Namibië, part 7 (Swakopmund)

Al zwervend hebben we het leuke deel van Swakopmund nu wel verkend, al loopt de stad kilometers door langs het strand naar het noorden in een onafzienbare reeks van 'luxury living beachfront appartments' die na een tijdje wel op elkaar beginnen te lijken. Het mooiste blijven toch de Jugendstil-achtige bouwwerken uit het begin van de 20e eeuw, sommige liefdevol gerestaureerd, andere 'between owners' of iets wat daarop lijkt.

Deze ochtend zijn we even naar Wlotzkasbaken gereden, 30 km boven Swakopmund. Bijna alleen al vanwege de plaatsnaam een bezoekje waard. Een vreemd dorp met een mengeling van 'echte' huizen en informele zelfbouwconstructies met zeecontainers, allemaal zelfvoorzienend (dus met een eigen 'watertoren'), en allemaal op ruime afstand van elkaar, alsof het risico op burenruzies tot grote hoogte is gestegen. Dat zou ook best kunnen, want veel bouwsels zijn hier neergezet zonder zich om het eigenaarschap van de grond te bekommeren, en er is dan ook een lange traditie van rechtszaken en ander juridisch ongerief verbonden aan de naam Wlotzkasbaken. Gekke plek.

Goed, Swakopmund zit er bijna op voor ons, we zullen de goede koffiezaken missen, maar verheugen ons op de Erongo Mountains...

Bij de foto's:
- boven, links en rechts: jugendstillerige huizen in Swakopmund
- daaronder: huizenknutsels in Wlotzkasbaken
- bijna onder, links: Loes op de pier van Swakopmund
- bijna onder, rechts: de begraafplaats grenst aan de zandduinen
- onder: (tamme) kamelen in de monding van de Swakop rivier, die vrijwel altijd droog staat

Namibië, part 6 (Rostock - Swakopmund)

In de Rostock Ritz Lodge hebben we een avondtourtje gemaakt in een aftandse jeep met (zowat) houten banken en alleen beenruimte voor dwergen. Ondanks dat ongemak was het een mooie tocht, met wat nieuwsgierige zebra's in de buurt, en de onontkoombare gin-tonic op een heuveltop bij zonsondergang.

De volgende dag zijn we vertrokken richting Swakopmund, zo'n 240 kilometer over soms redelijke en soms treurigstemmende gravelwegen, met korte stops in de Kuiseb Canyon en bij de Vogelfederberg. Na de twee desert lodges voelt Swakopmund wel heel erg als de 'bewoonde wereld', ook al is het nu ook weer niet zó'n grote stad. Het is hier minstens 10 graden koeler (dus rond de 20), door de nabijheid van de hier steenkoude Atlantische oceaan. En verder is alles hier zeer Duits, de architectuur (veel jungendstil huizen uit begin 20e eeuw), de restaurants. En op de begraafplaats is er ook nog alle aandacht voor de Duitsers die 'stierven voor het vaderland' terwijl ze genocide pleegden op de plaatselijke Herero's (zo'n 80% van de inheemsen kwam om tussen 1904 en 1908). Toch is Swakopmund een heel leuke plaats, met krankzinnig brede (ongeasfalteerde) straten, de meeste met heel weinig verkeer (een soort wild west vibe, maar dan in het Duits, in Afrika).

Na enig dubben hadden we besloten een bezoek te brengen aan de 'Kristall Galerie' (niet 's nachts geopend), maar die werd net gerenoveerd ('Prepare for a "WOW"' stond er op de deur, maar ja, wij blijven niet hier het einde van de werkzaamheden afwachten). In plaats daarvan gingen we naar het Swakopmund Museum, gesticht door een tandarts in de jaren 50, en de sfeer van knulligheid die dat feit oproept stemt geheel overeen met de inventaris van speelgoedautootjesverzamelingen, diorama's van belangwekkende momenten in de Namibische geschiedenis (natuurlijk vanuit Duits perspectief) en opgezette dieren. Met de juiste mind-set toch een zeer geslaagd bezoek.

Bij de foto's:
- boven: een zebra nabij de Rostock Ritz lodge
- bijna boven: kruisende struisvogel op de C14
- bijna onder, links: de bijzondere rotsformaties van de vogelfederberg
- bijna onder, rechts: Swakopmund museum
- onder: Rhode Allee, Swakopmund

 

Namibië, part 5 (rostock)

 De 'Sunrise Walk' (nou ja, wij waren iets later) nabij de Rostock Ritz lodge, tussen Solitaire en Walvis Bay.

Namibië, part 4 (Namib Desert lodge, Solitaire)

Vanochtend hebben we een laatste ochtendwandeling gemaakt bij de Namib Desert Lodge; 07.00 uur op, en direct naar buiten, waar het Namibische gras zachtjes ruist in de ochtendbries.

We hadden geluk met onze Sundowner Drive van eergisteren, met in totaal 4 gasten. Want gisteravond gingen er 6 afgeladen jeeps op pad, toch een wat andere vibe. Het blijkt dat er veel Namibiërs uit de stad een weekendje deze kant op komen, omdat de woestijn (deels) zo mooi groen is. De hele lodge zat dan ook propvol.

Vandaag hebben we maar een uurtje of twee te gaan naar ons volgende verblijf, dus alle tijd om aan te leggen in Solitaire, een vlek op de wereldkaart die in onze extended family toch een belangrijke plaats inneemt. Beroemd om de appeltaart, maar we hadden nét ontbeten, en bovendien is de bakker dicht op zondag, dus kun je daarvoor alleen in het restaurant van de lodge terecht. Maar ja, is die appeltaart dan wel van vandaag? Wij dachten van niet. Wel lekkere koffie trouwens.

Een uurtje later waren we dan al geaariveerd in onze volgende lodge, de 'Rostock Ritz', waarover we de komende dagen nog wel zullen berichten. Wij hebben gelummeld in onze 'suite' (gratis upgrade!) en naast het zwembad, waar ik (Ronald) al snel werd 'bezet' door eerst 1 en later 2 stokstaartjes die wel van een warm buikje hielden blijkbaar. Dat duurde een uur of 2, en toen heb ik ze toch maar eens met zachte hand verwijderd.

Bij de foto's:
- boven: de nacht valt over de Namib Desert Lodge
- midden: de C19 nabij Sesriem
- linksonder: Solitaire Supermarket, onze laatste kans om water en/of koekjes te scoren
- rechtsonder: de stokstaartjes van de Rostock Ritz

 

Namibië, part 3 (Namib Desert lodge, Sesriem)

Gisteravond hebben we een mooie 'sundowner drive' gemaakt (nou ja, we lieten ons vervoeren in een safari-jeep door de natuurgids-van-dienst, met 2 andere gasten dus dat was vrij rustig aan boord). Een prachtige tocht door het zacht ruisende gras (grote delen van de woestijn staan er vol mee, door de overvloedige regenval) terwijl het avondlicht over het landschap strijkt. En er waren ook verrassend veel oryxen, wildebeesten (gnoe's) en andere locals. Zoals aangekondigd werd het ondergaan van de zon gemarkeerd met een gin-tonic op een mooie plek. Die smaakte ons verrassend goed, mogelijk door de ratio tussen gin (weinig) en tonic (veel) die de gids hanteerde.

Deze ochtend hebben we Sesriem bezocht, waar zich de ingang van het Nationale park Sossusvlei bevindt. Dat park heeft al jaren een geasfalteerde weg, wat in de verre omtrek zéér uitzonderlijk is. Maar de laatste kilometers vóór Sesriem zijn nu ook geasfalteerd. Sterker nog, we konden er cappucino krijgen, iets wat tijdens onze eerdere bezoeken niet echt denkbaar was. De vooruitgang houdt je niet tegen (en de cappu was lekker).

De meeste bezoekers komen naar Sossusvlei voor 'Deadvlei', een droog meer met 700 jaar oude dode bomen (het is er te droog om te kunnen vergaan) en grote rode zandduinen er om heen. Daar zijn wij niet helemaal naartoe gegaan. We hebben het al eens eerder bezocht, en bovendien kun je er niet op eigen gelegenheid komen, omdat je het laatste stuk alleen in gespecialiseerde voertuigen met gespecialiseerde chauffeurs kunt afleggen, en niet met onze huis-tuin-en-keuken-four-wheel-drive. In plaats daarvan hebben we aangelegd bij 'Dune 45', één van de hoogste zandduinen in het park (en dus in de wereld). Nog een hele klus om die te beklimmen (niet helemáál gelukt, naarmate je verder klimt wordt je ook steeds meer gezandstraald (net als je fototoestel trouwens)). Wel een prachtige omgeving, en niet veel volk op de been. Het lijkt er op dat het toerisme nog lang niet terug is op het pre Covid peil (als dat er uberhaupt nog van komt).

Bij de foto's:
- boven: uitzicht tijdens de sundowner drive
- links midenboven: Oryxen zijn ook in ons geinteresseerd.
- rechts middenboven: de sundowner drive jeep
- links middenonder: Ronald op weg naar de top van Dune 45.
- rechts middenonder: Selfie met de drone langs de C19 nabij Sesriem
- onder: Dune 45.
 

Namibië, part 2

Vanochtend zijn we extra vroeg opgestaan (iets voor 07.00 uur) om een mooie ochtendwandeling te kunnen maken, nog voor ontbijt en douche. De mooie zonsopkomst moesten we er wel een beetje bij bedenken, want dit jaar is de regentijd nog niet over, en dus is het soms (zoals deze ochtend) behoorlijk bewolkt. In de nacht heeft het zelfs nog geregend.

Maar ondanks dat, was de wandeling aan de voet van onze Namibische zandduin werkelijk prachtig.

Na het ontbijt in een zo goed als verlaten patio (alle anderre gasten deden het andersom, eerst ontbijten en dan op pad), en een kop koffie op ons eigen terras, hebben we nóg een wandeling gemaakt. Dat kon best, als er niet zo veel zon is en de temperatuur dus aangenaam blijft (mid twenties). Deze tweede wandeling was zo mogelijk nog mooier.

Vanavond gaan we mee met de sundowner-tour (een rit naar een mooi uitzichtspunt, waar men het ondergaan van de zon als excuus hanteert om aan de gin-tonic te gaan).

Namibië, part 1

Er wordt (vanuit Nederland) niet meer zoveel gevlogen op Windhoek, dus moesten we eerst naar Johannesburg, en de volgende dag, met een korte regionale vlucht, pas door naar Windhoek. Na een avondje acclimatiseren (en wat mild absurdistische ambtenarij om een permit te bemachtigen voor een natuurgebied waar we over een week langs rijden) zijn we dan vandaag met onze grote auto (nou ja, naar Europese begrippen dan) vertrokken naar de Namib Deseret Lodge, 300 km verderop. Daarvan was z0'n 290 kilometer gravel, dus dat was meteen het diepe in. Maar wel redelijk begaanbare gravel, ondanks de dit jaar bijzonder 'succesvolle' regentijd waar alle locals erg blij mee zijn. Op de wegen is de meeste nattigheid gelukkig weer verdwenen.

Tien minuten nadat je Windhoek uit bent, is ht landschap al volledig verlaten, afgezien dan van een eenzame check point bewaker die naar mijn rijbewijs keek alsof het de eerste was die hij ooit had gezien. Gelukkig mochten we door. En de twee uren daarna heben we misschien 5 auto's gezien, dus dat was lekker rustig.

Op de 'Remshoogte' was er zowaar een farm waar we een lunch konden krijgen (en gezellige gesprekjes met het Zuid-afrikaans sprekende gereformeerde echtpaar dat de farm runt). Een uurtje later arriveerden we dan bij de zandduinen van de Namib Desert Lodge. We kunnen goed merken dat we de Windhoekse hoogvlakte hebben verlaten, want het is hier flink warmer.

Het was een prachtige rit.

Bij de foto's:
- links boven: de avond valt, onderweg naar Joburg.
- rechts boven: de C26 richting Solitaire
- links onder: Loes aan de lunch in de Remhoogte B&B
- De zandduinen voor de deur van de Namib Desert lodge
 

Lanzarote, part 5 (final)

Op Lanzarote waait het eigenlijk altijd (dat waren we even vergeten). Dus bij een wandeling op wat grotere hoogte, zoals gisteren bij Ye, aan de noordelijke voet van Monte Corona, kan het behoorlijk fris worden. Terwijl het 5 minuten verderop, aan de andere kant van die berg, bij de Mirador de Guinate, heerlijk weer blijkt te zijn. En, zoals dat hoort bij een mirador, mooie uitzichten natuurlijk, o.a. op La Graciosa, het kleine eiland dat we dinsdag bezocht hebben.

 Vandaag wilden we eerst via een alternatieve route naar Teguise, maar die route bleek, na een kilometer of 10, versperd door aardverschuivingen. Toegegeven, bij de afslag op de hoofdweg stond wel een bordje met een mededeling van dien aard, maar die hadden we natuurlijk niet gezien in het voorbijgaan. Omkeren dus maar.

Ook de alternatieve route van Teguise naar Caleta de Famara was geen succes: nadat we na enige omzwervingen de juiste weg hadden gevonden, bleek die niet veel meer te zijn dan een karrespoor met grote (nou ja, middelgrote) brokken lavasteen. Dus ook hier: omkeren maar weer. Gelukkig hadden we in het geheel geen haast.

Uiteindelijk kwamen we dan toch uit bij een pad dat leidt naar wederom een vulkaan van het Timanfaya-park (de uitbraak van 1730-1736), de Caldera Blanca. Ook hier weer een prachtige ruige omgeving, met puntige lava, wat korstmossen met doorzettingsvermogen en één echte struik.

Dat was ook direct de laatste wandeling, want morgen vliegen we terug. Heerlijk eiland, maar een beetje minder wind was welkom geweest.

Bij de foto's:
- boven: uitzicht op La Graciosa vanaf de Mirador de Guinate
- links midden: verlaten straatjes in Haria
- rechts midden: dreigende luchten voor de kust bij Punta Mujeres
- links onder: de uitermate vermoeide (relaxte?) kerstman van Teguise
- rechts onder:  bij de Caldera Blanca

Lanzarote, part 4

Gisteren hebben we eerst de zoutpannen bij Los Cocoteros bezocht. De wind was zó sterk dat de golven/zeemist ons om de oren vlogen. Het was dan ook hard werken om het kustpad te volgen, maar wel de moeite waard. Ondertussen keek het plaatselijke zoutmannetje ons hoopvol na, of we misschien niet toch een kilootje zout wilden kopen. Maar nee.

Omdat we de harde wind wel even zat waren, besloten we het eiland over te steken naar de west-kust, naar Caleta de Famara, maar daar waaide het al net zo hard. Achteraf gezien was dat eigenlijk ook wel te verwachten, aangezien dit de populairste bestemming op het eiland voor windsurfers is. De stoffige straatjes wekken een nogal noord-afrikaanse indruk, heel bijzonder.

Vandaag opnieuw naar een vulkaan, de Caldera Colorada, zoals de naam al aangeeft met mooie kleurtjes, en net als veel andere vulkanen op het eiland stammend uit 1730-1736. Een hele fraaie omgeving, en nu voor de verandering eens met weinig wind. Daarna nog even langs Porto del Carmen, om te bekijken hoe de package tourist de dag doorbrengt. Veel eten en drinken en sports bars. Afgezien dus van die tussenstop, prachtige dag. 

Bij de foto's:

- boven: the end of the road bij Tenesar
- 2e rij, links: de vervallen, maar toch nog deels in gebruik zijnde, zoutpannen bij Los Cocoteros.
- 2e rij, rechts: Loes bij de Caldera Colorada, met 'bomba' (lavablok van een paar kuub dat in zijn geheel door de lucht is komen aanvliegen)
- midden: de stoffige straten van Caleta de Famara
- onder: nabij de Caldera Colorada ligt de Montana Ortiz

Lanzarote, part 3

Niet ver van Punta Mujeres (waar we verblijven) bevindt zich de 'Cueva de los Verdes', een natuurlijk gangenstelsel dat ontstaan is doordat, minstens 3.000 jaar geleden, bij een uitbraak van 'Monte Corona' (!!), van een dikke lavastroom het 'dak' afkoelde en stolde, terwijl alles daaronder naar zee doorliep. Later werd het een prima schuilplaats voor de bewoners van het eiland als de piraten weer eens langs kwamen (dat was vaak), en nog weer later (i.e. nu) is het een mooie bestemming om te bezoeken voor een ondergrondse tour van een (heel) klein uurtje.

Daarna via smalle weggetjes naar Haria, een prachtig hoog gelegen dorp met veel hoge palmen, en elke boom is meegenomen hier op het eiland, want zoveel zijn dat er niet. Vanuit Haria zijn we naar de Mirador Rincon de Haria gelopen, een mooi uitzichtspunt met zicht op het lage zuiden van het eiland vanaf de bergrug die het noorden domineert.

Vanochtend op weg naar Tenesar, een speldeprik aan de westkust net aan de noordrand van Timanfaya National Park, de lokatie van de grote vulkaanuitbarsting van 1730-1736. De onverharde kustweg brengt je naar het begin van het lavaveld, dat er na een kleine 300 jaar nog steeds even onherbergzaam uit ziet. Er is slechts één plantensoort die er in die tijd voet aan de grond heeft gekregen (hier en daar). Het pad is dus ook niet al te comfortabel, met veel puntige stenen. Maar de omgeving is prachtig.

Bij de foto's:
- boven: drone-selfie op de Mirador Rincon de Haria
- linksmidden: Haria
- rechtsmidden: de 'Cueva de los Verdes'
- onder: de kustweg bij Tenesar

Lanzarote, part 2

Gisteren hebben we een bezoek gebracht aan de Timanfaya streek, die tussen 1730 en 1736 volledig is overspoeld door lava uit de tientallen vulkaanuitbarstingen die er toen plaats vonden. Volcan el Cuervo was er als eerste bij, en je kan er, nu ze tot rust is gekomen, mooi om heen wandelen. Dit bleek dan ook een populair uitje, want het was er vrij druk. Begrijpelijk ook, want zeer de moeite waard.

Vandaag vroeg op voor de boot naar La Graciosa, een nog weer kleiner eiland net ten noorden van Lanzarote waar je prachtig kunt wandelen. Het toppunt van 'away from it all', het hele eiland(je) kent alleen maar stoffige paden, en geen echte wegen. Dus we vonden het vrij verrassend dat de wandelroute die we hadden uitgestippeld was 'gesloten voor voetgangers wegens werkzaamheden'. Huh? Nou ja, de alternatieve route, via een omweg naar de Montana Pedro Barba en daarna via een kustpad weer terug naar  Caleta del Sebo (waar de ferry aanmeert) was ook prachtig.

 

Bij de foto's:

- linksboven: Punta Mujeres @ night (niet de navel van de wereld, en dat is prima)

- rechtsboven: Volcan el Cuervo, de eerste van de vele en langdurige erupties van 1730 tot 1736.

- halverwege boven: La Graciosa, Montana Pedro Barba. Ook de introductie van een nieuw concept, de 'micro selfie', d.w.z. een selfie die op dermate grote afstand is genomen dat de selfende personen slechts 1 of 2 pixels innemen.

- halverwege onder: La Graciosa, de stoffige (en véééél te wijde) straten van Caleta del Sebo

- links onder: een vlucht paragliders aan de noordpunt van Lanzarote (als je inzoomt zie je ze vliegen, alle 50)

- rechtsonder: gestrand bootje bij Punta Mujeres

Lanzarote, part 1

Na veel formulieren, QR-codes, en een omikron-gerelateerde vertraging op Schiphol, zijn we aangekomen op Lanzarote, in het noordelijke Punta Mujeres. Het is winderig en bewolkt, maar toch best aangenaam, zeker vergeleken met Nederland (en het wordt vast nog beter). 

Vanochtend hebben we Teguise bezocht, een mooi centraal gelegen stadje met een grote zondagse markt. Ook nu, maar er zijn wel wel wat extra maatregelen rondom Covid. En omdat we toch niet van plan waren veel te kopen, hebben we de drukte maar een beetje gemeden. Ook buiten de markt is Teguise een leuke plek om te verkennen, met mooie kerkjes en straatjes.

Daarna zijn we uitgestapt bij de 'stratified city' nabij Guatiza (nog redelijk in de buurt van ons verblijf, in een langere rit hadden we nog geen zin). Als je daar op googelt, is de eerste hit 'Most Instagrammable spots on Lanzarote', en de merkwaardige rotsformaties zijn inderdaad heel fotogeniek. Ook in de verdere omgeving zijn mooie geologische fenomenen te zien, en kom je vrijwel niemand meer tegen. Hele mooie plek. Nu zitten we te lummelen in en om ons huisje, terwijl de lucht betrekt. Wellicht regen vanavond, maar dat is geen straf.

Bij de foto's:
- linksboven: ons huisje in Punta Mujeres (rechts). Ons terras is te klein voor de ligbedden, dus die staan in de steeg terzijde.
- rechtsboven: de markt van Teguise, vanwege Covid achter een hek met gezondheidsinspecteurs
- linksonder: de vreemde rotsformaties van de 'stratified city'
- rechtsonder: Montana de Guenia