Noord-Frankrijk, Lille & Wissant

We maken een korte trip richting Noord Frankrijk. Eerst naar Lens, waar sinds een jaar of tien een dependance van het Louvre staat, daarna door voor een paar overnachtingen in Lille, en tot slot langs de kliffen van de 'Cote Opale' terug naar huis.

Het Louvre Lens is een modernistisch aluminium bouwwerk op het terrein van een oude mijn (al is daar niets meer van te zien). De grootste ruimte, die je gerust een hangar kunt noemen, biedt een overzicht van alle kunst van prehistorische afgodsbeelden totaan (grofweg) het impressionisme. Dat is allemaal niet zo verrassend dus, maar wel mooi uitgestald met topstukken uit de collectie van het Louvre Parijs (nou ja, niet de Mona Lisa), en één hangar is een stuk beter te behappen dan de krankzinnige afmetingen van het 'echte' Louvre in Parijs. Leuk bezoekje dus.

In Lille hebben we een hotel in het centrum uitgezocht, dat vrijwel onbereikbaar blijkt te zijn. Niet alleen is de meest relevante snelweg naar Lille afgesloten (we rijden een half uur heen en weer opzoek naar de 'deviation'), maar in de buurt van het hotel zijn er ook héél véél straten en kruispunten dicht. De VW-routeplanner aan boord van de auto laat het (zoals wel vaker) al heel snel afweten, maar ook juffrouw Google komt er na een tijdje niet meer uit en verwijst ons hardnekkig naar een strak gebarricadeerde doorgang. Zo zijn we van Lens naar Lille ruim twee uur onderweg (in plaats van 35 minuten). Maar eenmaal gearriveerd is al dit leed snel vergeten, want het hotel ligt (verder) prima en het centrum van Lille is een zeer aangename plek om te voet te verkennen.

Op dag twee bezoeken we het Palais des Beaux Arts, een neoclassicistische suikertaart met een mooie collectie, en de Citadelle. Daar tussendoor verkennen we de nauwe straatjes en mooie pleinen van de stad.

Op dag drie hebben we toch weer de auto nodig, want sommige leuke dingen liggen nogal verspreid in de omgeving. Eerst trekken we naar het LaM (Lille Métropole Musée d'art moderne, d'art contemporain et d'art brut) voor een portie Picasso en andere usual (maar soms ook unusual) suspects van de 20e eeuwse kunst. En daarna door naar de Villa Cavrois, een Dudok-achtig woonhuis van enorme allure en afmetingen, in de dertiger jaren neergezet in opdracht van de baas van het mijnbouwbedrijf. Lang heeft hij er niet van kunnen genieten, want het is door de Duitsers geconfisceerd (en uitgewoond), en pas sinds een jaar of 10 weer opgeknapt als museum.

De laatste dag brengen we door in en om Wissant, een kustplaats met een onmiskenbare jaren vijftig-vibe. In de buurt liggen de Cap Gris-Nez en Cap Blanc-Nez, mooie wandelgebieden aan de kust met zicht op de klifffen van Dover aan de overkant. Wissant zelf wordt vooral overspoeld door (jonge) kitesurfers en (oudere) kijkers.

Een paar heerlijke dagen.

Bij de foto's:
- linksboven: Notre-Dame-de-la-Treille, een kathedraal waaraan men pas in 1854 is begonnen
- rechtsboven: Palais des Beaux Arts, een hedendaagse filmversie van middeleeuwse bijbelvoorstellingen, door Andy Guérif
- midden: drie bouwsels uit Lille: de Beffroi van de Chambre de Commerce, de Villa Cavrois, en het voormalige hoofdkantoor van 'la Voix du Nord'
- linksonder: de jaren vijftig zijn nog (lang) niet voorbij in Hotel Bellevue te Wissant
- rechtsonder: het strand van Wissant




 

Frankrijk, Entrecasteaux, Tourtour & Nancy

De laatste dag in de Provence hebben we twee stadjes in de buurt bezocht, Entrecasteaux en Tourtour. 

Het eerste is mooi maar streng, het wordt gedomineerd door een onsympathiek ogend kasteel dat boven alles en iedereen uit torent. De hoofdstraat is zo smal dat het verkeer slechts één kant tegelijk op kan, hetgeen in principe gereguleerd wordt met verkeerslichten, maar die doen het niet. Dan rest alleen de vlucht in het ongewisse (en gelukkig, wij kwamen geen tegenligger tegen).

Tourtour staat, net als Moustiers-Sainte-Marie dat we eerder bezochten, hoog op de officiele lijst met 'allermooiste Franse dorpen'. Het ligt op een heuvel (met de kerk natuurlijk op het hoogte punt), met fraai uitzicht over de Haute Var. En verder een aaneenschakeling van mooi vervallende eeuwenoude huizen en huisjes.

Na heel veel autoroute (en vreemd genoeg veel lagere tolgelden dan op de heenweg) zitten we nu in Nancy, en dat is een heel andere vibe. Het lijkt wel alsof hier alleen maar studenten wonen, en het aantal eettentjes en kroegen is dan ook niet te tellen. Even fijn slenteren op de Place Stanislas, onderwijl genietend van de etalages met het foeilelijke maar peperdure 'Daume' glaswerk dat lokaal wordt gefabriceerd en wereldberoemd schijnt te zijn (wellicht alleen wereldberoemd in Nancy zelf). Wel een parchtig plein, hoor. En een leuke afsluiting van een (ruime) week Frankrijk.

Bij de foto's:
- linksboven: Entrecasteaux, het kasteel (fort) en de kasteeltuin
- rechtboven: Twee petiterige straatjes in Tourtour
- linksonder: Place Stanislas, een van de fontijnen, deze zomer (blijkbaar) in het paars uitgelicht
- rechtsonder: Place d'Alliance
 

Frankrijk, Cotignac 2, Gorge du Verdon 3

Dinsdag marktdag in Cotignac. Tientallen kraampjes met kaasjes, groenten, 'mode', en natuurlijk ook lavendelaria. Reuze gezellig, en bovendien, niet alléén voor toeristen.

In de middag hebben we de grotten verkend waarin zich vele eeuwen geleden de eerste Cotignaciens hebben gevestigd. Ze bevinden zich in een stijle wand die achter het huidige stadje opdoemt, en het vereist dus nogal wat klauterwerk om ze te verkennen. Maar zeker de moeite waard.

Eerder hadden we al de 'rive doite' van de Gorge du Verdon verkend, vandaag deden we de 'rive gauche'. Hoogtepunt (letterlijk) was de Pont de l'Artuby, een op zich niet zo héél bijzondere brug, die zich echter een kleine 200 meter boven het riviertje de Artuby bevindt en daardoor wordt het toch wel een bijzondere plek. Verder weer heel veel mooie uitzichten, en natuurlijk eindeloos veel bochten.
 
Bij de foto's:
- linksboven: markt in Cotignac
- linksmidden: zicht op Cotignac van nabij de grottenwand
- linksonder: klauteren in de grotten van Cotignac
- rechtboven: Loes op de Pont de l'Artuby
- rechtsonder: de Gorge du Verdon
 

Frankrijk, Gorge du Verdon 2

Vandaag vroeg op voor een tocht naar de Gorge du Verdon, de enige echte canyon van Europa. Ze ligt op een (bochtig) uurtje afstand van Cotignac.

Eerst koffie in Moustiers-Sainte-Marie, een prachtig bergdorp in de buurt van de plek waar de gorge uitmondt in het (stuw)meer van Lac de Sainte Croix. Een hele ruige omgeving, met stevige huizen en hoge pieken, maar alle winkeltjes verkopen zeep, lavendel, of lavendel-kleurige teddyberen. Vreemd contrast.

Daarna door, via een intens slingerende weg, naar La Palud-sur-Verdon, alwaar de D23 begint en eindigt, een prachtige 'loop' van een weg (grotendeels éénrichtingsverkeer) die je in een kilometer of 25 langs heel veel mooie uitzichtspunten leidt. Veel starts en stops dus, en ook nog relatief druk in de verder al zo naseizoenerige Provence.

Bij de foto's:
- linksboven: Moustiers-Sainte-Marie, het vlekje op '10 over' is een vijfpuntige ster die daar ooit is bevestigd door een kruistochtridder als dank voor zijn bevrijding uit de handen der heidenen (nou ja, in de jaren 50 van de vorige eeuw kwam ze naar beneden, dus dit is een replica, maar dat is bij deze resolutie toch niet te zien)
- rechtboven: lavendelberen in Moustiers-Sainte-Marie (wie zou ze kopen?)
- linksonder: uitzichtspunt bij de Verdon, de geiten verwachten voedsel van ons, en worden anders sikkeneurig
- rechtsonder: het dal van de Verdon. Ergens rechts kleeft nog een klimmer tegen de bergwand (ook dat is in deze resolutie niet echt te zien)
 
 

Frankrijk, Gorge du Verdon 1

 Uitzichtspunt Palud-sur-Verdon, langs de D952

Frankrijk, Cotignac 1

Na een lange reeks snelwegen (en, wegens verkeerde afslag, een kleine tour door Lyon) zijn we, na een uur of tien rijden, gearriveerd in Cotignac. Vermoeid sleepten we ons naar een restaurant aan de hoofdstraat, waar de maaltijd ons weer een beetje tot mens maakte.

De volgende ochtend zijn we naar Notre-Dame-des-Graces gewandeld, een kerkje annex klooster op een heuveltop in de buurt dat vooral bekend is omdat Lodewijk de 13e en zijn vrouw hier bij Maria kwamen klagen over 22 jaar aan kinderloosheid. Et Voila, 9 maanden later werd Lodewijk de 14e geboren (iedereen blij). Het wemelt er nog steeds van de broeders, zusters, nonnen en wat dies meer zij. En praten mag je er ook al niet (getuige de strenge bordjes die tot stilte oproepen). Wel een mooi plekje (als je er niet intern hoeft).

Het dorp zelf heeft een heerlijke hoofdstraat met grote platanen en minstens 10 restaurants. Informatieborden melden dat het dragen van een mondkapje verplicht is, maar er zijn niet veel mensen die dat doen. Mooie straatjes en steegjes met oude huizen, met op de achtergrond een verticale rotswand waar vele eeuwen geleden al mensen leefden in grotten. Die hebben we nog niet bezocht, want onze plannen zijn een beetje in de war door een werkelijk dramatisch onweer, met de hardste klappen die we ooit hebben gehoord, terwijl we een goed heenkomen hadden gezocht onder het ruime afdak bij de dorpspomp, waar we zeker een uur hebben doorgebracht in afwachting van betere tijden.

Die betere tijden zijn er nu (het zonnetje schijnt weer) dus gaan we zo weer aan de wandel.

Bij de foto's:
- linksboven: Cotignac @ night
- rechtsboven: de doelgroep haast zich naar de mis bij de Notre-Dame-des-Graces
- linksonder: Cours Gambetta (de hoofdstraat)
- rechtsonder: Place de la Mairie
 

Frankrijk, Giverny

Na een (zeker door Belgie niet erg enerverende) rit van een uurtje of 6 zijn we aangekomen in Giverny, het dorp waar Claude Monet jaren en jaren heeft gewoon en geschilderd, en dat zul je weten ook als je hier bent! Zijn grafsteen staat naast de kerk, en de enige echte straat van het dorp heet de 'Rue Claude Monet' (what else?), en is bezaaid met galerietjes en 'open ateliers'.

Sommige kunstenaars opereren in dezelfde stijl (die zullen wel denken: als mensen hier voor Monet komen, zullen ze mijn schilderijen ook wel mooi vinden. Sommigen heten zelfs Claude), anderen doen het juist helemaal anders (die zullen wel denken: de competitie van Monet in zijn eigen stijl is me iets te heftig). Hoe dan ook, een leuk dorp, dat in deze tijd van het jaar (en/of door Covid) verrassend rustig is. Zeker in de vroege ochtend of het eind van de middag kom je niet veel volk tegen.

Het huis en de tuin van Monet liggen er ook prachtig bij, en zijn ook relatief leeg. Sommige kamers in het huis hebben we zelfs helemaal voor onszelf, en dat is een heel andere ervaring dan om ze te moeten delen met zo'n honderd anderen (zoals we lang geleden bij een eerder bezoek in het hoogseizoen hebben mogen ervaren). En de tuin bloeit, ook al is het eind september, nog als een dolle. Een hele mooie plek.

Omdat men in Giverny de bezoekers iets meer wil bieden dan huis/tuin van Monet en schilderende zzp-ers, is er ook een museum, met werk van verschillende impressionisten en aanpalende stromingen. Aardig maar niet wereldschokkend. Dat geldt ook voor het nabijgelegen Vernon, dat pitoresk aan de Seine ligt en waar je een aangenaam uurtje kunt rondwandelen.

Morgen met een lange rit door naar de  Provence.

Bij de foto's:
- linksboven: de salon in huize Monet; elk stukje muur is bedekt met een schilderij of Japanse prent (dat geldt voor het gehele huis)
- rechtsboven: het centrale pad van de tuin van huize Monet
- midden: Loes op het bruggetje dat regelmatig door de grote meester is geschilderd
- linksonder: het nogal clichematige kasteel van Vernon
- rechtsonder: Vernon, de restanten van de oude brug over de Seine en de 'vieux moulin'.

Parijs, dag 3

Op deze mooie zonnige ochtend gaan we dan op weg naar de Orangerie van het Louvre. Claude Monet stelde, op het hoogtepunt van zijn roem, de Franse staat voor om dat gebouw in te richten met zijn geschilderde waterlelies (die hij dan zou overdragen aan de staat). Een prima behapbaar museum(pje), waar nu eens geen noemenswaardige rij voor staat. Twee grote ovale ruimten, met vier doeken elk. Van dichtbij compleet abstract, en van iets verder weg inderdaad de vijver van de tuin in Giverny waar Monet 20 jaar heeft zitten schilderen. Heel mooi.

Na deze redelijk serene ervaring weer iets geheel anders: op naar de Fondation Louis Vuitton, een prachtig voorbeeld van lawaai-architectuur (van de hand van Frank Gehry, eerder ook bekend van het zilveren Guggenheim Museum in Bilbao) op een mooi plek in het Bois de Boulogne. Een prachtig gebouw, en nee, het staat niet vol met Vuitton-tassen maar werken van kunstenaars van naam & faam. Maar, zoals wel vaker hier in de stad, staat er een lange rij voor de ingang. Daarom beperken we ons tot een rondje om het pand (de buitenkant is sowieso het mooiste) en gaan lunchen in het nabijgelegen park.

En daarmee zitten onze twee dagen er al weer op. De terugreis duurt iets langer dan voorzien wegens 'mauvaise conditions climatique au Pays Bas' (zoals de conducteur aangeeft), maar desondanks een paar mooie dagen.

Bij de foto's:
- linksboven: Square du Vert-Galant, Ile de la Cité
- linksonder: Loes & Monet (again)
- rechts: le Fondation Louis Vuitton

Parijs, dag 1 & 2

We maken een korte trip naar Parijs. In principe om de waterlelie-schilderijen van Claude Monet te bekijken (nadat we vorig jaar de echte waterlelies al hadden gezien in zijn tuin in Giverny).
Maar er waarschijnlijk wel meer te doen in Parijs. Zoals de 'Promenade plantée', een afgedankte bovengrondse metrolijn van een kilometer of 5 die integraal tot een héél smal maar daarentegen wel héél lang park is verbouwd. Ze loopt uiteindelijk dood op de Boulevard Périphérique, ergens in het oosten van de stad. Maar zover zijn we niet gekomen, want het weer hield niet over, die eerste middag.

Onze planning was minder dan briljant, want de enige dag waarop we het Musee d'Orsay konden bezoeken was een zondag met gratis toegang (de daarop volgende maandag zou het gesloten zijn).
Nu behoren de rijen voor dit museum zelfs onder de beste omstandigheden tot de wereldtop, en op een vrije zondag kan daar nog wel een schepje bovenop. Affijn, een uur in de (regen en de) rij dus.
Later bleek dat degenen die wat later waren aangeschoven twee uur hadden moeten wachten, dus alles is relatief. Hoewel, de collectie kun je alleen in superlatieven beschrijven. Heel veel impressionisten (de een nog bekender dan de ander) en heel veel art nouveau.

Na een paar uur zijn we ernstig kunstdoof geraakt, en reizen we af naar het Canal Saint Martin, een door Napoleon verordonneerd kanaal waarmee een flinke lus van de Seine werd afgesneden. Nu alleen nog in gebruik bij de pleziervaart, waar men het als een uitje beschouwt om de vele sluizen te trotseren.

Bij de foto's:
- linksboven: lelijkheid langs de 'Promenade plantée'
- rechtsboven: wachten voor le Musee d'Orsay
- linksonder: Loes & Monet
- rechtsonder: le Canal Saint Martin

Normandie (part 2)

Gisteren zijn we via Honfleur & Les Andelys naar Giverny gereden, een rit van minder dan 200 kilometer, maar met onze snelwegmijdende insteek waren we toch een groot deel van de dag onderweg.

Honfleur is het meest pitoreske plaatsje in heel Normandie, maar heeft toch ook iets treurigs: het was ooit een havenstad, maar is door zee & Seine verlaten, en per boot niet eenvoudig meer te bereiken. Wel prachtige oude huizen, en een houten kathedraal die stamt uit de tijd van de 100-jarige oorlog, toen steen alleen gebruikt mocht worden voor vestingwerken. Zeer bijzonder dat die kerk nooit is afgebrand. Het was marktdag, en op die dag is de term 'levendig' voor Honfleur een understatement. 'Bomvol' komt meer in de buurt, maar dekt de lading toch nog steeds niet helemaal.

Eenmaal aangekomen in Giverny, bleek de rij wachtenden bij de heer Monet heel erg lang. Onze aanname dat dat aan het einde van de middag wel mee zou vallen, omdat alle bussen en dagjesmensen dan wel weer eens vertrokken zouden zijn, bleek volstrekt onjuist. Na tien minuten in de rij, waarbij we niet anders dan een gebrek aan voortgang konden constateren, besloten we om de volgende ochtend (vanochtend dus) terug te komen. Ons verblijf lag toch in de buurt.

Welnu, deze ochtend was het inderdaad beter te doen. We waren als 5e of 6e aan de beurt, maar, eenmaal de kassa gepasseerd, bleek de tuin toch al weer behoorlijk vol te staan met Japanners. Wij begrepen nu dat er een aparte ingang is voor groepen, en die ging nog eerder open ook dan de ingang voor individuele reizigers. Grrr.

Desondanks: een prachtige tuin, met heel veel planten in werkelijk hallucinerende kleuren. Het meertje met de waterlelies ligt er ook nog net zo bij als op Monet's schilderijen (al staat het bruggetje nu dus wel vol). En het bijbehorende huis is ook prachtig. Zijn atelier, ook een hele mooie ruimte, is dan weer verbouwd tot gift-shop, dus dat is iets minder.

Bij de foto's:
- linksboven: de tuin in Giverny, met het huis van Monet op de achtergrond
- rechtsboven: de houten kathedraal van Honfleur
- linksonder: in Honfleur bidt men voor een behouden thuiskomst van het vissersvolk
- rechtsonder: de waterlelies van Monet

Normandie (part 1)

We zoeken een alibi om er deze zomer nog even tussen uit te gaan, en dat hebben we gevonden in een gepland bezoek aan de tuin van Claude Monet, de impressionistische schilder die 40 jaar lang vooral de waterlelies achter zijn eigen huis heeft geschilderd (en, toegegeven, af en toe ook nog wel wat anders). Die tuin ligt in Giverny, een dorpje langs de Seine waar we morgen heen gaan.

Maar gisteravond en vandaag zijn we eerst in Etretat, een plaatsje aan de Normandische kust waar we jaren geleden wel al eens zijn geweest.

Ze hebben hier het soort spectaculaire krijtrotsen die iedereen vooral van Groot Brittanie kent. Prachtig wandelgebied, mooie vergezichten, en trouwens óók regelmatig vereeuwigd door Monet.

Als je een kwartiertje van het dorp weg loopt langs de kust kom je vrijwel geen mens meer tegen. Het dorp zelf is ook best de moeite waard, maar wel érg braaf.

Bij de foto's:
- boven: de krijtrotsen ten noorden van Etretat.
- linksonder: Les Falaises d'Etretat
- rechtsonder: de houten pieren van Fécamp, Loes verjaagt een zeemeeuw

Bretagne, part II

Om half vijf kwam het verlossende telefoontje van de ANWB: auto klaar. Maar wel in een garage in Pleugueneuc, zo'n 40 kilometer verwijderd van ons hotel. Dus eerst nog een taxi regelen die er voor kon zorgen dat we vóór zessen ter plaatse waren. Dat is gelukt: 17.46 uur.

In de ochtend zijn we met de bus naar Saint Malo gegaan, een mooie middeleeuwse stad aan zee hier in de buurt. Het is omgeven met allerlei eilandjes / schiereilandjes (afhankelijk van het getij), waarop ook weer mooie forten staan (foto). Het schijnt dat er regelmatig toeristen verrast worden door de vloed, zodat ze een paar uur vast zitten totdat de zee weer is gezakt. Overigens zie je, als je goed kijkt, dat er toch wel veel verloren is gegaan in W.O.II, maar het is mooi gerestaureerd.

In de middag wat om het huis gelummeld en in de omgeving gewandeld, in afwachting van het verlossende telefoontje (wat dus inderaad kwam).

En zojuist (na wederom een mosselmaaltijd in de haven) nog een korte wandeling gemaakt op de Pointe de Grouin, een mooie ruige klif om de hoek van Cancale. Het leek er sterk op dat we een zeehond hoorden, maar we hebben hem niet weten te spotten.

Morgen terug naar huis.

Bretagne, part 1

Hmmm, matige dag.

We begonnen goed met een bezoekje aan 'Le Menhir du Champs-Dolent' (foto), volgens de overlevering naar beneden gepleurd om twee vechtende broers uit elkaar te halen. En een bezoekje aan Dol-de-Bretagne, een leuk dorp om de hoek van de menhir.

Maar nadat we een hotel geregeld hadden in Cancale, en er helemaal klaar voor waren om de omgeving te gaan verkennen, bleek de auto stuk. Vermoedelijk heeft de startmotor de geest gegeven, en daar kon de in allerijl opgetrommelde plaatselijke mechanicien ook niets aan verhelpen. Dus via de ANWB een Volkswagen-dealer besteld, die er net met onze auto vandoor is (zielig met de twee voorwieltjes in de lucht bungelend achter een bergingswagen). Hopelijk is hij morgen klaar. Gelukkig zitten we op loopafstand van het dorp (althans, dat denken we. We gaan het zó uitproberen). En morgen wordt een rustige dag in de tuin van het hotel.

Op de grens van Normandië & Bretagne, part II

Na een meer dan adequaat ontbijt in de serre van ons hotel, zijn we al vroeg afgereisd naar Mont Saint Michel, in de hoop om de drukte voor te zijn. Op het eerste gezicht leek dat niet erg gelukt, want er stond al aardig wat geparkeerd en ook het (ene) straatje was al goed gevuld. Toen we echter een uurtje later, na ons bezoek aan de abdij, weer wilden afdalen, was er bijna geen doorkomen meer aan, dus achteraf waren we toch nog op tijd.

Vanuit de abdij heb je een prachtig uitzicht op de omringende baai met al zijn getijdegeulen (zie foto). Er waren nog behoorlijk wat wadlopers actief. Die moeten natuurlijk wel goed de tijd in de gaten houden, want het getij komt hier met een enorme snelheid opzetten. Onder bepaalde condities zelfs sneller dan een galloperend paard (zegt men).

Daarna hebben we nog een andere kustplaats bezocht, Granville, waar de oude stadsmuren hier & daar voorzien zijn van (Duitse) verdedigingswerken. En Engeland lijkt vlakbij (Jersey).

Op de grens van Normandië & Bretagne

Vanochtend vrij vroeg uit Le Havre vertrokken, met regenachtig weer. Al snel kruisten we de Seine, die hier, zo vlak bij zee, behoorlijk breed is geworden, via een nogal spectaculaire nieuwe brug (dat mag ook wel voor 5 euro tol enkele reis). En pal aan de overkant ligt dan Honfleur (foto), een vissershaven met een prachtig historisch centrum, al maakt het vele leisteen wel een treurige indruk in de regen. Tijd voor de eerste koffie.

We hebben een hotel gevonden in de buurt van Avranches, op een steenworp afstand van le Mont Saint Michel, die we morgen willen bezoeken. Alles is hier nogal pastellerig, en de kamers hebben geen nummers maar planten-namen (wij verblijven in 'iris', maar moeten morgen mogelijk verkassen naar een andere plant/kamer). Maar wel overal draadloos internet (zoals je ziet).

We hebben de middag besteedt aan een bezoek aan Fougéres (foto, hier in de buurt), met, naar men daar zelf zegt, het grootste intacte middeleeuwse fort van Europa. Welnu, het is zeker groot. Wij vluchtten van toren naar toren, om vanonder een afdakje foto's te kunnen maken, want de miezer bleef komen vandaag. Als je goed kijkt zie je links op de foto een tourgroep onder een dak van paraplu's. Gelukkig geeft de internationale buienradar aan dat het de komende dagen droog blijft in Bretagne.

Normandië

Onze eerste bestemming, Etretat, bleek volledig volgeboekt, en overigens ook maar moeizaam begaanbaar door de grote hoeveelheid toeristen. Zelfs in het meest luxueuze verblijf (160 euro plus, naast de golfbaan) kon ons niet meer herbergen, dus zijn we doorgereden naar Le Havre, 20 kilometer verderop, met minder natuurschoon en volledig platgegooid in W.O.II, dus volop plaats in de hotels. Vandaaruit teruggekeerd om Etretat & omgeving te verkennen. Prachtige wandelpaden langs de krijtrotsen, met af & toe diepe afgronden op korte afstand. Op de foto uitzicht op de meest markante rotsformatie van Etretat, maar ze hebben er meer. En in Yport & Fecamp (dorpjes even verderop aan de kust) is het al net zo fraai. Gewend aan de Nederlandse zomer heb ik niet aan zonnebrand gedacht, en ben ik nu dus vrij rood. Dat trekt echter wel weer bij. Morgen door naar Bretagne.

Parijs, continued

Het museé du Quai Branly is een prachtig gebouw. Sommige gevels, zoals deze, zijn ingericht als verticale tuin. Lastig water geven lijkt ons.
Het interieur bevat wel mooie kunstwerken maar is nogal Frans (d.w.z. pretentieus) ingericht. Het gerucht dat men voor de inrichting te rade is gegaan bij het Tropenmuseum in Amsterdam moet een fabeltje zijn.

Parijs

Voor het eerst in eeuwen naar Parijs, met als alibi het laatste kunstje van Chirac, le museé du Quai Branly met Afrikaanse kunst.

Prachtig weer. Eigenlijk iets te prachtig om een museum in te duiken, dus eerst maar eens veel tijd doorgebracht in de tuinen (op de foto zie je Loes in de Jardin des Plantes).

Eerste indruk: ondanks het Franse chauvinisme zijn er talrijke Starbucks (prima). En onze buurt is vergeven van de Sushi-restaurants (ook prima).