dinsdag 29 mei 2018

Kopenhagen en Humlebæk

Kort weekeinde Kopenhagen, om Sanne weer eens te zien (en om museum Louisiana te bezoeken).

Louisiana was druk, druk, druk (laatste weekeinde van een Picasso-tentoonstelling), maar toch erg leuk. Het museum ligt prachtig aan de Øresund (met Zweden op de achtergrond), en heeft een mooi collectie Giaometti (de beste beeldhouwer ever).

De dag erna hebben we eerst Sanne thuis opgezocht, en daarna op de fiets wat uithoeken van Kopenhagen verkend, zoals de lelijke maar architectonisch interessante Grundtvigs Kirke, en de pier voor grote cruise schepen, die echt een héél eind uit de stad ligt maar een mooi uitzicht op de haven biedt.

Heel gezellig met Sanne, en 2 van de 3 restaurants waren een succes... Snel opnieuw doen.

Bij de foto's:
- Linksboven: Loes, Sanne & "Må ikke berøres" van Alberto Giacometti
- Rechtsboven: de tuin van museum Louisiana, met een werk van Calder
- Linksonder: op weg naar de Grundtvigs Kirke
- Rechtsonder: Cirkelbroen en Skatteministeriet in het centrum



dinsdag 15 mei 2018

Portugal, part 5


Op de laatste dag van deze trip zijn we in Porto aangekomen, een bijzonder pitoreske en levendige havenstad gelegen aan de Douro.

Hoogtepunt is wellicht de uit 1886 stammende brug waar Gustav Eiffel zich nog mee heeft bemoeid, die de beide oevers op twee niveau's met elkaar verbindt met veel staal en veel klinknagels.

We moeten wel even wennen aan de drukte, want die hebben we verder in Noord-Portugal nog niet meegemaakt. Hier struikel je over de straat-artiesten en levende standbeelden. En omdat de oevers zo stijl zijn, is het verkennen van de stad hard werken.

Welnu, dat harde werk hebben we nu achter de rug. Morgen vroeg op en naar het vliegveld. Het was een heerlijke week.

Bij de foto's:
- boven: Porto, de Douro en Ponte Luis I (van boven)
- onder: Porto, de Douro en Ponte Luis I (van onder)

Portugal, part 4

Tussen Guimaraes en Viseu ligt een mooi wandelgebied, de Passadicos do Paiva. De club die het gebied beheert heeft een aparte website, waar staat dat men iedereen een 'serene ervaring in de natuur' wenst en om die reden de toegang reguleert middels de verkoop van toegangskaartjes.

Wij hadden (ruim van te voren) online 2 kaartjes (á 1 euro per stuk) gekocht, en waren dan ook zeer verrast dat er in het gebied een (politieke? sportieve?) manifestatie gaande bleek waardoor elke parkeerplaats in de wijde (en dan bedoel ik ook wiiiiiiiiijjjjjjjjde) omtrek in gebruik was. Er restte ons niets anders dan doorrijden (hetgeen nu ook weer niet zó erg was als je hoorde wat voor babylonische kakofonie er uit het bos opsteeg).

Inmiddels zijn we in Viseu, een stadje als een opera-decor. Wederom een prachtig centrum, met op het centrale plein een kathedraal, een kerk én een museum met kerkelijke kunst (hier is wel sprake van enige mate van overdaad). In de buurt is een oude spoorlijn omgebouwd tot pad voor fietsers en wandelaars, en daar hebben we een flink stuk van gelopen. Mooie natuur, mooie uitzichten, en lekker plat en recht (want treinen gingen niet zo snel omhoog, omlaag, naar links of naar rechts).

We hebben ook het Palacio do Gelo bezocht. Dat klinkt wellicht meer verantwoord dan het is, want het is een winkelcentrum met een ijsbaan (gelo = ijs). Het lijkt Dubai wel (en toch ook weer niet). De ijsbaan was er, maar de schaatsers niet. Er zijn wellicht ook niet veel portugezen die weten wat de bedoeling is, en wij hadden onze schaatsen niet bij ons ;)

Deze laatste pousada van onze trip (hierna hebben we alleen nog een 'gewoon' hotel in Porto) is nu eens niet een verbouwd klooster maar een verbouwd ziekenhuis. Dat is eigenlijk niet te merken, ook hier muren van een meter dik, massieve trappen, grote publieke ruimtes en kleinere kamers. Alleen de tuin ontbreekt (hadden monnikken die meer nodig dan patienten?)

Bij de foto's:
- linksboven: Loes op de 'Ecopista Dao' bij een verlaten station
- rechtsboven: de funicular van Viseu legt een kleine 400 meter af over een geel geschilderd parcours dat gedeeld wordt met automobilisten en voetgangers (die goed moeten opletten).
- onder: op het Rossio-plein zijn de Azulejos (portugese tegeltjes) in grote getale uitgerukt.

zaterdag 12 mei 2018

Portugal, part 3

Vanaf Viana zijn we, via achteraf weggetjes, door het natuurpark Peneda-Geres gereden, dat zich tot voorbij de Spaanse grens uitstrekt. Veel bloeiende planten, bijkans neolitische dorpjes, en wegen waar je hoopt geen tegenligger te treffen (dat ging over het algemeen goed).

Ons tweede verblijf, de Pousada van Amares, stamt deels uit de 11e eeuw, en dat is goed te zien. De renovatie uit de jaren negentig krijgt langzamerhand ook al enige historische allure. Prachtige tuin, zoals je op het filmpje hebt kunnen zien.

Tussen Amares en Guimaraes hebben we, ook al weer via smalle binnenweggetjes, de kapel van Nossa Signora da Lappa bezocht. Wordt in geen enkele gids genoemd, maar ik was er tegenaangestommeld op Tripadvisor en het leek me prachtig. En inderdaad, een kerkje dat onder/tegen een enorm rotsblok is gebouwd, op een verlaten heuveltop met nog veel meer grote rotsblokken. Mooi wandelgebied, en er was verder helemaal niemand.

Guimaraes is een heel ander verhaal. Een van de oudste steden van het land, waar de eerste onafhankelijke Portugese koning (Alfonso Henrique) werd geboren, en waar alle straatjes in het centrum nog middeleeuws zijn. Daarnaast een 'ducaal paleis' (in Anton Pieck-stijl gerenoveerd in de vroege 20e eeuw), een Castello met indrukwekkende donjon en kantelen en nog veel meer. Dus ook bussen en drukte. Hoewel, het museum voor moderne kunst hadden we geheel voor ons zelf, maar was desondanks (of misschien eerder, logischerwijs) een vergissing.

Deze derde pousada is een beetje de flagship store van het hele concept (zo vindt o.a. de Lonely Planet). Bij de lengte en breedte van de gangen en de overdaad van de vele lounges is het vrij lastig om serieus te blijven (hoewel dat de andere gasten en het vele personeel goed lukt). Ook dit is een klooster uit de 11e eeuw, mooi op een heuvel gelegen met uitzicht over de stad. Hele mooie verblijfplaats, maar door het contemplatieve karakter van al die pousada's krijgen we langzamerhand toch wel een beetje zin in een hip boetiekhotel. Nu ja, dat komt later wel weer eens.

Bij de foto's:
- 1e rij links: een 'espigueiro' (opslagplaats voor mais) in Brufe, een dorpje in de Peneda-Geres.
- 1e rij rechts: bloeiende bergen in de Peneda-Geres (uit de dashcam).
- 2e rij links: onze beetje vreemd ogende auto bij de kapel van Nossa Signora da Lappa
- 2e rij rechts: de kapel van Nossa Signora da Lappa
- 3e rij links: een van de lounges van de Pousada Mosteiro de Guimaraes
- 3e rij rechts: een schier eindeloze gang in de Pousada
- 4e rij links: bijzondere rotsen bij Penha
- 4e rij rechts: het oude centrum van Guimaraes (met Loes in de weg)

donderdag 10 mei 2018

Portugal, part 2

Vandaag zijn we via het Parque Nacional Peneda-Geres langs héle smalle weggetjes aangekomen bij de Pousada de Amares, een verbouwd klooster uit de 12e eeuw, met hele brede gangen en hele kleine kamertjes (zoals dat blijkbaar hoort voor monniken). Prachtig verblijf.

woensdag 9 mei 2018

Portugal, part 1

We trekken een weekje door Noord-Portugal.

Gisteravond zijn we vrij laat aangekomen in onze 'pousada'. Dat is Portugees voor 'staatshotel', maar als dit visioenen van communistische treurnis opwekt is dat niet juist. Pousada's zijn vrijwel altijd omgebouwde historische kloosters, kastelen, etc., op mooie locaties. Zo ook de Pousada de Viana do Castello: gelegen op een heuvel aan de monding van de rivier de Lima, met uitzicht op de oude stad, de rivier, een neo-bijzantijnse kerk die wel wat weg heeft van de Sacre Coeur (die goed beschouwd ook aardig nep oogt), in de verte een mooi zandstrand en veel zee. Viana do Castello is een prachtig provincieplaatsje, met veel historische gebouwen en pleinen, en veel kledingzaken wier assortiment nog uit de jaren 50 stamt.

Toen we later, via een brug van Gustav Eiffel (die heb je veel in Portugal, lijkt het), naar het strand gingen, stak er een zodanig koele wind op dat we het plan van een strandwandeling snel lieten varen. In plaats daarvan zijn we naar Pont de Lima geweest. Die 'pont' is een Romeinse brug, die nog prima voldoet, althans voor voetgangers. Veel van die voetgangers zijn pelgrims, op weg naar Santiago of een ander 'heilig' oord hier in de buurt. We troffen ze op een moment van contemplatie. Althans, er zaten er minstens 100 aan het begin (of einde) van de brug te wachten op de dingen die komen gaan. Ondertussen hebben wij de rest van het pitoreske plaatsje verkend. Wellicht zitten ze er nog...



Bij de foto's:
- boven: uitzicht op Viana do Castello vanaf ons micro-balkon in de pousada
- linksonder: het Castelo Santiago da Barra is omringd met moderne havenactiviteit
- rechtsonder:  ons micro-balkon