Singapore (part 3 of 3)

Het was eerst even schrikken (verkeerde straat ingelopen), maar ons favoriete restaurant in Singapore ('Madras New Woodlands') bleek nog steeds te bestaan, 18 jaar na ons eerste bezoek. En als vanouds ontving de éminence grise ons bij de ingang, om daarna het verdere werk zoals het opnemen van de bestelling aan het voetvolk over te laten, terwijl hij een beetje aan de foodcounter hing of bij de kassadame (waarvan wij vermoeden dat het zijn vrouw is). Zoals 'gebruikelijk' namen we een VIP-thalis, een verzameling kleine vegetarische schotels met rijst & brood. Heerlijk, heerlijk.

Dit is onze laatste reisdag. We krijgen nog een reisnacht van een uur of 14, maar die zouden we best willen overslaan. De laatste uren hebben we besteed aan een relaxt bezoekje aan Singapore Zoo, ook al een oude bekende, en de beste dierentuin ter wereld. Weliswaar slaat ook hier de verpretparking een beetje toe, met wild-water-attracties voor thrillseekers en zo, maar voor de rest lijkt het nog steeds alsof de dieren zo'n beetje los rond lopen (en voor sommigen, zoals de luiaard & lemuren, is dat ook min of meer zo. En bij anderen, zoals de witte tijger, denk je 'is dat slootje écht breed genoeg?').

Nog een klein ommetje door Chinatown, hier om de hoek van het hotel, nog één avondmaal, en dat zit het leuke deel er helemaal op. Dan kunnen we ook weer eens stoppen met bloggen hier. Het was moooooooooooooooooooooooooooooooi.

Bij de foto's:
- boven, links: meneer New Woodlands(?) met bril en met zijn vrouw(?)
- boven, rechts: Ronald probeert zonder succes te binden met een lemuur.
- onder: In Chinatown is het nog steeds nieuwjaar, getuige de versieringen.

Singapore (part 2)

Ons hotel ligt aan de Singapore River, één van de weinige autovrije voetgangersgebieden van de stad. Op deze zondagochtend bleek er een 'urbiathlon' van het maandblad 'Men's Health' gaande, zodat we ons, als enige wandelaars, een weg moesten banen door een wedstrijdparcour waar we voortdurend gepasseerd werden door joggende / waggelende / uitblazende mensen in renners-outfit. Na enige tijd kwamen we aan bij (het standbeeld voor) de stichter van Singapore, Sir Stamford Raffles. Met een zekere arrogantie & distantie kijkt hij uit over het kapitalistisch wonder dat uit zijn acties is ontstaan. En zijn standbeeld is niet het enige: op steeds meer plaatsen in de stad verschijnen bronzen beeldengroepen als een soort motivatie-posters in 3D. Naast Raffles gaat het om een niet héél erg geslaagd ensemble met de titel 'Ode aan de handel', betaald door Exxon Mobil.

Ons eerste doel van vandaag was een bezoek aan het uitzichtsplatform op de oversized surfplank die op 200 meter hoogte de drie torens van The Marina Bay Sands (zie foto van gisteren) verbindt. De lift er naar toe is zó snel (36 seconden) dat je enigszins woozy uitstapt, maar gelukkig is de afscheiding (van glas) boven hoog genoeg om ongelukken te voorkomen (maar ook weer niet heel érg hoog trouwens). Het uitzicht is adembenemend-achtig, zelfs op een niet-heldere dag als deze.

Daarna door naar de Botanische Tuin, dat op een zondag ook een populaire picknickspot is voor Singaporis. Ze ligt (zowat) aan het begin van Orchard Road, de langste & meest winkele van alle winkelstraten in een stad die grotendeels gewijd is aan winkelen. Louis Vuitton levert hier de hectometerpaaltjes, en daar tussenin staan zijn 'broeders in het kwaad' zoals Dolce & Gabbana, Emporio Armani, Gucci, Patek Phillppe, etc, etc, etc. Wie koopt toch al dat dure spul?

Vanavond gaan we naar Little India, naar 'Madras Woodlands', een Indiaas restaurant dat we, als het nog bestaat, nu voor de vijfde keer zullen bezoeken. We zijn benieuwd of de oudere heer met loeizwaar brilmontuur & jambodems er weer is om ons de specialiteit van het huis aan te prijzen.

Bij de foto's:
- boven, links: Sir Stamford Raffles overziet wat hij heeft aangericht
- boven, rechts: Ronald geeft een 'Ode aan de handel'
- onder: Loes leunt nonchalant op de glazen afscheiding van de surfplank van de Marine Bay Sands, met het Central Business District op de achtergrond.

Singapore

Vroeg wakker, het is immers in Australie al een stuk later. Chinatown wacht op ons (hoewel? Dat blijkt op zaterdagochend ook wel mee te vallen). Het weer is hier echt anders dan we de laatste tijd gewend zijn. Drukkend & benauwd, of de zon nu schijnt of niet (meestal niet). Buiten zijn we dus al snel klam, en binnen airco-kil. Op weg naar de bekenste & oudste Chinese tempel in de stad (de Thian Hock Keng Temple), struikelen we over een geheel nieuwe tempel, die nóg groter is en nóg glimmender (maar ja, wel nieuw): de Buddha Tooth Relic Temple. Het is er ook een stuk drukker, want men houdt hier van nieuw, zo blijkt telkens weer. De laatste keer dat we hier waren, drie jaar geleden, was Marine Bay een niet langer gebruikt havenbassin, waarvan men één hoekje tot nieuw leven had pogen te brengen met de bouw van twee theaters in de vorm van Durians (een durian is een Aziatische fruitsoort die je echt niet wilt proeven. Er zijn genoeg hotels in bijvoorbeeld Maleisie waar in de liften staat dat het verboden is om daarin durians te vervoeren, vanwege de penetrante & slechts langzaam slijtende geur). In die drie jaar zijn er heel wat nieuwe bouwwerken bijgekomen, en is een ommetje om het bassin een geliefd tijdverdrijf voor Singapori op hun vrije zaterdag. Het meest bijzondere bouwsel, The Marina Bay Sands, bestaat uit drie gewelfde torens, die op zo'n 200 meter hoogte verbonden zijn met een een oversized surfplank, waarop een zwembad & palmbomen zijn te vinden. Fascinerend dat hier zo kort geleden niets stond, en nu dit. Dat gaat in onze overlegcultuur toch heel anders. De boetes voor ongewenst gedrag zijn nog steeds draconisch (600 euro voor fietsen in de voetgangerstunnel bijvoorbeeld). Maar toch zien we tegenwoordig ook veel locals door rood lopen. Geheel nieuw.

op de foto's:
- boven: The Marina Bay Sands (links) & The Art Science Museum (rechts, twijfelt men nog tussen art & science?)
- onder, links: Loes zoekt een nieuwe beschermheilige uit in de Buddha Tooth Relic Temple (keuze uit honderden)
- onder, rechts: Temple Street, Chinatown. Overblijfselen van nieuwjaarsfeesten.

Naar Singapore

Onze laatste dag in Australie begon, zoals aldoor in de Blue Mountains, met een koor van krijsende kakatoe's die de nieuwe dag begroeten. Ze nemen trouwens elke avond met evenveel kabaal afscheid van de dag. Een korte wandeling in de buurt van onze B&B leerde ons, dat alle (tientallen) kakatoe's die er in de wijde omtrek zijn, allemaal bij ons om de hoek wonen, dus we zitten op een uitgelezen lokatie om van hun tweedagelijkse concert te kunnen genieten. Het gastenboek van ons verblijf bevatte onder andere het volgende juweel: 'We enjoy. Thanks for all.' Een adequate samenvatting van ons verblijf in Australie, hoewel grammaticaal niet geheel vlekvrij.

Omdat onze vlucht in de namiddag zou (moeten) vertrekken, hebben we nog wat tijd doorgebracht aan de kust onder Sydney, nabij Botany Bay, de plaats waar de langzamerhand onvermijdelijke Captain Cook in Australie aan land is gegaan. Daarna bleek dat onze vlucht naar Singapore, zoals verwacht, langer duurde dan verwacht. Het toestel was niet op tijd beschikbaar door 'Maintenance issues'. We mochten verder zelf invullen wat voor 'issues' dat zouden kunnen zijn en of je je daar zorgen over zou willen maken of niet. Eenmaal aan boord bleek dit onze eerste vlucht met een Airbus A380, en die zits iets ruimer dan eem Jumbo (althans, bij Qantas). De meest fascinerende optie van het Entertainment System was de 'SkyCam', een camera die hoog in de staartvin van het toestel is ingebouwd en naar voren kijkt. Je kunt in je stoel dus in real-time meekijken over het toestel heen, en ziet dus ongeveer wat de piloten ook zien. Heel leuk, vooral aan het begin en het eind van de vlucht. Daar tussenin is het wel heel erg Zen.

Uiteindelijke kwamen we om middernacht aan in Singapore, meestal niet het beste tijdstip. Maar hier is alles efficient geregeld. Paspoortcontrole, 1 minuut. Wachten op je bagage, 3 minuten. Zorgen voor Singapore Dollars, 1 minuut. Taxi regelen, 1 minuut. Ritje naar het hotel, 20 minuten. Inchecken, 3 minuten. Al met al lagen we dus rond 1 uur in bed. Maar wel uitgewoond, want naar Australische maatstaven (en daar gedroegen onze lichemen zich nog naar) was het natuurlijk al vier uur in de nacht. Morgen meer Singapore.

Bij de foto's:
- boven: onze kakatoe's in de Blue Mountains
- onder: zonsondergang aan boord.

Singapore

Het is ruim anderhalf jaar geleden dat we in Singapore waren (aan het einde van onze reis naar Borneo), maar als we hier over North Bridge Road wandelen, op weg naar de Raffles Food Court, lijkt het korter geleden want alles ziet er zeer vertrouwd uit. Het klimaat is in deze tijd van het jaar wel wat anders: niet erg heet (29 graden) maar een luchtvochtigheid die de meter ver in het rood doet uitslaan, en een bewolkte hemel die er voor zorgt dat daar geen verbetering in komt. Één van de beste dingen die je kunt doen in Singapore is eten. Alle variaties van Indiaas & Chinees, heerlijke verse vruchten- & groente-sappen, en dat alles gepresenteerd in een Aziatische uitvinding die helaas maar niet wil aanslaan in Europa: de Food Court. Dat wil zeggen: een 'plein' (meestal overdekt) met tafeltjes, met daaromheen tientallen onafhankelijke restaurantjes. De een verkoopt alleen soep, een ander alleen dumplings, en weer een ander alleen toetjes. Je loopt een rondje om het plein om je keuze te maken en bestelt & betaalt je spullen bij de betreffende counter. Voor het avondeten bezoeken we echter een oude bekende: Madras New Woodlands in Upper Dickson street, Little India (mocht iemand van jullie binnenkort deze kant op gaan, onthou dat adres). De lekkerste Thallis-schotel ter wereld (voor zover wij steekproeven hebben genomen). En dat is geen toevalstreffer, want we hebben hier ook gegeten in 1993, 1996 & 2006. En het meest markante personeelslid, een man van onbestemde maar hoge leeftijd, die we de eerste keer al vrij oud vonden om nog te werken, is er ook nog steeds. We kwamen er alleen niet helemaal uit of hij nu nog steeds dezelfde antieke bril droeg, of een nieuwe antieke bril had aangeschaft. Chinatown blijft ook heel erg leuk, met als hoogtepunt de Tian Hock Keng Temple, al moet je daar wel wezen tussen de toeristenbussen door (hetgeen ons deze keer niet lukte).

Singapore

Een van de beste uitvinden die ze in Azie hebben gedaan is de Foodcourt, waar je uit tientallen stalletjes kunt kiezen wat je wilt eten of drinken. Dit is een nogal upscale variant in de Raffles Shopping Centre. Heerlijk!