Namibie, dag 6 & 7 (Aus)

Met onze nieuwe auto reed het een stuk prettiger van de Fish River Canyon terug naar het asfalt van de B4 (op weg naar Aus), omdat je je niet voortdurend zorgen hoeft te maken of de onderkant van de wagen de bodem raakt. Hoewel, het is nog steeds geen goed idee om hard te rijden (80 kilometer of meer), wat je ongemerkt toch al snel doet, tot een onverwachte pothole je (voorlopig) weer op andere gedachten brengt.

Eenmaal aangekomen in Klein Aus Vista, maken we een mooie hike door de omgeving, langs paden die ook in de 1e wereldoorlog werden gebruikt door Duitse soldaten in hun vergeefse strijd tegen de Zuid-afrikanen en Engelsen. Sterker nog, het hele dorp Aus is ontstaan als krijgsgevangenenkamp. Hier en daar kom je nog muurtjes tegen waarachter de soldaten zich verscholen om te schieten (voor ze krijgsgevangene waren).

Vandaag hebben we een bezoek gebracht aan Kolmanskop, Luderitz & het Luderitz-schiereiland, alle zo'n 120 kilometer van Aus verwijderd.

Kolmanskop is een zeer fotogeniek verlaten dorp dat langzamerhand weer door de woestijn wordt terugveroverd, sinds in de jaren vijftig de laatste gefrustreerde diamantzoekers het dorp verlieten. In de twintiger jaren was dit vreemd genoeg een van de modernste nederzettingen ter wereld. Men had hier al stroom toen de Europse hoofdsteden nog in het duister tastten, en Duitse beroemdheden kwamen langs om de ruim 300 blanke Kolmanskoppers te vermaken in de Town Hall.

Welnu, die Town Hall ziet er nog redelijk uit (en de akoestiek is ook dik in orde, zoals blijkt uit een zeker drie minuten durende demonstratie die onze gids geeft aan de piano, met een vocale ode aan 'the peoples of africa') , maar in alle andere gebouwen (vooral huizen, maar ook een ziekenhuis en postkantoor) staat het zand soms meters hoog in de kamers, want het kan hier goed waaien. Plafonds zijn naar beneden gekomen (of zijn doende dat te doen), wankele trappen leiden naar etages waarvan je tussen de vloerplanken door naar beneden kunt kijken. Prachtige vergankelijkheid.

Luderitz is een kustplaatsje, wederom vol Duitse architectuur, die ook hier wel een beetje aan het rafelen is, maar hier is alles nog in gebruik. Zeker sinds er sinds de jaren 90 weer een nieuwe diamantmijn in de omgeving operationeel is geworden, gaat het relatief goed met Luderitz (maar niet in het donker, naar het schijnt, maar dan zijn we er al lang weer weg).

Het Luderitz schiereiland is wel het toppunt van verlatenheid, in een land dat daarin grossiert. De enige toegangsweg schampt het 'sperrgebiet', de plaatselijke, lekker foute, naam voor het honderden vierkante kilometers grote verboden gebied waar een Namibisch staatsbedrijf nog steeds naar diamanten zoekt. Het betreden van het gebied leidt tot gevangenisstraf ('or worse', meldt de reisgids omineus). En die weg komt dan uit bij Cape Diaz, vernoemd naar Bartolomeus Diaz, de eerste Europeaan die hier voet aan land zette (en snel weer vertrok, stellen wij ons zo voor).

Terug in de Desert Horse Inn blijkt er al weer Oryx op het menu te staan (de plaatselijke herten-variant).

Bij de foto's:
- boven: wandeling bij Klein Aus Vista, zicht op de Garub vlakte, terwijl Loes op de stellingsmuur zit waarachter de Duitse soldaten zich verscholen
- midden: Kolmanskop: deze kamer bevat nog een bezem aan de rechter muur, maar dit is onbegonnen werk
- links onder: verlaten huis in Kolmanskop
- rechts onder: Luderitz, Feisenkirche

Namibie, dag 4 & 5 (Fish River Canyon)

Er wonen elf te onderscheiden volkeren in Namibie, elk met hun eigen regio. Na de Herero van Windhoek en de 'Basters' van Rehoboth (een zwaar religieuze mengeling van wit & zwart), gaan we nu op weg naar de Fish River Canyon in het gebied van de Nama.

Halverwege stoppen we even bij een Quiver Tree Forrest, een plek waar veel van deze bijzondere bomen, zgn kokerbomen, bij elkaar staan, tussen het specifieke soort afbrokkelende rotsen waarmee ze volgens de beheerdster van het bos een soort symbiotische relatie hebben (hoewel ik niet precies zie hoe de rots hier voordeel aan heeft). Bijzondere plek.

De Fish River Canyon is, op die in de USA na, de grootste canyon ter wereld, en ze ligt zowat tegen de grens met Zuid Afrika in een verlaten gebied met een enkele gravel road. Na 170 kilometer gravel (nog best een opgave voor onze 'town car'), voorafgegaan door 350 kilometer aan asfalt, kwamen we aan in 'The Canyon Village'. Na zo'n rit ervaar je elk resort als een aankomst in de hemel, en dat was hier dan ook het geval. Zo'n 20 kleine gebouwtjes (2-onder-1-kap) tegen de berg op gedrapeerd, met een mooi (maar wat somber) hoofdgebouw. Het voelt allemaal nogal wild-westig aan hier, of Australisch Outback-ig.

De canyon zelf, die 20 kilometer verderop ligt, is fenomenaal. Alleen de hele erge doorzetters kunnen, onder begeleiding, een vierdaagse wandeltocht van zo'n 80 kilometer maken in de diepten van de canyon zelf, maar wij blijven aan de bovenrand. Waar je trouwens ook prachtig kunt wandelen, en dat hebben we vanochtend dan ook gedaan. De canyon is honderden kilometers lang, en is 130 miljoen jaar geleden ontstaan toen het oer-continent Gondwana in stukken brak, waardoor een deel van de Afrikaanse westkust (waaronder dus dit gebied) werd opgetild. De Fishriver, vanaf de bovenrand gezien een modderig stroompje, is de langste rivier in het land.

Inmiddels hebben we telefonisch navraag gedaan bij de Avis, en blijkt onze vervangende auto (die iets beter toegerust zou moeten zijn voor het prevalerende wegdek in deze contreien) onderweg vanuit Windhoek. Wij vonden dat twee behoorlijk lange dagritten, maar Ivan van de Avis doet dat dus in één dag (en begint, na het omruilen van de auto's, goedgemutst aan de terugweg, waarvan hij in ieder geval nog zo'n derde deel achter de kiezen wil hebben voor het donker wordt).

Afijn, wij hebben nu iets wat hoger op de poten staat en sterkere banden heeft. Maar blijkt direct ook een stuk dorstiger. Morgen weer 170 kilometer aan gravel terug omhoog, en dan op het asfalt links af naar Aus, richting kust.

Bij de foto's:
- links boven: quiver tree (kokerboom) nabij Keetmanshoop
- rechts boven: een paar huisjes van de Canyon Village (waar ze hun eigen quiver tree hebben, maar een jonkie)
- midden: gedurende een zeer eentoninge rit van 170 kilometer over gravel roads, wordt zelfs een kruising (met een andere gravel road) een evenement met de allure van een photo opportunity
- links onder: zicht op Gondwana National Park, vanuit de Canyon Village
- rechts onder: de Fish River Canyon (nou ja, een stukje daarvan)

Namibie, dag 3 (Kalahari)

We vonden het hier al opvallend groen, en we begrijpen nu waarom: de Kalahari is een deeltijd-woestijn.
Net na de regentijd (nu dus) staan de velden vol met bloeiend gras, en dat wekt de (verkeerde) indruk dat het hier een lieftallige moestuin zou zijn. Dat is echter maar van korte duur, want nu er de komende maanden geen regens meer gaan komen, zal al die begroeing snel verdwenen zijn, en resteert er nog slechts een enkele struik of acacia tussen het rode zand. Trouwens, dat rode zand is nu ook hier en daar al goed zichtbaar.

Dertig kilometer van ons verblijf ligt de Anib Lodge, waar men game drives organiseert, om 05.30 (krankzinnig vroeg) of 15.30 (terug in het donker). We gingen toch maar voor de tweede optie. Vooraf hebben we ook zelf nog wat gewandeld in de buurt van de lodge. Prachtig landschap, maar de dieren laten zich zo dicht bij de menselijke activiteit nog niet zien.

Daarna met een man of tien in een open verlengde jeep, hobbel-de-bobbel, met aan het stuur nu niet eens de gebruikelijke wildlife-macho, maar een jonge zuid-afrikaanse vrouw van ergens in de twintig die hier haar wildlife stage loopt (wel met enkele tattoo's, moet ik toegeven).

Veel springbokken, Oryxen en struisvogels, en hier en daar ook een enkele zebra en wildebeest. Ok, het is niet helemaal de Serengeti of Kruger, maar toch een prachtige rit, door een vooral zilverachtig landschap, door al het bloeiende gras. De stokstaartjes, waar de Kalahari ook beroemd om is, wonen meer richting Botswana, dus die moeten we er zelf bij verzinnen.

Bij de foto's:
- links boven:Springbok in de Kalahari
- rechts boven: de familie Struis steekt over
- links onder: om 18.15 is het volslagen donker
- rechts onder: aan de wandel nabij de Anib Lodge

Namibie, dag 2 (Stampriet)

We zijn in de vroege ochtend uit Windhoek vertrokken, op weg naar het Zuiden. Onderweg is de natuur nog verrassend groen (voor een woestijn-land), maar veel verkeer of dorpjes kom je niet tegen (wellicht helpt het dat het zondag is). Na een kilometer of 90 kwamen we langs Rehoboth, waarvan de gids vermeld 'the town has very little to recommend it, and there are no restaurants worth mentioning'. We waren er dan ook al (ruim) voorbij voor we er uit waren of we hier even wilden stoppen of niet. Goed, dat was het grootste dorp onze route vandaag. Wellicht is het beter om later even om te rijden over Marienthal, waar voor de koffie in ieder geval nog een Wimpy beschikbaar is.

Een andere highlight iets verderop is de steenbokskeerkring. Voor ons allebei de eerste keer dat we die (te land) passeren. Gelukkig was er nog iemand anders ter plaatse die ons portret kon maken met het Capricorn-bord (dat verder natuurlijk net zo goed op een willekeurige andere plek op aarde zou kunnen staan, maar het gaat om het idee).

Inmiddels zijn we nog weer 100 kilometer zuidelijker (en 50 kn oostelijker) aangeland in de Kalahari Farmhouse in Stampriet, aan de rand van de Kalahari woestijn. De Farmhouse heeft vee, verbouwt gewassen, doet aan kaas maken en we zien ook een wijngaard. Het gedeelte voor de gasten heeft echter een heerlijk groene, zelfs tropische aandoende tuin met klaterende watertjes, maar ook centimeters dikke insecten waarvan we de naam niet weten. De vrijstaande huisjes die achter elkaar in een rij de tuin omsluiten, zijn voor de gasten. Een mooie omgeving om te wandelen en lummelen. Morgen gaan we (onder begeleiding) de woestijn in.

Bij de foto's:
- links boven: bij de steenbokskeerkring
- rechtsboven: de Kalahari Farmhouse
- links midden: wandelen bij Stampriet
- rechts midden: men houdt hier vreemde verkiezingen: 'de boerderijnaam van het jaar', met als kandidaten Kameelrus, Dankbaar, Wegdraai, etc.
- onder: ook wandelen bij Stampriet

Namibie, dag 1 (Windhoek)

We zijn onderweg. En met ons heel veel andere setjes van een jaar of 50. Want als je zo rond kijkt in het vliegtuig, is Namibie blijkbaar geen bestemming voor gezinnen, maar vooral voor professionele geklede safarigangers.

Het vliegtuig landt om kwart voor 5 in de ochtend. Dus ook al duurde het even voor de huurauto geregeld was, we hebben toch ruim de tijd om Windhoek nog te verkennen. Dat moet ook wel vandaag, want morgen trekken we meteen door naar de Kalahari woestijn. Gelukkig is een ruime middag ook wel voldoende om de stad te bekijken. Je kunt van alles zeggen over Windhoek, onder andere dat het bepaald geen Kaapstad is. Wel hier en daar een leuk Duits bouwwerkje van een jaar of honderd oud, en twee musea, de ene megalomaan groot en gloednieuw, en de ander gevestigd in het oudste gebouw van de stad, een fort uit 1892. Ze gaan beide alleen over de koloniale geschiedenis en de onafhankelijkheidsstrijd, en worden, als je in de juiste gemoedstoestand weet te geraken, leuk in hun drammerigheid.

Wat je ook veel ziet: grote terreinwagens met etra voorraden benzine op het dak. Onze stadsauto gaat het nog moeilijk krijgen als we eenmaal gaan buiten spelen (de 'halve terreinwagen' die we hadden besteld was even niet beschikbaar vanwege een mankement maar wordt ons, na reparatie, binnenkort achterna gebracht, al weten we nog niet precies waar & wanneer).

Ook al leek het bij aankomst nog wel even fris, dat verandert in de loop van de ochtend snel. We hebben al iets (teveel) kleur na een dag.

We doen het maar een beetje rustig aan, na wederom een doorwaakte nacht in een veel te kleine vliegtuigstoel.

Bij de foto's:
- links boven: Christuskirche, een van de leukste bouwwerken
- rechtsboven: in de Alte Veste (oude vesting)
- links onder: Loes & een Namibische vrijheidsstrijder
- rechts onder: Ronald & een (andere?) Namibische vrijheidsstrijder

Het Plan

Het plan:

Een rondje Namibie, langs
Windhoek,
Stampriet,
Fish River Canyon,
Aus,
Sossusvlei,
Swakopmund,
Damaraland,
Etosha &
Waterberg.

Goed plan!

Cape town en omstreken, deel 5

Clanwilliam geeft je het gevoel dat het nogal ver overal vandaan ligt, en inderdaad waren we wel wat langer onderweg dan we hadden gedacht.
Het ligt langs de route naar Namibie, en is een van de weinige pleisterplaatsen die kant op.

Net om de hoek begint het Cedergebergte, waar de San (inheems volk dat vooral bekend is van Namibie) veel rotsschilderingen hebben achtergelaten. Een wandeling door dit gebied kun je beter vroeg op de dag beginnen, want het wordt hier bijna 40 graden. Dus, we hebben wel gewandeld, maar met mate. Prachtige rode rotsformaties, waarvan het soms lijkt alsof de lava nog maar net is gestold, zo onregelmatig zijn ze. En mooie wankele constructies van rotsen die zo terecht zijn gekomen dat je er onderdoor kunt kijken. De wandeling cq klimpartij begint en eindigt bij het restaurant Khoisan Kitchen. Twee witte gebouwen in de uitgestrekte vlakte, met een overdekt schaduwrijk terras om, met een koel drankje, bij te komen van de inspanning.

Terug in het stoffige stadje kun je kiezen tussen de SuperSpar, de U-Save en heel veel Rooiboswinkeltjes. Daar tussendoor nogal wat kerken van nederlandsche origine (gereformeerd, hervormd, de vrijgemaakten, artikel-31, etcetera). In de ochtend is het straatbeeld nog wel levendig, maar in de middag is er weinig te beleven in de hoofdstraat. Het is beter uit de hitte te blijven.

Vanavond is het oudejaar. Zullen er vuurpijlen knallen in Clanwilliam, of all places?

Morgen rijden we terug naar Kaapstad.

Wij wensen iedereen een goed uiteinde en een gelukkig, gezond nieuwjaar!

Bij de foto's:
- boven: in het Cedergebergte nabij Wupperthal
- linksonder: de 'Sevilla Rock Art Trail' in het Cedergebergte
- rechtsonder: de Nederlandsch Hervormde 'bloemkerk' van Clanwilliam

Cape town en omstreken, deel 4

Gisteren hebben we mooie wandelingen gemaakt in en om Hermanus, maar in de middag werd het echt te heet om ons verder in te spannen, dus hebben we het Fernkloof Natural Reserve maar deels verkend en verder rondom ons verblijf gelummeld. Vandaar hoor & zie je de branding immers ook.

Vandaag een lange rit naar ons volgende verblijf in Clanwilliam. Aangezien we onderweg nog aardig wat tijd hadden doorgebracht in Franschhoek & Stellenbosch, kwamen we pas laat in de middag aan. Die twee plaatsjes behoren tot het epicentrum van de Zuidafrikaanse wijnindustrie, en staan vol oud-Hollandsche huisjes waar je leuke snuisterijen of kunstwerken kunt kopen. En heel veel rijke (blanke) winkelaars. Misschien niet helemaal het echte Zuidafrika van tegenwoordig, maar toch erg leuk. Stellenbosch heeft bovendien een universiteit en waarschijnlijk is het daardoor minder tuttig dan Franschhoek (a la de Provence).

300 kilometer verderop zijn we dan gearriveerd aan de noordkant van het Cedergebergte. Het gebied is bekend vanwege de rooibos teelt. Niet alleen thee maar ook allerlei andere producten zijn hier te koop: rooibos shampoo, rooibos shower gel, rooibos lotion, rooibos zeep, rooibos jam enz, enz. Veel hebben we hier nog niet uitgespookt. Morgen maar eens op verkenningstocht.   

Bij de foto's:
- linksboven: Namaakwalvis in Hermanus: "No entry to whale" (gelukkig maar, je moet er toch niet aan denken....)
- rechtsboven: Loes kijkt uit over Hermanus & Walker Bay vanaf de Rotary Drive
- linksonder: Franschhoek, houten beelden van mannetjes met tropenhelmen in alle maten.
- rechtsonder: Stellenbosch, 10 jaar geleden ook al eens binnen geweest, Oom Sami se winkel. Nog steeds heel vol met nog meer spulletjes

Cape town en omstreken, deel 3

In plaats van het eerdere zonnige uitzicht begint de dag met een laaghangende grijze mist over de stad. Het is ook iets frisser. Ditmaal geen ontbijtje in de tuin.
Vandaag reizen we naar Hermanus, zo'n 100 kilometer ten oosten van Kaapstad. Niet zo ver, dus hadden we tijd voor leuke dingen onderweg.

We begonnen met de Kirstenbosch Botanical Gardens, ooit deels nog aangelegd door Jan van Riebeeck zelf in 1657 (althans, er staat ergens een heggetje met een bordje erbij waaruit moet blijken dat dat heggetje ruim 350 jaar oud is). De tuin staat bomvol prachtige bomen & planten (geen wonder in dit klimaat), met de Tafelberg en het Twaalf Apostelen gebergte op de achtergrond. Door de nattigheid van vannacht geuren de kruiden, de bloemen de bladeren en de aarde.
We wilden er nooit meer weg. Maar gingen toch...

Via een prachtige kustroute, vanaf Gordon's Bay, bijzonder geschikt voor whale-spotting (in een ander deel van het jaar), kwamen we uit bij de pinguin-kolonie van Betty's Bay. Allemaal broertjes & zusjes van de pinguin-kolonie in Simon's Town (nabij Cape Point), die we ditmaal hadden overgeslagen, dus konden we hier de schade inhalen, want ze zijn hier net zo snoezig. In grote getalen bezetten ze de grillige rotsformaties aan zee. Je kan ze ook goed horen en ruiken....

Kort daarna kwamen we aan op de Marine Drive van Hermanus. Alweer locatie nr 1 voor whalespotting. Vanuit ons bed zien & horen we de oceaan. Mooi, mooi.

Bij de foto's:
- linksboven: Ronald in Kirstenbosch Botanical Gardens
- rechtsboven: pinguins in overvloed in Betty's Bay
- linksonder: de Marine Drive van Hermanus (Sandbaai)
- rechtsonder: wrijf het er nog maar eens in: soms zijn hier walvissen te zien (tot op tien meter van de kust)

Cape town en omstreken, deel 2

Onze tweede (hele) dag in Cape Town brengen we door in het centrum, in de Bo Kaap, en op Signal Hill.

De leukste straat in het centrum is Long Street, een aaneenschakeling van bars, cafe's & handelaars in afrikaanse 'kunst' in alle varianten.
De meeste panden zijn meer dan honderd jaar oud, en hebben mooie gietijzeren veranda's. Hier & daar staat een losse oude gevel te wachten op de renovatie die bij de buren al is doorgevoerd. Er is hier veel opgeknapt sinds ons vorige bezoek van zo'n tien jaar geleden. Is voetbal toch nog ergens goed voor...

Vlak bij liggen de Company Gardens (bedoeld wordt hier de Verenigde Oostindische Compagnie, een van de meer succesvolle handelsondernemingen uit onze gouden eeuw). Prachtig aangelegd, veel standbeelden van ooit belangrijke staatslieden, mooie klassieke administratieve gebouwen in oud-hollandsche stijl, met de Tafelberg altijd op de achtergrond. Heerlijk toeven hier.

Tegen het centrum aan ligt 'de Bo Kaap', een islamitische wijk (nou ja, wijkje) vol schattige huisjes. De eigenaars schilderen ze in de meest woeste kleuren & kleurcombinaties, en dat geeft het gebied ook wel een beetje Caraibisch tintje.

Wanneer je de stad naar het zuiden verlaat, kun je na een paar kilometer links af naar de kabelbaan van de Tafelberg, of rechtsaf naar Signal Hill. De Tafelberg hebben we al eens gedaan (en bovendien was het die kant op aardig druk), dus kozen we voor Signal Hill. Niet zo hééél hoog, maar wel vlak bij het centrum gelegen en dus met prachtige uitzichten over de hele stad.

Bij de foto's:
- linksboven: Cape Town, Table Mountain & Lion's Head vanaf Signal Hill
- rechtsboven: Gietijzeren veranda's langs Long Street
- linksonder: op de top van Signal Hill, kant-&-klare photo-opportunity
- middenonder: 'wild life' in de Company Gardens
- rechtsonder: kleurtjes in de Bo Kaap

Cape town en omstreken, deel 1

Na drie vluchten, met een veel te lange overstap in Munchen (gevolg: verveling) en een veel te korte overstap in Johannesburg (gevolg: stress), zijn we dan in Kaapstad aangekomen. Een prachtig verblijf, Huys Haerlem, in de prettige wijk Sea Point, met een mooie boulevard en leuke restaurants op loopafstand. Zoals zoveel huizen in de Kaapprovincie is ook Huys Haerlem een klassiek wit Nederlandsch Herenhuis op z'n afrikaans, met paradijselijke tuin en vergezichten op zee.

Op onze eerste dag hebben we erg rustig aan gedaan, en hebben we een wandeling gemaakt naar 'The Waterfront', een gezellige en hele drukke verzameling bars, restaurants & winkels, en de belangrijkste kerstboom van de stad (weliswaar nep) waarmee iedereen op de foto wil.

Vandaag hebben we  het serieuzer aangepakt, en zijn we al vroeg naar de uiterste zuidpunt van het afrikaanse continent gereden, Kaap de Goede Hoop, die zo'n 70 kilometer onder Kaapstad ligt in een groot natuurreservaat. De route er naar toe is al adembenemend mooi, met fraaie uitzichten op de Tafelberg en allerlei andere bergen hier in de buurt (de 12 Apostelen, de Sentinel, Lion's Head, etc.). Onderweg kom je langs Camps Bay (geliefd bij Nederlandse winterontvluchtende sterren van de tweede garnituur, maar inderdaad een prachtige baai), Simon's Town (ooit de plaats waar 'onze' VOC-schepen lagen afgemeerd in de winter, nu vooral een engels aandoend nostalgisch dorpje met een forse penguinkolonie), en Chapman's Drive, een route die met kunst- & vliegwerk met explosieven uit de verticale bergwand is geblazen aan het begin van de 20e eeuw (natuurlijk door dwangarbeiders), daarna in 2000 is afgesloten nadat weersinvloeden & slecht onderhoud voor tientallen verkeersdoden hadden gezorgd, maar na een enorme investering enkele jaren geleden weer is heropend (nu al tolweg, om de kosten een beetje terug te verdienen).

Entree & parkeerplaats van het 'Cape of Good Hope Nature Reserve' waren erg druk op deze voor iedereen vrije dag, maar als je eenmaal wandelt merk je daar niet zo veel meer van. Richting 'Cape Point', dat het dichtste bij de parkeerplaats ligt, moet je hier en daar nog zoeken naar een foto-opportunity zonder al te veel anderen, maar als je vandaar naar de nog iets zuidelijker gelegen 'Kaap de Goede Hoop' loopt, is het niet erg druk meer.

En wat een route! Prachtige vergezichten over zee, over baaien met beukende golfslag, over het 'fynbos' dat zowat totaan de waterrand door loopt, met aan de horizon, in het goede seizoen (wat dit helaas niet is) een enkele walvis op doortocht.

Veel zonnebrand verbruikt, maar toch nog niet genoeg (vinden vooral mijn benen). En spierpijn toe. Maar het was het meer dan waard.

Bij de foto's:
- boven: het pad naar Kaap de Goede Hoop
- linksonder: Honda & Loes aan de kust tussen Scarborough en Kommetjie
- rechtsonder: de Sentinel bij Houtbaay, met 'tafellaken-wolk' op de tafelberg

Ruhrgebied

Het Ruhrgebied? Wie gaat daar nu heen? En waarom zou je?

Nu, wij dus. En dan vooral vanwege een werk van Tomás Saraceno in het K21-museum in Dusseldorf.

Op de heenweg bezochten we eerst een soort 'bevroren achtbaan', de 'Tiger & Turtle - Magic Mountain' nabij Duisburg. Een wonderlijke bouwwerk dat veel weg heeft van een rollercoaster, maar in plaats van gekatapulteerde karretjes kun je er zelf overheen wandelen (twee hekken voorkomen dat je ook zou proberen om de looping te volbrengen. Dat zou bij gebrek aan snelheid ook niet goed aflopen). Een fascinerende klimpartij met mooie uitzichten.

In Dusseldorf hadden we een hotel uitgezocht in de 'Media Hafen', een tot voor kort vervallen maar inmiddels opgehipte wijk aan de rand van de stad waar vroeger de goederen werden overgeslagen die via de Rijn werden aangevoerd. Het Innside Melia Hotel blijkt een Mondriaan van 16 hoog, met mooi uitzichten over de Rijn, de FernsehTurm en de stad.

Daarna direct door naar het K21-museum, voor de eigenlijke aanleiding van ons bezoek, een installatie van Tomás Saraceno, opgebouwd uit netten & opblaasballen boven de patio van het K21-museum, waar je na een lange wachttijd en een korte veiligheidsinstructie in mag rond klauteren, in een museale overall met museale sportschoenen. En terwijl ik verder nooit last heb van hoogtevrees, houd ik dat hier niet vol, als ik wankel boven de patio rond loop, terwijl het enige dat mij scheidt van de vloer 15 meter onder me een golvend en iel ogend visnet is. Elke beweging die je maakt golft alle kanten op. En dat geldt ook voor elke beweging die de andere bezoekers maken. Is dit kunst? Of pretpark? Waarschijnlijk iets daar tussen in. Maar wel heel leuk.

Dusseldorf heeft uberhaupt veel met moderne kunst, want ook K20 en het Kunstforum NRW zijn hardstikke leuk (o.a. met een verrassend frisse tentoonstelling met de mobiles van Alexander Calder, waarvan je toch al snel zou verwachten dat die in de oubo-hoek zit). Zo wordt het beeld gecompenseerd dat ontstaat door Dusseldorfs drie claims-to-fame, de Königsallee (shop till you drop), de Kerstmarkt (die nog niet was losgebarsten) en 'de langste bar van Europa' (inderdaad, meer dan genoeg bier hier).

Op de terugweg hebben we eerst nog aangelegd in Duisburgs 'Landschaftpark Nord', een in de jaren tachtig verlaten hoogoven, die op sierlijke wijze aan het verroesten is, en deels wordt hergebruikt als theater-locatie, klimmuurmekka en duikschool (in de oude gastank, die voor dat doel met water is gevuld). Daartussen gaat inmiddels ook de natuur haar gang. Fascinerend.

Als laatste stop hebben we de 'Gasometer' van Oberhausen bezocht, óók een gastank, maar dan eentje van 117 meter hoog, en de tijdelijke lokatie van Christo's meest recente kunstwerk, 'Big Air Package', een soort witte luchtballon over de gehele diameter & hoogte van het gebouw, waar je in kunt via twee luchtsluizen. De onwerkelijke lichtval is fenomenaal. En het perspectief is lekker verwarrend.

Bij de foto's:
- boven: 'Tiger & Turtle - Magic Mountain' nabij Duisburg.
- linksonder: Ronald zachtjes wiegend in het net van installatie 'In Orbit' in het K21 museum, met in de reflectie de peilloze diepte van het atrium (vandaar de enigszins geforceerde glimlach)
- middenonder: Duisburg, 'Landschaftpark Nord', de schoonheid van roest
- rechts: Loes in de 'Big Air Package' van Christo in de 'Gasometer' van Oberhausen.