Tenerife, dag 7

Feliz ano 2012 !
Nieuwjaarsdag op Tenerife: alweer prachtig weer, dus gaan we voor de laatste keer naar boven voor een wandeling op/in/tussen de lava.
Om twaalf uur vanacht hebben we even naar het vuurwerk gekeken. Het dorp was in luide feeststemming want de muziek klonk nog urenlang door.

De weg naar boven was op deze ochtend vrijwel leeg. Ook de uitspanningen voor een mogelijke kop koffie waren gesloten, zodat we voor onze eerste capu verder door zijn gereden naar het restaurant van de parador. Gelukkig was die wel open om een handjevol vroege wandelaars van dienst te kunnen zijn.
Nieuwjaarsdag is blijkbaar voor de Canarianen zelf ook een dag om er op uit te gaan, want we hebben nog niet eerder zoveel Spaans sprekende wandelaars ontmoet als vandaag (naast een Engels stel met kennissen in Hellevoetsluis. Het duurde even voor we dat verstonden).

Al met al was het uitstekend wandelweer en weer een prachtige route.
We zouden nog wel even door willen, maar ja, de plicht....
Morgen weer naar huis.

Op de foto: het keerpunt van de route 'Pico de Samara' met net links van het midden zicht op La Gomera, en rechts het gebied van een van de meest recente uitbarstingen van de Teide.

Tenerife, dag 5 & 6

Gisteren was ons eerste plan om de Teide te beklimmen. We hadden er zelfs de wekker voor gezet (7 uur), maar het bleek - zelfs hier aan zee - een onstuimige & bewolkte ochtend, dus dan is het boven op de vulkaan zeker niet pluis. In plaats daarvan dan maar naar het zuiden, waar de zon wel scheen, naar Adeje en de Barranco del Infierno die daar vlak bij ligt. Daar kun je ook een prachtige wandeling maken, maar nu even niet, want de route bleek gesloten wegens een te groot geacht risico op vallende stenen. Het bord dat daar voor waarschuwt (en het hek dat degenen op andere gedachten moet brengen die het waarschuwingsbord naast zich neer leggen), lijkt al geruime tijd geleden vastgeschroefd. Is deze Barranco de laatste jaren uberhaupt toegankelijk geweest? Nu, dan maar een wandeling langs een verlaten deel van de west-kust. Mooi, ruig & heet.

Wat gisteren niet doorging, hebben we dan vandaag gedaan: met de kabelbaan naar (bijna) de top van de Teide, op 3700 meter en een beetje. Je kunt je benenden niet voorstellen hoe koud het daar boven is (getuige ook de kortgebroekten & geteenslipperden, die, eenmaal boven aangekomen, wel een héél kort rondje maken om het kabelbaan-station). Wij hebben alles uit de kast getrokken wat we konden vinden, en houden het toch ook maar met moeite uit daar boven. We hadden ook niet anders verwacht, nadat we onderweg in de auto al over (licht) ijzelige wegen hadden gereden. Maar als de wind even weg valt, wordt alles anders, en kunnen we ons even bezig houden met het fenomenale uitzicht.

Nadat de kabelbaan ons weer bij het basisstation had gedropt (toch ook nog steeds op 2100 meter hoogte), hebben we daar in de buurt nog een fantastische wandeling gemaakt waarbij je je op Mars waant (behalve dan dat er hier nog wel wat zuurstof in de lucht zit). Het laatste deel daarvan was wel wat pittiger dan we hadden voorzien: halverwege de klim op een gruizelige helling realiseerden we ons dat we hier niet meer naar beneden zouden kunnen (dat is immers moeilijker dan naar boven), terwijl nog niet zo duidelijk was of we wel op de goede weg waren. Maar, tien minuten klauteren verder, bleek dat gelukkig wel het geval.

Bij de foto's:
- boven: Los Gigantes (de rotsen heten zo, en het stadje ook), vanuit het nabijgelegen Puerto de Santiago.
- onder, links: Loes op weg naar boven, met muts, sjaal, winterjas & een blik die de vraag uitdraagt of dit nu wel zo'n goed idee was
- onder, rechts: Ronald op de Teide (met muts & jas, ik had helaas geen sjaal)

Tenerife, dag 3 & 4

Gisteren hebben we de top van het eiland verkend: een lavavlakte op 2000 meter hoogte die de indruk wekt dat je op Mars bent aangeland. Aan de horizon de Teide, de vulkaan die met zijn gedoe het gehele eiland heeft veroorzaakt, zo'n 4000 meter hoog. Op deze vlakte is het, zelfs als het zonnig is, niet echt warm, zeker niet als de wind opsteekt. En het is er bepaald niet altijd zonnig. Maar wel prachtig wandelgebied. Het is er ook behoorlijk druk en er lijkt grote belangstelling voor een rit met de kabelbaan. Misschien dat het ons ergens deze week een keer gaat lukken om op deze manier bovenop de Teide te komen.

Een eindje verderop is het lava langzamerhand verkruimeld tot zwart zand. Eerdere passanten hebben er stenen gestapeld ('steenmannetjes'), waardoor de omgeving er nog iets vreemder uit ziet.

Vandaag hebben we de Teide van de noord-kant benaderd, vanaf picknickplaats 'Arenas negras', in de buurt van een van de meest recente uitbarstingen (tot nu toe dan). Het weer daarboven was eerst zo-zo, met af & toe laag-bij-de-grondse bewolking (nou ja, de bewolking is niet laag, de grond is hoog, waardoor de bewolking laag-bij-de-gronds lijkt). En later zelfs uitgesproken fris: het laatste deel van onze wandeling liepen we in de mist, miezer & ferme tegenwind. Gelukkig had Loes haar pooljas bij zich, en mocht ik haar muts lenen.

Terug aan de kust zitten we weer lekker in de zon.

Bij de foto's:
- boven: de Teide, nabij Boca de Tauce
- onder: warme muts, hard nodig tussen 'el Volcan Negro' & de 'Montaña de Chinyero' (ook al is het dan nu even onbewolkt).

Tenerife, dag 1 & 2

De Canarische Eilanden zijn vrijwel onbereikbaar voor mensen die van hun nachtrust houden, want de vluchten daarheen vertrekken altijd godsgruwelijk vroeg. Wij waren ons hiervan bewust, maar hadden toch besloten om een weekje te gaan wandelen op Tenerife. En jawel, het vliegtuig vertrok nog nooit zó vroeg (05.50 uur in de ochtend, op 2e kerstdag). Dat is al bijna de avond van de vorige dag...

Na aankomst in ons appartement in Los Gigantes hebben we de eerste dag dan ook niet veel meer uitgespookt, behoudens een kleine verkenningstocht door de directe omgeving. Maar na de compensatie van een héle lange nacht konden we er vandaag dan tegenaan, met een wandeling in het Teno-gebergte. Volgens het boekje weliswaar 'easy to moderate', maar het feit dat ze niet als 'very very easy' is geclassificeerd, houdt al een zeker risico in, weten we uit ervaringen van eerdere reizen. En alleen een Olympisch kampioen kan een wandeling volbrengen die is omschreven als 'strenuous' (denken we).

Daarna via de meest bochtige weg van het eiland door naar Masca, en naar de uiterste Noord-West kaap, Punta de Teno, een mooi desolaat punt met een vuurtoren tussen de lava en verder niets, waar toch ook nog een aantal Canarianen in zee zwemmen, die hier onvoorstelblaar blauw & helder is.

Beide dagen was ook de lucht (vrijwel) strak blauw, met een graadje of 20, en dat is heerlijk. Ons appartement helpt mee met onthaasten: geen tv, geen radio, en wifi alleen naast het zwembad. Maar wel een parchtig uitzicht op (in die volgorde) het centrumpje van Los Gigantes, de Atlantische oceaan, en het volgende eiland, La Gomera, waarachter we de zon kunnen zien ondergaan van ons terras.

Op de foto's:
- boven: het Teno-gebergte.
- onder: Punta de Teno, met hééél in de verte Los Gigantes.

Venetie, dag 3

Vandaag hebben we het Arsenaal bezocht, de tweede grote tentoonstellingslokatie in de stad.

Een prachtige plek, waar de Venetianen ooit de schepen bouwden waarmee ze hun wereldrijk opbouwen (en waarmee ze trouwens ook de Frankische ridders voor de vierde kruistocht naar het midden oosten brachten, maar hen afzetten in de buurt van Constantinopel, waarna ze hen zover kregen om die stad, hoewel christelijk, te veroveren en vernietigen, omdat ze een handelsconcurrent van Venetie was).

En het was leuk om rond te zwerven in een deel van het arsenaal dat normaal helemaal niet toegankelijk is, nu vrijwel alleen te bereiken per bootje, en (dus?) erg rustig. Met een prachtig paviljoen van Zuid Afrika, waar we de eerste én laatste gasten van de dag leken (nou ja, bijna dan).

Erg leuk: een film van Christian Marclay, samengesteld uit bestaande scenes van (vaak bekende) films waarim een klok te zien is, zodanig gemonteerd dat ze exact gelijk lopen aan de echte tijd.

Op de foto's:
- links boven: maquette van Andro Wekua
- rechts boven: Saoudi Arabische lichtprojecties
- links onder: zwarte ruimte van Haroon Mirza
- rechts onder: Venice by night

Venetie, dag 1 & 2

We maken een korte trip naar Venetië, om de 54e Biennale te bezoeken.

De Biennale beoogt de stand van zaken in de hedendaagse kunst in kaart te brengen. Welnu, zoals immer, verkeert de hedendaagse kunst in opperste staat van verwarring. Dat geeft echter niets, want er is genoeg leuks te zien.

We hebben prachtig zonnig weer (met een koud randje in de avond), en een, voor Venetiaanse begrippen, ruim appartement, dat het echter min of meer zonder daglicht moet stellen omdat het op één hoog in een smalle & hoge steeg ligt. Dat zou dan wel weer het contact met de overburen moeten bevorderen, als die de luiken open zouden hebben tenminste.

De eerste dag hebben we besteed aan de Giardini, één van de twee hoofdlokaties van de Biennale, waar veel landen, waaronder Nederland, elk hun eigen paviljoen(tje) hebben. De meest interresante deze keer:
- Frankrijk, waar Christian Boltanski een soort film-loop van babygezichten op A4-formaat met katrollen en dergelijke door de gehele ruimte loodst.
- Engeland, waar Mike Nelson de meest claustrofobische ruimtes ooit heeft ingericht.
- Japan, waar Tabaimo een soort manga-achtige tekenfilms op vier gekromde wanden projecteert.

Bj de foto's:
- links boven: drukte op het Canal Grande, waar de vaporetteur (niet al te veel) moeite doet alle gondels te ontwijken
- rechts boven: Venetiaans paviljoen, Fabrizio Plessi - Vertical Seas
- links onder: Loes (midden) & Cindy Sherman (links & rechts)
- rechts onder: Japans paviljoen, Tabaimo

Turkije, dag 19

De laatste dag (afgezien van een vliegdag) is aangebroken, en het is zowaar eens bewolkt in Antalya (al blijkt dat maar even te duren).
We bezoeken het Archeologisch Museum, dat nogal afgelegen ligt en van buiten niet veel goeds belooft (er is ook geen hond te bekennen), maar eenmaal binnen komt dat helemaal goed. Een uitgebreide & leuke verzameling oude spullen beginnend bij leistenen pijlpunten, via Lycische graftomben, Griekse vazen, Romeinse beeldhouwwerken, Byzantijnse fresco's tot aan Ottomaanse klederdracht (niet het hoogtepunt van de collectie).

Daarmee hadden we wel weer even voldoende culturele punten gescoord, en voelden we ons gerechtigd een pauze bij het zwembad in te lassen, een pauze die vrij lang heeft geduurd want het was een prettig bad (ook al kijk je uit op de grootste winkelstraat van de stad en werd er op een te hoog, en daardoor vervormend, volume sfeerverhogende muziek gedraaid. Totdat de imam van de naastgelegen moskee zich in de strijd wierp met een luide oproep tot gebed, zoals je die hier overal & altijd hoort rondschallen. In het algemeen, en ook hier, zet men de muziek zachter ten tijde van het imam-gebeuren.

Affijn, straks nog een wandeling door de oude stad, een laatste nacht in de airco, en morgenochtend terug naar een (hopelijk niet zo héél koel) Nederland.

Op de foto's:
- boven : Zicht vanuit Antalya op het Beydaglari Gebergte naar het westen
- linksonder : De Jonge Onderzoeker in het Archeologisch Museum
- middenonder: Het Archeologisch Museum
- rechtsonder: De haven van Antalya met het tot op de vierkante centimeter benutte stadsstrand

Turkije, dag 18

Vandaag hebben we Patara verlaten, voor de laatste lange rit van deze reis. Het plaatsje heeft betere tijden gekend. In de 'hoofdstraat' (een nogal groot woord in dit geval) zijn zo'n 10 restaurantjes, en sommige daarvan blijven geheel leeg tijdens de avondspits. Ik weet nu dat het enige moeite kost om je op de maaltijd te concentreren als je de restaurateur aan de overkant van de straat aldoor eerst hoopvol naar links ziet kijken (waar niemand aan komt), en dan hoopvol naar rechts (waar niemand aan komt), waarna hij de oven nog maar weer eens opstookt in de geheel lege eetzaal (en dan weer van voren af aan).

Patara is ook de geboorteplaats van Sinterklaas. Toen hij daar was uitgekeken, werd hij bisschop in Myra (ook wel Demre, ook wel Kale), een eindje verderop. Daar zijn we, op onze route naar Antalya ook uitgestapt. Van het belang van Sinterklaas voor Nederland merk je niet zo veel. Hij is immers ook uitgegroeid tot dé beschermheilige van Rusland (hmm, die bescherming is weinig succesvol als je het mij vraagt), en dus staan héél véél opschriften in Myra in het russisch. Het 'Russenvrije Hotel' waarmee een Nederlandse reisorganisatie enige jaren geleden adverteerde, zal hier dan wel niet in de buurt liggen, want de hele stad zit er vol mee. In het bijzonder de Sint Nikolaas Kerk, waar de goedheiligman sinds de 4e eeuw begraven lag tot zijn stoffelijke resten in de 11e eeuw door Italiaans tuig werden geroofd en overgebracht naar Bari.

Verderop langs de kust liggen de resten van Phaselis, de laatste opgraving die we hier zullen bezoeken. Net als alle oude spullen langs de zuidkust tussen Dalyan & Antalya ook gesticht door de Lyciërs, ver vóór Homerus, die ze als eerste heeft genoemd. Niet het grootste theater of de meest indrukwekkende bouwwerken, maar wel de mooiste lokatie, want werkelijk prachtig gelegen in een bos aan zee, met een paar pitoreske baaitjes om het af te maken.

Op de foto's:
- linksboven : Lycische graftombe in Myra (enkele millenia vóór Sinterklaas)
- rechtsboven: Fresco's in de Sint Nikolaas Kerk
- linksonder : Loes & Sinterklaas (links)
- rechtsonder: Het aquaduct van Phaselis

Turkije, dag 17

In de buurt van Patara liggen prachtige gigantische zandduinen, een soort Sahara-aan-Zee (hoewel, Loes had het over Vlieland: duinen, breed strand en woeste zee), en daar hebben we deze ochtend twee verschillende wandelingen gemaakt (bovenop & langs de waterlijn). Maar niet te lang en niet te ver, want het wordt hier al snel weer oorverdovend heet.

Daarna hebben we nog even rondgescharreld in Kalkan, een aardig kustplaatsje waar me vooral van zal bijblijven dat je het alleen (met de auto) kunt verlaten middels de moeder-aller-hellingproeven (rood stoplicht op een zeer stevige klim). Wij waren de tweede in lijn, en gelukkig bleken wij niet de enige stuntels, want onze voorganger kwam in het geheel niet weg, sterker nog, kwam zelfs terug, zodat wij ook van lieverlee achteruit moesten om een botsing te voorkomen (hoe zou dat juridisch zitten? Normaal gesproken is het achterop komend verkeer altijd schuldig. Maar wat als je voorganger jou aanrijdt in plaats van andersom?). Affijn, enkele stoplicht-cycli verder hebben we toch beiden het stadje, onder luid kabaal, weten te verlaten.

Op de foto's:
- links : Ronald op wacht
- rechts: Loes tekent in het zand

Turkije, dag 16

Goed, verder naar het Oosten, richting Antalya.

Tussen Dalyan & Patara (onze volgende stop) ligt Fethiye, en daar weer vlak bij ligt Kayakoy, een volledig verlaten Griekse stad uit de 19e eeuw.
Na de Turkse onafhankelijkheidsoorlog van 1923 werden alle christenen in Turkije naar Griekenland verhuisd, en alle moslims in Griekenland naar Turkije.

Aangezien door deze actie veel meer christenen werden getroffen dan moslims, bleven er nadien in Turkije hele dorpen & steden 'over', die daarna nooit meer bewoond zijn. Kayakoy is er zo eentje. Met enkele duizenden verlaten, en inmiddels deels ingestorte, huizen, heerst er bepaald een vreemd sfeertje.

Een recente, commerciëel geïnpireerde poging om het spul (deels) te restaureren stuitte op zo veel verzet dat men het er nu maar bij laat liggen zoals het er al een jaar of 90 bij ligt. Wij troffen er zo goed als niemand, maar het dorp is omsingeld door (niet verlaten) restaurantjes, dus blijkbaar kan het er ook heel druk zijn.

Daarna door naar Patara, vroeger naar het schijnt een hippie-dorp, maar daar is niet veel meer van te merken (of het moest zijn dat ons hotelletje gerund wordt door een Duitse vrouw). Net voorbij het dorp ligt een prachtig zandstrand, maar daar staat vandaag een krachtige bries, dus werden we er letterlijk gezandstraald. Gladder & iets dunner dan voorheen trokken we ons terug in ons hotel.

Op de foto's:
- boven : Het strand van Patara bij windkracht 7
- onder : De verlaten huizen van Kayakoy

Turkije, dag 15

Tot nu toe hadden we de neiging weten te weerstaan om een 'Turtle Trip' te maken. En dat bleek tereht, want terwijl we op ons avondmaal zaten te wachten langs de Dalyan River kwamen de Loggerhead Turtles vanzelf naar ons toe (nou ja, ze bleven wel in het water).

Deze ochtend hebben we ons door een dame-op-leeftijd naar de overkant van de rivier laten roeien, om van daar te voet naar de opgravingen van Kaunos te wandelen. Deze dame bleek onderdeel van een familiebedrijf, dat ons aan de andere kant van de rivier al stond op te wachten (in de vorm van een dame-op-nog-hogere-leeftijd) met het aanbod van koffie, thee, vervoer per tracor of fiets, flessen water, lunchgerechten, etcetera.

Kaunos is prachtig gelegen in het 'waddengebied', langs de rivier, met in de verte zicht op zee & het strand waar we gisteren over spraken. Het onvermijdelijke amfitheater heeft hier als bijzonderheid, dat er sinds de Romeinen enkele bomen wortel hebben geschoten op de tribunes, zodat het zicht op het toneel ernstig wordt gehinderd. Dat weerhoudt de plaatselijke theatervereniging er echter niet van om hier af & toe een voorstelling te geven. Me dunkt dat je er dan vroeg bij moet zijn om een goede plaats te veroveren, want anders wordt het een hoorspel.

Tussen Kaunos & Dalyan bevinden zich een aantal tomben die in de verticale rotswand zijn uitgehouwen. Mooi, maar alleen te bekijken van afstand of met een touwladder (die wij niet bij ons hebben).

Op de foto's:
- boven : Het amfitheater van Kaunos, met opdringerige bomen
- linksonder : Loggerhead Turtle in de Dalyan River (let op het neusje)
- middenonder: Op de Dalyan River
- rechtsonder: Graftomben nabij Kaunos

Turkije, dag 13 & 14

Gisteren zijn we uit Pamukkale vertrokken en weer teruggekeerd naar de kust. Maar waar we eerder aan de westkust zaten, zitten we nu in het zuiden, in Dalyan, een bescheiden dorpje aan de 'Dalyan River' (dus dat zegt nog niet zo heel veel). We zijn terecht gekomen in het hotel(letje) van een Nederlands sprekende Fransman die hier sinds 4,5 jaar woont, en die erg goed op zijn gasten let en erg graag grapjes met ze maakt.

Het unieke van dit gebied is dat het 'waddig' is (op z'n Turks dan), met een mengeling van zoet & zout water, twee meren die met elkaar en met de zee in verbinding staan, een heel moerassig gebied met rieteilanden daar tussenin, en een ongerept strand van enkele kilometers lang. Dat strand is de natuurlijke habitat van de 'loggerhead turtle' (door Google Translate eerst als 'domkop' vertaald, maar daarna als 'Valse Karetschildpad'. Wie het weet mag het zeggen), want die komt hier in de buurt aan land om haar eieren te leggen.

Gelukkig nog wel, want het gebied is alleen behouden gebleven door de inzet van een fanatieke Britse die hier in de buurt woonde, en die net op tijd een telegram op het juiste bureau van het Wereld Natuurfonds wist te krijgen toen ze de buldozers het strand op zag rijden om daar eens een lekker groot hotel neer te zetten. Nu is het beschermd gebied, en mag je er alleen overdag komen, en alleen op bepaalde delen van het strand.

De ochtend hebben we op dat strand, Iztuzu Beach, doorgebracht, totdat de hoeveelheid zon die door het rieten parasolletje dringt ons te veel werd. Morgen maar weer eens cultuur (want Romeinse opgravingen heb je hier ook in de buurt).

Op de foto's:
- boven : Zicht op Iztuzu Beach en het achterliggende waddengebied
- linksonder : Sommige delen van het strand zijn 'out of control'
- rechtsonder: Alles in gereedheid voor de strandwacht, maar helaas