Namibië, part 1

Er wordt (vanuit Nederland) niet meer zoveel gevlogen op Windhoek, dus moesten we eerst naar Johannesburg, en de volgende dag, met een korte regionale vlucht, pas door naar Windhoek. Na een avondje acclimatiseren (en wat mild absurdistische ambtenarij om een permit te bemachtigen voor een natuurgebied waar we over een week langs rijden) zijn we dan vandaag met onze grote auto (nou ja, naar Europese begrippen dan) vertrokken naar de Namib Deseret Lodge, 300 km verderop. Daarvan was z0'n 290 kilometer gravel, dus dat was meteen het diepe in. Maar wel redelijk begaanbare gravel, ondanks de dit jaar bijzonder 'succesvolle' regentijd waar alle locals erg blij mee zijn. Op de wegen is de meeste nattigheid gelukkig weer verdwenen.

Tien minuten nadat je Windhoek uit bent, is ht landschap al volledig verlaten, afgezien dan van een eenzame check point bewaker die naar mijn rijbewijs keek alsof het de eerste was die hij ooit had gezien. Gelukkig mochten we door. En de twee uren daarna heben we misschien 5 auto's gezien, dus dat was lekker rustig.

Op de 'Remshoogte' was er zowaar een farm waar we een lunch konden krijgen (en gezellige gesprekjes met het Zuid-afrikaans sprekende gereformeerde echtpaar dat de farm runt). Een uurtje later arriveerden we dan bij de zandduinen van de Namib Desert Lodge. We kunnen goed merken dat we de Windhoekse hoogvlakte hebben verlaten, want het is hier flink warmer.

Het was een prachtige rit.

Bij de foto's:
- links boven: de avond valt, onderweg naar Joburg.
- rechts boven: de C26 richting Solitaire
- links onder: Loes aan de lunch in de Remhoogte B&B
- De zandduinen voor de deur van de Namib Desert lodge
 

Lanzarote, part 5 (final)

Op Lanzarote waait het eigenlijk altijd (dat waren we even vergeten). Dus bij een wandeling op wat grotere hoogte, zoals gisteren bij Ye, aan de noordelijke voet van Monte Corona, kan het behoorlijk fris worden. Terwijl het 5 minuten verderop, aan de andere kant van die berg, bij de Mirador de Guinate, heerlijk weer blijkt te zijn. En, zoals dat hoort bij een mirador, mooie uitzichten natuurlijk, o.a. op La Graciosa, het kleine eiland dat we dinsdag bezocht hebben.

 Vandaag wilden we eerst via een alternatieve route naar Teguise, maar die route bleek, na een kilometer of 10, versperd door aardverschuivingen. Toegegeven, bij de afslag op de hoofdweg stond wel een bordje met een mededeling van dien aard, maar die hadden we natuurlijk niet gezien in het voorbijgaan. Omkeren dus maar.

Ook de alternatieve route van Teguise naar Caleta de Famara was geen succes: nadat we na enige omzwervingen de juiste weg hadden gevonden, bleek die niet veel meer te zijn dan een karrespoor met grote (nou ja, middelgrote) brokken lavasteen. Dus ook hier: omkeren maar weer. Gelukkig hadden we in het geheel geen haast.

Uiteindelijk kwamen we dan toch uit bij een pad dat leidt naar wederom een vulkaan van het Timanfaya-park (de uitbraak van 1730-1736), de Caldera Blanca. Ook hier weer een prachtige ruige omgeving, met puntige lava, wat korstmossen met doorzettingsvermogen en één echte struik.

Dat was ook direct de laatste wandeling, want morgen vliegen we terug. Heerlijk eiland, maar een beetje minder wind was welkom geweest.

Bij de foto's:
- boven: uitzicht op La Graciosa vanaf de Mirador de Guinate
- links midden: verlaten straatjes in Haria
- rechts midden: dreigende luchten voor de kust bij Punta Mujeres
- links onder: de uitermate vermoeide (relaxte?) kerstman van Teguise
- rechts onder:  bij de Caldera Blanca

Lanzarote, part 4

Gisteren hebben we eerst de zoutpannen bij Los Cocoteros bezocht. De wind was zó sterk dat de golven/zeemist ons om de oren vlogen. Het was dan ook hard werken om het kustpad te volgen, maar wel de moeite waard. Ondertussen keek het plaatselijke zoutmannetje ons hoopvol na, of we misschien niet toch een kilootje zout wilden kopen. Maar nee.

Omdat we de harde wind wel even zat waren, besloten we het eiland over te steken naar de west-kust, naar Caleta de Famara, maar daar waaide het al net zo hard. Achteraf gezien was dat eigenlijk ook wel te verwachten, aangezien dit de populairste bestemming op het eiland voor windsurfers is. De stoffige straatjes wekken een nogal noord-afrikaanse indruk, heel bijzonder.

Vandaag opnieuw naar een vulkaan, de Caldera Colorada, zoals de naam al aangeeft met mooie kleurtjes, en net als veel andere vulkanen op het eiland stammend uit 1730-1736. Een hele fraaie omgeving, en nu voor de verandering eens met weinig wind. Daarna nog even langs Porto del Carmen, om te bekijken hoe de package tourist de dag doorbrengt. Veel eten en drinken en sports bars. Afgezien dus van die tussenstop, prachtige dag. 

Bij de foto's:

- boven: the end of the road bij Tenesar
- 2e rij, links: de vervallen, maar toch nog deels in gebruik zijnde, zoutpannen bij Los Cocoteros.
- 2e rij, rechts: Loes bij de Caldera Colorada, met 'bomba' (lavablok van een paar kuub dat in zijn geheel door de lucht is komen aanvliegen)
- midden: de stoffige straten van Caleta de Famara
- onder: nabij de Caldera Colorada ligt de Montana Ortiz

Lanzarote, part 3

Niet ver van Punta Mujeres (waar we verblijven) bevindt zich de 'Cueva de los Verdes', een natuurlijk gangenstelsel dat ontstaan is doordat, minstens 3.000 jaar geleden, bij een uitbraak van 'Monte Corona' (!!), van een dikke lavastroom het 'dak' afkoelde en stolde, terwijl alles daaronder naar zee doorliep. Later werd het een prima schuilplaats voor de bewoners van het eiland als de piraten weer eens langs kwamen (dat was vaak), en nog weer later (i.e. nu) is het een mooie bestemming om te bezoeken voor een ondergrondse tour van een (heel) klein uurtje.

Daarna via smalle weggetjes naar Haria, een prachtig hoog gelegen dorp met veel hoge palmen, en elke boom is meegenomen hier op het eiland, want zoveel zijn dat er niet. Vanuit Haria zijn we naar de Mirador Rincon de Haria gelopen, een mooi uitzichtspunt met zicht op het lage zuiden van het eiland vanaf de bergrug die het noorden domineert.

Vanochtend op weg naar Tenesar, een speldeprik aan de westkust net aan de noordrand van Timanfaya National Park, de lokatie van de grote vulkaanuitbarsting van 1730-1736. De onverharde kustweg brengt je naar het begin van het lavaveld, dat er na een kleine 300 jaar nog steeds even onherbergzaam uit ziet. Er is slechts één plantensoort die er in die tijd voet aan de grond heeft gekregen (hier en daar). Het pad is dus ook niet al te comfortabel, met veel puntige stenen. Maar de omgeving is prachtig.

Bij de foto's:
- boven: drone-selfie op de Mirador Rincon de Haria
- linksmidden: Haria
- rechtsmidden: de 'Cueva de los Verdes'
- onder: de kustweg bij Tenesar

Lanzarote, part 2

Gisteren hebben we een bezoek gebracht aan de Timanfaya streek, die tussen 1730 en 1736 volledig is overspoeld door lava uit de tientallen vulkaanuitbarstingen die er toen plaats vonden. Volcan el Cuervo was er als eerste bij, en je kan er, nu ze tot rust is gekomen, mooi om heen wandelen. Dit bleek dan ook een populair uitje, want het was er vrij druk. Begrijpelijk ook, want zeer de moeite waard.

Vandaag vroeg op voor de boot naar La Graciosa, een nog weer kleiner eiland net ten noorden van Lanzarote waar je prachtig kunt wandelen. Het toppunt van 'away from it all', het hele eiland(je) kent alleen maar stoffige paden, en geen echte wegen. Dus we vonden het vrij verrassend dat de wandelroute die we hadden uitgestippeld was 'gesloten voor voetgangers wegens werkzaamheden'. Huh? Nou ja, de alternatieve route, via een omweg naar de Montana Pedro Barba en daarna via een kustpad weer terug naar  Caleta del Sebo (waar de ferry aanmeert) was ook prachtig.

 

Bij de foto's:

- linksboven: Punta Mujeres @ night (niet de navel van de wereld, en dat is prima)

- rechtsboven: Volcan el Cuervo, de eerste van de vele en langdurige erupties van 1730 tot 1736.

- halverwege boven: La Graciosa, Montana Pedro Barba. Ook de introductie van een nieuw concept, de 'micro selfie', d.w.z. een selfie die op dermate grote afstand is genomen dat de selfende personen slechts 1 of 2 pixels innemen.

- halverwege onder: La Graciosa, de stoffige (en véééél te wijde) straten van Caleta del Sebo

- links onder: een vlucht paragliders aan de noordpunt van Lanzarote (als je inzoomt zie je ze vliegen, alle 50)

- rechtsonder: gestrand bootje bij Punta Mujeres

Lanzarote, part 1

Na veel formulieren, QR-codes, en een omikron-gerelateerde vertraging op Schiphol, zijn we aangekomen op Lanzarote, in het noordelijke Punta Mujeres. Het is winderig en bewolkt, maar toch best aangenaam, zeker vergeleken met Nederland (en het wordt vast nog beter). 

Vanochtend hebben we Teguise bezocht, een mooi centraal gelegen stadje met een grote zondagse markt. Ook nu, maar er zijn wel wel wat extra maatregelen rondom Covid. En omdat we toch niet van plan waren veel te kopen, hebben we de drukte maar een beetje gemeden. Ook buiten de markt is Teguise een leuke plek om te verkennen, met mooie kerkjes en straatjes.

Daarna zijn we uitgestapt bij de 'stratified city' nabij Guatiza (nog redelijk in de buurt van ons verblijf, in een langere rit hadden we nog geen zin). Als je daar op googelt, is de eerste hit 'Most Instagrammable spots on Lanzarote', en de merkwaardige rotsformaties zijn inderdaad heel fotogeniek. Ook in de verdere omgeving zijn mooie geologische fenomenen te zien, en kom je vrijwel niemand meer tegen. Hele mooie plek. Nu zitten we te lummelen in en om ons huisje, terwijl de lucht betrekt. Wellicht regen vanavond, maar dat is geen straf.

Bij de foto's:
- linksboven: ons huisje in Punta Mujeres (rechts). Ons terras is te klein voor de ligbedden, dus die staan in de steeg terzijde.
- rechtsboven: de markt van Teguise, vanwege Covid achter een hek met gezondheidsinspecteurs
- linksonder: de vreemde rotsformaties van de 'stratified city'
- rechtsonder: Montana de Guenia

Frankrijk, Entrecasteaux, Tourtour & Nancy

De laatste dag in de Provence hebben we twee stadjes in de buurt bezocht, Entrecasteaux en Tourtour. 

Het eerste is mooi maar streng, het wordt gedomineerd door een onsympathiek ogend kasteel dat boven alles en iedereen uit torent. De hoofdstraat is zo smal dat het verkeer slechts één kant tegelijk op kan, hetgeen in principe gereguleerd wordt met verkeerslichten, maar die doen het niet. Dan rest alleen de vlucht in het ongewisse (en gelukkig, wij kwamen geen tegenligger tegen).

Tourtour staat, net als Moustiers-Sainte-Marie dat we eerder bezochten, hoog op de officiele lijst met 'allermooiste Franse dorpen'. Het ligt op een heuvel (met de kerk natuurlijk op het hoogte punt), met fraai uitzicht over de Haute Var. En verder een aaneenschakeling van mooi vervallende eeuwenoude huizen en huisjes.

Na heel veel autoroute (en vreemd genoeg veel lagere tolgelden dan op de heenweg) zitten we nu in Nancy, en dat is een heel andere vibe. Het lijkt wel alsof hier alleen maar studenten wonen, en het aantal eettentjes en kroegen is dan ook niet te tellen. Even fijn slenteren op de Place Stanislas, onderwijl genietend van de etalages met het foeilelijke maar peperdure 'Daume' glaswerk dat lokaal wordt gefabriceerd en wereldberoemd schijnt te zijn (wellicht alleen wereldberoemd in Nancy zelf). Wel een parchtig plein, hoor. En een leuke afsluiting van een (ruime) week Frankrijk.

Bij de foto's:
- linksboven: Entrecasteaux, het kasteel (fort) en de kasteeltuin
- rechtboven: Twee petiterige straatjes in Tourtour
- linksonder: Place Stanislas, een van de fontijnen, deze zomer (blijkbaar) in het paars uitgelicht
- rechtsonder: Place d'Alliance
 

Frankrijk, Cotignac 2, Gorge du Verdon 3

Dinsdag marktdag in Cotignac. Tientallen kraampjes met kaasjes, groenten, 'mode', en natuurlijk ook lavendelaria. Reuze gezellig, en bovendien, niet alléén voor toeristen.

In de middag hebben we de grotten verkend waarin zich vele eeuwen geleden de eerste Cotignaciens hebben gevestigd. Ze bevinden zich in een stijle wand die achter het huidige stadje opdoemt, en het vereist dus nogal wat klauterwerk om ze te verkennen. Maar zeker de moeite waard.

Eerder hadden we al de 'rive doite' van de Gorge du Verdon verkend, vandaag deden we de 'rive gauche'. Hoogtepunt (letterlijk) was de Pont de l'Artuby, een op zich niet zo héél bijzondere brug, die zich echter een kleine 200 meter boven het riviertje de Artuby bevindt en daardoor wordt het toch wel een bijzondere plek. Verder weer heel veel mooie uitzichten, en natuurlijk eindeloos veel bochten.
 
Bij de foto's:
- linksboven: markt in Cotignac
- linksmidden: zicht op Cotignac van nabij de grottenwand
- linksonder: klauteren in de grotten van Cotignac
- rechtboven: Loes op de Pont de l'Artuby
- rechtsonder: de Gorge du Verdon
 

Frankrijk, Gorge du Verdon 2

Vandaag vroeg op voor een tocht naar de Gorge du Verdon, de enige echte canyon van Europa. Ze ligt op een (bochtig) uurtje afstand van Cotignac.

Eerst koffie in Moustiers-Sainte-Marie, een prachtig bergdorp in de buurt van de plek waar de gorge uitmondt in het (stuw)meer van Lac de Sainte Croix. Een hele ruige omgeving, met stevige huizen en hoge pieken, maar alle winkeltjes verkopen zeep, lavendel, of lavendel-kleurige teddyberen. Vreemd contrast.

Daarna door, via een intens slingerende weg, naar La Palud-sur-Verdon, alwaar de D23 begint en eindigt, een prachtige 'loop' van een weg (grotendeels éénrichtingsverkeer) die je in een kilometer of 25 langs heel veel mooie uitzichtspunten leidt. Veel starts en stops dus, en ook nog relatief druk in de verder al zo naseizoenerige Provence.

Bij de foto's:
- linksboven: Moustiers-Sainte-Marie, het vlekje op '10 over' is een vijfpuntige ster die daar ooit is bevestigd door een kruistochtridder als dank voor zijn bevrijding uit de handen der heidenen (nou ja, in de jaren 50 van de vorige eeuw kwam ze naar beneden, dus dit is een replica, maar dat is bij deze resolutie toch niet te zien)
- rechtboven: lavendelberen in Moustiers-Sainte-Marie (wie zou ze kopen?)
- linksonder: uitzichtspunt bij de Verdon, de geiten verwachten voedsel van ons, en worden anders sikkeneurig
- rechtsonder: het dal van de Verdon. Ergens rechts kleeft nog een klimmer tegen de bergwand (ook dat is in deze resolutie niet echt te zien)
 
 

Frankrijk, Gorge du Verdon 1

 Uitzichtspunt Palud-sur-Verdon, langs de D952

Frankrijk, Cotignac 1

Na een lange reeks snelwegen (en, wegens verkeerde afslag, een kleine tour door Lyon) zijn we, na een uur of tien rijden, gearriveerd in Cotignac. Vermoeid sleepten we ons naar een restaurant aan de hoofdstraat, waar de maaltijd ons weer een beetje tot mens maakte.

De volgende ochtend zijn we naar Notre-Dame-des-Graces gewandeld, een kerkje annex klooster op een heuveltop in de buurt dat vooral bekend is omdat Lodewijk de 13e en zijn vrouw hier bij Maria kwamen klagen over 22 jaar aan kinderloosheid. Et Voila, 9 maanden later werd Lodewijk de 14e geboren (iedereen blij). Het wemelt er nog steeds van de broeders, zusters, nonnen en wat dies meer zij. En praten mag je er ook al niet (getuige de strenge bordjes die tot stilte oproepen). Wel een mooi plekje (als je er niet intern hoeft).

Het dorp zelf heeft een heerlijke hoofdstraat met grote platanen en minstens 10 restaurants. Informatieborden melden dat het dragen van een mondkapje verplicht is, maar er zijn niet veel mensen die dat doen. Mooie straatjes en steegjes met oude huizen, met op de achtergrond een verticale rotswand waar vele eeuwen geleden al mensen leefden in grotten. Die hebben we nog niet bezocht, want onze plannen zijn een beetje in de war door een werkelijk dramatisch onweer, met de hardste klappen die we ooit hebben gehoord, terwijl we een goed heenkomen hadden gezocht onder het ruime afdak bij de dorpspomp, waar we zeker een uur hebben doorgebracht in afwachting van betere tijden.

Die betere tijden zijn er nu (het zonnetje schijnt weer) dus gaan we zo weer aan de wandel.

Bij de foto's:
- linksboven: Cotignac @ night
- rechtsboven: de doelgroep haast zich naar de mis bij de Notre-Dame-des-Graces
- linksonder: Cours Gambetta (de hoofdstraat)
- rechtsonder: Place de la Mairie
 

Frankrijk, Giverny

Na een (zeker door Belgie niet erg enerverende) rit van een uurtje of 6 zijn we aangekomen in Giverny, het dorp waar Claude Monet jaren en jaren heeft gewoon en geschilderd, en dat zul je weten ook als je hier bent! Zijn grafsteen staat naast de kerk, en de enige echte straat van het dorp heet de 'Rue Claude Monet' (what else?), en is bezaaid met galerietjes en 'open ateliers'.

Sommige kunstenaars opereren in dezelfde stijl (die zullen wel denken: als mensen hier voor Monet komen, zullen ze mijn schilderijen ook wel mooi vinden. Sommigen heten zelfs Claude), anderen doen het juist helemaal anders (die zullen wel denken: de competitie van Monet in zijn eigen stijl is me iets te heftig). Hoe dan ook, een leuk dorp, dat in deze tijd van het jaar (en/of door Covid) verrassend rustig is. Zeker in de vroege ochtend of het eind van de middag kom je niet veel volk tegen.

Het huis en de tuin van Monet liggen er ook prachtig bij, en zijn ook relatief leeg. Sommige kamers in het huis hebben we zelfs helemaal voor onszelf, en dat is een heel andere ervaring dan om ze te moeten delen met zo'n honderd anderen (zoals we lang geleden bij een eerder bezoek in het hoogseizoen hebben mogen ervaren). En de tuin bloeit, ook al is het eind september, nog als een dolle. Een hele mooie plek.

Omdat men in Giverny de bezoekers iets meer wil bieden dan huis/tuin van Monet en schilderende zzp-ers, is er ook een museum, met werk van verschillende impressionisten en aanpalende stromingen. Aardig maar niet wereldschokkend. Dat geldt ook voor het nabijgelegen Vernon, dat pitoresk aan de Seine ligt en waar je een aangenaam uurtje kunt rondwandelen.

Morgen met een lange rit door naar de  Provence.

Bij de foto's:
- linksboven: de salon in huize Monet; elk stukje muur is bedekt met een schilderij of Japanse prent (dat geldt voor het gehele huis)
- rechtsboven: het centrale pad van de tuin van huize Monet
- midden: Loes op het bruggetje dat regelmatig door de grote meester is geschilderd
- linksonder: het nogal clichematige kasteel van Vernon
- rechtsonder: Vernon, de restanten van de oude brug over de Seine en de 'vieux moulin'.