Oman, dag 5

Van Muscat naar Sohar loopt één grote vierbaansweg, ongeveer langs de kust maar net ver genoeg landinwaarts om je het zicht op de zee te ontnemen. Wij wilden echter ook nog de forten van Nakhal & Rustaq bezoeken, en die liggen verder van zee af, dus hebben we niet aldoor de kustweg gevolgd.

In Bahla was net de vismarkt gaande (foto onder). Sommige vissers kwamen net aan met de verse vangst, anderen hadden hun matjes al uitgespreid onder de overkapping of op het strand. We konden lang niet alles thuis brengen, maar zagen in ieder geval haai & sardien.

Van Bahla landinwaarts naar Nakal (fort, foto boven), en van daar naar Rustaq (fort). Allemaal erg mooi, maar we hebben het nu wel een beetje gehad met de forten. Van daar was het nog een aardige rit naar ons hotel in Sohar, en vandaag waren er veel minder begiftigde chauffeurs op de weg. En aangezien je hier op tweebaanswegen 100 km/u mag rijden, is het even opletten geblazen. Erg in de mode: ineens vol op de rem, om stil te gaan staan in de berm (zonder clignoteur). Ook niet ongebruikelijk: inhalende tegenligger die begint te knipperen dat jíj in de weg rijdt. En niemand rijdt de toegestane snelheid: de ene helft rijdt veel te langzaam (je moet dus wel eens inhalen), de andere helft rijdt véél te snel (en gaat dus bumperkleven als jíj aan het inhalen bent). Wij zelf rijden niet veel te snel, want onze auto geeft waarschuwingspiepjes boven de 120 (en overigens ook tijdens het starten van de motor, het openen van de deur, het achteruit rijden en nog een lange reeks andere gebeurtenissen die we nog niet allemaal hebben gedetermineerd).

Sohar Beach Hotel ziet er prachtig uit. We hebben hier zowat een suite tot onze beschikking met keuken, tv-kamer, twee toiletten enzovoort. Allemaal wat overdreven voor één namiddag & nacht. Maar veel belangrijker: een heerlijk zwembad met gras & ligstoelen er omheen. We hadden nog net een paar uurtjes over om te zwemmen (althans, Loes) & te dutten in de late middagzon (beide). Morgen terug naar Dubai.

Oman, dag 4

Na een ontbijtje van oa stukje vijgenbrood, onduidelijke pannekoekjes en gepocheerde eiermassa aan de slag om door de soukh te gaan struinen. Het is goed opletten om in de wirwar van straatjes niet te verdwalen zodat je de uitgang niet meer terug kunt vinden. Bovendien is de ingang van de soukh ook ongeveer de ingang van de wijk Al-Lawataya waar je als buitenstaander niet welkom schijnt te zijn. Kennelijk willen ze daar al die shoppende en nieuwsgierige toeristen niet over de vloer maar in de soukh wordt je onophoudelijk uitgenodigd elk winkeltje binnen te gaan om de inhoud te bekijken en vooral te kopen. Het is moeilijk om zonder koopwaar weer naar buiten te gaan: prachtige zijden en wollen sjaals, kleurijke stoffen, tassen, zilverwaar en alle mogelijke geurende kruiden. De gangpaden zijn vnl overdekt met hoge en met hout bewerkte plafonds waaraan grote decoratieve glazen lampen hangen. Erg leuk om daar een tijdje door te brengen en na afloop bij te komen op een terras bij de ingang met een melkbakje 'koffie'.

Daarna zijn we met de auto via Al-Bustan landinwaarts gereden en heben we een korte wandeling gemaakt in de wijk Ruwi waar zich enkele shoppingmalls bevinden maar vooral heel erg veel banken (was niet zó boeiend daar). De hete middag hebben we een lange wandeling gemaakt langs het strand van Qurm.

Op de foto links probeert een verkoper met nog meer aan te praten terwijl ik al met voldoende spullen in mijn handen sta. Op de foto rechts de Ruwi Clock Tower.

Oman, dag 3

We begonnen de dag vroeg, want het is marktdag in Nizwa, voor geiten & koeien, en de zaken zijn voor komende week wel weer afgerond om een uur of negen. In de 'geiten-soukh' is een cirkel met stro bedekt en van een dakje voorzien (foto links), en een ieder die een geit in de aanbieding heeft loopt rondjes net zolang tot er overeenstemming is bereikt met een van de potentiele kopers die binnen & buiten de cirkel staan opgesteld. Die wenken de eigenaar met een handgebaar en gaan dan wat knijpen in de koopwaar om de kwaliteit vast te stellen. De koopwaar maakt ondertussen natuurlijk lawaai (net als de kopers & verkopers trouwens). Het is moeilijk om vast te stellen hoe de onderhandelingen precies verlopen. Zakt de prijs naarmate de verkoper meer rondjes moet lopen? Het is ons in ieder geval gelukt geen gebaren te maken die tot verplichte aanschaf hebben geleid. Veel mooie foto's gemaakt. Er waren trouwens (voor deze streken) opvallend veel vrouwen aanwezig, maar meestal wel op hun onherkenbaarst, d.w.z. met extra zwarte gezichtssluier.

Na de markt en het ontbijtje in een uurtje of twee naar Muscat gereden door een bijzonder dor maar mooi landschap met veel bergen. Muscat zelf is een verrassend grote plaats, of eigenlijk eerder een aggloberatie van verschillende dorpen & steden. Muscat 'proper' is een bijzonder slaperige inham van de Golf van Oman, met twee oude forten, de een nog in gebruik bij het leger (dus niet te bezichtigen), de ander alleen opengesteld voor langstrekkende staatshoofden (dus voor ons niet te bezichtigen), en het paleis van de sultan (geen persoonlijke vriend van ons, dus niet te bezichtigen). Toch een erg mooie plek. Opvallend zijn, na de droogte van de afgelopen dagen, de weelderige bloemen (veel bouganville) en hier en daar frisgroene grasvelden.

Één baai verderop ligt Mutrah (foto rechts), met een boulevard met heel wat meer bedrijvigheid (ook meer witjes) en naar verluid de mooiste soukh van de golf-regio, maar dat moeten we dan morgen gaan zien, want vandaag is vrijdag (d.w.z. zondag). Loes heeft hier wel twee héél mooie sjaals gescoord (maatje tafellaken), en nog afgedongen ook.

Ons hotel ligt weer een baai verderop, in principe met zeezicht maar natuurlijk niet vanuit onze kamer. Bij de 'recreational area' langs het strand ligt zelfs een Starbuck, maar die lijkt vreemd genoeg al weer failliet. Een kwestie van te ver voor de troepen uit lopen?
Ondertussen zijn we waarschijnlijk iets minder wit dan toen we begonnen. Aan zonnebaden komen we niet toe, bovendien te heet, maar al lopend nemen we toch aardig wat vitamine D tot ons. Dat voelt goed. Sinds we hier zijn hebben we nog geen een wolkje gezien.

Oman, dag 2

Aan de voet van de Jebel Shams ('Berg van de Zon'), de hoogste berg van Oman (3075 meter) ligt het dorpje Misfat (foto). Het is zo ongeveer het enige bergdorp dat zonder 4 wheel drive te bereiken is. Deze ochtend zijn we er naar toe gegaan en hebben er een tijdje rondgedwaald door de duistere steegjes en sfeervolle tuinen. De uitzichten zijn fantastisch, en de temperatuur eigenlijk nog een beetje te hoog om je al te erg in te spannen. Van de meeste huizen is het onduidelijk of het een ruine betreft of een bewoond pand. Zal zo'n beetje sam-sam zijn is mijn inschatting. Daarna enkele uren gespendeerd aan de rand van het zwembad, dat we voor ons zelf hadden maar echt véél te koud water bevat om een poging te wagen. En voorts nog een tijd rondgedwaald door de plaats waar we (vlakbij) zitten, Nizwa. Erg levendig, vooral aan het einde van de middag. De mannen, de meesten gekleed in smetteloze witte lange gewaden, zijn vooral overdag te zien. Zo met de avond komen nu ook de vrouwen te voorschijn veelal van top tot teen in het zwart.
Nizwa is een toeristentrekker maar nog steeds een conservatieve stad dus respectvol (= bedekt) kleden is wel zo gepast. Pfff.... en dat met die warmte.

Oman, dag 1

De grensovergang tussen Dubai & Oman is geen sinecure, althans niet voor witjes. Bij huisje/mannetje 1 krijg je een grensdocument voor de auto, maar alleen als je kunt aantonen dat de verhuurder toestemming heeft gegeven voor grensoverschrijdend verkeer. Bij huisje/mannetje 2 moet je een exit-visum kopen voor een euro of 15 p.p. Als je dat na 20 minuten mee krijgt moet je het 5 meter verderop(!) inleveren bij huisje/mannetje 3, die je paspoort dan van een exit-stempel voorziet. Huisje/mannetje 4 heeft het eenvoudig, die neemt alleen maar het grensdocument voor de auto in (dat je een half uur eerder had gekregen). Hiermee zijn de procedures aan de zijde der Emiraten tot een einde gekomen, en nemen de Omanitische procedures een aanvang.
Bij huisje/mannetje 5 dien je een entry-visum te kopen, voor 12 euro p.p contant te voldoen in Rhials (hoe zou je daar aan moeten komen als je Oman nog niet eens binnen bent?) of desnoods ook per creditcard. Na 20 minuten kun je door naar huisje/mannetje 6, de 'customs officer' die toch ook graag even in de kofferbak wil kijken en wil weten wat er in de koffers zit. Daarna lever je je visum weer in bij huisje/mannetje 7, en ben je klaar om Oman te ontdekken.

De eerste 100 kilometer viel het wel mee met dat ontdekken, want de enige route leidde door een dor & stoffig landschap waar niet veel aan te beleven valt. Maar toen kwamen we aan in Jabrin, waar een van de mooiste forten van het land staat (foto). Druk is het er niet, wel heet trouwens, het was nog behoorlijk inspannend alle trappen op & af te klauteren.

Een kleine 30 kilometer verder zijn we aangekomen in Nizwa, waar we nu aan de rand van het zwembad van de namiddagzon genieten (hmm, dit klinkt iets mooier dan het is, Het Al Diyar hotel is een kraak- & smaakloos gebeuren met de kaalste swimming pool aller tijden).

Dubai & Oman, part 0

Nog even, en we komen (ongeveer) dit uitzicht tegen op weg naar Dubai International Airport. En na een dagje tussen de expats & Gucci-winkels vertrekken we naar de mooie woestijnen van Oman. We vermoeden dat dit een land is waar ze niet veel aan kerstmis doen. Fine by us!