Verenigde Arabische Emiraten, part 9, Dubai

Onze laatste hele dag in Dubai beginnen we met een bezoek aan de Madinat Jumeirah, een souk die vooral beroemd is omdat je van daar uit zo'n mooi uitzicht hebt op de Burj Al Arab (het meeste bekende gebouw in de stad). Hoewel de souk geheel 'nep' is (in de zin dat ze enkele jaren geleden is neergezet door een projectonwikkelaar), is het toch een heel aangename plek: een op z'n eftelings nagebouwde versie van het echte (markt-)leven.

Vlakbij ligt Jumeirah Public Beach, waar het gezellig druk was in en om het water, en waar westerse meisjes in bikini goed worden bekeken door Indiase bouwvakkers met een dag vrij.

In de namiddag hebben we de lift genomen naar de Burj Kalifa Viewing Deck op de 124e etage (450 meter). Die doet er een klein minuutje over (wat dus neerkomt op 30 kilometer per uur verticaal). Toen dit, vanwege de toenemende concurrentie uit China, niet meer het hoogste viewing deck ter wereld was, hebben ze er ook één aangelegd op de 148e verdieping (555 meter), zodat ze nu weer even de alfa viewing deck zijn (totdat men in Riaad klaar is met nog weer iets hogers). Die is echter vooral bedoeld voor mensen met gouden muiltjes en manchetknopen. Wij vonden de 124e ook wel goed genoeg. En dat was het ook.

Nog één nacht, en dan zitten de Emiraten er voor ons op. Het was de moeite waard.

Bij de foto's:
- boven: Burj Al Arab, Jumeirah Public Beach
- onder: uitzicht vanaf de Burj Kalifa

Verenigde Arabische Emiraten, part 8, Dubai

In Dubai wordt echt alles in hoofdletters geschreven, en dat is nog wel eens vermoeiend. Zo kwamen we, onderweg uit Abu Dhabi, in de Dubai Marina het 'hoogste gebouw dat een kwart slag draait' tegen (we weten niet of er in deze categorie veel concurrentie is, maar toch). Een gebouw dat een halve of hele slag draait hebben ze dan nog weer niet.

En om de hoek van ons hotel ligt, naast het hoogste gebouw ter wereld (dat we morgen gaan bezoeken) ook 'de grootste mall ter wereld'. Omdat er net een feestweekeinde is aangebroken (zondag wordt '47 jaar VAE' gevierd) was het in die mall, hoe groot ook, een waar gekkenhuis met tientallen 'verkeersregelaars' om de voetgangersstromen in goede banen te leiden. Geen feestje (ondanks de aanwezigheid van 'de hoogste fontein ter wereld' die elk half uur zijn ding doet).

Vandaag hebben we het oude gedeelte van de stad bezocht, waar je nog met een abra (pontje) van de ene kant van de kreek naar de andere kunt, en weer terug, voor 1 dirham (23 cent) enkele reis. Een hele relaxte omgeving met fraaie kleinschalige historische gebouwen, zoals de voormalige residentie van Sheik Said Al Maktoum. Toen die in 1958 overleed, trok de hele familie weg en zakte de boel pitoresk in elkaar. Inmiddels mooi gerestaureerd.

De Spice Souk, aan de overkant, is ook prachtig, al moet je wel een beetje blijven doorlopen anders word je zo een winkel ingekletst of ingesleurd. Ondertussen wordt er aan de waterkant van alles (en in grote hoeveelheden) ingeladen op de aftandse vrachtboten die op en neer gaan naar Iran, dat hier zo'n 200 kilometer vandaan ligt.

Bij de foto's:
- linksboven: Dubai Marine, met de Guinness-waardige Cayan Tower
- rechtsboven: Old Dubai, wachten op de abra
- linksonder: smokkelboten op weg naar Iran, op de kreek bij Old Dubai
- rechtsonder: Spice Souk, Deira. Leuk, maar lastig om ongeschonden te doorstaan

Verenigde Arabische Emiraten, part 7, Abu Dhabi

Niet veel in Abu Dhabi is bij het oude gebleven. Het enige fort dat de stad nog kent gaat verscholen achter hoge schuttingen wegens 'renovatie', en dat schijnt al jaren te duren. Maar de klassieke vissersvloot is nog volop aan het werk. In Dhow Harbour liggen tientallen oude scheepjes met op de kade en aan boord werkelijk duizenden visvallen van kippegaas (dat hier dan wel 'visgaas' zal heten). Schepen die aankomen lijken haast te kapseizen onder de enorme hoeveelheid visvallen aan boord, maar ze wegen natuurlijk niks. Heel pitoresk.

Halverwege de stad staat 'Capitol Gate', een toren van 160 meter hoog en 18 graden uit het lood, hetgeen natuurlijk meer is dan de toren van Pisa, want anders heb je geen wereldrecord. Het bevat kantoren en expositieruimtes, maar als bezoeker kun je er niet zomaar in (dus of wij zeeziek zouden worden van deze extreme schuinte hebben we niet proefondervindelijk kunnen vaststellen).

Wél konden we naar de bovenste (74e) etage van ons hotel in de Etihad Towers ('bekend' van de B-film 'Fast & Furious' waarbij de hoofdpersoon in een auto op grote hoogte van de ene toren in de andere rijdt/vliegt), voor een fenomenaal uitzicht over de stad. Onze kamer zit natuurlijk ook al boven de 200 meter, maar vandaar kijk je maar anderhalve kant op, en de observation desk heeft vanzelfsprekend vrij uitzicht naar alle windrichtingen. Prachtig.

Bij de foto's:
- links: Capitol Gate, officieel de meest scheve toren ter wereld (ook volgens Guinness)
- rechtsboven: Dhow Harbour, Abu Dhabi Down Town op de achtergrond
- rechtsonder: zicht op de kustlijn van Abu Dhabi vanaf de Etihad Towers (300 meter)

Verenigde Arabische Emiraten, part 6, Abu Dhabi

Vandaag stond in het teken van het 'Louvre Abu Dhabi', het excuus (voor zover nodig) voor deze hele reis.

Een prachtig gebouw van Jean Nouvel, ook al wordt dat van binnen niet meteen duidelijk. De buitenkant is een soort kruising tussen het voormalige Evoluon (Eindhoven) en een vliegende schotel, maar dan in stijlvol zwart/wit en gelegen aan de blauwe wateren van de Perzische Golf.

Eenmaal binnen passeer je eerst een lange rij adequate maar niet bijzonder opvallende tentoonstellingsruimtes gevuld met een chronologische opsomming van wat de mensheid aan moois in elkaar heeft gesleuteld, geillustreerd met topstukken in bruikleen uit het Parijse Louvre. Leuk hoor, maar we hebben wel al eens eerder een handbijl, mummie, Grieks beeldhouwwerk, Mariavoorstelling, van Gogh, Giacometti of Ai Wei Wei in het echt gezien (al is het niet vaak onder één dak).

Het interieur wordt pas echt boeiend in de daaropvolgende 'semi-open' ruimtes onder het fascinerende dak. Dat dak is samengesteld uit een aantal lagen van opengewerkte geometrische figuren, die in elke laag verspringen en dus voor een chaotische lichtinval zorgen, waarmee, volgens (st)architect Jean Nouvel 'de natuurlijke schaduwwerking van een palmenoase' wordt nagebootst. Heel erg mooi, en dus niet helemaal niet erg dat 'het duurste schilderij allertijden' (Salvator Mundi van Leonardo da Vinci, 450.000.000 dollar) nog niet tentoongesteld werd. Dat is trouwens helemaal niet zo'n mooi schilderij...

Bij de foto's:
- boven: Ronald voor het Louvre Abu Dhabi
- midden: Loes in het Louvre Abu Dhabi
- onder: Uitzicht op de 'corniche' en downtown Abu Dhabi vanaf Breakwater Beach

Verenigde Arabische Emiraten, part 5, Abu Dhabi

Na ons vertrek uit Al Ain zijn we eerst langs de Jebel Hafeet gereden, de net-niet-hoogste berg van de VAE. Op de hoogste berg (Jebel Jais) was immers het uitzicht gesloten wegens onderhoud. Dat soort problemen hadden we vandaag niet, maar nu staat er weer een raar paleis in de weg van het uitzicht op de oase van Al Ain. Nou ja, toch wel mooi.

Aangekomen in Abu Dhabi kwamen we eerst langs de Sjeik Zayed bin Sultan Al Nahyanmoskee, nagelnieuw en (natuurlijk) de grootste van de VAE (zoals eigenlijk altijd alles hier de grootste is). Een indrukwekkend bouwwerk, maar ook erg vermoeiend door het niet aflatende protserige uiterlijk vertoon. Toegankelijk voor niet gelovigen, maar vanzelfsprekend moest Loes zich wel verbergen in een leen-abaya. De superlatieven schieten te kort: grootste tapijt (47 ton...), meeste swarovski-kristallen in één kroonluchter (en dan hebben ze er minstens 3), 57 koepels etc. Leuk uitje, en leuk om weer te vertrekken.

Inmiddels zitten we in onze hotelkamer op de 58e verdieping te genieten van het wijdse uitzicht, over nog weer meer paleizen en liefst twee hotels die na zonsondergang voortdurend van kleur veranderen. Het is hier allemaal niet erg subtiel. En dan moet Dubai nog komen!

Bij de foto's:
- linksboven: Loes, in Abaya, onder honderdduizenden swarovski-kristallen
- rechtsboven: onze kamer, met op de achtergrond zicht op nieuw opgespoten eilandjes voor de kust
- linksonder: zicht op het presidentieel paleis vanaf de 58e
- rechtsonder: Ronald bij de Sjeik Zayed bin Sultan Al Nahyanmoskee

Verenigde Arabische Emiraten, part 4, Al Ain (Abu Dhabi)

Gisteren zijn we aangekomen in Al Ain, de enige plaats van enige betekenis die niet aan de kust ligt. We weten niet of het daar aan ligt, maar in dit hotel zijn geen Russen te vinden (hetgeen niet perse een slechte zaak is).

Al Ain heeft veel uit leem opgetrokken historische forten. De grootste, het Al Jahili fort, ligt om de hoek, en hebben we gisteren bezocht. Mooie plek, loom sfeertje, en niemand te bekennen (behalve het alom tegenwoordige beveiligingspersoneel).

Deze ochtend vertrokken we eerst naar de grootste kamelenmarkt van de VAE, 5 kilometer verderop, en die stelde niet teleur. Duizenden kamelen (oh nee, drommedarissen), allemaal wachtend op een nieuwe eigenaar, met honderden verkopers, in de weer met voeren, laten drinken, beesten van links naar rechts of andersom, inladen of uitladen, etc. Aan de andere kant van de straat zowat net zoveel geiten, met net zo veel baasjes en drukte. Dat we hier de enige witjes waren (en Loes de enige vrouw) maakte gelukkig niet uit. Ik werd vrij vaak aangesproken met 'hello my friend, how are you?'. Mijn antwoord werd zelden begrepen, dus dit was ongeveer de reikwijdte van de plaatselijke kennis van het engels. Loes werd vooral aangegaapt, maar op een vriendelijke manier. Prachtige bijbelse (of moet je zeggen koranitische?) taferelen, beetje smelly ook wel.

In de middag hebben we Al Ain Oasis bezocht (ook vlakbij), een al eeuwen bestaande gigantische verzameling dadelpalmen met eindeloos veel irrigatie-kanaaltjes. Een hele verstilde plek, met mooie schaduwen in de middaghitte en veel vogels.

Bij de foto's:
- links: Al Ain Oasis
- rechtsboven: een van de tientallen rijen met 'kamelen-marktkramen'
- midden: koopwaar
- rechts midden: verkopers
- midden onder: niet te dicht bij, want hij bijt (de kameel)
- rechts onder: Al Jahili fort

Verenigde Arabische Emiraten, part 3, Ras Al Khaimah & Fujeirah

Na een heerlijk verblijf in Hilton Al Hamra vertrekken we vandaag naar ons volgende emiraat. Maar eerst nog een (lange) omweg langs de hoogste berg van de VAE, de Jebel Jais. Wat dan wel weer jammer is voor de Emirati is dat de hoogste top van deze berg net over de grens in Oman ligt. Maar ook de 'sub-top' in Rak Al Khaimah schijnt de moeite waard te zijn.

Na een rit die bestond uit een horror-kruising, een volledig lege 8-baans snelweg en een mooie slingerende bergweg kwamen we aan bij de Jebel Jais Viewing Deck, helaas voor renovatie gesloten ('come back in three days'), waarmee ons ook direct de helft van de uitzichten door de neus werd geboord (wel naar links, niet naar rechts). Stiekem voorbij het rood-witte lintje sluipen gaat niet, men let hier goed op elkaar en op ons. Maar goed, het uitzicht dat ons nog wel werd gegund was best mooi. Ook goed zicht trouwens op 'de langste zip-line ter wereld', waar met grote regelmaat torpedovormige durfals met grote snelheid langs komen suizen. Ze klinken als straaljagers, vermengd met kreten die duiden op een mengeling van euforie en hysterie van de betrokkenen.

Aangekomen in Fairmont Fujeirah Beach Resort hebben we een 'first': we dineren op onze kamer met room service. Dat is de enige manier om in deze omgeving een 'lopend buffet' van draconische omvang (en kosten) te vermijden. En het is eigenlijk heel genoeglijk, zo met z'n tweetjes aan een uitklapbaar tafeltje in je eigen (ruime) kamer met openslaande deuren en een heerlijke zomeravond-temperatuur.

Bij de foto's:
- boven: op Jebel Jais
- midden: zipliners op Jebel Jais
- onder: Ronald laat zijn drone uit aan de voet van Jebel Jais

Verenigde Arabische Emiraten, part 2, Ras Al Khaimah

 

Vanochtend vroeg op om op tijd bij de Kamelenraces te kunnen zijn (hetgeen eigenlijk dromedarisraces zijn, maar ht Arabisch kent geen aparte woorden voor die twee dieren. Weird...). De race track ligt nogal afgelegen, dus is het advies om per taxi te gaan, maar dat soort adviezen kunnen we heel goed negeren. Affijn, na flink verdwaald te zijn, kwamen we aan de late kant, via een wadi (droogstaande rivierbedding) die onze auto maar net aan kon, toch nog aan bij de track. Gelukkig was er nog bedrijvigheid genoeg. Mocht je daarover twijfelen, het filmpje toont geen race, maar een roedel die naar de start wordt geleid.

 

Op de foto komen een paar exemplaren aangestormd, aangemoedigd door de luid toeterende eigenaars in hun dikke automobielen, en met een echte jockey of een 'mechanische jockey' (d.w.z. een accu met een ronddraaiend zweepje eraan) op hun rug. Overigens schrok de koploper zo van mijn on-Arabische uiterlijk (dat is al een beetje te zien op de foto) dat hij korte tijd later omkeerde en terugkeerde naar de start. Jammer dan, voor degenen die daarop hadden gewed.

Verenigde Arabische Emiraten, part 1, Sharjah

Ons eerste dagje VAE zit er op, in Sharjah. Vanochtend, na een korte nacht (late vlucht) en een goed ontbijt, lopend naar het Sharjah Museum of Islamic Civilization (nee, dat is hier niet met elkaar in tegenspraak), gevestigd in een voormalige souk (markt), en geheel ter onzer beschikking, want er was verder nauwelijks volk. Dat volk zit allemaal rondom het zwembad en de zee bij ons hotel. In het museum veel foto's van Mekka, veel tapijten, enzovoorts, maar wel in een mooi gebouw.

We konden niet al te ver afdwalen want om 13.00 uur zou de huurauto worden bezorgd. Best wel comfortabel natuurlijk, maar de administratieve rompslomp wordt er echt niet minder door (sterker nog, er moesten allerlei zaken zoals creditcard nummers worden doorgebeld naar de thuisbasis, zodat men daar aanvullende tijdrovende checks kon doen). Maar na een minuut of 40 hadden we haar dan toch, onze Chevrolet.

Dus later in de middag, met de auto, naar de Al Majaz Waterfont, een park gelegen aan de Khalid Lagoon (die omzoomd wordt door hoge wolkenkrabbers), met leuke paadjes en restaurantjes, en op loopafstand van Al Qasba, een kanaaltje en naar verluidt het gezelligste deel van Sharjah, ook al vonden wij dat wel meevallen, wat misschien mede kwam omdat het beloofde reuzerad naar een ander deel van de stad is verplaatst om plaats te maken voor (nog) een torenflat.

Heerlijk 'Libanees' gedineerd aan de lagune, en in de schemering terug via Al Jazeera Park naar ons hotel aan de kust. Zo rustig als het overdag is, zo druk is de boulevard in de avond, als iedereen van de aangename temperatuur wil genieten. Lekkere eerste dag.

Bij de foto's:
- links: het kanaal bij Al Qasba, met torenflats links, rechts, voor & achter
- rechtsboven: Radisson Blue Hotel en Al Maghfirah moskee, langs de Corniche
- rechtsonder: in het Sharjah Museum of Islamic Civilization is men heel zuinig op de stoelen.

Dubai, Last Thoughts

Dubai kent twee stadsparken. Dat is al niet veel natuurlijk, en je moet er ook nog (een beetje) toegang voor betalen. Blijkbaar is het voor een wandeling in het park op dit tijdstip nog te vroeg. Wij begonnen de ochtend met een bezoekje aan het Creekside Park, dat we geheel voor ons alleen hadden. Daar stond dan weer tegenover dat er geen koffie te krijgen was, want met zó weinig publiek in de ochtend loont het natuurlijk niet de moeite om de terrasjes vroeg te openen.

Een verblijf in Dubai is niet compleet zonder een bezoekje aan een van de vele shopping malls, dus daarna door naar Wafi Centre, een van de grotere, en geheel opgetrokken in (kitsch) Egyptische stijl (foto boven). Sterker nog, het gehele gebouw heeft de vorm van een pyramide. Veel Gucci, Armani, Calvin Klein, en eigenlijk geen een winkel waar ik naar binnen durf (laat staan iets kopen). Ook de shopping mall hadden we min of meer voor ons zelf, blijkbaar ook hier nog te vroeg voor het winkelende publiek. Maar wel een koffie kunnen scoren bij de Starbucks.

Vandaar door naar het Bastakia Quarter, de oudste wijk van de stad waar vroeger de Perzische (rijke) kooplui woonden. Nu allemaal (iets te) mooi gerestaureerd maar wel heel leuk. Veel torentjes met 'natuurlijke airco', veel binnenhofjes (foto onder). Na een laatste wandeling langs Dubai Creek terug naar het hotel, zodat Loes nog even op het dak in de ligstoel kon liggen, terwijl ik te voet nog wat door de omgeving heb gezworven.

Morgen rond 4 uur op om het vliegtuig te halen. En dan de kou in.

Dubai revisited

Een mooie ochtend aan Sohar Beach. Vanuit het hotel eerst een wandeling langs het strand gemaakt, en daarna de stad zelf verkend maar dat stelde niet zo veel voor. Ongeveer honderd kilometer verderop hebben we, met enig gedoe (maar minder dan de andere kant op) Oman verlaten en zijn we de grens met de Verenigde Arabische Emiraten gepasseerd. We zagen met enige zorg op de kaart dat onze route daarna tóch nog weer even door Oman zou lopen, maar van verdere grensschermutselingen hebben we niets gemerkt. Wel enkele kamelen gespot (foto) en gestopt bij een 'adventure centre' waar men met quad of 4wheeldrive de zandduinen in kon. Wij hielden het bij kijken, want zulke adrenaline-junkies zijn we niet.

Op weg naar Dubai kwamen we langs de enige 'wildlife reserve' die het land rijk is: een klein groepje flamingo's dat zich ophoudt bij een uitloper van Dubai Creek en daar fotogeniek staat te wezen met de bizarre skyline van de stad op de achtergrond. Helaas geen mogelijkheid om te stoppen, en als je voortjakkert op een achtbaanssnelweg ga je ook niet zo snel in de berm staan (hoewel? veel lokale chauffeurs hebben daar niet zo veel moeite mee).

Ons volgende reisdoel (vooral het mijne dan) was om terecht te komen aan de voet van de Burj Dubai, die akelig hoge toren waarover we eerder hebben bericht. Omdat dit deel van de stad één grote bouwput is, en het wegennet zich daar op onnavolgbare wijze doorheen wurmt, is dat niet gelukt. Maar we zijn wel uitgestapt op de Sheikh Zayed Road (nou ja road; het is een twaalfbaanssnelweg) waaraan óók heel hoge gebouwen staan (al is het dan iets minder dan 650 meter). Ook dit is een grote bouwput (foto rechts). Interressant uitje, maar de hele omgeving is absoluut niet ingericht voor voetgangers. Men rijdt hier met de air-conditioned Lexus de air-conditioned parkeergarage van een air-conditioned kantoor binnen, en de degene die te voet het gebied wenst te verkennen ziet maar. Na deze ervaring doorgereden naar het hotel waar we ook begonnen zijn, waar we nog enkele aangename uren op de roof top hebben doorgebracht.

Dubai, dag 2 (middag)

Na een uurtje of twee door de woestijn, zijn we aangekomen in Al Ain. Op de foto ben ik doende met een 'eenvoudige Arabische lunch'. De middag hebben we doorgebracht in de oase waaruit de stad ooit is ontstaan (mysterieus sfeertje zo tussen alle palmen. En geen mens te bekennen), in het plaatselijk museum (diorama's van thee drinkende mannen. En dat was dan nog een van de highlights) en op de 'livestock soukh' (markt voor levende have). Hier ben je echt wel een eind weg van het kosmopolitisme van Dubai stad. Alleen maar traditioneel kijkende mannen (ik weet niet precies hoe je dan kijkt, maar je ziet het direct), die zich afvroegen wat wij (en dan in het bijzonder Loes) hier kwamen uitspoken. Toch zegt een enkeling ook wel goedendag, dus dat valt weer mee. Op de foto rechts begeven we ons tussen de pick-up trucs met schapen & geiten & mannen met baarden.

Dubai, dag 2 (ochtend)

Rond een uur of negen werd onze Toyota Corolla aan huis bezorgd. Zes handtekeningen later konden we er mee weg, en bleek het tot onze aangename verrassing eentje met automatische transmissie te zijn. Na een enigszins hectische tocht door de spits van Dubai (en die bestaat hier echt) bereikten we de Burj al Arab, het enige 7-sterren hotel ter wereld, naar het schijnt. Iedereen vraagt of we daar ook overnachten, maar onze creditcard is niet goudkleurig (laat staan zwart), dus een kamerprijs vanaf 1000 euro per nacht is iets te veel van het goede. Ze houden trouwens niet echt van pottekijkers, want dichterbij dan Loes op de foto staat kun je niet komen als armoedzaaier. Schrale troost: de Lonely Planet vindt het interieur niks bijzonders.

Daarna een rondje over Palm Jumeirah, het oudste palmen-eiland (nou ja, oud, de bebouwing is nog niet eens af, maar inmiddels wordt er al een tweede aangelegd en een derde geplanned). David Beckham schijnt hier te wonen, maar hoe hij dan in Los Angelas kan voetballen is mij een raadsel. Waarom hij hier zou willen wonen trouwens ook. De hoogbouw heeft een nogal Bijlmer-achtig karakter, en als je appartement aan 'de verkeerde kant' ligt, heb je niet eens in de gaten dat je op een schiereiland zit. Dit adres staat wel goed op je visite-kaartje natuurlijk. Misschien is dat de prijs al waard?

En terug via het epicentrum van de bouwwoede, de Sjeikh Zayed Road, vernoemd naar de big daddy ter plaatse die dit alles enkele tientallen jaren geleden heeft geïnitieerd. In 1972 stonden er een tiental huizen langs de kreek, en dat is nu wel anders zoals je op de rechterfoto ziet. De meeste torens zijn van het formaat 'Manhattan' (een metertje of 300), maar de naald in het midden spant de kroon. Dit gebouw, de Burj Dubai, is, hoewel nog niet af, inmiddels 650 meter hoog, en daarmee verreweg het hoogste gebouw ter wereld. Hoeveel daar nog bij komt weet niemand, want dat houden ze nog even geheim.
Overigens zijn er inmiddels ook plannen voor een toren van meer dan een kilometer.

Dubai, dag 1

Pfff, dat viel niet mee om hier te komen. 'Modern' inchecken aan een zuiltje lukte (zoals meestal) niet, omdat het vliegtuig was overboekt. En aangezien Schiphol er van uit gaat dat iedereen 'modern' incheckt, zijn er niet veel balies beschikbaar voor de velen die dat niet lukt. Na lang wachten en veel gedoe bleken we toch mee te kunnen, en vertrokken we met enige vertraging. Na een klein uur meldde de gezagvoerder (erg rustig, dat wel) een technische storing die het noodzakelijk maakte om terug te keren naar Amsterdam. Na zo'n twee uur stonden we weer aan de grond, in afwachting van verdere ontwikkelingen. Na nog eens ruim twee uur was het vervangende vliegtuig klaar voor vertrek, en deze deed het wel goed (voor zover wij konden nagaan). Dus geen aankomst om een uur of twaalf, maar even na vieren in de ochtend. Gelukkig stond ons ontvangst-comité er nog steeds (of weer), en kwamen we zonder verdere omwegingen tegen vijfen in ons hotel aan. Een korte nacht dus.

Ook deze dag was dus wat kort (vanwege relatief uitslapen). We hebben hem besteed met een zwerftocht langs de Dubai Creek, die vol ligt met oude schepen die allemaal op Iran varen (met héél véél DVD-records aan boord zo te zien), en een bezoek aan de soukhs. er zijn er verschillende voor elektronica, textiel & goud. Je moet wel héél erg van goud houden om die te waarderen. Het behangen van je vrouw met goud is hier net zo iets als bij ons een spaarrekening openen, schijnt het. Daarna de creek overgestoken in een van de honderden kleine bootjes (standaardprijs 1 dirham, 25 cent) naar de 'Dubai side', waar we aanmerkelijk meer witjes aantroffen, en winkels met geprijsde artikelen! Heerlijke lunch aan de creek.

Het is vandaag zeker 25 graden, en strak blauw. We moeten nog even acclimatiseren (maar klagen niet).

Dubai & Oman, part 0

Nog even, en we komen (ongeveer) dit uitzicht tegen op weg naar Dubai International Airport. En na een dagje tussen de expats & Gucci-winkels vertrekken we naar de mooie woestijnen van Oman. We vermoeden dat dit een land is waar ze niet veel aan kerstmis doen. Fine by us!