De eerste dag besteden we echter aan het 'mini Pergamon-museum' (het hoofdgebouw is dicht voor renovatie). Dat is misschien wel een verbetering: een paar highlights (in plaats van tientallen zalen met duizenden spullen), en als hoogtepunt een koepel met een 360 graden projectie van het echte Pergamon in klein-Azië. Heel kitsch en heel leuk. Daarna kort door de Alte Nationalgalerie (die ook hevig aan een opfrisbeurt toe is) en een leuke wandeling door Mitte, Scheunenviertel en Prenzlauer Berg.
Op dag 2 hebben we het Humboldt Forum bezocht, een mengeling van herbouwde oude glorie en strakke nieuwbouw. Er is (verwarrend) veel te zien en te doen, wij hebben ons beperkt tot de etnische kunst. Mooie spullen uit niet-westerse landen, maar je kunt je afvragen of dit het beste moment in de geschiedenis is om een museum met koloniale roofkunst te openen. Ze doen wel hun best, met veel excuus-uitleg, en er worden ook best veel objecten teruggegeven aan de landen van herkomst. Daarna door naar de Holzmarkt (een soort permanent festivalterrein met zelfgeknutselde gebouwen van sloophout langs de Spree), de East Side Gallery (het langste stuk Berlijnse Muur dat nog staat) en de flagship store van Humana: een aftands warenhuis van 5 verdiepingen met (alleen maar) tweedehands kleding, in de voormalige oostduitse wijk Friedrichshain. Lang gewinkeld, niets gekocht.
Op de laatste dag zijn we helemaal de andere kant opgegaan (wijk Charlottenburg) voor een bezoek aan Art Deco museum Bröhan. Hele mooi elegante spulletjes. Al met al een paar heerlijke dagen.
vrijdag 1 mei 2026
2026-04 Berlijn
woensdag 10 september 2025
2025-09 Rendsburg, Kopenhagen & Lübeck
Hoogste tijd om Sanne & co weer eens te bezoeken in Kopenhagen (nou ja, Glostrup). Dat valt mooi te combineren met een hernieuwd bezoekje aan Nordart, een grote jaarlijkse expo in Rendsburg, en, om de terugweg te breken, Lubeck.
Nordart blijkt zeer de moeite waard, vooral de oude fabriekshal die bomvol staat met actuele kunst (waaronder verrassend veel schilderkunst). De beeldentuin bevat voor de helft werk dat we al kennen van eerdere bezoeken jaren geleden, maar toch ook wel wat leuk nieuw werk zoals 'Walking Man' van Su Xinping. China is sowieso goed vertegenwoordigd op deze expo. En naast de kunst blijft het NOK (Nord - Ostsee Kanal) ook altijd leuk. Er komen regelmatig schepen voorbij (van Kiel naar Hamburg of andersom) die veel te groot lijken voor het kanaal. De plaatselijk wereldberoemde 'Schwebefähre', een soort van pont die niet vaart maar zweeft aan kabels onder een spoorbrug van 60 meter hoog, was wederom niet in bedrijf. Ik denk niet dat het er ooit nog van komt om een tochtje te maken met deze contraptie. Nou ja, je mist meer dan je meemaakt.
Kopenhagen was weer een feestje, heerlijke stad om rond te slenteren of fietsen (o.a. naar de nieuwe wijk Nordhavn). En het (voor ons) nieuwe huis van Sanne & co was ook heel leuk om te zien.
Na twee dagen terug met de ferry naar Puttgarden, en, even verderop, Lubeck. Vooral bekend omdat Bach er ooit naar toe is gewandeld om de in die tijd zeer beroemde muzikant/componist Buxtehude te horen en ontmoeten. We hebben de kerk bezocht waar een en ander zich heeft afgespeeld, dus we hebben zeker punten gescoord voor de klassieke canon. Leuke hanzestad, mooi gerestaureerd.
Dus, heel fijn weekje. Wel veel auto-kilometers...
zondag 10 augustus 2025
2025-08 Dusseldorf
![]() |
Ons hotel in de 'Mediënhafen' ligt mooi aan de Rijn en op loopafstand van de Königsallee, één van de meest luxueuze winkelstraten ter wereld (gelukkig was er naast alle Swarovski en andere meuk ook een leuk overhemd te vinden in een Zalando Outlet). De Immermannstrasse is ook leuk, vol met Japanse winkels die nauwelijks moeite doen om hun waren ook in westers schrift aan te prijzen. Schappen vol onbegrijpelijke spullen dus.
Op de terugweg hebben we in Duisburg nog even het Lehmbruck Museum bezocht, gespecialiseerd in beeldhouwkunst (van meneer Lehmbruck, maar gelukkig ook van Giacometti, Tinguely en anderen).
Al met al, heerlijk weekeinde.
Bij de foto's:
- Boven: Zollverein
- Middenlinks: Zollverein
- Middenrechts: Dussledorf, Medienhafen
- Linksonder: Museum Folkwang, Essen
- Rechtsonder: Museum Lehmbruck, Duisburg
zondag 3 november 2024
2024-11 Duitsland, Frankfurt
Van Frankfurt zelf hebben we zeker niet alles gezien, want we waren er maar kort. Maar toch kregen we wel een aardige indruk: veel rijkdom (hoge kantorenflats aan straten die aan New York doen denken, winkelstraten met werkelijk alle 'grote namen' die we ooit zijn tegengekomen), ook veel armoede (grote aantallen zwervers tussen het treinstation en ons hotel, we raakten nog verzeild in de goede doelen voedselbedeling), en inderdaad, aan de rand van de stad, ook heel veel beurshallen. Toch lijkt ook hier het oude (nou ja, heropgeboude) centrum wel de moeite waard, en de ligging aan de Main is ook fraai.
vrijdag 1 november 2024
2024-10 Duitsland, Keulen
En inderdaad, dat viel helemaal niet tegen. Een goed hotel naast de Rijn, op loopafstand (ook langs de Rijn) naar het oude centrum. Nou ja, het nieuwe centrum, herbouwd volgens de oude bouwtekeningen, want in 1945 stond hier niet zo veel meer overeind, behalve dan de boven alles uittorende Dom die de oorlog verrassend goed had doorstaan.
Dat is meteen ook de meest indrukwekkende bezienswaardigheid van de stad, maar er zijn er meer: het Ludwig-museum met meer 20e-eeuwse kunst dan wij (in één sessie) aankunnen, een mooie beeldentuin, een kabelbaantje en imponerend brede brug (voor heel veel treinen en wat voetgangers en fietsers) over de rivier,
leuke winkelstraatjes en restaurants (waaronder vooral ook veel 'oer-Duitse'). Met het goede weer dat we troffen, een heerlijke bestemming voor een paar dagen. En je bent er zo.
vrijdag 19 juli 2024
2024-07 Duitsland, Dresden
Hoewel er van het centrum dus nauwelijks iets over was, heeft men (eerst in de DDR-tijd, maar ook daarna) de boel weer aardig heropgebouwd, een proces dat tot op de dag van vandaag nog doorgaat. Eigenlijk is dus alles wat je ziet ´nep´, maar dat vergeet je na een tijdje min of meer en dan wordt het toch een heel aangename stad, mooi gelegen langs de Elbe. Mooie musea, mooie kerken, en een volledig over-the-top gouden ruiterstandbeeld van ene Koning Augustus. En bovendien een uitstekend érg Duits avondmaal op het terras van het Taschenbergpalais.
woensdag 17 juli 2024
2024-07 Duitsland, Lichterfeld (F60)
Het gevaarte is gebouwd in de tijd van de DDR, en was nét af toen Duitsland herenigd werd. De nieuwe (westerse) machthebbers besloten om het ding, na één jaar productie, af te danken. Dit alles wordt ons verteld door een voormalige werknemer (het lijkt Robbeneiland wel, waar een voormalige cipier je vol trots de vroegere cel van Nelson Mandela toont) die, vriendelijk maar ook wat brommerig, eindeloos veel weetjes over de machine met ons deelt. Natuurlijk alleen in het Duits, want hier komen toch vooral mensen met een zekere Ostalgie langs ('Dat konden we toch maar mooi in de DDR, machines bouwen!').
Het is een fascinerende klauterpartij van het ene uiteinde naar het andere, en weer terug, met mooie uitzichten op de omgeving en de onderdelen van de F60. Toch wel goed dat ze er (in ieder geval hier) mee gestopt zijn, want open mijnbouw is een drama voor het milieu.
dinsdag 16 juli 2024
2024-07 Duitsland, Leipzig
Aangezien dat heel ver naar het oosten ligt (tegen Polen aan zowat), besloten we om dan ook maar even Leipzig en Dresden te 'doen'.
Leipzig wordt omschreven als 'het nieuwe Berlijn', in de zin dat de rafelrandjes in de hoofdstad langzamerhand wel wat zijn gladgestreken, terwijl ze in Leipzig nog volop aanwezig zouden zijn. In het centrum merk je daar niet zo veel van, met mooi gerestaureerde oude gebouwen en grootse winkelcentra (om en om).
In de wijk Plagwitz zie je dat beter, met veel kraakpanden, graffiti, rare winkeltjes en een tot 'culturele hub' omgebouwde oude Baumwolspinnerei. We moesten wel constateren dat de creatieve types die hier voor reuring zouden moeten zorgen van uitslapen houden (in ieder geval op de dinsdagochtend dat wij er waren).
Via het wandelpad langs de oevers van het Karl Heine Kanal liepen we terug richting centrum. Dat kanaal ligt nogal verzonken, ver beneden straatniveau, en dus ben je, hoewel je door woonwijken loopt, volstrekt geïsoleerd van het rumoer op straat. Leuke wandeling. In het Museum der Bildenden Künste hebben we veel middeleeuwse schilderkunst bewonderd van Rogier van der Weyden, Lucas Cranach en anderen, met hier en daar een toefje moderne inbreng.
Leuke stad wel, Leipzig.
zondag 23 juli 2023
Ruhrgebied
Op weg naar Dortmund hebben we eerst een wandeling gemaakt bij de Tetraeder, een stalen pyramide op een sintelberg nabij Bottrop. Mooie uitzichten en prettige hoogtevrees-vibes als je het ding beklimt.
Iets verderop ligt de Zeche Zollern, een mooi mijnencomplex in Art Deco-stijl met prachtige overblijfselen van de in dit gebied rijk aanwezige 'industriekultur'.
Dortmund zelf is niet zo heel bijzonder, maar omdat we in het 'Coffee Fellows Hotel' zaten was de koffie bij het ontbijt inderdaad wel erg goed.
De volgende ochtend naar Hattingen voor (onverwacht leuke) knusse vakwerkhuisjes en vooral de 'Henrichshütte', een vervallen staalfabriek waar je heerlijk kunt rondstruinen tussen de roest.
maandag 8 augustus 2022
Documenta 15, Kassel
Welnu, het moet gezegd, de thuisblijvers hadden deze keer toch wel gelijk. De curator heeft de samenstelling van de gehele tentoonstelling (met tientallen lokaties) in handen gegeven van het Indonesische kunstenaarscollectief Ruangrupa, waarvan de leden heel veel meningen hebben (over het boze westen en zo), maar weinig of geen vaardigheden om die meningen om te zetten in interessante kunst. Vrijwel alle werken zijn boos, onbeholpen en knullig. Een heel beroerde combinatie, geheel geschikt voor tussen de schuifdeuren op de lagere school.
Voor zover ze er niet aan toe kwamen om alle expositieruimtes zelf te vullen met hun knutsels, hebben ze (hun vele) vrienden uitgenodigd, ook allemaal met vergelijkbare meningen en (gebrek aan) vaardigheden. Dus na twee-en-een-halve dag kunst kijken hebben we misschien 10 kunstwerken gezien die die naam waardig zijn, en 9.990 waarvoor dat niet geldt.
Desondanks, een citytrip Kassel is altijd wel leuk (best een fijne stad), en het was ook wel aardig om naar de rafelranden van de stad te gaan, waar een oude fabriekshal was omgebouwd tot expositieruimte.
Maar of de Documenta 2027 ons weer uit de stoel krijgt? Afwachten...
Bij de foto's:
- linksboven: Park Kalsaue, the Net Collective, 'Return to Sender' (kledingafval)
- rechtsboven: foto in de Hübner Areal (vervallen fabriek)
- middenlinks: Ottoneum
- middenrechts: Documentahalle, Baan Noorg Collaborative Arts and Culture, 'The Rituals of Things'
- linksonder: Documentahalle, Wajukuu Art Project
- reechtsonder: Grimmwelt, Agus Nur Amal PMTOH, Tritangtu
vrijdag 20 augustus 2021
Büdelsdorf, Kopenhagen en Helgoland (Helnoland)
Het eerste 'leuke ding' is de NordArt expositie in Büdelsdorf. Een elegant verroeste oude fabriekshal vol moderne kunst, met een grote beeldentuin en bijgebouwen er om heen.
Veel kunstenaars van het grote gebaar (vaak uit China of Rusland): tientallen verchroomde dodo's van 1 of 2 meter hoog, de Nachtwacht op ware grootte in brons, 10 gorilla's van 3 meter hoog op een rij, etc. Niet allemaal even subtiel dus, maar toch erg leuk om doorheen te dwalen. En verrassend genoeg zijn de ('normale') schilderijen misschien wel het mooiste.
Eenmaal aangekomen in Kopenhagen gaan we eerst weer eens eten bij onze favoriete noodle bar aldaar, Papa Ramen in Vesterbro. De volgende dag ontmoeten we eerst kort Sanne & Fenya in het Søndermarken park alvorens we ondergronds gaan voor een expositie van Tomás Saraceno in de Cisternerne (oude ondergrondse waterreservoirs). Je moet er op eigen kracht doorheen in een bootje, en dat valt nog niet mee in het pikkedonker. We zijn zo'n beetje de eerste bezoekers van de dag, en het lijkt alsof men nog (lang) niet alle lampen heeft aangedaan. Veel kunst is er (dus?) ook niet te zien, maar ach, het is een gek tochtje, en alleen daarom al leuk.
De volgende dag leveren we het speelgoed uit onze kofferbak in bij Sanne, Morten & Fenya in Glostrup, en vooral de laatste lijkt blij met de twee nieuwe fietsen. Onze indruk was dat het huis al wel vrij vol lag met ander speelgoed, maar, 'never enough of a good thing'. Leuk om te zien hoe het huis is opgeknapt vergeleken met een jaar geleden, en sowieso een hele leuke ochtend.
In de middag hebben we, net als 15 jaar geleden, Rungstedlund bezocht, het voormalige huis van schrijfster Karen Blixen. Het ligt er mooi bij, en het is een fijne middag om door haar tuin te struinen, op weg naar haar graf. Nu we toch met de auto zijn, nemen we de lange en mooie kustweg richting het zuiden terug naar Kopenhagen.
Daarna maken we aanstalten voor het tweede 'leuke ding in Duitsland', een bezoekje aan het eiland Helgoland. Daarvoor moeten we dan eerst van Kopenhagen in Cuxhaven zien te komen (want vandaar vertrekt de ferry naar Helgoland), een rit van 540 kilometer met een veerpont onderweg. Het Duitse deel van de route blijkt zich - gedurende vele uren - te moeten voltrekken op een tweebaansweg met héél véél auto's, dus we zijn lang onderweg (een uur of 8).
Eenmaal aangekomen in Cuxhaven (niet de navel van de wereld) blijken de meeste restaurants tjokvol te zitten en komt de regen horizontaal voorbij. Het lukt nog net om een bordje bami te bemachtigen.
De volgende ochtend is dan het moment aangebroken om de ferry naar Helgoland te nemen, maar het weer is zo mogelijk nóg slechter geworden: donker, stormachtig, kletsnat. Wij voorzien onder deze omstandigheden een onprettige overtocht (het eiland ligt 50 kilometer uit de kust) en weinig wandelplezier. Dus hebben we besloten deze bestemming maar over te slaan ('HellNoLand!'). Volgende keer beter (als die er ooit komt).
Bij de foto's:
- Linksboven: NordArt, Loes tussen Frans Banning Cocq en Willem van Ruytenburch in brons
- Middenboven: NordArt, Ronald verlaat de toren van Babel (op verplichte slofjes)
- Rechtsboven: NordArt, bronzen eerbetoon van Alexander Taratynov aan schilder Ivan Kramskoi en diens schilderij 'the unknown woman'
- Linksmidden: NordArt, Loes legt details vast van werk van Timur D'Vatz
- Rechtsmidden: Kopenhagen, bootje varen in het ondiepe water van de Cisternerne (met 'werk' van Tomás Saraceno)
- Linksonder: Kopenhagen, de oude Carlsberg brouwerij
- Middenonder: Sanne, Fenya & Loes in Søndermarken park
- Rechtsonder: de sombere kust bij Cuxhaven
maandag 31 augustus 2020
Kopenhagen & Hamburg
Een bezoekje werd hoog tijd, want het was al een flink aantal maanden geleden dat Fenya geboren is, en die hadden we tot nu toe nog niet mogen ontmoeten. Dat is nu gelukkig wel gebeurd, met een bezoekje aan Glostrup op zaterdagochtend, en dat was heel leuk. Maar we hebben ook de tijd genomen om Kopenhagen verder te verkennen.
Eerst op vrijdag op de fiets naar Refshaleøen, met de Amager Bakke (een skibaan annex klimwand op een ultramoderne afvalverbrandingsoven), Reffen (de nieuwste rafelige street food-hotspot van de stad)
en Copenhagen Contemporary (een grote expositieruimte voor moderne kunst in verbouwde pakhuizen). Omdat het prettig fietsweer werd, hebben we zowat de hele stad doorkruist: Nyhavn, Torvehallerne, Nørrebro, Kastellet, Slotsholmen.
De volgende dag hebben we, na Glostrup (en om de hoek) in Ishøj het ARKEN Museum bezocht (veel Damian Hirst, je moet er van houden, en dat lukte voor een middag) en een strandwandeling gemaakt.
Voor de terugweg hadden we geen zin in weer één rit van ruim 900 kilometer, dus hebben we overnacht (en nog een middag rondgezworven) in Hamburg. Al met al een heerlijk weekeinde.
Bij de foto's:
- Linksboven: Refshaleøen, Amager Bakke
- Rechtsboven: Refshaleøen, Reffen street food
- Linksmidden: de tuin van ARKEN Museum
- Rechtsmidden: Refshaleøen, Copenhagen Contemporary
- Linksonder: de Storebæltsbroen tussen Funen & Sjælland
- Rechtsonder: de Speicherstadt van Hamburg
zaterdag 12 oktober 2019
Wuppertal & Dusseldorf
We hebben een rondje gemaakt van (bijna) het ene uiteinde tot het andere en terug. En gelukkig grotendeels aan het panoramaraam, voor mooi uitzicht op de Wupper of op het onderdoor rijdende overige verkeer. Heel leuk (voor een keer).
We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om in Wuppertal ook 'Skulpturenpark Waldfrieden' te bezoeken, een beeldentuin met vooral werk van de Brit Tony Cragg (die in de buurt woont), maar ook werk (van allerlei kwaliteit) van anderen. Hele fijne tuin. Daarna door naar Dusseldorf, voor een bezoekje aan de Medienhafen, museum K21, de Kaufhof aan de Königsallee (waar we over het algemeen niet de deur uitkomen zonder een paar nieuwe sokken, want ze hebben nogal wat keuze) en onze favoriete lokale chinees.
Op de terugweg hebben we het 'Landschaftspark Duisburg-Nord' bezocht, een grote kluit wegroestende industriële architectuur waar je in, om en op mag. Daar zijn de Duitsers heel goed in,
in het hergebruiken van industriëel erfgoed.
Bij de foto's:
- Linksboven: Loes bij werk van Thomas Virnich in 'Skulpturenpark Waldfrieden'
- Rechtsboven: de Schwebebahn boven de Kaisserstrasse in Wuppertal
- Middenlinks: Ronald bij werk van Carsten Nicolai in K21
- Middenrechts: Loes bij werk van Hans-Peter Feldmann in K21
- Onderlinks: Dusseldorf, Medienhafen & Rheinturm
- Onderrechts: Mooie roest in 'Landschaftspark Duisburg-Nord'
donderdag 26 juli 2018
Duitsland, Hamburg
Ook daar was het (te) warm, en dus hard werken. Gelukkig brengt de Elbe enige verkoeling, zeker als je aan boord van Ferry 2 twee keer diens complete route aflegt (nu ja, toegegeven, die bestaat uit 3 haltes, maar toch).
De net geopende Elbphilharmonie is prachtig, en de achterliggende Speicherstadt ook, met oude pakhuizen die ooit volledig verlopen waren maar in middels vol zitten met hippe bedrijfjes (vooral media-spul). De wijken Karolinenviertel en Sternschanze doen sterk aan Berlijn denken, met hun interessante mengeling van hipster coolness, wanorde & verval. En de musea zijn ook niet mis: 5 op een rij, waarvan we (deze keer) niet verder zijn gekomen dan de eerste, de Kunsthalle. Prima stad, als je (ook) van rafels houdt.
Bij de foto's:
- Linksboven: Elbphilharmonie, een concertzaal bovenop een oud pakhuis
- Rechtsoven: de meest beplakte gevel van Sternschanze (de stoep wordt er smaller van...)
- Linksonder: Loes in de Kunsthalle, Galerie der Gegenwart
- Rechtsonder: Speicherstadt
dinsdag 24 juli 2018
Duitsland, NordArt
Daar wilden we al een tijd eens naar toe, en dit jaar kwam het uit. Op naar Rendsburg / Büdelsdorf dus, een uurtje voorbij Hamburg (als het verkeer een beetje meezit, quod non).
We hadden een hotel uitgezocht aan het (plaatselijk) wereldberoemde Ost-Nordsee-Kanal, dat van Kiel naar (grofweg) Hamburg loopt en waar schepen langskomen die véél te groot lijken voor zo'n kanaal, maar die toch (net) blijken te passen. Vanuit onze kamer (op 4 hoog) hadden we mooi uitzicht op statig voorbijglijdende bouwwerken die nog aanmerkelijk boven ons uit staken. Leuk!
De andere claim-to-fame van Rendsburg is de 'Hochbrücke', een spoorbrug die, de naam zegt het al, zó hoog is dat al die drijvende flatgebouwen er zonder problemen onderdoor kunnen. Helaas was de 'zweefpont' die met kabels onder die brug hoort te hangen buiten gebruik, wegens een aanvaring met een passerend schip in 2016. De renovatie laat blijkbaar even op zich wachten.
Sommige kunst in de beeldentuin en fabriekhal in Büdelsdorf was ook zeer de moeite waard, al was het wel hard werken met (ook hier) een temperatuur boven de dertig graden. Veel Chinese kunstenaars, en veel 3d geprinte kunst. Nét te doen in een dag.
Bij de foto's:
- Linksboven: schip passeert, kamer trilt.
- Rechtsboven: de ellende van de 20e eeuw (Lenin, Mao, Hitler & Stalin) met te grote voeten op NordArt (Jan Koblasa)
- Linksmidden: Loes & kunst (links)
- Rechtsmidden: Ronald & kunst (zwevend)
- Onder: boze mannetjes van Victor Freso
zondag 16 juli 2017
Kassel, Documenta 14
De voorbeschouwingen waren niet onverdeeld gunstig (om het eens zwakjes uit te drukken), en die voorbeschouwingen waren tot op zekere hoogte ook wel juist.
Er was ontzettend veel bedoelerige kunst zonder enige esthetische waarde, waarin ons rijke witte westerlingen de oren wordt gewassen omdat we niets zouden doen voor de vluchtelingen op deze wereld. Zolang het hele (olierijke) Midden Oosten geen flikker doet (behalve vechten) en Duitsland één miljoen vluchtelingen in één jaar opvangt, zie ik dat anders. En bovendien levert het slaapverwekkende kunst op.
Gelukkig was er wel wat meer te beleven dan dat, dus werd het toch nog een interessant weekeinde. Er waren bijzondere lokaties als een verlaten ondergronds treinstation en de 'Neue Neue Galerie' (tsja, er was al een 'Neue Galerie', dus als je dan wat nieuws verzint, wat moet je dan?), een 'Parthenon' van verboden boeken en nog wel weer.
En bovendien, een wandeling om of op de Wilhelmshöhe is ook altijd een feestje (ook al heeft het dan niets te maken met de Documenta).
Bij de foto's:
- links boven: Loes & Ronald laten hun drone uit op de Wilhelmshöhe
- rechts boven: een ode aan het 'verboden boek' (dit zijn er een stuk of 30.000)
- links onder: sokkel voor egotrippers
- midden onder: houtsnijwerk in de Documenta Halle
- rechts onder: Loes voor een schilderij van een golf
zondag 16 augustus 2015
Hombroich & Düsseldorf
Een begrip als 'mooi' is hier niet zo toepasselijk, maar een intrigerend dagje was het zeker wel. En vooral op de Raketenstation hadden we het rijk wel zo ongeveer alleen.
Toen we, twee weken terug, besloten om hier naar toe te gaan, hebben we ook meteen maar twee overnachtingen in Düsseldorf zelf geplanned. Want in die stad is ook veel interessante kunst te zien, en bovendien ligt de 'Zollverein Essen', de mooiste afgedankte kolenmijn ter wereld (IMHO) om de hoek.
Bij aankomst in de Hyatt Regency lieten we ons een 'upgrade' aanpraten, waarna we in de mooiste kamer van heel Dusseldorf terecht kwamen, op de 8e verdieping, met twee grote glazen wanden en een prachtig uitzicht over de Medienhafen, de Rijn, de 'Rheinkniebrücke', de 'Rheinturm' en de Altstad van Düsseldorf. In K21 (het museum voor kunst van de 21e eeuw) stuitten we onverwacht op een prachtig kunstwerk van Chiharu Shiota, de kunstenaar die ook op de Biennale van Venetie al de meeste indruk op ons had gemaakt. Een heerlijk cadeau.
Na het scoren van al deze culturele bonuspunten, konden we ons wel een bezoek aan de 'Kaufhof' (grootste warenhuis van de stad) permiteren. Niet geheel ongeschonden (maar toch ook nog zeker niet blut) verlieten we het pand een uurtje later met (samen) zo'n 8 paar sokken en panties.
De laatste dag liep niet zoals gehoopt, want het is geen minuut droog geweest. We zijn nog wel uitgestapt bij de 'Zollverein', maar het weer was echt te slecht om lang tussen de pitoresk verroestende gigantische overblijfselen van de duitse industriele revolutie rond te wandelen. Na een korte sprint door het bijbehorende museum zijn we naar huis teruggekeerd.
Bij de foto's:
- linksboven: de strenge kunst in het paviljoen van de Langen Foundation op de raketenstation Hombroich.
- rechtsboven: Ronald verkent de akoestische eigenschappen van een tot kunstwerk omgebouwde raketsilo.
- linksonder: Kaufhof, Düsseldorf, ook sterk in lokale specialiteiten
- rechtsonder: uitzicht vanuit onze hotelkamer, met op de voorgrond de 'chill zone', bij tijd en wijle generator van typisch duitse technobeats.
zondag 19 oktober 2014
Berlijn, dag 3
Daarna naar het Museum für Gegenwart, gevestigd in een voormalig treinstation. Prachtige ruimtes, vermoeiende collectie, met veel 'usual suspects' als Warhol, Rauschenberg & Beuys. Nou ja, niet in elk museum hoef je langer dan 20 minuten door te brengen.
Daarna door naar het hart van 'alternatief Kreuzberg', de Oranienstrasse. Sjofel is hier het overheersende thema, maar heel leuk om eens doorheen te banjeren. Een geschikte lunchplek is dan wel weer wat moeilijker te vinden hier, tussen de falafel-tenten en macrobiotische boetiekjes.
De laatste avond brengen we door in Prenzlauer Berg, een heerlijke wijk met hippe winkeltjes net ten noordoosten van Mitte. Het blijkt wel dat niet elk Indiaas restaurant hier even goed is (althans, van degene die we hadden uitgezocht hadden we ons meer voorgesteld). Afgezien van dit kleine dipje, een heerlijk weekeinde.
Bij de foto's:
- linksboven: vrolijke chaos op de Potzdamer Platz
- rechtsboven: een soort upperclass selfie met behulp van een glimmend kunstwerk van Robert Rauschenberg (Mule Deer) in het Museum für Gegenwart
- linksonder: Andy (macher), Joseph (gemachte) und Loes (beobachter)
- rechtsonder: de Spree, Boden Museum en Fernsehturm
zaterdag 18 oktober 2014
Berlijn, dag 1 & 2
Gelukkkig heeft de stad heel wat meer te bieden.
De volgende ochtend gaan we eerst naar de Bernauer Strasse, waar eens één van de meest opzichte delen van de muur stond, en waar nu nog steeds heel veel aan die tijd herinnert. Zoals een wand met foto's van degenen die zijn omgekomen bij hun poging om naar het Westen te vluchten, een authentieke uitzichtstoren van de Oost-duitse grensbewakers en nog veel meer.
Later op de dag gaan we langs bij de Sammlung Boros, een privé collectie met moderne kunst, gevestigd in een voormalige bunker midden in de stad (en pal naast ons hotel), die onmogelijk bleek af te breken zonder grote impact op de omgeving, en jaren voor vage doeleinden als illegale techno-feestjes is gebruikt. Totdat Christian Boros langs kwam om er de kunst die hij had aangekocht in te tonen. Een duister gebeuren, met muren van meer dan drie meter dik, geen ramen, 5 etages, en conceptuele kunst die ons in (iets te) veel detail wordt uitgelegd door een medewerker van de bunker. Fascinerend.
Bij de foto's:
- linksboven: aardige maar statische projectie op de Berliner Dom
- rechtsboven: Lichtgevende spoken van het Festival of Lights op Unter den Linden
- linksonder: de bunker van de Sammlung Boros
- rechtsonder: op de voetgangersbrug over de Spree van Bahnhof Friedrichstrasse is het nog volop DDR
maandag 7 oktober 2013
Ruhrgebied
Nu, wij dus. En dan vooral vanwege een werk van Tomás Saraceno in het K21-museum in Dusseldorf.
Op de heenweg bezochten we eerst een soort 'bevroren achtbaan', de 'Tiger & Turtle - Magic Mountain' nabij Duisburg. Een wonderlijke bouwwerk dat veel weg heeft van een rollercoaster, maar in plaats van gekatapulteerde karretjes kun je er zelf overheen wandelen (twee hekken voorkomen dat je ook zou proberen om de looping te volbrengen. Dat zou bij gebrek aan snelheid ook niet goed aflopen). Een fascinerende klimpartij met mooie uitzichten.
In Dusseldorf hadden we een hotel uitgezocht in de 'Media Hafen', een tot voor kort vervallen maar inmiddels opgehipte wijk aan de rand van de stad waar vroeger de goederen werden overgeslagen die via de Rijn werden aangevoerd. Het Innside Melia Hotel blijkt een Mondriaan van 16 hoog, met mooi uitzichten over de Rijn, de FernsehTurm en de stad.
Daarna direct door naar het K21-museum, voor de eigenlijke aanleiding van ons bezoek, een installatie van Tomás Saraceno, opgebouwd uit netten & opblaasballen boven de patio van het K21-museum, waar je na een lange wachttijd en een korte veiligheidsinstructie in mag rond klauteren, in een museale overall met museale sportschoenen. En terwijl ik verder nooit last heb van hoogtevrees, houd ik dat hier niet vol, als ik wankel boven de patio rond loop, terwijl het enige dat mij scheidt van de vloer 15 meter onder me een golvend en iel ogend visnet is. Elke beweging die je maakt golft alle kanten op. En dat geldt ook voor elke beweging die de andere bezoekers maken. Is dit kunst? Of pretpark? Waarschijnlijk iets daar tussen in. Maar wel heel leuk.
Dusseldorf heeft uberhaupt veel met moderne kunst, want ook K20 en het Kunstforum NRW zijn hardstikke leuk (o.a. met een verrassend frisse tentoonstelling met de mobiles van Alexander Calder, waarvan je toch al snel zou verwachten dat die in de oubo-hoek zit). Zo wordt het beeld gecompenseerd dat ontstaat door Dusseldorfs drie claims-to-fame, de Königsallee (shop till you drop), de Kerstmarkt (die nog niet was losgebarsten) en 'de langste bar van Europa' (inderdaad, meer dan genoeg bier hier).
Op de terugweg hebben we eerst nog aangelegd in Duisburgs 'Landschaftpark Nord', een in de jaren tachtig verlaten hoogoven, die op sierlijke wijze aan het verroesten is, en deels wordt hergebruikt als theater-locatie, klimmuurmekka en duikschool (in de oude gastank, die voor dat doel met water is gevuld). Daartussen gaat inmiddels ook de natuur haar gang. Fascinerend.
Als laatste stop hebben we de 'Gasometer' van Oberhausen bezocht, óók een gastank, maar dan eentje van 117 meter hoog, en de tijdelijke lokatie van Christo's meest recente kunstwerk, 'Big Air Package', een soort witte luchtballon over de gehele diameter & hoogte van het gebouw, waar je in kunt via twee luchtsluizen. De onwerkelijke lichtval is fenomenaal. En het perspectief is lekker verwarrend.
Bij de foto's:
- boven: 'Tiger & Turtle - Magic Mountain' nabij Duisburg.
- linksonder: Ronald zachtjes wiegend in het net van installatie 'In Orbit' in het K21 museum, met in de reflectie de peilloze diepte van het atrium (vandaar de enigszins geforceerde glimlach)
- middenonder: Duisburg, 'Landschaftpark Nord', de schoonheid van roest
- rechts: Loes in de 'Big Air Package' van Christo in de 'Gasometer' van Oberhausen.



















