NZ, Advance Copy

What's Happenin'? Een reis naar Nieuw Zeeland! Dit wordt ongeveer de route.
Vooraf langs Hong Kong, en achteraf langs Sydney & Blue Mountains, en Singapore.

Rhodos (slot)

Ruim een jaar geleden werd de foto linksboven ineens heel populair op internet. Een stel zoekt de natuur op en wil met de zelfontspanner een portret maken tegen de achtergrond van een mooi meer & mooie bergen. Vlak voor de sluiter afgaat, steekt een nieuwsgierige eekhoorn zijn koppie voor de lens, waarmee hij de gehele compositie van de foto ruïneert (en toch ook weer niet).

Welnu, Loes heeft die foto goed ter harte genomen, en hanteert tegenwoordig de zelfde strategie om mijn foto's te 'verbeteren'. Vorig jaar al in Rajasthan (foto rechts boven), en nu ook weer tijdens onze laatste wandeling op Rhodos in de omgeving van Archángelos (foto onder). Oordeel zelf over de vraag of hirmee de compositie is verbeterd of niet.

Wij lummelen vandaag nog wat (alsof we dat nog niet genoeg hebben gedaan de afgelopen week), en vertrekken dan morgen via Rhodos stad naar het vliegveld voor een late vlucht, in de hoop dat de Griekse luchtverkeersleiders hun verdere stakings-acties om onze thuisreis heen plannen.
(p.s. later bleek dat dit niet het geval was. Wij voelden ons al aardig als Mehran Karimi Nasser, de man die 18 jaar op een vliegveld heeft gewoond zonder de tax-free zone te kunnen verlaten, toen we na een vertraging van een uur of 7 toch nog vertrokken om 04.30 uur in de ochtend).

Rhodos, part 4

Als je naar dit eiland komt, kun je Rhodos stad natuurlijk niet overslaan. Het is vanuit Pefkos een behoorlijke rit, van ongeveer een uur, over een 'doorgaande' weg die in de nabije of verre toekomst vermoedelijk uit vier rijstroken zal bestaan (getuige het grote aantal voorwerpen dat duidt op werkzaamheden die verder niet of nauwelijks waarneembaar zijn), maar tot die tijd uit anderhalve rijstrook bestaat.

Maar de stad is de moeite waard. En vroeg in de ochend valt het ook nog behoorlijk mee met het aantal toeristen. Of is Griekenland gewoon niet meer zo populair? Op andere delen van het eiland staan hier & daar hotels & appartementencomplexen helemaal leeg, met half begroeide hekken er om heen. De smalle straatjes en steegjes van het oude centrum bieden veel schaduw en er tocht een aangenaam verkoelend windje doorheen.
De stad is een mooie mengelmoes van wat de Kruisridders & Italianen hier hebben achtergelaten, met een toefje nouveau-riche in de haven, waar de meeste plezierjachten witlederen zonnedekken hebben. Vrouwen zien we niet, het op en rond de boten vertoeven is kennelijk vooral een stoere mannen aangelegenheid,

In het midden van het eiland ligt een stuwmeer. Het gebied wordt niet genoemd in de wandelgidsen en andere informatie die we bij ons hebben. En om er te komen moet je over een weg die alleen als 'dirt track' staat aangegeven op de meeste kaarten, maar (inmiddels) prima geasfalteerd is. We waren hier al eens langs gekomen op weg naar Kritinia Castle, maar vanmorgen zijn we er uitgestapt om het gebied wat beter te verkennen. Blijkbaar loopt het meer nogal eens leeg, want het water staat vol bomen die het nog goed doen (en wij dachten dat het met een boom die continue onder water staat toch wel niet goed zou aflopen). Prachtig gebied, geen mens te zien.

Foto linksboven : verstild pleintje in Rhodos Stad.
Foto rechtsboven: een boot vol 'decoratieve' schelpen (en ja, wij zijn hier niet zonder 'n souvenier vertrokken).
Foto linksonder : Mandraki Harbour in Rhodos Stad, met zicht op het paleis van de Kruisvaarders.
Foto rechtsonder: Het stuwmeer nabij Laerma.

Rhodos, part 3

Gisteren terug naar Lindos, want de grootste bezienswaardigheid daar, de Akropolis, hebben we nog niet gezien. Ook daar moet je vroeg bij zijn, want anders wordt het te druk. Half negen is vroeg genoeg, zo blijkt. Op deze plek woonden al mensen rond de 6e eeuw voor Christus. Daar is nog wel iets van te zien, maar verreweg het meeste van wat nog overeind staat stamt toch uit de Byzantijnse tijd (dat scheelt al snel zo'n 2.000 jaar) of is behoorlijk gerestaureerd. De zuilen bestaan voor 75% uit beton, met hier & daar een authentiek, of in ider geval oud uitziend brokstuk. Hoe weten de archeologen dat dat ene brokstuk in zuil 7 op 4 meter hoogte thuis hoort? En ze zijn er nog niet klaar mee, want getuige een groot plakaat bij de ingang is er nog zo'n 4.000.000 euro nodig om andere brokstukken op verantwoorde wijze in beton te gieten. Desondanks is het een mooi plek, met fraaie uitzichten rondom.

Vandaag naar de westkust, voor een wandeling bij Kritinia Castle. Als je het eiland oversteekt via de secundaire wegen, wordt duidelijk hoe leeg het hier toch ook nog kan zijn. Het lijkt er wel op dat grote delen van het binnenland enkele jaren geleden getroffen zijn door bosbranden. Soms zie je alleen zwartgeblakerde eucalyptusbomen, zover het oog reikt. Het kasteel ligt hoogst pitoresk te wezen op een heuvel aan de kust, met op de achtergrond een worp van veelal onbewoonde mini-eilandjes. Op de terugweg hebben we met succes de lokroep van de vele wijnproeverijen in Empona weten te weerstaan. Met de vele haarspeldbochten in de route is dat maar beter ook.

Foto boven: zicht vanaf de akropolis van Lindos.
Foto linksonder: 'Free WiFi' in Lindos. Alleen uitkijken voor (touristen op) ezels terwijl je je mail checkt.
Foto rechtsonder: Loes op/in Kritinia Castle.

Rhodos, part 2

Elke dag om half zeven op. Dat klinkt niet echt als vakantie maar we vinden het prima zo. Want dan kunnen we nog iets doen om trots op te zijn, voordat het zó heet wordt dat alleen loungen in & om het zwembad nog mogelijk is.

Gisteren dus vroeg naar Lindos, een schattig witgepleisterd plaatsje, dat in de loop van de dag overspoeld wordt met busladingen touristen uit Rhodos-stad, maar nog niet zo vroeg op de ochtend natuurlijk, want dan heb je het gehele dorp voor jezelf. Kleoboulos, die over de stad regeerde in de 6e eeuw voor christus, heeft een mooi tombe op een afgelegen plek langs de baai van Lindos. Toen we die eenmaal hadden bezocht, en een uurtje of twee later weer in het dorp aankwamen, werd er door de lokale bewoners inderdaad volop geld verdiend met ezelsritjes, ijsjes en souvenirs.

Deze ochtend waren we al vroeg op weg naar Prassonissi, een schiereiland aan de uiterste zuidpunt van Rhodos. Op de landbrug naar Prassonissi waait het altijd, en de plek is dan ook geliefd bij kitesurfers & windsurfers. Er staan tientallen campers en een enkele tent op het strand, van mensen die de hele dag niet veel anders doen dan over de golven scheren. Het schiereiland zelf is alleen te bereiken via een smalle zandstrip die aan beide kanten 'bedreigd' wordt door de zee, en inderdaad schijnt ze af & toe wel onder te lopen. Echt een plekje aan het einde van de wereld, met een sfeertje dat lichtjaren verwijderd is van de boulevards met bier-Britten die je op andere plaatsen op het eiland helaas veel aantreft.

Foto boven: zicht op Lindos. Foto onder: Vanaf Prassonissi, zicht op de landbrug, beide surfbaaien en het 'vaste land' van Rhodos.

Rhodos, part 1

De oorspronkelijke vertrektijd van onze vlucht was al niet mis (06.25 uur in de ochtend), maar met een staking van de Griekse verkeersleiders (en dus een afsluiting van het Griekse luchtruim) in het verschiet, had Transavia besloten de vlucht te vervroegen naar 04.30 in de ochtend.... Om op tijd op Schiphol te zijn hadden we dus bepaald een korte nacht.

Aan de andere kant: al om een uur of 09.00 hadden we onze spullen in onze huurauto geplaatst (deze keer eens geen Opel), en om een uur of 10.00 waren we al gearriveerd in Pefkos (of Pefki, de Grieken zijn er zelf ook nog niet helemaal uit), waar ons appartement ligt. 'Villa Gema' is een witte kubus, comfortabel genoeg en redelijk koel. Ons bed ligt op een verhoogd plateau dat aan weerszijden beklommen kan worden met een soort vaste 'keukentrapjes'. De keuken heef weliswaar een vierpitter als formuis, maar geen spullen om er op te zetten. Het keukengerei bestaat uit niet meer dan een paar bordjes & glazen. Een uitstekend excuus dus om veel (d.w.z. alleen maar) uit eten te gaan.

We hebben een zwembad dat we met de bewoners van drie andere villa's moeten delen. Dat levert tot nu toe geen territoriale spanningen op, want veel andere gasten treffen we er niet, en ook al zou dat wel zo zijn, er is ruimte genoeg.

Gisteren hebben we niet al te veel meer uitgevoerd (na onze non-nacht), maar vandaag zijn we al om 06.30 uur opgestaan om een wandeling te maken vóór het heetst van de dag. Wat op papier een doenbare excursie leek in het Akramytis-gebergte nabij Monolithos aan de westkant van het eiland, ontwikkelde zich al snel tot een straffe klimpartij waarbij we om de 300 meter weer op adem moesten komen. Het beoogde einddoel, het kerkje Ág Ioánnes, hebben we dan ook niet gehaald, maar de mooie uitzichten hebben we wel meegekregen. En bovendien, je struikelt hier bijkans over de pitoreske witte kerkjes, dus later hebben we de schade nog in kunnen halen bij een ander exemplaar, dat uitkeek over een verlaten deel van de kust.

Op de foto boven: vanaf ons dakterras. Foto's onder: wandeling bij Monolithos

Eyejaffjallajokull-Fado (samengevat)

Ok, het heeft even geduurd, maar we zijn thuis.

Op dinsdagochtend bleek, bij aankomst op het vliegveld dat onze vlucht van 06.15 uur was gecancelled. De dag ervoor leek er (via callcentre & internet) nog niets aan de hand, maar het gehele luchtruim boven Faro was dicht. Overboeking naar woensdag.

Op woensdagochtend bleek dat alle vluchten vanaf Faro normaal vertrokken, op ééntje na, namelijk de onze (wederom van 06.15 uur), want die was opnieuw gecancelled. Niet dat dat eerder gemeld was via callcentre of internet, en ook niet vanwege de aswolk, maar omdat het de maatschappij niet gelukt was om het juiste vliegtuig op de juiste plaats te krijgen. Na ons eerste uurtje wachten van de dag kregen we als advies: kom morgen maar weer terug, want 'dan zal alles waarschijnlijk wel op orde zijn'. Maar ja, wij hadden Faro inmiddels (meer dan) grondig verkend, en hadden geen zin om voor de 3e dag op rij wéér om 03.00 uur te moeten opstaan. Dus besloten we om dan maar de bus te nemen naar Lissabon, om daar verder te kijken.

Op het vliegveld van Lissabon hebben we de woensdag verder grotendeels doorgebracht met wachten in rijen (eerst 1 uur in de foute, daarna 3 uur in de goede - als je dat zo kunt zeggen, en daarna nog een tijdje bij een incheck-balie, maar toen begonnen we voorzichtig te hopen). Dat was in ieder geval uiteindelijk niet vergeefs, want we konden als laatste twee passagiers mee met een middagvlucht naar Amsterdam.

En aldus kwamen we toch nog gisteravond thuis, verkreukeld maar opgetogen. En vandaag lijkt dit 'leed' alweer een beetje vergeten.

Portugal, Dag 7

Onze plannen voor een avondmaal werden gisteravond finaal gedwarsboomd door een ernstige hoosbui. Omdat het hier in het uiterste zuidwesten altijd waait, komt er eigenlijk alleen horizontale regen voor en geen verticale of 'schuine'. Een paraplu helpt daar niet erg goed tegen (en is in deze omstandigheden uberhaupt geen lang leven beschoren). Enfin, nadat we onze doorweekte kleren hadden verruild voor droge zijn we binnen gebleven voor een maaltijd in de Pousada.

Vandaag is het weer véél beter, dus eerst maar eens naar de Cabo de Sãa Vicente, het laatste stukje Portugal dat de vertrekkende zeereizigers te zien kregen van hun moederland. Het staat te boek als een nogal toeristisch punt, maar nog niet in dit seizoen (laag), op dit tijdstip (vroege ochtend) en op deze dag (zondag). Dus nog geen bussen & souvenirshandelaren, maar een sfeer van verlatenheid & grootse natuur (foto boven).

Omdat we nu wel even genoeg klippen & stranden hebben gezien, gaan we op weg naar het bergdorp Monchique en de hoogste berg in de wijde omtrek, de Foia.
Vanaf de top heb je, naar men zegt, uitzicht op de gehele zuidkust en een behoorlijk deel van de westkust. Maar zoals dat gaat met uitzichtspunten, en zoals je kunt zien op de onderste foto, trok het op die hoogte alweer aardig dicht, dus viel het wel mee met die vergezichten. Desondanks op de hellingen van de Foia mooie wandelingen gemaakt. Genietend van diverse kleurrijke bloemen en de indringende geur van eucalypthus.

Portugal, Dag 6

Het is vandaag bewolkt, koud en regenachtig. Dat weerhoudt ons er niet van om te gaan wandelen aan de westkust, maar je zou verbaasd zijn als je ziet hoe goed we ons moeten inpakken tegen de elementen.

De hele westelijke kuststrook, van de uiterste zuidpunt tot nabij Lissabon, is sinds 1995 één groot natuurgebied, met de indrukwekkende naam ´Parque Natural do Sudoeste Alentejano e Costa Vicentina´. Dat betekent niet dat er helemaal niets meer gebouwd wordt, maar het zal toch wel helpen om het gebied min of meer intact te houden. En de begroeing is er ook heel bijzonder. Heel veel verschillende soorten & kleuren plantjes waarvan we de namen niet kennen (foto rechts boven). In een poging om het landschap te beschermen heeft men hier & daar houten plankiers aangelegd, hetgeen zorgt voor een wat tuttige ervaring (natuur genieten binnen de lijntjes, foto links).

Onze verblijfplaats Sagres ligt in een baai die wordt afgeschermd door twee schiereilanden. Op het ene ligt ons verblijf, en op het andere een fort dat nog stamt uit de tijd van Hendrik de Zeevaarder (een soort plaatselijke Willem van Oranje). Daar werden plannen gesmeed om de wereld te veroveren (na haar eest te ontdekken natuurlijk). Het fort is een nogal desolate plek, maar dan in de goede zin van het woord. De bebouwing schermt de toegang tot het gehele schiereiland af, dat verder zo goed als leeg is (op een obligate vuurtoren na), en aan alle kanten wordt omringd door hoge kliffen (foto onder).
En dat dan met een windkracht die ons danig uit model brengt.

Portugal, Dag 5

Vandaag verlaten we de Alentejo, en arriveren we in de Algarve. Dus: meer zee en vermoedelijk ook meer mensen. De eerste kustplaats die we tegenkomen is Vila Nova de Milfontes. Niet echt een goed gekozen naam, want het is géén stad (Vila), niet nieuw (Nova) en je vindt er ook geen 1000 bloemen (Milfontes). Daarom lokaal ook wel bekend als 'het dorp van de drie leugens'. Desondanks een mooie riviermonding met prachtige stranden & duinen. En aangezien het aan de westkust ligt, ook nog steeds érg rustig (want 95% van de touristen in Portugal zit aan de zuidkust).

Vandaar verder naar Odeceixe, een vallei waaraan Joop goede herinneringen schijnt te bewaren (hij wist in ieder geval de naam nog). Het nabij gelegen Praia de Odeceixe is ook weer een prachtige plek langs de kust (zie foto). Deze keer met surfers & macramé armbanden.

Vandaar nog een kilometer of 60 naar onze laatste verblijfplaats (afgezien van een laatste hotelovernachting nabij het vliegveld dan), waar we enkele dagen zullen zitten, de Pousada do Infante de Sagres. Een fantastische lokatie op de klippen langs de kust, niet ver van het meest westelijke punt van het Europese vasteland, Cabo de São Vicente. Je kunt dus op je vingers natellen dat het hier veel & hard waait, maar mooi is het wel.

Portugal, Dag 4

In de tuin van de Pousada van Alvito lopen een paar pauwen rond. En naar nu blijkt: pauwen slapen wel, maar niet zo lang als wij (wel zouden willen). En we kunnen natuurlijk alleen spreken namens de mannetjes, want dat zijn de enigen die herrie maken (ook al lijkt dat hier ter plaatse niet zo heel veel succes op te leveren bij de vrouwtjes). Op de foto links kun je zien dat een van de heren zich onder ons raam heeft genesteld, om van daar uit de wereld luidkeels op de hoogte te brengen van zijn bestaan en het voortduren daarvan.

Net als in vele andere plaatsen hier in de buurt, worden in het dorp Moura de kerktorens, voor zover plat, gekoloniseerd door ooievaars (foto rechts). Wij vinden het mooi, maar voor de Portugezen zal het wel net zoiets zijn als voor ons een duif (of reiger).

Was het weer tot nu toe 'strak blauwe hemel, maar toch nog vrij fris', vandaag is het bewolkt & warm. En de zonnehalo is groter dan we ooit eerder hebben gezien. Desondanks wel een mooi stuk gewandeld nabij Serpa, en genoten van het uitzicht op de Rio Guadiana (foto onder).

Via Beja terug naar Alvito, voor een lekkere middag bij het zwembad in de tuin.

Portugal, Dag 3

Gisteravond uit eten gegaan in Arraiolos, natuurlijk zonder de Lonely Planet of andere taalkundige hulpmiddelen, dus was het bestellen nog een hele gok. Twee woorden kwamen ons bekend voor: Bacalao & Migas. Van het eerste wisten we nog dat het om nogal saaie stokvis ging, dus besloten we voor het tweede, ook al hadden we geen idee. Nu, het resultaat kon (een stuk) erger, al weten we nu eigenlijk nog niet precies war migas is (iets met brood & vlees).

Vanochtend eerst naar Evora, een prachtige stad met een aquaduct, Romeinse tempel, kathedraal, veel aandenkens aan Vasco da Gama, en goede koffie. In de buurt liggen veel overblijfselen van verre prehistorische culturen, hunnebedden & steencirkels die een paar duizend jaar ouder zijn dan die in Stonehenge of Havelte. Een stoffig landweggetje leidde ons naar de grootste stenenverzameling, de Cromeleque dos Almendres (foto boven), een mooie mysterieuze plek. De Portugezen pretenderen zelfs dat dit de oudste resterende cultuuruitingen ter wereld zijn. Maar dat betekent niet dat de touristen er in drommen op af komen: het is er (gelukkig) behoorlijk verstild.

Daarna door naar Alvito, alwaar we overnachten in het tot pousada omgebouwde kasteel (zeer romantisch). Alvito is verder een van de meest slaperige oorden die we ooit hebben bezocht, hetgeen wel charmant is. Foto onder: Loes bij de belangrijkste bezienswaardigheid van Alvito, de Ermida de San Sebastião. Luttele seconden vóór zich een dame met schort aandiende die voor een kleine vergoeding wel de deuren van het heiligdom wilde openen voor een kort bezoek (waarvoor dank).