Rajasthan, dag 14, Delhi

Vandaag was bedoeld om wat rond te kijken in de door de staat erkende Emporiums, waar ze mooie spullen tegen redelijke (vaste) prijzen zouden moeten hebben. We waren wat aan de vroege kant (iets voor tienen) dus waren de winkels nog gesloten. Zoals dat hier gaat komen allerlei mensen je vertellen dat deze winkels vandaag (of voorgoed) gesloten blijven, of nooit open zijn geweest, maar dat zíj gelukkig twee straten verderop óók een winkel hebben, die trouwens sowieso véél beter & véél goedkoper is, etcetera. Negeren maar weer, en eerst maar eens naar de Jantar Mantar, een observatorium uit 1725, gebouwd door Jai Singh II. In Jaipur stond ook al zo'n bouwwerk, maar daar waren we niet aan toegekomen. Hoe & wat er hier precies geobservatoriumd werd, is (ons) niet geheel duidelijk, maar het zijn bijzonder intrigerende bouwwerken, die zo op een grote tentoonstelling van hedendaagse kunst neer zouden kunnen worden gezet.

Toen eerst nog een 'Eskimo Café', en daarna was het toch echt de beurt aan de emporiums. Eigenlijk verkopen ze behoorlijk wat lelijke spullen, en de niet-lelijke spullen die ze natuurlijk ook hebben, zijn nog behoorlijk duur. Wat niet helpt is dat sommige winkels zó laag zijn dat we er niet rechtop kunnen staan.

Affijn, morgen nog even naast of in het zwembad, en dan terug naar huis.

Op de foto: (boven) Ronald op één van de instrumenten van de Jantar Mantar. (onder) Loes in de 'Central News Agency New Delhi' (een wat grootste naam voor een klein boekwinkeltje), waar blijkbaar veel valt te administreren (op de achtergrond), en waar Ronald uiteindelijk, wegens urgent gebrek aan leesvoer, vertrok met 'The Portret of a Lady' van Henry James.

Rajasthan, dag 13, terug naar Delhi

Vanmiddag rond een uur of vier aangekomen in Delhi. Poehh...... De weg is nog niet eerder zo slecht geweest, met veel gaten en soms zelfs hele stukken zonder asfalt. Bovendien was het een route met eindeloos veel bumps (verkeersdrempels), van zo'n formaat dat je er alleen zeer langzaam overheen kan. Iedereen was weer onderweg. Volgens Mister Opi is er wederom een festival aan de gang (zoals elke dag, denken wij dan).

Eenmaal aangekomen hebben we afscheid genomen van onze trouwe chauffeur, veel handjes, gelukwensen, uitwisseling van email-adressen (nu ja, één kant op, Opi zit nog niet op Gmail), en het overhandigen van de enveloppe met fooi. Onze zelf uitgezochte verblijfplaats is weliswaar comfortabel, maar we zitten wel in een kamer zonder ramen of daglicht, hetgeen toch vreemd is voor een vier sterren hotel.

Na onze eerdere dagje Delhi hebben we hier inmiddels al een favoriet restaurant, dus zijn we met de (uitstekende) metro wederom naar Connaught Place gereisd, om opnieuw te eten in 'Zen'. Voortreffelijk.

Op de foto: (boven) afscheid van Opi Sherman & de Hindustani Motorcompany Ambassador Special. (onder) Loes @ Connaught Place.

Rajasthan, dag 12, Mandawa

Vandaag vertrokken naar Mandawa, gelegen in het district Shekhawati. Onderweg opvallend veel voertuigen die misschien niet zo zeer zwaar beladen maar dan toch zeker breed beladen zijn. Alles altijd tot het gaatje hier.
Mandawa is de eerste stop voor toeristen die vanuit Delhi vertrekken voor een trip door Rajasthan, zeg maar in omgekeerde volgorde als wij hebben gedaan. Het belangrijkste wat hier te zien valt zijn de oude meestal verlaten Haveli. Deze volledig met fresco's beschilderde (rijke) koopmanshuizen zijn de moeite waard om te bezichtigen al zijn de meesten in een staat van verval. Deze haveli waren ooit in bezit van rijke mannen. Na vertrek naar de grote steden keken ze er niet meer naar om. Inmiddels zijn we meerdere generaties verder en is het onduidelijk wie de huidige eigenaars, dus verantwoordelijken, zijn.
Ondertussen zijn we bijna aan het eind van onze reis. Morgen nog een lange trip naar de eindbestemming Delhi alvorens terug te vliegen naar huis.Of het nou een servetaangever, wasophaler, deuropener, koffersjouwer, stoelaanschuiver of zomaar een bedelaar betrefd, iedereen verwacht een fooi. Nu is zo langzamerhand het moment gekomen om te bedenken met welk geld we Mister Opi gaan belonen voor zijn diensten. Tijdens de rit leggen we hem voor of hij een voorkeur heeft voor een 'tip' in indase rupees of misschien liever euro's. Om te voorkomen dat hij het bedrag er in een week doorheen zou jassen (waaraan vroegen wij ons af, hij is wel een favoriet van goede whisky) prefereert hij euro's zodat hem dit dwingt het geld te bewaren en te sparen voor zijn 2 kinderen. Bovendien wil hij over een aantal jaren een eigen business beginnen. Over de afgelopen dagen is hij in ieder geval enthousiast en niet te bescheiden: 'we had a very good trip!'. Wij zijn accoord, vullen een enveloppe en schrijven er lovende woorden op.
Op de foto: (boven) oude Havelli in Fatehpur, nabij Mandawa. (onder) oversized traffic I & II.

Rajasthan, dag 11, Bikaner

De vloek van de diensten-economie, het evaluatieformulier, heeft ook Rajasthan bereikt. Gisteravond werden we ermee verrast na een maaltijd in een backpackerscafé. En deze ochtend, toen we op het punt stonden ons hotel in Jaisalmer voorgoed achter ons te laten, werden we tegengehouden door een enigszins verhitte hotelmanager die tekst & uitleg wilde over de plaats waar we de kruisjes hadden geplaatst, Dat beneemt ons de lust het een volgende keer weer (eerlijk) in te vullen.
Van Jaisalmer naar Bikaner, de langste rit van allemaal, 330 kilometer, waarvan geen enkele koe-loos. Eindeloos woestijnlandschap met kuddes schapen die net als de koeien al zwervend de weg oplopen. Hier en daar een dood beest als verkeersslachtoffer, zoals een dode kameel. Onderweg een kleine stop in een truckerscafé á la Indienne omdat Mister Opi nog moet ontbijten. Wij houden het bij een drankje. De hitte is hier goed voelbaar.
De gang van zaken bij een spoorwegovergang blijft ons verbazen. De bomen worden gesloten volgens de dienstregeling, maar de trein houdt zich daar natuurlijk niet aan, dus moet je soms behoorlijk lang wachten. Als de trein eenmaal is gepasseerd is het leed nog niet geleden, want veel chauffeurs bedenken, als ze aan komen rijden en een rij(tje) wachtende auto's zien staan, dat er op de rechter weghelft (dat is in India dus de weghelft van de tegenliggers) nog best ruimte is (allicht, die tegenliggers staan te wachten aan de andere kant van het spoor) en rijden dus aan de verkeerde kant van de weg door totaan de spoorbomen. Binnen de korste keren staan er dus aan beide zijden twéé files, zodat niemand kan doorrijden als de bomen weer open gaan. Eerst moeten de twee files weer samengevoegd worden tot één, wat niet goed lukt omdat er geen ruimte is om te manoevreren.
Ook Bikaner heeft een fort dat het bezichtigen waard schijnt te zijn maar aangezien we er al vele gezien hebben (en ook mooiere) en we redelijk vermoeid zijn van de trip, kiezen we ervoor om meteen in te checken. Bhanwar Niwas, ons plaatselijke hotel (uit 1927), is rijkelijk voorzien van artdeco details. Alsof je in een museum logeert. Lampen, schilderijen, meubels, alles bevindt zich hier ergens op het hellende vlak tussen kunst & kitsch. De ons toebemeten ruimte bestaat uit 3 catacombe-achtige constructies zonder al te veel daglicht, met om de hoek een trap die eindigt in een toilet.
In de namiddag hebben we de omgeving verkend. Nu ligt het hotel midden in 'the old city', en deze 'city' is echt 'old'. Geen brede en/of rechte weg te bekennen, alleen maar steegjes van hoogstens een meter of twee breed. Het kostte inderdaad ook al de grootste moeite om hier te komen met de auto, hetgeen Mister Opi deed verzuchten 'drivers do not like this hotel'. Ondanks het volslagen gebrek aan ruimte en de überclaustro-sfeer, sjeest iedereen lekker door op de brommer of in de riksja. Dit is misschien wel de drukste omgeving die we tot nu toe hebben gezien. En iedereen zegt 'hallo!'. Na een minuut of 20 van dit werd het risico op ernstig verdwalen steeds groter en zijn we op onze schreden teruggekeerd. Er zijn denk ik niet zoveel plaatsen op aarde waar ik echt volledig gedesoriënteerd raak, maar Bikaner is er één van.
Op de foto: details van het Bhanwar Niwas Hotel.

Rajasthan, dag 10, Jaisalmer

Vandaag zijn we in de namiddag naar Jaisalmer Fort vertrokken, om op zoek te gaan naar Bobby Henna-painting Shop, hoewel Mister Opi ons ernstig afraadde om daar op eigen gelegenheid rond te gaan dwalen: 'bery difficult to find your way ther, sir, bery difficult!'.

Drie minuten later waren we bij de shop gearriveerd, alwaar bleek dat Bobby was getrouwd met iemand uit Jodphur, en dientengevolge naar Jodphur was verhuisd. Gelukkig was er nog wel een zus over die ook heel goed kon henna-painten (nadat ze was wakker gemaakt). Vroegen we ons eerst nog af hoeveel dagen Loes met deze handschildering zou moeten doorbrengen voordat ze versleten was, na de paintjob vroegen we ons eerder af of we snel genoeg waren geweest met het maken van de foto (even checken: ja, gelukkig wel), omdat het motief wel érg licht was aangebracht. Nou ja, het gaat ook meer om het idee.

Daarna naar de Old Royal Cenotaph's, een mooi begraafplaats een paar kilometer verderop. Enigszins surrealistisch gesitueerd tussen tientallen (mogelijk honderden) moderne windmolens, liggen hier de grafmonumenten van voorbije maharadja's. Loes had aardig wat aanspraak (van jongetjes tussen de 8 & 10 die fossielen aan toeristen slijten en er een muntencollectie op na houden dus graag een euro van ons ontvangen met helaas vergeefse moeite).
Terwijl Loes de jongetjes bezig houdt kan ik vrij rondlopen en fotoos maken.

Op de foto: Ronald tussen de Old Royal Cenotaph's.

Rajastahn, dag 9 (avond)

Camel-groove

Rajasthan, dag 9, Jaisalmer

Vroeg in de ochtend op pad voor de sights van Jaisalmer. Deze keer niet alleen in het gezelschap van Mister Opi, maar ook van een lokale gids, 'specially handpicked for you', Mister Soda.

De Gadi Sagar is een meertje tegen de stad aan, omgeven door mooie ruines. Mister Soda legt uit: 'This was built by (onverstaanbaar) in the time of (onverstaaanbaar) so you see that (onverstaanbaar)'. Loes: 'aha!'. Enzovoorts. Tussen de uitleg door wel een erg mooi verstild plekje, en zowaar koel met een briesje (dat is lang geleden). Daarna naar Jaisalmer Fort zelf, een indrukwekkend complex van eeuwen oud, met tientallen torens rondom in de enorme stadsmuur, en slechts één toegangsroute die achereenvolgens langs drie poorten leidt, die elk bijzonder geschikt zijn om kokende olie of andere ellende uit te storten op de onverlaten die naar binnen willen ook al zijn ze niet uitgenodigd. Het bijzondere is, dat dit fort geen museum is maar een levende gemeenschap met zo'n 4.000 zielen. De ruimte binnen de muren is dan ook volgestouwd met tempels van diverse geloofsrichtingen, winkeltjes, woonhuizen, hotelletjes en een enkel paleis. Een fascinerende mierenhoop.

In de avond gaan we er helemaal voor: een 'camel drive' in de Sam Sand Dunes die in de buurt van jaisalmer liggen (nou ja, 40 km verderop). Op weg daarnaartoe eerst langs het verlaten dorp Kudhara, waarvan alle bewoners zo'n 400 jaar geleden hals over kop zijn vertrokken toen de baas van Jaisalmer van plan was een 10-jarige schoonheid aan zijn harem toe te voegen (Mister Opi) of dat reeds gedaan had (Lonely Planet). Het schijnt ook nog eens een favoriete lokatie voor Bollywood-films te zijn, maar helaas is daarvan vandaag niets te merken.

Een paar kilometer verderop worden we afgeleverd bij de kamelendrijvers en begint het grote waggelen. Als je een keer de groove te pakken hebt is het best een rustieke ervaring. Je moet natuurlijk geen haast hebben, want lopen gaat nog sneller (hoewel, in de zandduinen?). Je zit zo hoog dat je een beter briesje vangt dan in de meeste cabriolets. Na een klein uur werden we in het zand geparkeerd, in afwachting van de zonsondergang. Die is hier echter niet zo mooi als op sommige andere plaatsen (vanwege het zand in de lucht) dus zijn we eerder vetrokken.

Op de foto: Gadi Sadar Lake, Kudhura Village, Loes & haar kameel, wachtend op de sunset.

Rajasthan, dag 8, naar Jaisalmer

Vandaag wederom een lange tocht, van Jodhpur naar Jaiselmer. Jammer dat we onze logeerplek in Jodhpur moeten verlaten want we zaten daar naar onze zin.

Een rit van uren door de Thar woestijn waarbij het landschap niet erg afwisselend is. Voornamelijk stekelige bomen in een vlak stoffig, zanderig en droog landschap. In vergelijk met vorige tochten is deze weg relatief rustig omdat we steeds meer in de richting komen van de grens met Pakistan en er geen grote plaatsen meer liggen. Jaiselmer zelf is ook niet groot met 50.000 inwoners. De koeien en schapen daarentegen lopen met kuddes tegelijk over de weg te wandelen. Afremmen en er behendig omheen of tussendoor manoevreren.

Sinds een paar dagen zien we groepjes mensen langs de weg lopen. Een aantal met een vlaggetje, meestal voorop, en ieder met hooguit een tasje of bundel met wat persoonlijke benodigdheden in de hand of door de vrouwen soms op het hoofd gedragen. Dit zijn volgens Mister Opi pelgrims die met een 400 kilometer lange voettocht bezig zijn. Ongelooflijk dat ze het in deze brandende zon en hitte uithouden. Zo'n tocht duurt natuurlijk meerdere dagen. Ze logeren bij mensen thuis, wildvreemden, maar kennelijk is het ieders plicht hen van eten, drinken en onderdak te voorzien. Zo zijn er in de lange uren die we maken af en toe wat gespreksonderwerpen met Mister Opi aan de orde. Zo langzamerhand komen we er achter wat zijn voorkeuren & afkeren zijn. Zo heeft hij vandaag uitgelegd aan wie hij (allemaal) een hekel heeft: De Chinezen ('jaloers op het Indiase economische succes'), de Japanners ('I do not like the form of their face'. Toen Loes hier manmoedig tegen inging met de opmerking dat dat misschien wel wederzijds was, riposteerde Mister Opi met 'No, no, Japanese ladies come to India specifically to mary Indian men'), de Fransen ('I do not like that they do not speak English'), de Pakistani (allicht) en de moslims in India ('they cannot be trusted'). Gelukkig voor de Italianen kwam Jaisalmer nu in zicht.

Op de foto boven: vertrek uit Jodphur met van links naar rechts de officiele deuropenhouder van de Ajit Bhawan Hotel, onze chauffeur Opi Sherman en een onbekende kofferbrenger. Onder: tevreden in onze nieuwe tijdelijke behuizing, voorzien van welkomstparafernalia (bloemenkrans & voorhoofdsverfje).

Rajasthan, dag 7, Jodphur

Goed uitgerust na een dag lummelen bij het zwembad hebben we vanochtend Jodphur verkend, de 'blauwe stad' (al is dat niet meer zo blauw als in vorige eeuwen), omdat die kleur volgens de overlevering de insecten op afstand zou houden. Jodphur wordt gedomineerd door het grootste fort in de wijde omtrek, en het stond er niet alleen voor de goede sier want de kogelinslagen zijn nog goed te zien. Veel matpartijen door de eeuwen heen met de omringende koningen van o.a. Jaipur (al geweest) & Jaisalmer (nog te gaan). Binnen veel luxe zoals je je die ook voorstelt uit duizend-en-een-nacht. Men is hier nogal trots op de unieke verzameling howdah's (zitjes voor op de olifant), maar wij waren meer onder de indruk van het gebouw zelf. Mooie vergezichten over de stad ook, en een heerlijk briesje op deze hoogte. Dat kunnen we goed gebruiken, want Jodphur is naar het schijnt de op-1-na warmste plek in Rajasthan (waar het toch al niet vaak vriest).

Daarna afgedaald naar de stad, voor een bezoek aan de lokale markten. Eerst echter langs de lokale spice-shop (aanbevolen door Mister Opi, die waarschijnlijk dus ook een goede dag had vanwege de commissie), waar we eerst tientallen soorten thee onder de neus kregen gedrukt, en, nadat we er daar enkele van gekocht hadden, tientallen soorten kruidenmixen voor in het eten. Zoals je je wel kunt voorstellen bij Indiaas eten zat daar knap sterk spul tussen. De baas zelf is er trots op dat zijn kruiden en specerijen ook besteld worden door de Librije, een van de bekendste restaurants van Nederland. Daarna achter Mister Opi aan, de 'old market' in. Absoluut mooi om te zien, maar soms ook niet helemaal duidelijk wat er eigenlijk verkocht wordt. En tenslotte op eigen kracht naar de 'Tourist Market' rondom de Clock Tower. Chaos, maar leuke chaos.

Op de foto's (met de klok mee): Loes & Ronald zijn blij met hun aankopen, Kleurrijke Rasjasthani's, Uitzicht vanaf het fort op de Blauwe Stad, het Fort.

Rajasthan, nogmaals dag 5, Puskhar (avond)

In de avond ontdekken we het dakterras van het hotel. Vanaf deze plek hebben we prachtig uitzicht over het hele meer en de ondergaande zon. Ook fijn dat er op deze hoogte een aangenaam verkoelend (relatief) windje waait. Omdat we een kamer op de bovenste verdieping hebben met aan weerszijden ramen kunnen we voor het eerst een nacht zonder airco. In de vroege ochtend komt het geluid van de trommels en de zingende heilige mannen direct via de openstaande ramen naar binnen zeilen. Dus vroeg wakker en in en aan het meer wordt alweer druk gebadderd en gebeden door de gelovigen.

Morgen een groot deel van de dag doorbrengen in de auto om van Pushkar naar Jodphur te komen. Daarna Time-out @ the Ajit Bhawan Hotel Swimming Pool

Rajasthan dag 5, Puskhar

De route van Jaipur naar Puskhar bestaat grotendeels uit een zesbaans toll road, maar dat betekent niet dat je ombekommerd tempo kunt maken. Ten eerste is er het langzame verkeer zoals fieters, riksja's, tuktuk's, ezelkarren & kamelenkarren. Dan zijn er de vrachtwagens, die vaak twee rijbanen tegelijk gebruiken. Niet voor niets staat er achterop de Tata (meest verkochte merk, van Indiase makelij) vanuit de fabriek al geschilderd 'HORN PLEASE!'. Dus misschien is het hier ook wel onbeleefd om niet te toeteren als je er langs wilt. Dan zijn er de loslopende koeien, die weliswaar nogal traag zijn, maar je moet toch een béétje voorbereid zijn op onverhoedse bewegingen dus met 120 er langs is geen optie. Het is trouwens maar de vraag of onze Hindustan Special wel boven de 90 k/u uit kan komen. En ten slotte dan nog de spookrijders. Dat zijn er soms zó veel dat je je begint af te vragen of wij zelf soms niet... Ook uit het gebruik van de buitenspiegels blijkt het geringe veiligheidsbesef. Op veel auto's staan ze stijf naar binnen geklapt, want anders raken ze eerder beschadigd. "Only for decoration" zegt mister Opi met een smile.

Aangekomen in Puskhar worden we afgeleverd bij alweer een heritage hotel, een verbouwd paleisje dus. Prachtige kamer op de 4e verdieping, met mooi uitzicht over de heilige poel waar de stad beroemd om is (en die trouwens zo goed als droog staat nu). Puskhar draait op heilige mannen & hippies, beide ruim voorradig. De 'Hard Rock Restaurant' & 'Pink Floyd Hotel' zullen wel op de laatste categorie zijn gericht, en het feit dat er in de gehele stad alleen strict vegetarisch mag worden gegeten (zelfs geen eieren, en al helemáál geen alcohol natuurlijk) mogelijk op de eerste categorie.

Hoewel we ook hier genoeg nieuwe 'vrienden' kunnen maken, is de sfeer absoluut meer relaxed dan in Jaipur. Puskhar is dan ook een stuk kleiner, en de main road is zelfs zo goed als autovrij gemaakt met aan weerszijde tentjes en winkeltjes (soort openlucht bazaar) met allerlei mogelijke etenswaren, kruiden, hippiekleding, tassen, sieraden afgewisseld met restaurants, hang-outs, tempels, cafe's etc. Hier en daar een doorkijk met aflopende trappen naar het heilge meer. Prachtige plek.

Op de foto: (links) tuktuk op de snelweg met naar schatting 15 pasagiers, waarmee het tempo niet meer boven de 20 k/u uit komt. (rechts) Op de ghats (de trappen die afdalen naar het heilige meer). Ik kijk niet zo boos omdat ik het advies van de (inmiddels weer in slaap gesukkelde) saddhu maar matig weet te waarderen, maar omdat ik tegen de zon in kijk.

Rajasthan, dag 4, Jaipur

Deze nacht konden we kiezen tussen gestoofd worden, de rumoerige fan aanzetten die alleen verkoeling geeft in dat deel van de kamer waar het bed niet staat, of de rumoerige airco aanzetten. De laatste optie bleek uiteindelijk toch het best, maar een topnacht was het niet.
Daarom een niet al te lang programma vandaag. Hoewel Mister Opi weer van alles van plan was, hebben we er aan het eind van de ochtend de brui aan gegeven en zijn we naast (en soms ook in) het zwembad gaan liggen. Weliswaar uit de zon want die is bloedheet. Daarmee hebben we de kans laten lopen enkele onvergetelijke paleizen te bezichtigen, maar morgen zijn er weer andere onvergetelijke paleizen dus dat is niet zo erg.
Ons hotel is gevestigd in een oud koloniaal pand, en zit dan ook vol leuke historische details, 'Hindustan Style'. Ingericht met authentieke meubelen en een rustieke tuin waar het heerlijk toeven is onder de bomen met wonderlijke vogeltjes. Het is al een hele kruipdoorsluipdoor-route om bij de kamer uit te komen. Het is hier duidelijk niet het hoogseizoen, dus hebben we in restaurant of zwembad de ruimte. Het voelt als een veilige retraite van de drukte die direct buiten de poort begint. Bij sommige bezienswaardigheden is het wél druk, maar dan toch vooral met Indiers. Gelukkig neemt Mister Opi ons ook mee naar niet-touristische tempels. Die zijn dan misschien wel kleiner, en niet zo spectaculair, maar eigenlijk wél zo leuk.

Op de foto: Het Jal Mahal zomerpaleis, ooit de uitvalbasis voor de eendejacht van rijke Hindustani, nu gracieus aan het inzakken.

Rajasthan, dag 3, naar Jaipur

Fatipur Sikri is een complete stad die door Mogul vorst Sjah Jahan (die van de Taj Mahal) in 1641 is gebouwd, maar 15 jaar later al weer verlaten is, omdat de watervoorziening niet goed geregeld was. Sindsdien ligt ze gracieus te verkruimelen.
Ter plaatse aangekomen kost het wederom de grootste moeite om een beetje te genieten van de schoonheid, want het gezwets om je heen van marktkooplui, riksjarijders, ezeldrijvers & bedelaars houdt niet op.

Daarom was het des te leuker dat Mister Opi ons aan het eind van de rit naar Jaipur meenam naar de Galta Temple, een volstrekt niet-touristische Hindu tempel. Hier was iedereen even vriendelijk (wel erg nieuwsgierig natuurlijk naar die rare witte slungels) en hebben we op ons gemak een tijdje rondgelummeld. De tempel is opgedragen aan de apen-god, en dus zwermen er ook aardig wat (hongerige) apen rond. Uitkijken voor alles wat niet goed verankerd aan je lijf zit dus.

Daarna nog een half uurtje door naar Jaipur, óók al weer een miljoenenstad dus even doordouwen voor je bij je hotel bent. Dat hotel is in dit geval een verbouwd Mogul-paleis, dus zeer sfeervol, vol met leuke oude details. In tegenstelling tot Agra dit keer geen bomcheck bij de entree. Morgen gaan we de highlights van Jaipur verkennen.

Op de foto: uitgelaten jongens in de 'heilige poel' van de Galta Temple.

Rajasthan, dag 3, Agra Spitsuur

Van Agra naar Fatipur Sigri had nog enige voeten in aarde, want ook deze Main Road bleek afgesloten, net als eerder die tussen Delhi & Agra. Hier lijkt zich een patroon te gaan aftekenen. De kruipdoorsluipdoor-route was enerverend (zie de filmische inmpressie van een kleine minuut, en vermenigvuldig met 50) maar langdradig

Rajasthan, dag 2, Agra

In de middag gearriveerd in The Taj View Hotel, waar we zowaar een kamer hebben met inderdaad Taj View (in de verte). Na de incheck al snel daar naar toe. De laatste
kilometer te voet, want die is (officieel) alleen toegankelijk voor electrische voertuigen (dat valt in de praktijk wel weer mee, maar onze chauffeur is blijkbaar erg netjes). Nog een hele tour om die kilometer te voet af te leggen, niet zo zeer vanwege de hitte, maar omdat alle riksjarijders, tuktuk's en paardenbezitters je graag uitleggen dat het echt héél véél te ver is te voet (quod non).

Bij de Taj Mahal is het behoorlijk druk, maar vooral met Indiers, omdat het hier nu 'laagseizoen' is voor de Westerse reizigers. Onze timing was goed, want regende het voor die tijd, toen we eenmaal de tuin van de Taj betraden brak de zon weer door. En het ding is werkelijk prachtig.

Op de foto's poseren we voor de Taj (al is het dan niet op de plek die beroemd is gemaakt door Lady Di, want daar heb je een wachtrij).

Rajasthan, dag 2, onderweg naar Agra

Vroeg vertrek uit Delhi, althans vroeg begin van het vertrek uit Delhi. Er wonen hier tegenwoordig 16.000.000 mensen, dus het duurt even vóór je in de spits de stad uit bent. Dus ook al was de afstand naar Agra in
kilometers niet zo héél groot, het werd toch een tocht van zes uur. Waarvan één uur veroorzaakt door het feit dat ergens onderweg een festival gaande was waarvoor men doodleuk de doorgaande weg Delhi - Agra had afgesloten. Iedereen moest zijn geluk maar beproeven op de eenvoudige landweggetjes die nog wel min of meer begaanbaar waren, tussen de met regen gevulde 'potholes' door.

Foto boven: onze Hindustan Motorcompany Special, ooit het enige model dat je in India op de weg zag (afgekeken van de Britten), maar inmiddels min of meer verdreven door allerlei klein grut van Suzuki, Toyota, Hyundai & TaTa. Daarom inmiddels meer een VIP voertuig
geworden, zegt onze chauffeur (die mogelijk niet helemaal neutraal en/of waarheidsgetrouw opereert).

Foto onder: het uitzicht, langs Mister Opi, op de spits van Delhi.

Rajasthan, dag 1, Delhi

Na een vlucht van een kleine 8 uur aangekomen in Delhi, waar het om middernacht nog 33 graden was.Gelukkig werden we opgewacht door Vinood (representant van het tourbureau) & Mister Opi (onze chauffeur voor de komende weken). Vinood omhulde ons direct in bloemenkransen (Hawaian Style) en had ook nog een apart boeket voor Loes bij zich, dus was het voor de omstanders bij het vliegveldnog vééél duidelijker dat wij toeristen waren.
Vandaag een uitgebreide stadstour gemaakt met Mister Opi aan het stuur, langs de grootste moskee van India, de India Gateway, ter nagedachtenis aan gevallen Indiers in diverse oorlogen, en een grote Hindu tempel (waar je helaas niet mocht fotograferen). Lopen op blote voeten is érg érgheet in de tempels.... En overal veiligheidspoortjes, zelfs het stadspark mag je niet in met je fototoestel wegens 'security reasons'. We doen het nog wat rustig aan, want ons energie-level is laag met deze temperatuur. Vanavond naar een Chinees in de buurt, want Indiaas eten we nog genoeg...

Op de foto: Loes in de Jama Masjid, die alleen extra bedekt naar binnen mocht.

Rajasthan (just around the corner)

Nog een paar dagen, en we vertrekken voor een (niet al te lange) trip naar Rajasthan, waar we ons met privéchauffeur langs een aantal van de mooiste Moghul-steden zullen worstelen, onderwijl hier & daar verpozend in tot hotel verbouwde paleizen van (min of meer) armlastige maharadja's. Op de kaart kun je zien welke route we van plan zijn te volgen.

Aangezien India tegenwoordig een grote rol speelt in de mondiale software business, mag je aannemen dat het internet op veel plaatsen toegankelijk zal zijn. Dus moet het toch lukken om hier binnenkort plaatjes & praatjes te publiceren.