleurtje te geven bij de grote gebeurtenissen in het leven. Regels: geen overleg met de buren, een ander kleurtje dan het vorige, en een beetje contrast met de rest van de straat (als dat nog lukt).
- midden: de baai en het strand van Hout Bay
- onder: 'Hout Bay Harbour Market'

zaterdag 24 oktober 2015

Zuid Afrika, part 15

We beginnen de dag met een wandeling op Lion's Head, een van de meest markante bergen rondom Cape Town. We dachten dat we vroeg begonnen (om de hitte voor te zijn), maar half Cape Town is ons voor (althans, het deel dat op zaterdagochtend bij wijze van fitness-uitje deze berg beklimt). Terwijl wij aan onze tocht beginnen, komt ons een gestage stroom jonge, goed geproportioneerde en zo te zien hoog opgeleide en welvarende Capetonions tegemoet in trainingsoutfits in primaire kleuren. Maar na een tijdje wordt het rustiger.

De uitzichten langs dit pad zijn weer adembenemend. Terwijl het pad stijgt, cirkelt het om de berg heen, dus zie je achtereenvolgens Camp's Bay, Clifton, Sea Point, Signal Hill, Cape Town CBD en Table Mountain. Tegen het einde krijgt het een steeds verticalere orientatie (met klimtouwen en trapjes e.d.), en op dat punt zijn we afgehaakt (d.w.z.omgedraaid), en via een alternatieve route weer afgedaald naar de auto (die inmiddels moederziel alleen langs de weg stond, terwijl we bij aankomst nog de grootste moeite hadden om een parkeerplek te vinden).

Daarna door naar Camp's Bay, waar het strandgebeuren op deze zaterdag in volle hevigheid gaande is. Dit schijnt het epicentrum te zijn van overwinterende BN-ers, maar wij hebben er geen gespot (het kan ook zijn dat sommige bij ons niet zo heel B zijn).

Het avondeten bij Alfonso's (we 'moesten' wel terug, want na ons vorige bezoek kregen we een voucher voor een gratis fles wijn) verliep rumoerig: het Zuid-afrikaanse rugby-team moest voor de world cup aantreden tegen Nieuw Zeeland, en dat is een historisch beladen wedstrijd. Pal na de afschaffing van de apartheid, werd Zuid Afrika in 1995 in eigen land wereldkampioen rugby in een finale tegen Nieuw Zeeland, waarbij Nelson Mandela in het stadion verscheen in het shirt van het nationale team de 'springboks', waarmee de tot dan toe blanke (en racistische) sport ineens een symbool van nationale eenheid en trots werd.

Het hele restaurant (nou ja, kroeg) leeft intens mee bij een groot scherm, terwijl wij tweetjes nogal allenig in de eetzaal onze 'wild platter' weg werken. Eerder op de dag viel al op dat de helft van alle mannen in een springboks sportshirt rondloopt. Helaas verliezen de springboks vanavond, en dus zal iedereen wel met een kater naar huis gaan.

Bij de foto's:
- links boven: de tafelberg (links) en Lion's Head (rechts)
- rechts boven: Loes op Lion's Head, met zicht op Signal Hill en Cape Town CBD
- onder links: het strand van Camp's Bay
- onder rechts: de 'wild platter' van Alfonso's, met 'waarschuwingsbordjes' voor (van links naar rechts) springbok, struisvogel & krokodil. Niet op de foto maar ook nog present: everzwijn

vrijdag 23 oktober 2015

Zuid Afrika, part 14

Voor de cook-tour moest ik vanmorgen naar de Bo-Kaap, een schilderachtige buurt van Kaapstad die vroeger bekend stond als de Maleische buurt, en het is nog steeds het centrum van de kaap maleise cultuur. Ongeveer 90% van de inwoners is moslim. Geen wonder dus dat het uitgangspunt van deze toer is het kennis maken met de kaap maleise keuken. Ons groepje bestond uit een zwitsers stel, mijzelf en onze gids. De zwitsers waren wat vertraagd. Toch wilde de gids alvast beginnen met de wandeling door de buurt. Toen het stel uiteindelijk alsnog opdook hebben we hetzelfde rondje nog een keer gedaan zodat ik het geschiedenisverhaal nogmaals te horen kreeg. Maar de zon scheen en het is een gezellige buurt dus who cares.

In de locale shop konden we sniffen en snuiven aan allerlei kruiden die in grote hoeveelheden in houten bakken lagen opgeslagen. Na wat inkopen gingen we aan de slag bij een local thuis. Het werk bestond voornamenlijk uit snijden en roeren want het grootste deel van de maaltijd had ze al voorbereid. Maar ik weet nu wel hoe ik samosa's moet vouwen en roti kan maken. De bovenkant van de ijskast diende als werkblad en het was knus en warm in het eenvoudige keukentje. Gelukkig dat ons clubje niet uit meer mensen bestond want dat had echt niet gepast. Om ongeveer 12.00 uur zaten we aan onze cape malay 3 gangen lunch en het smaakte voortreffelijk. Bovendien was het gezellig in dat kleine Bo Kaapse huisje en hebben we een leuke ervaring gehad.

Intussen had Ronald een fiets gehuurd waarmee hij Sea Point, Green Point, Waterfront & Castle heeft verkend.

Bij de foto's:
- links boven: Kookles in de Bo-kaap
- rechts boven: spice shop in de Bo-kaap
- onder: Ronald, met verplichte en nauwelijks passende fiets-helm ('another first') in Green Point, met Lion's Head op de achtergrond

donderdag 22 oktober 2015

Zuid Afrika, part 13

Gisteren waaide het veel te hard, maar vandaag lijkt een mooie dag om Table Mounain te verkennen. Dat hebben meer mensen bedacht, dus duurt het wel een half uurtje voor we aan de beurt zijn om met de kabelbaan 700 meter de hoogte in te gaan. Maar het is die wachttijd meer dan waard: een wandeling op Table Mountain is echt een onvergeteljke ervaring: aan de ene kant uitzicht op Cape Town, Lion's Head, Signal Hill en Robben Island, en aan de andere kant op Camps Bay, Houtbaai, Simonstown en, heel in de verte, Kaap de Goede Hoop. En het 'gedoe' van de kabelbaan laat je al snel achter je, want zo heel druk is het niet bovenop de berg.

In 2011 zijn er (blijkbaar) wereldwijde verkiezingen geweest over 'de 7 nieuwe wereldwonderen', en men laat hier graag weten dat Tabel Mountain daar bij hoort. Mij is niets gevraagd, maar ik ga graag accoord. Ondertussen zien we vanuit onze cable car de echt stoere types de berg te voet beklimmen. En inderdaad, die berg is echt heel erg plat van boven.

In de middag zijn we naar de Victoria & Alfred Waterfront gegaan, het populaire havengebied van Cape Town. Ook al weer een 'tourist trap', maar wel een heel plezierige. Wij móestem hier trouwens wel langs, om een bijpassend schilderijlijstje te kopen bij het schilderijlijstje dat we hier eind 2013 hebben gekocht (ook kleine aanleidingen kunnen van groot belang zijn). Gelukkig was de 'Africa Trading Port' nog in bedrijf (in het mooiste pand op de mooiste locatie aan de haven van Cape Town), en konden we met een lijstje vertrekken. Alle andere mooie waren, zoals afrikaanse maskers, luipaardvellen, opgezette zebrakoppen voor aan de muur en houten beelden van Kuifje (met Bobby, wij begrijpen het zelf ook niet zo goed) hebben we weten te weerstaan.

Bij de foto's:
- links boven: de kabelbaan naar Table Mountain (aangelegd door de Zwitzers, who else?)
- rechts boven: selfie op Table Mountain (zonder stick, en met de obligate niet-horizontale horizon)
- midden: van links naar rechts Lion's Head, Robben Island, Signal Hill en Cape Town
- links onder: bescheiden 'tafellaken' op Table Mountain (gezien vanaf Victoria & Alfred Waterfront)
- rechts onder: Loes zoekt een lijstje uit in de African Trading Port.

woensdag 21 oktober 2015

Zuid Afrika, part 12

Stellenbosch is het epicentrum van de Zuid-Afrikaanse wijnindustrie, en aan alle kanten omgeven door eeuwenoude landgoederen waar men wijn produceert. Het is eigenlijk 'not done' om hier te vertrekken zonder er een te bezoeken, want ze zijn allemaal opengesteld voor het publiek. Natuurlijk vooral om te proeven (al begrijpen we niet zo goed hoe dat valt te combineren met autorijden, en al helemaal niet hoe dat moet om tien uur in de ochtend), en dan met doosjes van 6, 12 of 24 flessen weer de deur uit te gaan. Wij kozen voor 'Vergenoegd Wine Estate', en route naar Kaapstad.

Er vielen een paar dingen op. Bij deze specifieke estate leek het meer om eenden en ganzen dan om wijn te gaan, want die waren er in alle soorten en maten, en zorgen voor een visueel, auditief en olifactorisch overweldigende ervaring. Ondertussen speelden een groep schoolkinderen een partijtje cricket op de binnenplaats. Het is ook duidelijk dat de hoogst onaantrekkelijke outskirts van Cape Town eigenlijk wel zo'n beetje bij Stellenbosch beginnen. Deze estate lag ingeklemd tussen twee highways, een vliegveld en de grootste sloppenwijk van het land, Khayelitsha. Niet ideaal dus, maar toch leuk.

Op weg naar de Kirstenbosch Botanische Tuin zagen we een afslag naar het 'Cecil Rhodes Memorial', en dat hebben we even bezocht. Het valt mee dat er nog wegwijzers staan naar dat ding, want dit lijkt ons een monument waarmee de huidige machthebbers wel wat in hun maag zitten. Meneer Rhodes was nu niet bepaald politiek correct naar huidige maatstaven (ambitieuze kolonialist, vast overtuigd van de blanke supprematie). Maar ja, in zijn tijd geëerd om zijn bijdrage aan het tot stand brengen van Cape Town (en natuurlijk ook Rhodesie, nu Zimbabwe, dat zelfs naar hem was vernoemd). De wraak van de geschiedenis bestaat in dit geval daaruit, dat de neus van zijn bronzen standbeeld is afgezaagd, redelijk recent zo te zien, zodat een mooi glanzend oppervlak resteert als middelpunt van zijn norse kop. Daarnaast zijn er sporen van brandstichting en bekladding te zien. Verder ook een nogal fout monument, met te veel zuilen en zo, maar met een prachtig uitzicht (over de sloppen van Khayelitsha, no less...).

De tuin van Kirstenbosch stond er prachtig bij, zo in de lente. Het was er dan ook druk (in de buurt van de ingang, verderop kom je niet veel mensen meer tegen).
Met als hoogtepunt de King Protea, een bloem van werkelijk heroische afmetingen. De 'canopy walk', een loopbrug tussen de boomtoppen door was ook leuk.

Bij de foto's:
- links boven: Vergenoegd Wine Estate, met de bergen van Stellenbosch op de achtergrond
- rechts boven: de ducks van de Estate
- midden links; Cecil Rhodes zonder neus
- midden rechts: de Cecil Rhodes Memorial
- onder links: Kirstenbosch, King Protea
- onder rechts: Cape Town, Company Gardens, het 'tafelkleed' komt in volle hevigheid van de berg af rollen

Zuid Afrika, part 11

video
Ondertussen, op de 'Vergenoegd Wine Estate' nabij Stellenbosch... (dit is de korte versie)

dinsdag 20 oktober 2015

Zuid Afrika, part 10

Tsja. Bij onze aankomst in Hermanus gaf Belinda, de hostess van de B&B, aan, dat ze onmiddelijk een whale watch trip voor ons ging regelen op de ochtend van ons vertrek. En de avond tevoren, toen het voor ons al te laat was om zelf nog ergens achteraan te gaan, vertelde ze doodleuk dat het haar niet gelukt was! De boottrip om 9.00 uur was fully booked. Grrr... We zullen het dus moeten doen met de whale sightings vanaf de kant (en dat was ook mooi).

Via een flinke omweg zijn we naar Stellenbosch gereden. Die route was niet alleen mooier, maar ook prettiger, aangezien de meest rechtstreekse weg in onderhoud is. En dat betekent hier: stops van (met pech) zo'n 20 minuten op meerdere plaatsen waar slechts één rijbaan beschikbaar is. Langs de kust naar Gordon's Bay, dan 'de verkeerde kant op' via Lowry's Pass en de Theewaterskloofdam naar Franschhoek. Onderweg prachtige vergezichten en heel veel fruitbomen.

Franschhoek is, kort gezegd, één straat met art galleries, restaurants, en winkels met 'leuke spulletjes', omgeven door landgoederen waar men wijn produceert (en laat proeven), en hier en daar een township. Voor even leuk (en we waren ook op doorreis).

Stellenbosch is een heel ander verhaal. Ook wel veel wijngedoe hier, maar dit is een middelgrote universiteitsstad, met studenten-protesten, studenten-hangouts, en vrij veel studenten die de skateboard als regulier vervoermiddel hanteren (zo tussen de auto's door).

En toch ook heel veel oudere huisjes in smetteloos wit. Sommige daarvan behoren tot het Village Museum, dat we deze ochtend hebben bezocht. Helaas wel in elk huisje een dame in klederdracht die een verhaal opdreunt in de zin van 'dit huisje is ouder dan het vorige huisje', of 'dit huisje is minder oud dan het vorige huisje'. Maar toch heel schattig allemaal. De rest van de dag hebben we door de stad gezworven, Een heel relaxte plek, met voor het eerst iets van een city vibe.

Bij de foto's:
- links boven: de enige whale tail die we van heel dichtbij gezien hebben
- rechts boven: de Nederlands Gereformeerde kerk in Franschhoek
- midden; het stuwmeer van de Theewaterskloofdam
- onder links: Het is 30 graden in Stellenbosch maar men is klaar voor de kerst
- onder rechts: Stellenbosch, moderne kunst en de jonge onderzoeker