Zuid Afrika, part 8 (final)

De laatste paar dagen brengen we door in het Piekenierskloof Mountain Resort, nabij Citrusdal. De lodge ligt op een hele mooie plek, maar de grote weg N7 ligt nogal dicht bij, en de op de steile helling zwoegende vrachtwagens klinken als laagvliegende helikopters (vreemd genoeg levert afremmen op de motor - naar beneden - meer decibellen op als klimmen).

We wandelen wat in de buurt van de lodge, wat mooi is maar ook al vrij pittig. Maar de meest 'gerenommeerde' wandelingen hier in de buurt in de Cederbergen, zijn te hoog gegrepen voor ons soort mensen: eerst 60 kilometer rijden over een slechte dirt road, dan vier uur tegen een berg op en drie uur van diezelfde berg af, en dan die dirt road weer terug. Quod Non.  

De resort oogt wat vermoeid. Hier en daar op het terrein staan de vervallen restanten van zipline-installaties en enkele houten (verkruimelende) exemplaren van lokale diersoorten als springbok en leeuw. Dat komt misschien ook wel goed uit, want dit is ons laatste verblijf vóór we terugkeren naar Nederland, en dat wordt nu iets makkelijker.

Morgen nog een dagje rondlopen in Kaapstad (Sea Point, V&A Waterfront), en dan de nachtvlucht naar Amsterdam. Onze tijd hier was heerlijk, en Stellenbosch was het leukst. 

Bij de foto's:
- Boven: Ehm, de doorgaande R303 van Ceres naar Citrusdal is nog niet helemaal af, want het asfalt houdt ineens op.
- Daaronder: De route voert over de Middelberg Pass, met mooie uitzichten en weinig vangrails.
- Daaronder: Het drukke straatbeeld van Ceres
- Daaronder: Piekenierskloof Mountain resort, op een zeldzame nattige ochtend

Zuid Afrika, part 7

Aan de wandel in de Piekenierskloof

 

Zuid Afrika, part 6

We hebben enkele dagen in Montagu doorgebracht, een leuk dorp aan de rand van de Karoo. Was het in Hermanus af en toe fris, hier hebben we dagen tot aan 38 graden, dus onze wandelingen zijn niet zo héél erg lang. Gelukkig zitten we (ook hier) op een plek waar je prima kunt lummelen en lezen, en wachten op meneer Hertz, die een nieuwe auto moest komen brengen omdat van de oude auto de plastic bodemplaat steeds lager kwam te hangen en steeds vaker over het wegdek schraapte.

Vandaag hebben we, mét nieuwe auto (van onbestemd Chinees merk) een leuke rondrit over Route 62 gemaakt (de Karoute, zou je kunnen zeggen), langs Barrydale (waar we lange tijd hebben doorgebracht in "Hardy's Memories of Africa", een souvenirshop waar we wel zo ongeveer alles zouden willen kopen als het niet zo'n gedoe was), de Tradouw pass en Swellendam, met een leuk oubo museum over de VOC-tijd in het gebouwencomplex waar de landdrost indertijd de scepter zwaaide. De ticket sales person begon over ons beider haar ("I don't know who of you has got the better hair!'), dus ik heb op deze reis al twee complimenten binnen (na jaren van droogte).

Morgen gaan we door naar ons laatste verblijf nabij Citrusdal.

Bij de foto's:
- Linksboven: In de Plaaskombuis Padstal ligt op elk tafeltje een breiwerkje te wachten, voor het mitigeren van stress.
- Middenboven: Montagu
- Rechtsboven: Montagu, de hevig kwetterende en stinkende Ibis-kolonie midden in het dorp
- Daaronder: Montagu, de 'Nederduitse gereformeerde kerk'
- Daaronder links: de 'Lovers Walk', een nature trail nabij Montagu
- Daaronder rechts: het Drostdy Museum in Swellendam, stammend uit de VOC-tijd
- Linksonder: Meneer Hertz brengt een nieuwe auto (rechts, een 'Chery' (?)) en neemt de oude mee (links, een Toyota)
- Rechtsonder: In het Drostdy Museum heeft men ook 'The Godfather part I' gezien, maar niet helemaal begrepen

Zuid Afrika, part 5

We zitten in Hermanus, 'Capital of Whale Watching', nou ja, in andere delen van het jaar. Toepasselijk dus dat we in de 'Whale Away Guesthouse' zitten (wellicht wijzigt de naam van het guesthouse gedurende het jaar?).

Hermanus heeft een 'Cliff Path' langs de kust van zo'n 12 kilometer lang. Tot voor kort waren dat twee halve Cliff Paths met daar tussenin enkele recalcitrante grondbezitters/bewoners die hun private beach access niet wilden opgeven, maar na 12 jaar juridisch touwtrekken is de onteigening enkele maanden geleden doorgevoerd, en is het pad nu één geheel. Een werkelijk prachtig pad, waar we gisteren en vandaag vele kilometers van hebben afgestruind.

Gisterochtend was het tijd voor de 'Hermanus Farmers Market', waar op zaterdagochtend (lijkt het) ALLE blanke hermanezen op afkomen (en ook behoorlijk wat toeristen). Veel knutselwerkjes, schilderijen, zeepjes, voedsels, enzovoort, en heel gezellig. Daarnaast hebben we ook nog het Rotary Way viewpoint bezocht en heb ik solo "Hoy's Koppie" beklommen, een soort van grafheuvel van 75 meter hoog waar het echtpaar Hoy haar tombe heeft (Sir William Hoy was verder niet zó heel belangrijk, meer een vroege soort van toerist die vaak in Hermanus kwam vissen en nogal gecharmeerd was van deze heuvel). 

Allemaal heel leuk, maar morgen is het al weer tijd om door te reizen naar Montagu.

Bij de foto's:
- Boven: Cliff Path
- Linksmidden: Harold Porter Botanical Garden (onderweg naar Hermanus)
- Rechtsmidden: Cliff Path (de wind komt altijd van één kant)
- Linksonder: Hermanus Farmers Market, hier wordt de werking uitgelegd van een 'raspschotel', geschikt voor knoflook, chocolade, enzovoorts. Loes heeft er één aangeschaft, zodat we konden fotograferen.
- Middenonder: Hermanus Farmers Market
- Rechtsonder: Ronald op andermans grafheuvel

Zuid Afrika, part 4

Nog even, en onze tijd in Stellenbosch zit er al weer op. Gelukkig hebben we dan nog 10 dagen op drie andere leuke plaatsen, maar zelf koken, wassen, etc is dan verleden tijd.

De afgelopen dagen hebben we weer een paar Wine Estates bezocht, nog steeds zonder (aldaar) ook maar één druppel  wijn te nuttigen. Dat lijkt wel een patroon, want tijdens onze twee bezoeken aan Las Vegas hebben we ook al geen dubbeltje vergokt.

Elk wijnhuis heeft een heel eigen sfeer. Tokara Estate is vrij modern en zeer elegant, typisch een plek waar de rijke locals op zondag afspreken voor een dure en natte brunch. Maar het estate is ook het begin van de trail naar de top van de Simonsberg, waar we de eerste paar kilometer van gelopen hebben, de uitzichten waren prachtig. De poortwachter met intekenlijst heeft die dag alleen ons gezien, lijkt me.

Muratie Estate, net aan de andere kant van de Simonsberg, is ongeveer het andere uiterste: rafelig, verouderd en niet echt goed voorbereid op toeristen. Maar ook hier een fantastische trail over het 'domein', naar een pittig hoger gelegen uitzichtspunt. Zure kuiten en welverdiende rust na een tocht van ruim twee uur.

Vandaag hebben we Spier Estate aangedaan, een soort verzorgd aangelegde landschappelijke tuin met kaapse huisjes langs de Eerste Rivier. Dat was een stuk eenvoudiger (platter) wandelen dan de eerdere twee, maar toch ook zeer de moeite waard. Morgen doen we het rustig aan, en dan vertrekken we naar Hermanus. Nu genieten we nog even van ons ruime apartement.

Bij de foto's:
- Boven: Tokara, de trail naar de top van de Simonsberg (het begin, zoals je ziet)
- Linksmidden: Tokara
- Rechtsmidden: Muratie
- Linksonder: kunst in het Universitair museum van Stellenbosch
- Middenonder & rechtsonder: Spier Estate

Zuid Afrika, part 3

Op donderdag hebben we het Kaapse schiereiland verkend. Eerst via (nou ja, langs) Khayelitsha, Mitchells Plain en de kust van False Bay naar Muizenberg, waar het altijd hard waait en (dus) de surfers de meest in het oog springende levensvorm zijn. Het strand staat vol gekleurde huisjes.

Daarna door naar Kalk Bay, een langgerekt lint van (om en om) winkels met hebbedingetjes en horeca. Uiteindelijk kwamen we terecht in 'Cape-to-Cuba', een bar met Hemmingway-motief, waar iemand van het personeel mij (niet Loes! mij!) toevertrouwde 'I like what you do with your hair'. Dat is een primeur. Blijkbaar ben ik onbewust bekwaam, want ik had verder niet gekamd of geborsteld.

Na Kalk Bay via de Chapman's Peak Drive (één van de mooiste wegen in de wijde omtrek, wellicht om die reden dan ook met tol) naar Houtbay, waar we óók al een favoriete koffietent hebben ('Houtbay Coffee', nee het zit hem niet in de naam). Die stelde niet teleur.

Gisteren hebben we niet zoveel uithuizigs gedaan. Ik ben (een heel eind) naar het 'centrale postkantoor' gelopen (een ruimte zo 'groot' als onze keuken), omdat Marja een fysieke ansichtkaart wil en we na dagen speuren nog steeds geen brievenbus hadden gespot. Zélfs niet in het postkantoor zelf, maar ik kon de kaart in ieder geval afgeven.

Vandaag zijn we langs gegaan bij twee 'farmers markets' in de buurt, Root44 en Blauwklippen Estate. Reuze gezellig, met heel veel kunst (met vaak hele kleine 'k') en lekkere dingen.

Bij de foto's:
- Boven: het strand van Muizenberg, met surfers
- Linksmidden 1: kerkje in Kalk Bay dat nu dienst doet als snuisterijen-emporium
- Linksmidden 2: de landerijen rondom de Root44 farmers market
- Rechtsmidden: Langs Chapman's Drive
- Linksonder: Blauwklippen Estate, eenzame gitarist wordt genegeerd door drinkend en etend publiek onder een gigantische ficus
- RechtsOnder: Blauwklippen Estate, tijd voor een smoothie

Zuid Afrika, part 2

Op maandag hebben we een lange wandeling gemaakt door de Coetzenberg Mountain Area, het natuurgebied dat tegen Stellenbosch aan ligt, vlak achter de sportvelden. Op een enkele trimmer en mountainbiker na was het er niet druk, maar wel erg mooi (en af en toe ook behoorlijk stijl, getuige ook enkele 'mountainbikers-te-voet'). Na de laatste afdaling liepen we langs de Eerste Rivier terug naar ons apartement.

Gisteren hebben we The Rupert museum bezocht, het epicentrum van het culturele leven in de stad, vooral bekend om de 32 'Afrikaanse landschappen' (schilderijen) van Pierneef, waar we allebei fan van zijn. We zijn trouwens ook fan van Ya Ya Coffee, dat om de hoek van het museum ligt, en dat je bijkans onze Stellenbosche Stamkroeg zou kunnen noemen, want we zijn er al vaak geweest. De cappucino was weer van zijde.

Vandaag zijn we afgereisd naar Bosch en Dal Wine Estate en het stadje Franschhoek. Het terrein van Bosch en Dal bevat mooie oude huisjes en tuinen, en je kunt er vanaf 10.00 in de ochtend aan de Wine Tasting (hetgeen wij aan ons voorbij hebben laten gaan). Franschhoek is in 1688 gesticht door Franse hugenoten die moesten vluchten voor het koninklijk godsdienstwaanzinnig tuig Lodewijk de 14e (ook het toen relatief tolerante Holland heeft in die tijd veel hugenoten opgenomen, die flink bijdroegen aan onze welvaart). Het leuke deel van Franschhoek bestaat uit één uitermate charmante winkelstraat met heel veel art galleries en snuisterijen-emporiums. Die straat hebben we op en neer gedaan.

Nu weer lui aan huis (althans ik, want ik hoor op de achtergrond de puntenslijper van Loes al weer).

Bij de foto's:
- Boven: Coetzenberg Nature Reserve
- Daaronder: zicht vanuit het natuurgebied op de Simonsberg met 'deken',
- Daaronder: foto vanuit de drone die, in 'follow-me-mode', netjes achter ons aan hobbelt.
- Linksonder: The Rupert Museum, met enkele Pierneefjes
- Middenonder: Bosch en Dal Wine Estate
- RechtsOnder: Bosch en Dal Wine Estate

Zuid Afrika, part 1

Het plan was om te 'overwinteren' in Zuid Afrika, maar aangezien het apartement dat we daarvoor op het oog hadden alleen beschikbaar was in november, zijn we maar vroeg aan onze overwintering begonnen.

Na een nogal turbulente vlucht en een vrij korte nacht in het Airport Hotel van Cape Town, zijn we de 7e aangekomen in Stellenbosch. Ons apartement is heerlijk, en ook wel een beetje aan de grote kant, met vier beden en twee badkamers. Het ligt op korte afstand van het leuke centrum, in een doodlopende straat in een groene wijk, dus veel groen en veel stilte. Heel fraai.

Stellenbosch blijkt verwikkeld in het jaarlijkse 'Garden Festival', dus kunnen we de volgende ochtend direct een paar prive-tuinen bezoeken. Je begrijpt, degenen die zijn (haar) tuin openstelt voor het publiek heeft er werk van gemaakt, en voor zover je dat niet al zelf in de gaten hebt, is daar dan altijd nog de eigenaar (of tuin-ontwerper) om dat haarfijn uit de doeken te doen. Het was prachtig, maar na 4 tuinen ook wel een beetje genoeg. Wel een heerlijke ochtend, met een mooie wandeling langs de Eerste Rivier.

Vandaag hebben we Wine Estate Babylonstoren bezocht. Veel kaapse huisjes, grote tuinen waar naast wijnranken nog heel veel meer groeit, en met de dramatische Simonsberg aan de horizon. Ook heel leuk, al was het behoorlijk druk in de diverse winkeltjes voorr zeepjes & delicatessen. Verderop in de tuinen werd het gelukkig aardig leeg.

Welnu, het is niet per se het plan om elke dag op pad te gaan, en Loes is ook al drifitg aan het tekenen. Voor mijn aangekondigde activiteit (Spaanse grammatica met 3 lesboeken) ben ik nog zoekende naar de motivatie, maar dat komt vast ook goed.

Bij de foto's:
- Linksboven: Stellenbosch 'Garden Festival', het prachtige interieur van een trotse deelnemer
- Rechtsboven: Stellenbosch 'Garden Festival', de tuin van een andere trotse deelnemer
- Linksmidden: De plaatselijke sneaker-shop heeft normaal gesproken schoenen van Mandela in de etalage staan mét certificaat van echtheid. Echter, ze worden op dit moment 'gerestaureerd'. Serieuze zaak hier, die schoenen
- Middenmidden: Cappucino met buffelmelk in Babylonstoren
- Rechtsmidden: Stellenbosch Town Hall is ter gelegenheid van het 'Garden Festival' omgebouwd tot soort van luxueus tuincentrum 
- Onder: Landerijen van Babylonstoren, met de Simonsberg op de achtergrond
 

Zuid Afrika, part 10 (final)

Ons laatste verblijf ligt in Stellenbosch. Het duurde even om er te komen, want de touristische omweg die we hadden gepland via Sir Lowry's Pass en Franschhoek Pass bleek afgesloten wegens herstelwerkzaamheden, en daar kwamen we pas achter toen we de hekken op de weg zagen en Stellenbosch al bijna konden ruiken. Omdat er niet zoveel wegen zijn, moesten we 70 kilometer retour (over een route die ook al in onderhoud was en waar je dus niet zo snel kon (heen en terug)). Nou ja, Sir Lowry's Pass is mooi, en die hebben we dus kort na elkaar twee keer gedaan.

In Stellenbosch hebben we, na een mooie wandeling langs de 'Eerste Rivier', (wederom) het hardstikke leuke Rupert Museum bezocht, met veel beeldhouwwerk én veel schilderijen van Pierneef (Loes is fan). Om de hoek ligt Ya-Ya Coffee, onze favoriete koffiezaak hier in de buurt (of, nou ja, in heel Afrika). Wel is het zo dat alle gasten blank zijn en al het personeel zwart. Blijft ongemakkelijk (voor ons, verder lijkt iedereen het normaal te vinden).

Vandaag hebben we een ferme wandeling gemaakt op de Coetzenberg Mountain Trails (onderdeel van de Hottentots-Holland Mountain Area). Mooie uitzichten over de stad en over de omringende bergketens. En ook in de stad zelf is het leuk wandelen (vooral in Dorp Street & Church Street).

Morgen zwerven we nog wat rond in de buurt van Stellenbosch en Kaapstad, en aan het einde van de middag wordt het tijd om naar het vliegveld te gaan, voor onze nachtvlucht terug naar huis. Dus dit is de laatste post, en 'moeten' we een conclusie trekken: het was een heerlijke reis, met nieuwe ervaringen in de Karoo maar ook veel bekende mooie plekken aan begin en einde.

Bij de foto's:
- linksboven: Bavianen bij de Sir Lowry's Pass. Voorzichtig uitstappen dus (en niet met voedsel)
- rechtsboven: Cricket onder de rook van de Jonkersberg (Stellenbosch)
- linksmidden: Dorp Street, Stellenbosch
- rechtsmidden: Beeldhouwwerk in de Rupert Museum
- linksonder: Schilderijen van Pierneef in de Rupert Museum
- middenonder: Loes verdwaalt in de touristische spullen
- rechtsonder: versleten sportschoenen van Mandela, mét certificaat van echtheid, door een sneakershop tentoongesteld onder het motto 'the long walk to freedom'. 'S nachts gaan ze in de kluis, hebben we geconstateerd.

Zuid Afrika, part 9

Onze paar dagen Kaapstad zitten er op, en aangezien ons guesthouse een langdurige WIFI-storing had (en misschien nog steeds heeft), hebben we daar nog niets over laten horen. Maartens Guesthouse ligt in Sea Point, een leuke (en veilige, moet je er tegenwoordig weer bij zeggen) wijk met veel restaurants en een promenade die altijd gezellig druk is. Wel een flinke klim na het avondeten, want het pand ligt aan de voet van Signal Hill / Lion's Head, dus flink boven zeeniveau.

Toen we aankwamen vanuit Tulbagh stond er een enorm sterke wind, en was een wandelingetje langs de promenade meer dan genoeg om uit te waaien en jezelf af te matten. Maar de dagen daarna werd het rustiger. Eergisteren hebben we de lange tocht gemaakt naar het nationale park op het uiterste zuidpuntje van het continent (Kaap de Goede Hoop & Cape Point). Iedereen beklimt de heuvel met de 'oude' (grote) vuurtoren, dus daar was het goed druk. Maar de route eromheen die naar de verder naar het zuiden gelegen 'nieuwe' vuurtoren leidt, was zo goed als verlaten (op een atletisch ogend duo na dat al rennend met selfiestick voorbij kwam). Een prachtige tocht, ondanks de felle wind (die hier op het uiterste puntje van het continent altijd wel sterk is).

Op de terugweg was Kalk Bay een leuke stop (volgens onze host Maarten 'het Ubud van Zuid Afrika', voor wie dat wat zegt). Ik heb er zelfs een shirt gekocht (omdat ik niet voldoende schone spullen meer over had). Ook altijd leuk: Signal Hill, voor de uitzichten over de verschillende delen van Kaapstad (Bokaap, Central, Waterfront, Tafelberg, Lion's Head, Sea Point, Green Point) en de gestage stroom aan paragliders die hiervandaan vertrekt als het weer het toelaat.

Bij de foto's:
- linksboven: Kaap de Goede Hoop, het Waterloo van elke haarcoupe
- rechtsboven: Dias Point (Cape Point), eindpunt van onze wandeling
- linksonder: Het huistheater van Pieter-Dirk Uys, zuid afrikaanse theatermaker die ook in Nederland wel (een beetje) bekend is geweest, met zijn/haar alter ego 'Evita Bezuidenhout'. Het pand ligt in Darling (waar hij woont en wij langskwamen op weg naar Kaapstad). Het is een verbouwd treinstation en het heet nu 'Evita Se Perron'.
- rechtsonder: de megamiljoenenpanden aan Ocean View Drive in Sea Point / Fresnaye.

Zuid Afrika, part 8

Tulbagh wordt omgeven door een soort hoefijzer van hoge bergen, er is dan ook maar één toegangsweg tot het dorp. In 1969 is vrijwel alles hier in puin gelegd door een grote aardbeving (met gelukkig een gering aantal doden). Echter, alle fraaie huizen aan Church Street zijn in volle glorie herbouwd, en die straat ziet er dan ook fantastisch uit.

Gisteren hebben we een wandeling gemaakt over het terrein van de Murludi Fruit Farm, die een eindje tegen de hoefijzerberg op ligt. Een mooie wandeling, maar vrij pittig bij een temperatuur van tegen de 40 graden.... Vandaag hebben we het wat rustiger aan gedaan (terwijl ook de temperatuur wat beter te behappen was): een korte wandeling naar de 'Lookout Point' over Tulbagh, en 3 van de 4 musea waartoe ons ene ticket ons toegang verschafte. De 'Earthquake museum' had foto's van élk huis voor én na de aardbeving, en na renovatie (een beetje TMI), de 'Old Church Museum' had oude kerkspullen, en 'The Victorian House Museum' had veel schilderijen van een plaatselijk wereldberoemde kunstenaar.

In de middag hebben we een korte wandeling gemaakt in de omgeving van een lokale waterval (die het in dit seizoen overigens niet doet), en in de straten achter de hoofdstraat (waar niet veel te beleven is en de townships al snel opdoemen). Tulbagh is dus vooral mooi vanwege Church Street, en die hebben we nu een aantal malen op en af gelopen. Morgen naar Kaapstad.

Bij de foto's:
- linksboven: Murludi Fruit Farm
- rechtsboven: Loes heeft een nieuw vriendje bij Daphne's Restaurant (Theo)
- middenlinks: mobieltje delen
- middenrechts: zicht op Tulbagh vanaf de Lookout Point
- linksonder: de achterkant van Tulbagh
- rechtsonder: Old Church Museum

Zuid Afrika, part 7

Ook Montagu staat vol mooie Kaapse huizen. Op aanraden van onze gastvrouw hebben we een forse wandeling gemaakt beginnend op 'Piet se Pad' (zou een mooie stop geweest zijn voor het Pieterpad, maar ja). Advies is wel nodig: allerlei wandelingen in de buurt zijn afgesloten omdat enkele maanden geleden, vrij onverwacht, de kalm ogende Kogmanskloofrivier buiten zijn oevers is getreden en forse schade heeft aangericht aan huizen, tuinen, paden, etc. De 'Lovers Walk' die we eerder (natuurlijk) probeerden te doen is daar ook het slachtoffer van geworden. Overigens is het vandaag dan weer kurkdroog en 40 graden (zo'n tien graden meer dan normaal in deze tijd van het jaar), dus ook hier lijkt het klimaat 'stuk'.

De route van Montagu naar Tulbagh loopt via de fraaie Kogmanskloof Mountain Pass, en dan via nogal saaie dorpen als Ashton, Robertson en Worcester. je kunt er wel eindeloos veel wijnhuizen bezoeken, maar ja, hoeveel 'wine tastings' kan een automobilist aan in één ochtend? (antwoord: nul).

De Karoo Desert National Botanical Garden van Worcester leek ons een mooie tussenstop. Ze is gelieëerd aan de Kirstenbosch Gardens van Kaapstad, en díe zijn fenomenaal. Bij de gate volgde echter al snel de eerste domper ('restaurant is closed because of renovation') en de tweede (uit de alom tegenwoordige 'presentielijst' bleek dat wij, om elf uur, de eerste bezoekers van de dag waren). En inderdaad, de tuin zelf was ook dramatisch niet boeiend, dus waren we snel weer vertrokken. Deze gardens zijn binnenkort voorgoed dicht.

Gelukkig werd dit alles een stukje verderop goedgemaakt bij 'Bosjes', een landgoed waar je kunt overnachten, eten, wandelen en trouwen (in de futuristische trouwkapel). Wij kwamen voor
optie 2 & 3, en dat ging heel goed.

Inmiddels zijn we in Tulbagh, een dorp met één fantastisch mooie straat (Church Street), en verder een beetje scruffy. Ook hier in de omgeving kun je mooi wandelen, en dat gaan we doen.

Bij de foto's:
- boven: straatbeeld Montagu
- middenlinks: start van onze wandeling nabij de Kogmanskloof vanaf Piet Se Pad.
- middenrechts: zicht op Montagu tijdens de wandeling.
- linksonder: het terras van onze B&B in Montagu
- daarnaast (2x): de 'wedding chapel' van 'Bosjes'

Zuid Afrika, part 6

Zoals aangekondigd hebben we bij Oudsthoorn een struisvogelfarm bezocht, maar wel eentje waar je er niet op mag zitten (dat moest van de Lonely Planet). Een beetje vreemde ervaring: het complex bleek geschikt voor de ontvangst van busladingen struisvogelfans tegelijk, maar wij waren de enige twee bezoekers. Dat maakt het des te ongemakkelijker als je niet héééél hard moet lachen om de belegen grapjes van de (verder adequate) gids. De 'knuffelstruis' was ook niet in goeden doen, want het was paartijd maar ze mag (om voor ons onbekende redenen) dit jaar niet paren; het resulterende humeur zorgt ervoor dat knuffelen er voorlopig ook niet inzit. De 'nekmassage' daarentegen ging geheel volgens plan.

Vanaf Oudtshoorn is de Route 62 een mooie weg door de (kleine) Karoo, langs stoffige maar pitoreske nederzettingen als Calitzdorp, Ladismith & Barrydale. We zijn in alledrie uitgestapt om de omgeving te verkennen, en wat opvalt: er staan echt héél veel panden te koop. Naweeën van Corona?

Inmiddels zitten we in Montagu, in een B&B met prachtige tuin en terras. En de plicht roept (korte wandeling naar een door de B&B host aanbevolen restaurant).

Bij de foto's:
- linksboven: 'nekmassage' op Cango Ostrich farm
- rechtsboven: deze struis zag de camera aan voor voedsel. Niet vreemd: struisvogels zien álles aan voor voedsel, het is essentieel voor hun spijsvertering dat ze ook stenen eten bijvoorbeeld. Kijk, dat leer je dan allemaal op zo'n tour.
- middenlinks: een 'verenpaleis' in Oudtshoorn (uit de tijd dat struisvogelbaronnen goud verdienden met struisvogelveren, 19e eeuw tot aan 1914).
- middenrechts: een onverwachte sjoel (synagoge) in het museum van Oudtshoorn
- linksonder: Er worden in Oudtshoorn ook best veel struisplumeaus aangeboden (of ze ook verkocht worden is onbekend). Overigens: als de veren geverfd zijn (zoals bij al deze exemplaren) werken ze niet meer als plumeau (kijk: alweer die leerzame tour)
- rechtsonder: Loes bij de 'Ibisboom' van Montagu (waar je maar beter niet bij in de buurt kunt wonen, vanwege de stank)

Zuid Afrika, part 5

De Karoo is echt heel leeg. Vertrekkend vanaf Cradock is het eerste wat je na 60 kilometer tegenkomt Aberdeen (tenminste, als je niet met je ogen knippert), en dan volgt 110 kilometer aan 'Groot Niets' totaan Willowmore (ook al geen wereldstad). Je waant je bijna in Namibië (hoewel, daar zijn de afstanden nog veel groter, en de wegen niet geasfalteerd).

Ergens halverwege vonden we 'Oppi-Vlak Padstal'. Een Padstal is een soort zuidafrikaans informeel wegrestaurant. In dit geval was er ook van alles te koop (speelgoed, servies, snoepgoed) en te zien (ezels, vogels in soorten en maten, autowrakken en 'outsider-art' (d.w.z. kunst gemaakt door mensen die er geen verstand van hebben)). Maar na al die leegte (en 100 kilometer zonder één bocht) sla je vanzelf af, en wordt zelfs de derderangs koffie genietbaar.

Nu zitten we in Oudtshoorn, 'struisvogelhoofdstad van de wereld'. De mooiere huizen hier zijn inderdaad gebouwd met struisvogelgeld, toen de veren en eieren zeer geliefd en exclusief waren (19e eeuw). Nog steeds zijn er veel struisvogelfarms in de buurt, en morgen gaan we er, bij wijze van 'fout uitje', één bezoeken.   

Vandaag hebben we de niet-geasfalteerde Swartbergpas naar Prince Albert genomen. De gravelroad omhoog (tot 1500 meter) was nog wel te doen, maar de afdaling werd hoe langer hoe moeizamer (voor onze towncar). Nou ja, met 20 in het uur uiteindelijk tooh in Prince Albert aangekomen. De route was zeer de moeite waard, en het plaatsje ook.

Voor de terugweg deden we een (veel) langere maar geasfalteerde route over de Meiringspoort Pass, waar we ook nog een korte trip naar een waterval hebben ondernomen. Na een korte pauze in 'De Rust' (mooie plaatsnaam weer) kwamen we na een lange tocht weer aan in Oudtshoorn.

Bij de foto's:
- linsboven: straatbeeld uit Graaff-Reinet
- rechtsboven: de vogelverschrikker die aangeeft dat je 'Oppi-Vlak Padstal' hebt bereikt
- daaronder: de Swartbergpas
- linksdaaronder: nerrd met hobby (drone)
- rechtsdaarvan: mooie begroeing op de Swartberg
- linksonder/middenonder: Prince Albert heeft bepaald een art deco vibe.
- rechtsonder: bij de Meiringspoort waterval: 'Beam Me Up, Scotty!' (niet gelukt)

Zuid Afrika, part 4

De Swartbergpas van Oudtshoorn naar Prince Albert

 

Zuid Afrika, part 3

Vlak buiten Cradock ligt het Mountain Zebra National Park, dus daar zijn we gisterochtend, na vertrek uit ons authentieke tuishuisje, eerst naar toegegaan. Rondom de Main Camp kun je wandelen (we gingen voor een korte route) maar in de rest van het park kun je toch echt beter in je auto blijven, want er zijn ook leeuwen en cheetahs, ook al krijgt bijna niemand die ooit te zien. Wat we wel te zien kregen: bokken in soorten en maten, struisvogels, impala's, zebra's, stokstaartjes en veel vogels die wij als amateur niet kunnen thuisbrengen.    

In het park bleef het gelukkig (vrijwel) droog, maar onderweg naar Graaff-Reinet ging het toch weer flink te keer. Eenmaal daar aangekomen, was het weer droog en konden we dit mooie dorp (stad?) te voet gaan verkennen. Vrijwel nergens is er zo'n grote concentratie aan Kaapse huizen en huisjes bewaard gebleven als juist hier. Ze liggen mooi gedrapeerd rondom de 'grote moederkerk', aan brede en lege straten vol bloeiende flame trees en dergelijke.

Vanochtend hebben we de nabijgelegen 'Valley of Desolation' bezocht. Zoals The Rough Guide (ongeveer) stelt: 'a B-movie title for an A-movie experience'. En inderdaad, de roodbruine rotsformaties die als wolkenkrabbers de hemel inprikken zijn heel erg fraai.

Bij de foto's:
- boven (en links daaronder): wildlife in de Mountain Zebra National Park
- daarnast: dramatische bui in aantocht op de weg naar Graaff
- linksonder: een van de mooiere huizen van Graaff, het 'Reinet-museum'. Over de inventaris zwijgen wij liefdevol.
- rechtsonder: Uitzicht op de 'Valley of Desolation'
- helemaal onder: panoramisch uitzicht op Graaff vanaf de Toposcope Viewpoint.
 

Zuid Afrika, part 2

We zijn in Cradock, een leuk maar rafelig dorp aan de rand van de Karoo. Toch nog een uurtje of vier verwijderd van onze laatste verblijfplaats, deels over de op den duur nogal saaie N1, maar deels ook door een prachtig glooiend landschap over smallere wegen, waar je ondanks de rijkelijk aanwezige potholes en rafelbermen ook nog steeds 120 mag rijden, maar dat halen wij niet. Bovendien, grote stukken weg zijn vanwege 'onderhoud' (of in elk geval dan toch de intentie daartoe) 1-richtingsverkeer, vaak kilomters lang, en dus is het soms (erg) lang wachten bij een wegafzetting met verkeersregelaars met walki-talkies en een stop-bord.

Grootste troef van Cradock: een hele straat met pitoreske huisjes uit de 19e eeuw is nét op tijd van de sloperskogel gered en omgebouwd tot 'gedistribueerd hotel'. Elke groep gasten heeft een heel huisje tot haar beschikking, in ons geval is dat de Lion's House met van alles veel te veel (eindeloos veel spulletjes, en je kunt er ook gerust met z'n zessen terecht). Op het historische fornuis in de historische keuken staat een historische gietijzeren pan waarvan Loes de deksel niet krijgt opgetild (dat lukt mij nog nét) en waar zo een heel lam in zou kunnen. Echter, wij gaan uit eten in het schuin tegenovergelegen Victoria Hotel (in al zijn charme ook niet echt een toonbeeld van moderniteit).

Vandaag hebben we wat rondgezworven over de brede en veelal lege straten van Cradock, met soms prachtige huizen. Morgen de natuur in, naar het Mountain Zebra National Park.   

Bij de foto's:
- boven: wildlife op het terrein van de Oude Kraal Estate bij Bloem
- daaronder: lege kruising onderweg in Hofmyer
- midden: slecht weer onderweg tussen Hofmyer en Cradock
- daaronder: de 'tuishuise' in Mark Street, Cradock
- linksonder: Cradock by night
- rechtsonder: Het geloof speelt hier op de vreemdste plaatsen op: 'In Him Is Life Carwash'

Zuid Afrika, part 1

Zuid Afrika, prachtig land maar wel een beetje ver weg. Zeker als er bij aankomst op Johannesburg Airport geen werkzame slurf beschikbaar blijkt te zijn. We hadden nog niet eerder meegemaakt dat we een half uurtje moesten rondrijden (in een vliegtuig heet dat geloof ik 'taxiën') voor we ergens konden uitstappen.

Maar nu, eenmaal gearriveerd in de 'Oude Kraal Country Estate', net onder Bloemfontein, is de vliegreis snel vergeten. We zijn hier al eerder geweest (in 2002 en 2015) en het is nog steeds een prachtig complex, al is er weer het een en ander bijgebouwd. We dachten eerst een (voor ons) nieuwe kamer te hebben, maar het bleek bij nader inzien (d.w.z. na diepgravende analyse van oude vakantiefoto's, waarop dezelfde schoorsteenmantel, hetzelfde schilderij en hetzelfde hemelbed bleken voor te komen) de kamer die we al eerder hebben gehad, maar dan wel uitgebouwd naar achteren (grotere badkamer) en voren (grote 'sere' met kitchenette). Een heel mooi plekje, met een prachtige tuin en een 'main house' dat tot de nok toe gevuld is met pitoreske oude spullen (die het meestal niet meer doen).

De tocht vanaf Joburg was zo'n 500 kilometer, waarvan een deel in dramatische regen- en onweersbuien. Het is niet koud, maar het weer is (ook hier) van slag.

Vandaag hebben we grotendeels doorgebracht in Bloemfontein. Het Oliewenhuis is een prachtig museum in oud Kaapse stijl, met een goedbedoeld allegaartje (een positivo zou het 'eclectisch' kunnen noemen) van kunstwerken. Daaromheen een mooie beeldentuin (d.w.z. een mooie tuin met matige beelden). Ondanks deze medium-kritsche kanttekeningen een hele leuke plek om te bezoeken.

Bloemfontein centrum is een ander verhaal. We hadden onze auto geparkeerd bij een populair winkelcentrum ("The Waterfront'). Goed toegankelijk vanuit de diverse parkeergarages, maar vrijwel onmogelijk om te voet te verlaten, want dat doet hier blijkbaar niemand. We hadden uiteindelijk hulp nodig van een bewaker: 'hier twee (niet werkende) roltrappen op, dan daar twee (niet werkende) roltrappen af, en dan bent u er'.

Als je door het centrum van Bloem wandelt, begrijp je wel waarom iedereen (die het zich kan perrmiteren) in het winkelcentrum wil blijven. De straten zijn sjofel, de meeste gebouwen ook (winnaar: de 25 treurige verdiepingen tellende Fidel Castro Building'). Hier en daar staat wel een (beetje) oude kerk of 'raadsaal', maar ze redden het niet echt in de strijd met arm(oedig)e straathandelaren, grote bergen afval en zwerfvuil, lekkende rioleringen, etc. Leerzaam, maar niet zo leuk. Overigens was terug in het winkelcentrum ook niet alles pluis: de Woolworth heeft een half assortiment aan levensmiddelen, omdat ze door de voortdurende stroomstoringen ('load shedding') geen verse spullen meer kunnen aanvoeren. Toen we met onze fles water en koekjes bij de kassa stonden, was het helemaal afgelopen: geen stroom meer, geen werkend noodagregaat, geen kassas, en verlichting via je mobieltje.

In de middag, na ook vandaag weer heftige onweersbuien, hebben we een mooie wandeling gemaakt over het gebied van de estate: veel vogels, schapen, maar ook impala"s en gemsbokken (of iets in die geest). Díe foto's komen nog.

Bij de foto's:
- linksboven: tussen Joburg en Bloemfontein: koffie in Winburg (net onder Parys (het blijft leuk, die plaatsnamen)) met 'Emma' (nieuwsgierige hond).
- rechtboven: een van de vele terrassen van de 'Oude Kraal Country Estate'
- midden: het Oliewenhuis + tuin + mozaiekbank
- linksonder: Fidel houdt trouw de wacht voor zijn eigen building in Bloem
- rechtsonder: Bloemfontein Market

Zuid Afrika (Stellenbosch, final)

Onze laatste dag in Stellenbosch zijn we gestart met een lange wandeling in het Hottentots-Holland Mountain Catchment Area ten zuid-oosten van de stad. Een mooi zonnige dag, maar wel met af en toe windvlagen waar we maar nét tegenin konden wandelen. Gelukkig hadden we de tweede helft van de wandeling wind mee. Prachtige tocht.

In de middag hebben we nog even de Botanische Tuin verkend, en ook dat was de moeite waard. Goed, morgen nog wat lummelen in en om Kaapstad, en dan een late avondvlucht terug naar Nederland. Het was al met al een prachtige tocht.

Bij de foto's:
- boven, links: Loes in de Hottentots
- boven, rechts: Ronald in de Hottentots
- onder links: in de Botanische Tuin moet de tuinman te water om de lotus bij te houden
- onder, rechts: Victoria Regina & Nijlgans in de Botanische Tuin

Zuid Afrika, part 4 (Stellenbosch)

We zijn aangekomen op onze laatste verblijfplaats, Stellenbosch. Ons favoriete restaurant van een eerder bezoek, jaren geleden, Oppie Dorp, heeft de Corona-crisis niet overleefd (hoewel Tripadvisor gewoon recente recensies blijft publiceren, hoe zit dat?). Maar verder blijft het een heerlijke stadje, vol Kaapse huisjes, leuke winkels en ontzettend veel studenten.

In het Rubert Museum heeft men veel werk van Pierneef, een schilder die in Zuid Afrika wereldberoemd is, en waavan Loes ook fan is. Daarnaast hebben we twee wijnhuizen in de omgeving bezocht. Niet om hun wijnen te proeven (geen goed idee om 10 uur in de ochtend, dachten we), maar om door de bijbehorende tuinen - al dan niet met kunst - te dwalen. De bewakers aan de poort van de wine estates lijken wel wat beteuterd te kijken als je meldt dat je niet voor de 'wine tasting' komt, maar ze laten je wel door. De tuin van Rustenburg was prachtig, met de indrukwekkende Simonsberg op de achtergrond. De tuin van Delaire / Graff zou, volgens hun website, vol moeten staan met 'indrukwekkende kunstwerken, verzameld door één van de beroemdste kunstverzamelraars ter wereld, de heer Graff zelf'. Daar klopte niet zo heel veel van (hetgeen misschien ook wel te verwachten is als iemand zichzelf zo luidruchtig feliciteert). Maar toch, een mooie plek was het wel.

Bij de foto's:
- boven, links: regenachtig weer in Franschhoek
- boven, rechts: Loes bij werk van Pierneef, in de Rupert Museum
- onder links: de tuin van Rustenburg Wine Estate
- onder, rechts: uitzicht over de Hottentots Holland Mountains vanaf de Delaire / Graff Estate