Andalusië, part 4 (final)

Bergwandeling vanuit Capileira, aan de voet van de Sierra Nevada. De altijd besneeuwde Mulhacen (met 3482 meter de hoogste berg van het Spaanse vasteland) is soort van zichtbaar tussen de wolken. Dit was zowat onze laatste wandeling hier, want morgen gaan we via de kust naar Malaga en dan naar huis. We hebben genoten van Andalusië.

Andalusië, part 3

Niet zo ver van onze verbijfplaats Baeza ligt het Parque Natural de Cazorla y Segura, dus wagen we ons die kant op. Cazorla is een levendig bergdorp, en het startpunt van allerlei lange-afstands wandelroutes die niet geschikt zijn voor ons soort mensen. Desondanks wel een hele leuke stop.

Na een laatste overnachting in Baeza (en een laatste speurtocht naar een acceptabel en geopend restaurant) vertrekken we naar het zuiden. Onderweg doen we Granada aan (de stad die het langste moors is gebleven), waar we onze auto parkeren in de strakste parkeergarage van een land dat toch al erg goed is in strakke parkeergarages. Het begint er al mee dat halverwege de steile duik de kelder in de bestuurder vóór ons beseft dat zijn auto te hoog is om naar binnen te kunnen. Hmm, achteruit, omhoog, de scherpe hoek om, in een voetgangersgebied rijkelijk voorzien van anti-auto paaltjes. Moeizaam. Daarna blijkt er pas plaats te zijn op niveau min 3, en de bochten die je moet maken om daar te komen zijn haaks en microscopisch. Zaag, zaag. Hoe dan ook, na enig geploeter konden we de wandeling naar het Alhambra aanvangen. Prachtig complex, zelfs als je (zoals wij) geen kaartje hebt kunnen bemachtigen voor het mooiste paleis op de heuvel. Wat we wél konden zien was ook zeer de moeite waard.

Vandaag zijn we, na een overnachting in Lanjaron, teruggekeerd naar Granada (iets ruimere parkeergarage deze keer) om de rest van de stad te verkennen. De oude moorse wijk Albacin is een heerlijke plek om te slenteren, of om te klimmen naar het plein met het mooiste uitzicht over de heuvel van het Alhambra, met de besneeuwde toppen van de SIerra Nevada op de achtergrond. De rest van de stad is ook niet verkeerd. Maar nu is het tijd voor lummelen in de aangename hoteltuin.

Bij de foto's:
- linksboven: Avond in Baeza
- middenboven: Cazorla
- rechtsboven: Het paleis van Carlos V in het Alhambra
- linksmidden: Alcazaba fort, Alhambra
- middenmidden: De tuinen van de Generalife, Alhambra
- rechtsmidden: Rio Darro, Albacin, Granada
- linksonder: Het Alhambra en de Sierra Nevada gezien vanuit Albecin
- rechtsonder: Onbekende evangelist in de Iglesia Parroquial del Sagrario

Andalusië, part 2

Onderweg naar ons volgende hotel in Baeza zijn we gestopt in Cordoba, waar de drukte tot onze verrassing zo mogelijk nog groter was dan in Sevilla. Maar met het (ter plaatse) online kopen van de tickets konden we toch nog behoorlijk vlot naar binnen in de Mezquita, ooit een giga-moskee met marktplein voor de deur, maar door Carlos I voorzien van een grote kathedraal midden in het complex. Het resultaat van deze mix is vrij krankzinning, en zelf was hij er naar het schijnt ook niet erg tevreden over. Desondanks, nu staan velen in de rij om te bewonderen hoe de moorse en christelijke bouwkunst slecht bij elkaar passen. Heel bijzonder complex.

Door naar Baeza, waar de straten in het centrum weer in het geheel niet zijn afgestemd op auto's. De parkeersensoren hebben het hier zwaar te verduren, ze zijn continue aan het piepen aan alle kanten tegelijk. Baeza, en het nabij gelegen Ubeda, zijn wel erg mooie plaatsjes, met veel renaissance-achtige architectuur (die je hier verder in de buurt niet zo veel hebt). Wij moeten toegeven, we zien die renaissance niet zo héél erg en praten hier vooral de reisgids na.

Het plan was om na Ubeda nog de ruine van het kasteel van Albanchez de Magina te bezoeken. Het plaatsje ligt al vrij hoog in de bergen, maar het kasteel nog véél hoger, dus hebben we die ambitie maar laten varen.

Een klein nadeel in deze contreien: de restaurants beginnen pas na 20.00 uur. Nabij Sevilla dineert men ook niet vroeg, maar toch wel wat vroeger dan dat. Wij bijten dus lang op een houtje, en gaan daarna met volle buik naar bed. Nou ja, 's lands wijs, 's lands eer.

Bij de foto's:
- boven: Drie maal Cordoba, Mezquita
- linksmidden: De oude brug van Cordoba
- middenmidden: De strakke straatjes van Baeza
- rechtsmidden: Uitzicht vanaf de rand van Baeza
- linksonder: Baeza vanuit de drone
- middenonder en rechtsonder: Kinder-processie in Ubeda (wij vinden er iets van maar doen aan zelfcensuur)

Andalusië, part 1

We zijn in Malaga aangekomen voor een rondreis van een dag of tien door Andalusië. Op weg naar ons eerste hotel in Carmona zijn we wat omgereden om even te kunnen stoppen in Ronda, een plaatje dat zó onhandig is gepositioneerd dat het vooral bekend is om de krankzinnig hoge brug tussen de twee stadsdelen die op twee verschillende heuvels liggen. Hele mooie uitzichten vanaf die brug, maar voor de afdaling naar het riviertje zo'n honderd meter lager hadden we geen tijd, want Carmona was nog een heel eind.

Carmona is een mooi slaperig provinciestadje vol met oude huizen, kerken & kloosters (en een stadmuur, stadspoort of verbouwd kasteel hier en daar). Geen feest om met de auto te doorkruisen, maar het is nét gelukt om niet met de spiegels langs de muren te schrapen. Gelukkig is een Peugeot 208 niet zo breed. Gisteren hebben we hier de boel te voet verkend, eerst naar de charmante maar kleinschalige Romeinse opgravingen, en daarna nog wat kerken en kloosters.

Vandaag was het tijd voor het serieuzere werk, met een bezoek aan de highlights van Sevilla.

Allereerst de 'Real Alcazar', een paleis gestart door de moren in de 13e eeuw, en daarna gedurende honderden jaren uitgebreid door een lange reeks christelijke koningen. Krankzinning groot (ook de tuin). Vooral de oudste, moorse, delen zijn prachtig, het nieuwere werk leidt nogal onder de strenge geloofsinterpretatie die het godsdienstwaanzinnige koningshuis er op na hield.  
   
Daarna: de Kathedraal van Sevilla, de op-een-na-grootste van Europa, en van een werkelijk gekmakende overdaad. Indrukwekkend om te zien hoor, maar je vraagt je werkelijk af wat er mis was met die mensen. Dus, fijn om te bezoeken, fijn om te verlaten. Nog een beetje slenteren langs de Guidalquivir rivier en de Torre del'Oro, en toen was onze koek wel een beetje op, na een lange (en langdurige) rij bij beide bezienswaardigheden. Trouwens opvallend veel flamencueus geklede vrouwen op straat: sommigen met alleen een grote roos in het haar, anderen in vol ornaat met felgekleurde jurken en klepperschoenen met hoge en brede hak. Een deel daarvan komt voorbij in een paardenkoetsje, samen met de ook traditioneel geklede rest van de familie. Vreemd, je zou verwachten dat die koetsjes meer iets zijn voor toeristen. Of worden de toeristen eerst traditioneel aangekleed vóór ze de koets in mogen? Raadsels...

Bij de foto's:
- linksboven: De vallei van het onhandig gesitueerde Ronda
- middenboven: Zelfportret in Carmona
- rechtsboven: In Carmona zijn alle daken begroeid met van alles en nog wat
- linksmidden: Romeinse les bij de archeologische opgravingen
- middenmidden: Wenende engel in Carmona
- rechtsmidden: Moorse motieven in de Real Alcazar
- linksonder: Stadsgezicht Sevilla
- linksigonder: De tuin van de Real Alcazar
- rechtsigonder: Real Alcazar
- rechtsonder: Een (echt heel) klein deel van het retabel van de kathedraal

Tenerife, part 3

Nog even, en onze winterzontherapie zit er op. Op woensdag zijn we afgereisd naar de Arenas Negras nabij San Jose de los Llanos. Onderweg vroegen we ons wederom af of onze korte broek wel de juiste keuze was, maar toen we eenmaal aan de ferme wandeling (10+ km) waren begonnen, warmden we vanzelf (voldoende) op. Mooie uitizchten op diverse vulkanen in de buurt. Na deze inspanning hebben we het donderdag wat rustiger aan gedaan, met een soort van flaneren langs de kust in San Juan (prettig plaatsje) en Costa Adeje (touristisch epicenter, wél veel Louis Vuitton en andere sjieke spullen in de aanbieding bij verkopers op de boulevard).

Gisteren moesten we het zonder auto stellen. Vanwege asfalteringswerkzaamheden pal vóór het hotel was de garage (met onze auto erin) gesloten. Eerdere dagen was het ook al een heel gedoe om het hotel met de auto te verlaten of bereiken, slalommend tussen de mannen met felle hesjes en hard hats door, maar gisteren kon dus zelfs dat niet. Te voet afdalend van onze bergwand hebben we de aanpalende dorpjes Puerto de Santiago en La Arena verkend. Ook leuk.

En vandaag dan een stuk van een lange afstandspad dat 'om de hoek' begint en tussen de bananenplantages door naar Tamaimo leidt. Steiler dan verwacht, dus Tamaimo bleef buiten bereik, maar toch een mooie tocht, met meer bananen dan waar je ooit om verlegen zou kunnen zitten.

Morgen gaan we nog voor enkele uren naar de hoofdstad Santa Cruz, en dan door naar het vliegveld, voor een vlucht die (in Nederland) de beruchte 'randen van de nacht' verkent, d.w.z. we komen (deo volente) om 01.15 uur aan op Schiphol. In het verleden hebben we wel eens meegemaakt dat er op dat tijdstip niemand te vinden was op het vliegveld om de slurf aan te sluiten op het vliegtuig, benieuwd hoe dat nu gaat.

Bij de foto's:
- linksboven: San Fernando Rey, in Santiago del Teide
- rechtsboven: de Arenas Negras nabij San Jose de los Llanos
- linksmidden: de woeste kust bij La Arena, met La Gomera op de achtergrond
- rechtsmidden en onder: bananen, bananen, bananen

Tenerife, part 2

Omdat het in ons dorp vrij zonnig was, vertrokken we eergisteren optimistisch gekleed in korte broek en T-shirt naar het centrum van het eiland, de ruige vlakte aan de voet van de Teide, waar je prachtig kunt wandelen. Maar onderweg zagen we de op het dashboard aangegeven temperatuur in rap tempo kelderen, en beseften we dat we voor een wandeling op hoogte niet de juiste spullen bij ons hadden. Dus, halverwege rechtsomkeert en naar Santiago de Teide, dat een stuk lager ligt (en dus warmer is). De wandeling aldaar was aardig, maar niet waar we op gehoopt hadden.

En dag later (gisteren dus) vertrokken we opnieuw omhoog, nu met sweatshirt, sjaal en dikk(ig)e jas. En inderdaad, het nationale park in het hart van het eiland is werkelijk prachtig wandelgebied, met grillige rotsformaties in alle soorten en maten, lavavelden in allerrlei kleuren, en altijd, met haar hoogte van 3718 meter, de majestueuze Teide op de achtergrond. Veel en lang gewandeld (en min of meer vergeefs bezig geweest met de drone en bijbehorende controller, die steeds minder goed met elkaar weten te praten).

Na de lange autorrit en lange wandeling van gisteren, hebben we het vandaag wat rustiger aan gedaan, een voettocht langs de haven van Los Gigantes en het aanpalende dorpje, met als hoogtepunt een bezoekje aan de Lidl (hetgeen voor ons geheel nieuw was).

Bij de foto's:
- boven: nabij Santiago de Teide
- midden (links en rechts): aan de voet van de Teide
- linksonder: zonsondergang boven buureiland La Gomera
- rechtsonder: de haven en het (bijzonder ongezellige) strand van Los Gigantes, met wederom La Gomera op de achtergrond
 

Tenerife, part 1

Zoals wel vaker wanneer het in Nederland koud en donker is, zijn we naar een Canarisch eiland 'gevlucht', in dit geval Tenerife. Het plaatsje Los Gigantes ligt aan de west-kust, nog net aan de 'goede' (zonnige) kant van het gebergte waarvan de Teide vulkaan de top is.

En inderdaad is het hier redelijk (maar niet overdreven) zonnig. Lekker wandelweer in ieder geval. We hebben er dan ook al twee stevige wandelingen op zitten, op de (lagere) flanken van de Teide, bij Samara en bij Chinyero.

Ons verblijf ligt aan het einde van een lange, smalle doodlopende straat die volledig is opgebroken wegens 'werkzaamheden' waarvan wij de meer actieve verschijningsvorm nog niet hebben mogen waarnemen. Wat hier wél goed werkt is de verkeerspolitie, want temidden van al die werkzaamheden hadden wij onze eerste parkeerbon al snel te pakken. Zucht. Vanaf nu hebben we een plekje in de parkeergarage van het hotel veroverd.

Los Gigantes heeft een leuk klein centrumpje met een ruime keus aan restaurants, maar daarrvoor moeten we vanaf ons hotel wel een heel stuk afdalen (en na afloop van het diner viceversa, dus dan zijn de caloriën wel weer grotendeels verbruikt).

Vandaag hebben we de drukte opgezocht in Los Cristianos, een havenplaats waarvandaan ook de boot naar La Gomera vertrekt, en waar iedereen voor  70 euro per week een scootmobiel kan huren, hetgeen velen (die wellicht beter wat meer zouden kunnen lopen) dan ook doen. Voor de knusse stellen zijn er
zelfs 'duo-scootmobielen' beschikbaar, al zit je dan wel achter elkaar. Leuk plaatsje, voor een middag, maar verder te druk en een beetje plat.

Morgen weer de bergen in met onze auto (of eerder: laptop op wielen).

Bij de foto's:

- boven: op de flanken van de Teide, bij Samara

- middenlinks: Chinyero ligt iets lager, en (dus) onder de boomgrens.

- middenrechts: de Teide vanaf Samarra

- onder: in Los Cristianos wacht men in de zon bij de kerk op een wonder

Gran Canaria, part 3

We wandelen elke dag een stuk, meestal op een half uurtje rijden, maar inspannend blijft het wel. Zoals de tocht naar de Tauro, die in onze wandelgids 'een probleemloze en eenvoudige tocht over brede koningspaden' wordt genoemd, maar in de praktijk toch echt enorm zwaar (en onduidelijk) is. Ik was helemaal van plan daar van alles over te zeggen in deze blog tot ik er achter kwam dat ik dat al in december 2015 heb gedaan, toen we ook op Gran Canaria waren, dezelfde wandeling hebben gemaakt, en dezelfde ervaring hebben opgedaan. Misschien voor een eventuele volgende keer toch maar eens een geactualiseerde wandelgids meenemen...

Ondanks dit kleine leed, het is hier heerlijk door de natuur struinen. En dat terwijl in Nederland codes in alle kleuren van de regenboog worden afgegeven voor zwaar weer. Dat wordt even wennen bij aankomst. Voorlopig hebben we echter nog een laatste middag bij het zwembad.

Bij de foto's:
- linksboven: de kust bij El Pajar, pitoresk gelegen naast een cementfabriek
- rechtsboven: op weg naar de top van de Tauro, met zicht richting Tenerife
- linksmidden: de 'embalse de Ayagaures'
- rechtsmidden: de nauwelijks voor vortuigen begaanbare GC-602 van Ayagaures naar Arteara
- linksonder: Aguimes
- rechtsonder: de Barranco de Guayadeque
 

Gran Canaria, part 2

Het weer blijft heerlijk. Gisteren hebben we Telde en Cuatro Puertas bezocht. Telde is de tweede stad van het eiland, met een mooi historisch centrum en een festival 'ter ere van het verzetten van de klok' in volle gang (veel kinderspelletjes en veel luidruchtige maar nauwelijks bekwame trommelaars). Cuatro Puertas is een fraai gelegen historische lokatie daterend van vóór de Spaanse periode, een soort Canarisch Stonehenge zogezegd. En zoals dat hoort, weet men niet precies wie het heeft gebouwd, of waarom, of wanneer. Maar wel een mooie plek.

Vandaag hebben we wederom een lange strandwandeling gemaakt, ditmaal 'linksaf', over de volle lengte van Playa del Ingles (and beyond). Interessant, ook vanuit een antropologische invalshoek, als je bekijkt wat er allemaal voorbij stiefelt en/of op het strand ligt. Verder was dit voor ons een nogal luie dag. Morgen weer de bergen in.

Bij de foto's:
- linksboven: de route naar het noorden vanuit Maspalomas.
- rechtsboven: Telde, historisch 'ezel opstap plaats'
- linksonder: Telde, de 'arbol bonito' in de barrio San Francisco
- rechtsonder: zicht vanaf de hoge boulevard op Playa del Ingles

Gran Canaria, part 1

Terwijl de herfst in Nederland dan toch eindelijk loos gaat, hebben wij een trip naar Gran Canaria geboekt. Net als tijdens een eerdere reis zitten we in het rustige deel van Playa del Ingles (ja dat bestaat) waar je desgewenst niet in aanraking komt met Café Bolle Jan, de swingersclubs en/of bratwurst. Het verblijf is aangenaam, het weer ook, en het is een prima uitvalsbasis voor mooie wandeltochten in de (zuidelijke) binnenlanden van het eiland. Wél altijd minstens een half uur al haarspeldbochtend naar boven, want de hoogteverschillen zijn groot.

De eerste dag hebben we een lange strandwandeling gemaakt, heen (naar Maspalomas) door het 'duinen natuurgebied' (lekker rustig), en terug langs de kustlijn (in het geheel niet rustig, het leek wel of werkelijk alle toeristen aan het wandelen danwel 'cruisen' waren). De dagen daarna hebben we mooie wandlingen uitgezocht nabij San Bartolomé en Santa Lucia. We halen niet altijd het eindpunt zoals vermeld in de wandelgids, want, zoals overal op het eiland, gaat het stevig op en neer, en kan wandelen behoorlijk inspannend zijn. Maar de uitizchten zijn het waard.

Bij de foto's:
- linksboven: de zandduinen van Maspalomas, die bij ons om de hoek liggen.
- rechtsboven: nabij San Bartolomé
- linksonder: vanuit San Bartolomé naar de Degollada de la Manzanilla
- rechtsonder: Santa Lucia

Gran Canaria, part 3

Op vrijdag speelt de grootste markt van Gran Canaria zich af in Puerto de Mogan, en dat leek ons een leuke bestemming. Onderweg eerst aangelegd in Arguineguin, ook wel 'Zuid Oslo' genoemd, en inderdaad heb je er een Noorse dokter, Noorse kerk, Noorse pub, enzovoorts. Wij gingen voor de Noorse Cappucino bij Søt Cafe. Waarom al die Noren specifiek naar dit plaatsje komen blijft een raadsel.

In Puerto de Mogan is het gezellig druk. Voor de koopwaar op de markt hoeft dat niet echt, want dat is voornamelijk touristische meuk, een beetje teleurstellend. Het is wel een heel leuk dorp, met veel schattige huisjes en veel bloeiende bomen en planten.

Gisteren hebben we La Fortaleza bezocht, een plek waar de prehistorische Canaren hebben gewoond. De grotten zijn er nog, de prehistorische Canaren niet meer (na de verovering door de Spanjaarden).
En vandaag een mooie wandeling bij de twee (kleine) stuwmeren van Ayagaures. Een prachtige Baranco (kloof) met mooie uitzichten.

Bij de foto's:
- linksboven: de pitoreske straatjes van Puerto de Mogan
- rechtsboven: de duinen van Maspalomas
- midden: zicht vanaf de Mirador El Guriete, met rechts de Fortaleza met prrehistorische nederzettingen
- onderlinks: een van de stuwdammen van Ayagaures
- onderrechts: de kust bij Meloneras (om de hoek van Maspalomas)

Gran Canaria, part 2

Gisteren vroeg uit de veren voor een dagje Las Palmas, de hoofdstad van het eiland. De meest interessante plekken zijn Vegueta, waar de stad ooit is ontstaan, en het naastgelegen Triana.

Vegueta staat vol mooie oude pandjes in autovrije straten en stegen, met hier en daar een middeleeuwse kerk en een lommerrijke plaza. Een heerlijke buurt om ongericht doorheen te banjeren, zeker na een goede koffie bij een hipster-salon als 'Cool Beans'. Triana is minder oud, en heeft aardig wat Art Deco panden, vrijwel allemaal omgebouwd tot brand store of andere hippe winkel. Al met al een behoorlijk cosmopolitische stad, zoals vaker met havensteden natuurlijk.

Vandaag was ons eerste reisdoel de 'Jardin Canario', een botanische tuin in de buurt van Las Palmas. De tuin blijkt twee ingangen te hebben, eentje bovenaan een steile afdaling met waarschuwingsbordjes over eigen risico en zo, en eentje op de valleivloer die probleemloos toegang biedt tot (vrijwel) de gehele plantencollectie. Natuurlijk kwamen we eerst bij de bovenste ingang uit, maar we kregen al snel door dat de afdaling (en daarna de beklimming) een hele kluif zou worden, dus besloten we om dan maar door te rijden naar de anderer ingang. Na deze valse start hebben we ons prima vermaakt in deze prachtge tuin.

Daarna door naar de Caldera de Bandama, een mooi geheel intacte krater waar je in principe omheen kunt lopen (nou ja, klauteren). Wij beperkten ons tot een korte wandeling met een paar mooie uitzichtspunten. In 2020 is de laatste bewoner van de kratervloer, die tot op zijn 93e dagelijks de krater in en uit klom, overleden. Indrukwekkend.

Bij de foto's:
- linksboven: Art Deco in Triana (Las Palmas)
- rechtsboven: Casa de Colon, een museum over de connectie van Columbus met Gran Canaria
- middenlinks: Veguete, Plaza de Santa Ana
- middenrechts: Loes in de Jardin Canario
- onder: de Caldera de Bandama, met in het midden het (inmiddels vervallen) huis van de laatste bewoner

Gran Canaria, part 1

Na een lange reisdag zijn we gearriveerd bij ons verblijf op Gran Canaria. En ook al ligt dat in Maspalomas, het epicentrum van het massatourisme hier, de omgeving bestaat gelukkig vooral uit laagbouw en kleinschalige appartementencomplexen. De sportbars en 'cafe Bolle Jan' liggen op loopafstand, mochten we daar behoefte aan krijgen.

Op de eerste dag hebben we een lange strandwandeling gemaakt door en langs de 'duinen van Maspalomas', een beschermd natuurgebied waar niets mag worden gebouwd, maar waar wel naakt mag worden gerecreeerd (hetgeen vooral kale mannen van middelbare leeftijd schijnt aan te spreken, want dat zijn de enige naakten die je ziet). Mooie woeste zee, en heel veel zon ook, voor de bleke typjes die we op dit moment zijn.

Een dag later (vandaag) zijn we met de auto het binnenland ingetrokken (dus flink omhoog, tot zo'n 1500 meter). Net als op elk eiland met zon zijn hier ontzettend veel fietsers (sommigen met hulpmotor). Maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld Mallorca kun je ze hier wél inhalen, dus blijft de wederzijdse overlast beperkt. Bovenop hebben we een mooie wandeling gemaakt bij de Roque Nublo. De wandelgids noemt het 'easy', maar we hebben toch nog flink moeten klimmen en kwamen moe thuis. Wellicht een indicatie dat we de wandeling die als kenmerk 'strenuous' hebben nog eens moeten heroverwegen.

Tot nu toe heerlijk weer, en mooie natuur.

Bij de foto's:
- bovenste twee: zeemist boven de duinen van Maspalomas
- midden: men houdt hier van een uitbundige kerst
- onder links: Loes bij de Roque Nubio
- onder rechts: de Roque Nubio
 

Lanzarote, part 5 (final)

Op Lanzarote waait het eigenlijk altijd (dat waren we even vergeten). Dus bij een wandeling op wat grotere hoogte, zoals gisteren bij Ye, aan de noordelijke voet van Monte Corona, kan het behoorlijk fris worden. Terwijl het 5 minuten verderop, aan de andere kant van die berg, bij de Mirador de Guinate, heerlijk weer blijkt te zijn. En, zoals dat hoort bij een mirador, mooie uitzichten natuurlijk, o.a. op La Graciosa, het kleine eiland dat we dinsdag bezocht hebben.

 Vandaag wilden we eerst via een alternatieve route naar Teguise, maar die route bleek, na een kilometer of 10, versperd door aardverschuivingen. Toegegeven, bij de afslag op de hoofdweg stond wel een bordje met een mededeling van dien aard, maar die hadden we natuurlijk niet gezien in het voorbijgaan. Omkeren dus maar.

Ook de alternatieve route van Teguise naar Caleta de Famara was geen succes: nadat we na enige omzwervingen de juiste weg hadden gevonden, bleek die niet veel meer te zijn dan een karrespoor met grote (nou ja, middelgrote) brokken lavasteen. Dus ook hier: omkeren maar weer. Gelukkig hadden we in het geheel geen haast.

Uiteindelijk kwamen we dan toch uit bij een pad dat leidt naar wederom een vulkaan van het Timanfaya-park (de uitbraak van 1730-1736), de Caldera Blanca. Ook hier weer een prachtige ruige omgeving, met puntige lava, wat korstmossen met doorzettingsvermogen en één echte struik.

Dat was ook direct de laatste wandeling, want morgen vliegen we terug. Heerlijk eiland, maar een beetje minder wind was welkom geweest.

Bij de foto's:
- boven: uitzicht op La Graciosa vanaf de Mirador de Guinate
- links midden: verlaten straatjes in Haria
- rechts midden: dreigende luchten voor de kust bij Punta Mujeres
- links onder: de uitermate vermoeide (relaxte?) kerstman van Teguise
- rechts onder:  bij de Caldera Blanca

Lanzarote, part 4

Gisteren hebben we eerst de zoutpannen bij Los Cocoteros bezocht. De wind was zó sterk dat de golven/zeemist ons om de oren vlogen. Het was dan ook hard werken om het kustpad te volgen, maar wel de moeite waard. Ondertussen keek het plaatselijke zoutmannetje ons hoopvol na, of we misschien niet toch een kilootje zout wilden kopen. Maar nee.

Omdat we de harde wind wel even zat waren, besloten we het eiland over te steken naar de west-kust, naar Caleta de Famara, maar daar waaide het al net zo hard. Achteraf gezien was dat eigenlijk ook wel te verwachten, aangezien dit de populairste bestemming op het eiland voor windsurfers is. De stoffige straatjes wekken een nogal noord-afrikaanse indruk, heel bijzonder.

Vandaag opnieuw naar een vulkaan, de Caldera Colorada, zoals de naam al aangeeft met mooie kleurtjes, en net als veel andere vulkanen op het eiland stammend uit 1730-1736. Een hele fraaie omgeving, en nu voor de verandering eens met weinig wind. Daarna nog even langs Porto del Carmen, om te bekijken hoe de package tourist de dag doorbrengt. Veel eten en drinken en sports bars. Afgezien dus van die tussenstop, prachtige dag. 

Bij de foto's:

- boven: the end of the road bij Tenesar
- 2e rij, links: de vervallen, maar toch nog deels in gebruik zijnde, zoutpannen bij Los Cocoteros.
- 2e rij, rechts: Loes bij de Caldera Colorada, met 'bomba' (lavablok van een paar kuub dat in zijn geheel door de lucht is komen aanvliegen)
- midden: de stoffige straten van Caleta de Famara
- onder: nabij de Caldera Colorada ligt de Montana Ortiz

Lanzarote, part 3

Niet ver van Punta Mujeres (waar we verblijven) bevindt zich de 'Cueva de los Verdes', een natuurlijk gangenstelsel dat ontstaan is doordat, minstens 3.000 jaar geleden, bij een uitbraak van 'Monte Corona' (!!), van een dikke lavastroom het 'dak' afkoelde en stolde, terwijl alles daaronder naar zee doorliep. Later werd het een prima schuilplaats voor de bewoners van het eiland als de piraten weer eens langs kwamen (dat was vaak), en nog weer later (i.e. nu) is het een mooie bestemming om te bezoeken voor een ondergrondse tour van een (heel) klein uurtje.

Daarna via smalle weggetjes naar Haria, een prachtig hoog gelegen dorp met veel hoge palmen, en elke boom is meegenomen hier op het eiland, want zoveel zijn dat er niet. Vanuit Haria zijn we naar de Mirador Rincon de Haria gelopen, een mooi uitzichtspunt met zicht op het lage zuiden van het eiland vanaf de bergrug die het noorden domineert.

Vanochtend op weg naar Tenesar, een speldeprik aan de westkust net aan de noordrand van Timanfaya National Park, de lokatie van de grote vulkaanuitbarsting van 1730-1736. De onverharde kustweg brengt je naar het begin van het lavaveld, dat er na een kleine 300 jaar nog steeds even onherbergzaam uit ziet. Er is slechts één plantensoort die er in die tijd voet aan de grond heeft gekregen (hier en daar). Het pad is dus ook niet al te comfortabel, met veel puntige stenen. Maar de omgeving is prachtig.

Bij de foto's:
- boven: drone-selfie op de Mirador Rincon de Haria
- linksmidden: Haria
- rechtsmidden: de 'Cueva de los Verdes'
- onder: de kustweg bij Tenesar

Lanzarote, part 2

Gisteren hebben we een bezoek gebracht aan de Timanfaya streek, die tussen 1730 en 1736 volledig is overspoeld door lava uit de tientallen vulkaanuitbarstingen die er toen plaats vonden. Volcan el Cuervo was er als eerste bij, en je kan er, nu ze tot rust is gekomen, mooi om heen wandelen. Dit bleek dan ook een populair uitje, want het was er vrij druk. Begrijpelijk ook, want zeer de moeite waard.

Vandaag vroeg op voor de boot naar La Graciosa, een nog weer kleiner eiland net ten noorden van Lanzarote waar je prachtig kunt wandelen. Het toppunt van 'away from it all', het hele eiland(je) kent alleen maar stoffige paden, en geen echte wegen. Dus we vonden het vrij verrassend dat de wandelroute die we hadden uitgestippeld was 'gesloten voor voetgangers wegens werkzaamheden'. Huh? Nou ja, de alternatieve route, via een omweg naar de Montana Pedro Barba en daarna via een kustpad weer terug naar  Caleta del Sebo (waar de ferry aanmeert) was ook prachtig.

 

Bij de foto's:

- linksboven: Punta Mujeres @ night (niet de navel van de wereld, en dat is prima)

- rechtsboven: Volcan el Cuervo, de eerste van de vele en langdurige erupties van 1730 tot 1736.

- halverwege boven: La Graciosa, Montana Pedro Barba. Ook de introductie van een nieuw concept, de 'micro selfie', d.w.z. een selfie die op dermate grote afstand is genomen dat de selfende personen slechts 1 of 2 pixels innemen.

- halverwege onder: La Graciosa, de stoffige (en véééél te wijde) straten van Caleta del Sebo

- links onder: een vlucht paragliders aan de noordpunt van Lanzarote (als je inzoomt zie je ze vliegen, alle 50)

- rechtsonder: gestrand bootje bij Punta Mujeres

Lanzarote, part 1

Na veel formulieren, QR-codes, en een omikron-gerelateerde vertraging op Schiphol, zijn we aangekomen op Lanzarote, in het noordelijke Punta Mujeres. Het is winderig en bewolkt, maar toch best aangenaam, zeker vergeleken met Nederland (en het wordt vast nog beter). 

Vanochtend hebben we Teguise bezocht, een mooi centraal gelegen stadje met een grote zondagse markt. Ook nu, maar er zijn wel wel wat extra maatregelen rondom Covid. En omdat we toch niet van plan waren veel te kopen, hebben we de drukte maar een beetje gemeden. Ook buiten de markt is Teguise een leuke plek om te verkennen, met mooie kerkjes en straatjes.

Daarna zijn we uitgestapt bij de 'stratified city' nabij Guatiza (nog redelijk in de buurt van ons verblijf, in een langere rit hadden we nog geen zin). Als je daar op googelt, is de eerste hit 'Most Instagrammable spots on Lanzarote', en de merkwaardige rotsformaties zijn inderdaad heel fotogeniek. Ook in de verdere omgeving zijn mooie geologische fenomenen te zien, en kom je vrijwel niemand meer tegen. Hele mooie plek. Nu zitten we te lummelen in en om ons huisje, terwijl de lucht betrekt. Wellicht regen vanavond, maar dat is geen straf.

Bij de foto's:
- linksboven: ons huisje in Punta Mujeres (rechts). Ons terras is te klein voor de ligbedden, dus die staan in de steeg terzijde.
- rechtsboven: de markt van Teguise, vanwege Covid achter een hek met gezondheidsinspecteurs
- linksonder: de vreemde rotsformaties van de 'stratified city'
- rechtsonder: Montana de Guenia

Tenerife, part 3

Twee dagen terug, aan de voet van de Teide, was ik er helemaal klaar voor om mijn drone op te laten om  wat mooie filmpjes & foto's te maken van de omgeving. Ondertussen zat Loes met haar mobieltje te spelen, althans, op te zoeken wat de drone-regels in Spanje eigenlijk zijn. Ze wist me net op tijd te vertellen dat de boete voor het vliegen met een drone in het El Teide National Park 6.000 euro is! Die lancering heb ik dus maar afgeblazen.

Maar vandaag, wandelend aan de westkust bij Playa San Juan & Alcala, zijn er ook kansen genoeg. In de bergen is het, net als gisteren, regenachtig. De Teide blijkt vandaag dan ook inens helemaal wit, want op die hoogte en met die kou wordt regen natuurlijk sneeuw. Maar hier aan de kust is het prima wandelweer. Al moet je wel goed opletten dat losse onderdelen niet wegwaaien, want de wind is soms heftig.

Morgen zit onze lichttherapie er al weer op. We hebben een mild kleurtje opgedaan, maar dat zal met enkele winterse Nederlandse dagen wel weer verdwenen zijn. Het was hier weer prima uit te houden,

Bij de foto's:
- links: drone-shot aan de westkust net onder Playa San Juan (de pixel in het midden langs het pad zijn wij)
- rechtsboven: de Teide: eergisteren nog onbedekt, en nu ineens geheel besneeuwd
- rechtsonder: de kust boven Alcala, met zicht op de zware wolken achter Los Gigantes

Tenerife, part 2

Gisteren zijn we afgereisd naar het maanlandschap aan de voet van de Teide. Dat ligt op zo'n 2000 meter hoogte, en is de meest spectaculaire omgeving die er op het eiland (ja zelfs op alle Canarische eilanden) te vinden is. Op de parkeerplaats en rondom de parador is het druk, maar als je 10 minuten loopt kom je al niet veel mensen meer tegen. Prachtige rotsformaties en vergezichten rondom. De afslag naar rechts naar de top van de Teide hebben we maar overgeslagen...

Inmiddels wordt het weer in Los Gigantes wat minder. Boven de Montanas Negras achter ons hangen dreigende wolken, en soms komen die ook naar ons, naar de kust. Of de wolken blijven hangen boven het binnenland, maar de regen valt toch bij ons vanuit een volstrekt heldere hemel. Heel vreemd, maar het levert wel mooie regenbogen op. Soms ook een complete. En allemaal zichtbaar vanaf ons terras.

Vandaag hadden we een wandeling uitgezocht bij Erjos, in die Montanas Negras, maar daar was het echt kletsnat. Dus zijn we doorgereden naar de noordkust, naar het mooie plaatsje Garachico, ooit een belangrijke haven, maar in 1706 heeft een obstinate lavastroom daar een einde aan gemaakt door de natuurlijke baai op te vullen met grote klonten gestold gesteente. Sneu voor de (toenmalige) bewoners, maar het ziet er nu wel erg pitoresk uit.

Bij de foto's:
- linksboven: aan de voet van de vulkaan de Teide
- rechtsboven: regenbogen boven Los Gigantes
- linksonder: het centrale plein van Garachico
- rechtsonder: de kust bij Garachico