Griekenland, part 8 (finale)

De laatste Griekse loodjes brengen we door in Athene. En waar de crisis verder in het land niet zo goed zichtbaar was (althans voor ons), is dat hier wel anders. Hele wijken en winkelcentra waar de helft van de winkels leeg staat, volgekalkt met graffiti, veel zwervers, blikjesrapers, losse-bloemen-verkopers en (dronken) halve-garen. Nee, echt gezellig is het hier lang niet overal. De stad maakt een verloederde indruk.

In de wijk rondom ons hotel, Plaka, valt het allemaal nog wel mee. Met de reigids in de hand hebben we er gisteren een lange wandeling gemaakt, waarbij het grootste ongemak, naast de hitte (die nog verergerd wordt door de wit marmeren trottoirs, die goed reflecteren, zodat je van twee kanten tegelijk wordt geroosterd), is om alle aanspraak van kletsmajorige winkeliers te negeren of elegant te passeren ('Hi, where are you from?'). Veel Griekse oudheid tussen de winkels door, maar het Parthenon hebben we allebei al eens eerder bezocht, dus die hebben we maar laten staan (te druk en nog meer klimmen).

Vanochtend zijn we naar de top van de Lycebetus-heuvel gegaan. Die is nog veel hoger dan die van het Parthenon, maar er gaat een kabelbaantje naar toe dus dat zou mee moeten vallen. Wat ze er niet bij vertellen is dat dat kabelbaantje pas ongeveer halverwege de heuvel begint, dus we waren toch al weer een beetje uitgewoond voor we konden instappen. Wel fantastische uitzichten over de giga-stad die Athene is. En de afdaling (nu wel te voet) is een mooie tocht op zich.

Daarna hebben we nog het Nationaal Argeologisch Museum bezocht, met, oneerbiedig gezegd, meer van hetzelfde. Met onze zomertrips van de laatste jaren naar Rhodos, Turkije, Sicilie en nu dus de Peloponnesos & Athene, hebben we wel zo'n beetje alle Griekse & Romeinse oudheden gezien die de moeite waard zijn. En waar kun je dan beter eindigen dan in de bakermat van onze westerse beschaving? Een mooie afsluiting.

Bij de foto's:
- boven: de 'tempel vande Olympische Zeus', met de hoogste kolommen ooit. Heeft dan ook 700 jaar geduurd voor die af was
- onder, links: Loes daalt af van Lycebetus
- onder, rechts: Zeus (of was het Poseidon? De experts zijn er nog niet uit)

Griekenland, part 7

Gisteren was een goede dag voor liefhebbers van aardbevingen, want we hebben er minstens 5 gehad. Gelukkig geen van alle erg sterk (5.3 max, er waren dan ook nauwelijks rapporten over schade). En de eerste twee hebben we 'gemist' omdat we toen nog in de auto zaten. Maar in de middag hebben we het hotel wel een aantal keren lichtjes voelen zwabberen. Niet echt iets bijzonders hier, want niemand heeft het er verder over.

Arachova ligt op 1000 meter hoogte aan de voet van het ski-gebied van Mount Parnassos (2457 meter hoog, dus sneeuw zat in de winter). Vanuit ons enigszins sombere wintersporthotel-zonder-gasten hebben we de opgravingen van Delfi verkend, maar ook op Mount Parnassos gewandeld.

Delfi was vooral bekend vanwege 'het orakel', een heel samenspel van priesteressen-onder-invloed die, op verzoek van vragenstellers die van heinde en verre deze kant op kwamen (Alexander de Grote was er ook bij) volstrekt onbegrijpelijke uitspraken deden, en priesters die daar (iets) meer chocola van maakten, maar nog steeds dermate ambigue chocola dat het orakel altijd gelijk had (wat er daarna verder ook gebeurde). In de trant van 'als u ten strijde trekt zal een groot rijk verloren gaan', daarbij in het midden latend of dat het rijk van de vragensteller of het rijk van de vijand was. Ja, zo kunnen wij het ook. Dus bij deze onze voorspelling voor de terugreis: 'als u aan deze reis begint dan zal dat u veel goeds brengen maar ook verdriet'. Zo.

Parnassos is een heel ander verhaal. Als je naar zo'n 1500 meter stijgt(met de auto), kom je op een hoogvlakte waar volledig hap-snap allerlei appartementen zijn neergezet in Greco-Alpine stijl (uniek voor de regio). Maar de meeste zijn nooit afgebouwd (waarschijnlijk zijn de eigenaars failliet gegaan voor het zover was). En degenen die wel zijn afgebouwd staan leeg in de zomer. Er is dan ook geen mens in de buurt, en op de weg kom je ook nauwelijks iemand tegen. Spooky...

Als je verder klimt, kom je in de ongerepte natuur terecht, met een bepaald frisse wind af & toe op deze hoogte (ook wel weer eens lekker). Hier hebben we heerlijk gewandeld (met sweatshirt bij de hand)

Bij de foto's:
- boven: Delfi, zicht op de grote tempel en de achterliggende vallei
- onder, links: Ronald bij de meer verwaarloosde delen van het 'Mount Parnassos Ski Resort'
- onder, rechts: Loes ruimt op in Delfi

Griekenland, part 6

Met veel haarspeldbochten hebben we de bergen van het centrale Peloponnesische massief verlaten en zijn we in Olympia aangekomen, dat zowat aan de westkust ligt.

Onderweg kwamen we, hoe kan het ook anders, langs wederom een belangwekkende archeologische vindplaats, Vasses. Dit is er één waarover de verenigde naties zich hebben ontfermd (ongetwijfeld in het kader van de werelderfgoedlijst), en als gevolg daarvan is er een enorme tent verrezen boven de belangrijkste tempelresten, zodat men daar in alle rust kan werken aan het verticaliseren van de in ruime getale voorradige, als gevolg van aardbevingen door de eeuwen heen, horizontaal georiënteerde kolommen (of delen daarvan). Een video ter plaatse maakt duidelijk dat dat met milimetrische precisie geschiedt. Hoewel niet helemaal de bedoeling, is de tent zelf eigenlijk ook wel heel mooi.

Olympia is berucht vanwege de drukte. Maar vreemd genoeg was daarvan helemaal niets meer te merken toen we om een uur of 4 in de middag naar de archeologische site gingen. In het hele dorp of op de parkeerplaats geen bus of dagjesmens meer te vinden (dat het ook heel anders kan hebben we vandaag gemerkt). Zoals vast iedereen al weet, zijn de Olympische spelen hier ontstaan (vermoedelijk in 776 v.c.). En werden ze hier zo'n 1000 jaar onafgebroken gehouden om de 4 jaar (af en toe met wat rimpels, zoals ten tijde van keizer Nero die zichzelf 6 keer tot winnaar liet uitroepen). Pas toen de donkere middeleeuwen over ons neerdaalden heeft de (byzantijns) christelijke baas Theodosius 'de Grote' de boel verboden. En zijn opvolger, Theodosius II (de 'Nog Grotere'?) vond het zelfs nodig om de hele stad te laten verwoesten. Toch is het nog steeds een mooie & bijzondere plek, met veel bomen (van groot tot klein) tussen de architectonische overblijfselen. Een flinke bries zorgt er af en toe voor dat er een stofwolk over het terrein word gejaagd: even de ogen dicht en de camera uit de wind houden.

Vandaag hebben we het bijbehorende museum gedaan; vroeger op de dag, dus aanmerkelijk drukker. Maar aangenaam koel (en toch ook boeiend).

Bij de foto's:
- boven: de indrukwekkende tent boven de tempel van Apollo Epikourus te Vasses
- onder, links: de opgravingen van Olympia
- onder, rechts: oude griek met iPhone (bij een ander beeld hebben we ook een klapschaats aangetroffen)

Griekenland, part 5

Kardamilli was voorlopig onze laatste plaats aan de kust. Via Kalamata (en het naastgelegen Kalamara, lijkt me onhandig) kwamen we tegen de middag langs Messene, wederom een prachtige archeologische opgraving, al is ze niet zo bekend, en dus ook behoorlijk vrij van bezoekers. De nog bestaande delen van de oorspronkelijk 8 kilometer lange stadsmuren zijn indrukwekkend. De stad is in 369 v.Chr. gesticht door Epaminondas, die zich aan de macht van Sparta wist te ontworstelen en hier zijn democratische principes kon uitproberen. Een heerlijke plek om rond te slenteren in de schaduw van de vele olijfbomen.

Na zowaar een stukje snelweg van 70 eurocent aan tol, zetten we koers richting het centrale bergmassief van de Peloponnesis, Arkadië genaamd. In Stemnitsa, een bergdorp op iets meer dan 1000 meter hoogte, overnachten we in de 'Mpelleiko B&B' (spreek dat maar eens uit..), een historisch bouwwerk met prachtig uitzicht over het lager gelegen dorp, veel authentieke details, ingericht met antieke houten meubelen en een eigenares die graag met mensen praat. Ze vindt het trouwens ook heel leuk om voor een uitgebreid ontbijt te zorgen (we hebben veel meer gegeten dan gebruikelijk, broden & jammen & taarten door haarzelf of moeders gemaakt). Heerlijk koel hier, voor Griekse begrippen dan, en veel verstedelijkte Grieken die hier hun roots hebben komen in de zomer dan ook graag terug om hier de ergste hitte van (bijvoorbeeld) Athene te ontlopen.

Vanochtend hebben we zowaar een complete wandeling uit ons SNP documentatiepakket volbracht: een stuk van de Lousios vallei, op weg naar het klooster van Moni Agiou Ioannitou Prodromou, een prachtig rammelend bouwwerk dat tegen de steile wand van de vallei is geplakt en inmiddels gevaarlijk voorover hangt, zo op het eerste gezicht. Fascinerend van binnen & van buiten. Korte broeken zijn niet gepast, maar gelukkig hangt er geschikte leenkleding bij de ingang. Eenmaal binnen word je getrakteerd op een kopje Griekse koffie en 'Turks' fruit (dat hier in Griekenland vast anders heet). En gelukkig was de heenweg van de wandeling het zwaarst maar wel grotendeels in de schaduw.

Bij de foto's:
- boven: het stadion van Messene
- onder, links: het hangende klooster (hoe lang nog) van Moni Agiou Ioannitou Prodromou in de Lousios vallei
- onder, rechts: Loes stapt uit haar leenrok.

Griekenland, part 4

We trekken langs de west-oever van de Mani weer omhoog, richting Kardamyli. Het valt ons op dat er verrassend veel koeien los lopen in deze omgeving (ook in Gerolimenas). Sommige snuffelen in de bootjes die her & der verpreid langs de straat liggen te wachten op een herleving van de visserij-industrie, om te kijken of er iets van hun gading in ligt. En nog steeds in elk dorp hoge torens met kleine ramen en dikke muren, stammend uit de tijd dat iedereen hier ruzie met elkaar had (naar verluid is daar ergens in de 19e eeuw een einde aan gekomen, toen het nationale leger werd afgestuurd op twee strijdende families).

Verder naar het noorden van het schiereiland wordt de begroeing weer wat vriendelijker, en de dorpjes ook. Deze ochtend een bergdorp in de omgeving bezocht (Exochori), en daar in de omgeving wat korte wandelingen gemaakt. Volgens onze paperassen prima wandelend te bereiken vanuit ons verblijf, maar die paperassen kennen we ondertussen: het dorp ligt op 500 meter hoogte en 10 kilometer afstand (met de auto prima te doen).

Ons huidige verblijf heeft een 'prive strand', d.w.z. een stuk van de rotsige kust, waarover een houten looproute is aangelegd naar een trap waarmee je te water kunt gaan: uitkijken dat je niet uitglijdt, en dat je niet met de golfslag tegen de bepaald puntige rotskust wordt gekwakt. Toch even lekker gezwommen. Terug aan wal met enige moeite de naaktrecreant-op-leeftijd weten te omzeilen (dus daarvan geen foto).

Bij de foto's:
- boven, links: koe-aan-zee in Gerolimenas
- boven, rechts: kerk, duidelijk niet geschikt voor mensen met onze lengte (toegangsdeur van 1.10 meter hoog)
- onder, links: de kerk van Areopoli
- onder, rechts: het 'strand' van het Melitsina Village Hotel in Kardamyli

Griekenland, part 3

Van Xirokampi zijn we (via de oostkant) doorgereisd naar de meest zuidelijke punt van de Mani (en daarmee van Europa). De Mani is de naam van het middelste schiereiland dat onder aan de Peloponnesos bungelt, en naar verluidt een van de meest desolate delen van Griekenland. Inderdaad wordt alles steeds leger & ruiger, en de weg steeds smaller, naarmate je verder het schiereiland op komt. De dorpjes (voor zover...) zijn goeddeels verlaten, en staan vol stenen torens waarmee men indruk wilde maken op de buren (maar ja, de buren hadden de zelfde ambitie). De wegen slingeren niet alleen, maar zijn ook vrij steil: ons eenvoudige koekblik moet regelmatig terug naar twee om de hellingen te halen.

We verblijven in Gerolimenas, net een paar kilometer vóór Kaap Tenaron, waar we vanochtend naar toe zijn gereden, en op het uiterste puntje naar de vuurtoren zijn  gelopen/geklauterd (6.30 op, ontbijt achteraf). Op de terugweg nog wat rondgeneusd in Vathia, het plaatsje met de meeste torens hier in de omgeving (en ook vrijwel geen inwoners meer). Vergeleken daarmee is Gerolimenas een werelds dorp, met keuze uit wel 6 restaurantjes. Maar ook daar worden die afgewisseld met vervallen of ingestorte panden. We verblijven in een soort gerestaureerde havengebouwen, met muren van een halve meter dik (dat blijft dus best goed koel binnen).

Vandaag iets te veel zon gehad (toen we gisteren de buurt van Sparta verlieten sprak men daar dan ook over een aanstaande hittegolf, met temperaturen tot 40 graden. Maar waarschijnlijk is het hier aan zee wel iets 'koeler'). We vermoeden dat de kleur wel weer wat is bijgetrokken voor dat we terug gaan.

Bij de foto's:
- boven: zicht op Vathia, diep in de Mani
- onder, links: verlaten bergrug in de Mani, met Panda (van Fiat)
- onder, rechts: Terugkijkend vanaf Kaap Tenaron

Griekenland, part 2

Na een lange rit zijn we gisteren aangekomen in Xirokampi, een niemendalletje in de buurt van Sparta & Mistras. De weg leidde vanaf Nafplion eerst lange tijd langs de kust, maar ging daarna al slingerend flink de hoogte in. Bij elk dorp was het bidden om de afwezigheid van tegenliggers, want smal, smal, smal. Gelukkig waren er inderdaad zo goed als geen tegenliggers, waardoor we ons standpunt over bidden wellicht moeten herzien (of niet).

Vandaag eerst naar Mystras, de laatste standplaats van een handjevol Byzantijnen die de Turkse belegering van Constantinopel (Istanbul) in 1453 hadden weten te overleven en ontvluchten. Toen de Turken ook hier arriveerden in 1460 was het definitief gedaan met het Byzantijnse rijk (en eigenlijk dus ook het Romeinse rijk, waar het de natuurlijke voortzetting van was). Dat heeft een complete stad aan hele mooi ruines opgeleverd, met een enkel nog gebruikt Grieks-Orthodox kerkje. Veel geklauter, maar ook weer veel te zien.

In de middag door naar een haventje & strandje (Gythion) over een weg waar je 50 mag (en waar ik ook keurig 50 doe, ik heb voorlopig al genoeg buitenlandse bekeuringen), en waar we dus continue nerveuze Grieken in onze kofferbak hebben zitten, die bij de minste of geringste (on)mogelijkheid inhalen, half op de ene weghelft en half op de andere weghelft bivakerend. Als de Griekse staat nu eens zou beginnen om de zwarte vuilniszakken te verwijderen van de vele flitspalen die er toch wel degelijk staan, dan was het begrotingstekort zo opgelost. Hoe dan ook, lekkere lunch aan de haven en een paar fijne uurtjes op het strand en in het water.

Bij de foto's:
- boven: Larissa Castle, vanaf Nafplion
- midden: Mystras, overzicht
- onder, links: nonnen & priesters in Mystras
- onder, rechts: Loes bij de Pantanassa kerk (Mystras)

Griekenland, part 1

Nafplion is onze eerste halte op de Peloponnesos. Ooit de eerste hoofdstad van Griekenland (een paar jaar vanaf 1821), en pitoresk ingeklemd tussen 3 Venetiaanse forten (waarvan één op een eilandje voor de kust). Na onze vlucht naar Athene en aansluitende autorit van een uur of twee (over tolwegen met héél véél tolhuisjes) komen we een beetje in de kreukels aan, maar gelukkig kun je in Griekenland tot laat terecht voor je avondmaal, en na verse vis en gevulde courgettes knapten we alleszins op.

De dag daarna hebben we Mycene bezocht, vooral bekend vanwege het feit dat Agamemnon hier ooit de baas was, en die kennen we van de Trojaanse oorlog. Dit alles moet zich hebben afgespeeld ergens rond de 13e eeuw voor Christus. Vandaag staan er vooral nog wat muren overeind en één stadspoort, op een prachtige lokatie met verre vistas rondom. En nog weinig volk op de been zo vroeg op de ochtend. Als we vertrekken arriveren net de eerste tourbussen.

Vandaar door naar Kefalari, waar een Grieks-orthodoxe kerk is aangebouwd tegen enkele grotten waar men al eerder de goden aanbad, en dat dan gelegen aan een bevallig riviertje dat hier ontspringt uit de bergen. Geen mens te bekennen, behalve een slaperige bewaker in de kerk. Op de terugweg ook nog even Tyrins aangedaan, maar dat is een soort second-best Mycene en had niet echt gehoeven.

Nee, dan de wandeling 'om de punt' bij Nafplion. Een prachtig voetpad (verder geen grote weg te bekennen) pal langs de hoge rotsen (een enkele keer er doorheen met een tunneltje), met mooi uitzicht op de baai en flink wat zeewind. Topwandeling.

Inmiddels is het zondag. In de ochtend hebben we het hooggelegen grootste Venetiaanse fort van Nafplion bezocht, vroeg in de ochten, nog voor de hitte weer in alle hevigheid toeslaat. Dat is veel werk: de lokale traditie spreekt van 999 treden voor je boven bent, en hoewel niet iedereen het eens is met dat exacte aantal, zijn het in ieder geval genoeg treden om amechtig de eindstreep te halen (en dan nog terug...). Het uitzicht maakt dat goed (vertel je je zelf dan maar, als je weer op adem bent).

Bij de foto's:
- boven: Kefalari, de kerk van Zoodohos Piri
- onder, links: uitzicht vanuit de opgravingen van Mycene
- onder, rechts: Baywatch Greek Style in Nea Kios (hopelijk wordt de slapende strandwacht in zijn uitzichtspost op tijd gewekt als er iets aan de hand is)

Rhodos (slot)

Ruim een jaar geleden werd de foto linksboven ineens heel populair op internet. Een stel zoekt de natuur op en wil met de zelfontspanner een portret maken tegen de achtergrond van een mooi meer & mooie bergen. Vlak voor de sluiter afgaat, steekt een nieuwsgierige eekhoorn zijn koppie voor de lens, waarmee hij de gehele compositie van de foto ruïneert (en toch ook weer niet).

Welnu, Loes heeft die foto goed ter harte genomen, en hanteert tegenwoordig de zelfde strategie om mijn foto's te 'verbeteren'. Vorig jaar al in Rajasthan (foto rechts boven), en nu ook weer tijdens onze laatste wandeling op Rhodos in de omgeving van Archángelos (foto onder). Oordeel zelf over de vraag of hirmee de compositie is verbeterd of niet.

Wij lummelen vandaag nog wat (alsof we dat nog niet genoeg hebben gedaan de afgelopen week), en vertrekken dan morgen via Rhodos stad naar het vliegveld voor een late vlucht, in de hoop dat de Griekse luchtverkeersleiders hun verdere stakings-acties om onze thuisreis heen plannen.
(p.s. later bleek dat dit niet het geval was. Wij voelden ons al aardig als Mehran Karimi Nasser, de man die 18 jaar op een vliegveld heeft gewoond zonder de tax-free zone te kunnen verlaten, toen we na een vertraging van een uur of 7 toch nog vertrokken om 04.30 uur in de ochtend).

Rhodos, part 4

Als je naar dit eiland komt, kun je Rhodos stad natuurlijk niet overslaan. Het is vanuit Pefkos een behoorlijke rit, van ongeveer een uur, over een 'doorgaande' weg die in de nabije of verre toekomst vermoedelijk uit vier rijstroken zal bestaan (getuige het grote aantal voorwerpen dat duidt op werkzaamheden die verder niet of nauwelijks waarneembaar zijn), maar tot die tijd uit anderhalve rijstrook bestaat.

Maar de stad is de moeite waard. En vroeg in de ochend valt het ook nog behoorlijk mee met het aantal toeristen. Of is Griekenland gewoon niet meer zo populair? Op andere delen van het eiland staan hier & daar hotels & appartementencomplexen helemaal leeg, met half begroeide hekken er om heen. De smalle straatjes en steegjes van het oude centrum bieden veel schaduw en er tocht een aangenaam verkoelend windje doorheen.
De stad is een mooie mengelmoes van wat de Kruisridders & Italianen hier hebben achtergelaten, met een toefje nouveau-riche in de haven, waar de meeste plezierjachten witlederen zonnedekken hebben. Vrouwen zien we niet, het op en rond de boten vertoeven is kennelijk vooral een stoere mannen aangelegenheid,

In het midden van het eiland ligt een stuwmeer. Het gebied wordt niet genoemd in de wandelgidsen en andere informatie die we bij ons hebben. En om er te komen moet je over een weg die alleen als 'dirt track' staat aangegeven op de meeste kaarten, maar (inmiddels) prima geasfalteerd is. We waren hier al eens langs gekomen op weg naar Kritinia Castle, maar vanmorgen zijn we er uitgestapt om het gebied wat beter te verkennen. Blijkbaar loopt het meer nogal eens leeg, want het water staat vol bomen die het nog goed doen (en wij dachten dat het met een boom die continue onder water staat toch wel niet goed zou aflopen). Prachtig gebied, geen mens te zien.

Foto linksboven : verstild pleintje in Rhodos Stad.
Foto rechtsboven: een boot vol 'decoratieve' schelpen (en ja, wij zijn hier niet zonder 'n souvenier vertrokken).
Foto linksonder : Mandraki Harbour in Rhodos Stad, met zicht op het paleis van de Kruisvaarders.
Foto rechtsonder: Het stuwmeer nabij Laerma.

Rhodos, part 3

Gisteren terug naar Lindos, want de grootste bezienswaardigheid daar, de Akropolis, hebben we nog niet gezien. Ook daar moet je vroeg bij zijn, want anders wordt het te druk. Half negen is vroeg genoeg, zo blijkt. Op deze plek woonden al mensen rond de 6e eeuw voor Christus. Daar is nog wel iets van te zien, maar verreweg het meeste van wat nog overeind staat stamt toch uit de Byzantijnse tijd (dat scheelt al snel zo'n 2.000 jaar) of is behoorlijk gerestaureerd. De zuilen bestaan voor 75% uit beton, met hier & daar een authentiek, of in ider geval oud uitziend brokstuk. Hoe weten de archeologen dat dat ene brokstuk in zuil 7 op 4 meter hoogte thuis hoort? En ze zijn er nog niet klaar mee, want getuige een groot plakaat bij de ingang is er nog zo'n 4.000.000 euro nodig om andere brokstukken op verantwoorde wijze in beton te gieten. Desondanks is het een mooi plek, met fraaie uitzichten rondom.

Vandaag naar de westkust, voor een wandeling bij Kritinia Castle. Als je het eiland oversteekt via de secundaire wegen, wordt duidelijk hoe leeg het hier toch ook nog kan zijn. Het lijkt er wel op dat grote delen van het binnenland enkele jaren geleden getroffen zijn door bosbranden. Soms zie je alleen zwartgeblakerde eucalyptusbomen, zover het oog reikt. Het kasteel ligt hoogst pitoresk te wezen op een heuvel aan de kust, met op de achtergrond een worp van veelal onbewoonde mini-eilandjes. Op de terugweg hebben we met succes de lokroep van de vele wijnproeverijen in Empona weten te weerstaan. Met de vele haarspeldbochten in de route is dat maar beter ook.

Foto boven: zicht vanaf de akropolis van Lindos.
Foto linksonder: 'Free WiFi' in Lindos. Alleen uitkijken voor (touristen op) ezels terwijl je je mail checkt.
Foto rechtsonder: Loes op/in Kritinia Castle.

Rhodos, part 2

Elke dag om half zeven op. Dat klinkt niet echt als vakantie maar we vinden het prima zo. Want dan kunnen we nog iets doen om trots op te zijn, voordat het zó heet wordt dat alleen loungen in & om het zwembad nog mogelijk is.

Gisteren dus vroeg naar Lindos, een schattig witgepleisterd plaatsje, dat in de loop van de dag overspoeld wordt met busladingen touristen uit Rhodos-stad, maar nog niet zo vroeg op de ochtend natuurlijk, want dan heb je het gehele dorp voor jezelf. Kleoboulos, die over de stad regeerde in de 6e eeuw voor christus, heeft een mooi tombe op een afgelegen plek langs de baai van Lindos. Toen we die eenmaal hadden bezocht, en een uurtje of twee later weer in het dorp aankwamen, werd er door de lokale bewoners inderdaad volop geld verdiend met ezelsritjes, ijsjes en souvenirs.

Deze ochtend waren we al vroeg op weg naar Prassonissi, een schiereiland aan de uiterste zuidpunt van Rhodos. Op de landbrug naar Prassonissi waait het altijd, en de plek is dan ook geliefd bij kitesurfers & windsurfers. Er staan tientallen campers en een enkele tent op het strand, van mensen die de hele dag niet veel anders doen dan over de golven scheren. Het schiereiland zelf is alleen te bereiken via een smalle zandstrip die aan beide kanten 'bedreigd' wordt door de zee, en inderdaad schijnt ze af & toe wel onder te lopen. Echt een plekje aan het einde van de wereld, met een sfeertje dat lichtjaren verwijderd is van de boulevards met bier-Britten die je op andere plaatsen op het eiland helaas veel aantreft.

Foto boven: zicht op Lindos. Foto onder: Vanaf Prassonissi, zicht op de landbrug, beide surfbaaien en het 'vaste land' van Rhodos.

Rhodos, part 1

De oorspronkelijke vertrektijd van onze vlucht was al niet mis (06.25 uur in de ochtend), maar met een staking van de Griekse verkeersleiders (en dus een afsluiting van het Griekse luchtruim) in het verschiet, had Transavia besloten de vlucht te vervroegen naar 04.30 in de ochtend.... Om op tijd op Schiphol te zijn hadden we dus bepaald een korte nacht.

Aan de andere kant: al om een uur of 09.00 hadden we onze spullen in onze huurauto geplaatst (deze keer eens geen Opel), en om een uur of 10.00 waren we al gearriveerd in Pefkos (of Pefki, de Grieken zijn er zelf ook nog niet helemaal uit), waar ons appartement ligt. 'Villa Gema' is een witte kubus, comfortabel genoeg en redelijk koel. Ons bed ligt op een verhoogd plateau dat aan weerszijden beklommen kan worden met een soort vaste 'keukentrapjes'. De keuken heef weliswaar een vierpitter als formuis, maar geen spullen om er op te zetten. Het keukengerei bestaat uit niet meer dan een paar bordjes & glazen. Een uitstekend excuus dus om veel (d.w.z. alleen maar) uit eten te gaan.

We hebben een zwembad dat we met de bewoners van drie andere villa's moeten delen. Dat levert tot nu toe geen territoriale spanningen op, want veel andere gasten treffen we er niet, en ook al zou dat wel zo zijn, er is ruimte genoeg.

Gisteren hebben we niet al te veel meer uitgevoerd (na onze non-nacht), maar vandaag zijn we al om 06.30 uur opgestaan om een wandeling te maken vóór het heetst van de dag. Wat op papier een doenbare excursie leek in het Akramytis-gebergte nabij Monolithos aan de westkant van het eiland, ontwikkelde zich al snel tot een straffe klimpartij waarbij we om de 300 meter weer op adem moesten komen. Het beoogde einddoel, het kerkje Ág Ioánnes, hebben we dan ook niet gehaald, maar de mooie uitzichten hebben we wel meegekregen. En bovendien, je struikelt hier bijkans over de pitoreske witte kerkjes, dus later hebben we de schade nog in kunnen halen bij een ander exemplaar, dat uitkeek over een verlaten deel van de kust.

Op de foto boven: vanaf ons dakterras. Foto's onder: wandeling bij Monolithos