Frankrijk, Giverny

Na een (zeker door Belgie niet erg enerverende) rit van een uurtje of 6 zijn we aangekomen in Giverny, het dorp waar Claude Monet jaren en jaren heeft gewoon en geschilderd, en dat zul je weten ook als je hier bent! Zijn grafsteen staat naast de kerk, en de enige echte straat van het dorp heet de 'Rue Claude Monet' (what else?), en is bezaaid met galerietjes en 'open ateliers'.

Sommige kunstenaars opereren in dezelfde stijl (die zullen wel denken: als mensen hier voor Monet komen, zullen ze mijn schilderijen ook wel mooi vinden. Sommigen heten zelfs Claude), anderen doen het juist helemaal anders (die zullen wel denken: de competitie van Monet in zijn eigen stijl is me iets te heftig). Hoe dan ook, een leuk dorp, dat in deze tijd van het jaar (en/of door Covid) verrassend rustig is. Zeker in de vroege ochtend of het eind van de middag kom je niet veel volk tegen.

Het huis en de tuin van Monet liggen er ook prachtig bij, en zijn ook relatief leeg. Sommige kamers in het huis hebben we zelfs helemaal voor onszelf, en dat is een heel andere ervaring dan om ze te moeten delen met zo'n honderd anderen (zoals we lang geleden bij een eerder bezoek in het hoogseizoen hebben mogen ervaren). En de tuin bloeit, ook al is het eind september, nog als een dolle. Een hele mooie plek.

Omdat men in Giverny de bezoekers iets meer wil bieden dan huis/tuin van Monet en schilderende zzp-ers, is er ook een museum, met werk van verschillende impressionisten en aanpalende stromingen. Aardig maar niet wereldschokkend. Dat geldt ook voor het nabijgelegen Vernon, dat pitoresk aan de Seine ligt en waar je een aangenaam uurtje kunt rondwandelen.

Morgen met een lange rit door naar de  Provence.

Bij de foto's:
- linksboven: de salon in huize Monet; elk stukje muur is bedekt met een schilderij of Japanse prent (dat geldt voor het gehele huis)
- rechtsboven: het centrale pad van de tuin van huize Monet
- midden: Loes op het bruggetje dat regelmatig door de grote meester is geschilderd
- linksonder: het nogal clichematige kasteel van Vernon
- rechtsonder: Vernon, de restanten van de oude brug over de Seine en de 'vieux moulin'.

Büdelsdorf, Kopenhagen en Helgoland (Helnoland)

Nu de omstandigheden het toestaan, is het weer tijd voor familiebezoek in Kopenhagen. En omdat er (veel) kinderspeelgoed mee moet, zal dat met de auto moeten gebeuren. Zo ontstaat het plan om op de heenweg en terugweg 'leuke dingen' te doen in Duitsland.

Het eerste 'leuke ding' is de NordArt expositie in Büdelsdorf. Een elegant verroeste oude fabriekshal vol moderne kunst, met een grote beeldentuin en bijgebouwen er om heen.
Veel kunstenaars van het grote gebaar (vaak uit China of Rusland): tientallen verchroomde dodo's van 1 of 2 meter hoog, de Nachtwacht op ware grootte in brons, 10 gorilla's van 3 meter hoog op een rij, etc. Niet allemaal even subtiel dus, maar toch erg leuk om doorheen te dwalen. En verrassend genoeg zijn de ('normale') schilderijen misschien wel het mooiste.

Eenmaal aangekomen in Kopenhagen gaan we eerst weer eens eten bij onze favoriete noodle bar aldaar, Papa Ramen in Vesterbro. De volgende dag ontmoeten we eerst kort Sanne & Fenya in het Søndermarken park alvorens we ondergronds gaan voor een expositie van Tomás Saraceno in de Cisternerne (oude ondergrondse waterreservoirs). Je moet er op eigen kracht doorheen in een bootje, en dat valt nog niet mee in het pikkedonker. We zijn zo'n beetje de eerste bezoekers van de dag, en het lijkt alsof men nog (lang) niet alle lampen heeft aangedaan. Veel kunst is er (dus?) ook niet te zien, maar ach, het is een gek tochtje, en alleen daarom al leuk.

De volgende dag leveren we het speelgoed uit onze kofferbak in bij Sanne, Morten & Fenya in Glostrup, en vooral de laatste lijkt blij met de twee nieuwe fietsen. Onze indruk was dat het huis al wel vrij vol lag met ander speelgoed, maar, 'never enough of a good thing'. Leuk om te zien hoe het huis is opgeknapt vergeleken met een jaar geleden, en sowieso een hele leuke ochtend.

In de middag hebben we, net als 15 jaar geleden, Rungstedlund bezocht, het voormalige huis van schrijfster Karen Blixen. Het ligt er mooi bij, en het is een fijne middag om door haar tuin te struinen, op weg naar haar graf. Nu we toch met de auto zijn, nemen we de lange en mooie kustweg richting het zuiden terug naar Kopenhagen.

Daarna maken we aanstalten voor het tweede 'leuke ding in Duitsland', een bezoekje aan het eiland Helgoland. Daarvoor moeten we dan eerst van Kopenhagen in Cuxhaven zien te komen (want vandaar vertrekt de ferry naar Helgoland), een rit van 540 kilometer met een veerpont onderweg. Het Duitse deel van de route blijkt zich - gedurende vele uren - te moeten voltrekken op een tweebaansweg met héél véél auto's, dus we zijn lang onderweg (een uur of 8).

Eenmaal aangekomen in Cuxhaven (niet de navel van de wereld) blijken de meeste restaurants tjokvol te zitten en komt de regen horizontaal voorbij. Het lukt nog net om een bordje bami te bemachtigen.

De volgende ochtend is dan het moment aangebroken om de ferry naar Helgoland te nemen, maar het weer is zo mogelijk nóg slechter geworden: donker, stormachtig, kletsnat. Wij voorzien onder deze omstandigheden een onprettige overtocht (het eiland ligt 50 kilometer uit de kust) en weinig wandelplezier. Dus hebben we besloten deze bestemming maar over te slaan ('HellNoLand!'). Volgende keer beter (als die er ooit komt).

Bij de foto's:
- Linksboven: NordArt, Loes tussen Frans Banning Cocq en Willem van Ruytenburch in brons
- Middenboven: NordArt, Ronald verlaat de toren van Babel (op verplichte slofjes)
- Rechtsboven: NordArt, bronzen eerbetoon van Alexander Taratynov aan schilder Ivan Kramskoi en diens schilderij 'the unknown woman'
- Linksmidden: NordArt, Loes legt details vast van werk van Timur D'Vatz
- Rechtsmidden: Kopenhagen, bootje varen in het ondiepe water van de Cisternerne (met 'werk' van Tomás Saraceno)
- Linksonder: Kopenhagen, de oude Carlsberg brouwerij
- Middenonder: Sanne, Fenya & Loes in Søndermarken park
- Rechtsonder: de sombere kust bij Cuxhaven

Kopenhagen & Hamburg

Tussen de verschillende Coronagolven in lukt het nét om een trip naar Kopenhagen te ondernemen. Vanwege de omstandigheden deze keer maar eens per auto, en dat is een lange rit voor één dag (een uur of 9).

Een bezoekje werd hoog tijd, want het was al een flink aantal maanden geleden dat Fenya geboren is, en die hadden we tot nu toe nog niet mogen ontmoeten. Dat is nu gelukkig wel gebeurd, met een bezoekje aan Glostrup op zaterdagochtend, en dat was heel leuk. Maar we hebben ook de tijd genomen om Kopenhagen verder te verkennen.

Eerst op vrijdag op de fiets naar Refshaleøen, met de Amager Bakke (een skibaan annex klimwand op een ultramoderne afvalverbrandingsoven), Reffen (de nieuwste rafelige street food-hotspot van de stad)
en Copenhagen Contemporary (een grote expositieruimte voor moderne kunst in verbouwde pakhuizen). Omdat het prettig fietsweer werd, hebben we zowat de hele stad doorkruist: Nyhavn, Torvehallerne, Nørrebro, Kastellet, Slotsholmen.

De volgende dag hebben we, na Glostrup (en om de hoek) in Ishøj het ARKEN Museum bezocht (veel Damian Hirst, je moet er van houden, en dat lukte voor een middag) en een strandwandeling gemaakt.

Voor de terugweg hadden we geen zin in weer één rit van ruim 900 kilometer, dus hebben we overnacht (en nog een middag rondgezworven) in Hamburg. Al met al een heerlijk weekeinde.

Bij de foto's:
- Linksboven: Refshaleøen, Amager Bakke
- Rechtsboven: Refshaleøen, Reffen street food
- Linksmidden: de tuin van ARKEN Museum
- Rechtsmidden: Refshaleøen, Copenhagen Contemporary
- Linksonder: de Storebæltsbroen tussen Funen & Sjælland
- Rechtsonder: de Speicherstadt van Hamburg

Maastricht & Arcen

Bij nijpend gebrek aan beschikbaar buitenland brengen we een kort bezoek aan Maastricht. In een weekeinde waarin de temperatuur oploopt tot ver boven de 30 graden, dus het is de vraag of onze voorgenomen wandeling naar en op de Pietersberg wel zo'n goed idee is.

We beginnen met een trip vanaf ons hotel nabij het noordelijk gelegen Bassin, langs de Maas, naar het Bonnefanten museum in het zuid-oosten. Bij het water is het goed uit te houden, en in het museum natuurlijk ook. Het moderne werk was interessant, de oude kerkelijke spullen wat minder.

In de avond, via de Sint Servaasbrug, naar Wyck, voor een fijne fusion maaltijd bij Umami Maastricht, en een mooie zwerftocht langs Vrijthof en Markt, op weg terug naar ons hotel.

De volgende ochtend beginnen we inderdaad aan een lange wandeling naar, over en om de Pietersberg, maar halverwege keren we om. Het deel voor ons kent geen schaduw, en het deel achter ons wel, en dat is met deze hitte toch echt een stuk aantrekkelijker. Desondanks was het een prachtige tocht.

 

Na een bezoekje aan de Sint Servaas en aan de Dominicanen Boekhandel, gevestigd in een oude kerk en werkelijk een prachtige winkel, is het zowat tijd voor ons avondmaal in 'de Brandweerkantine', een restaurant dat, zo merken we, het meer van z'n hipheid moet hebben dan van de kwaliteit van het eten. Desondanks wel een heel genoeglijke avond, hoor.

 

Bij de foto's:

- links boven: Jezus met dip in het Bonnefanten museum

- rechtsboven: de Sint Janskerk bij het Vrijthof

- middenlinks: de Maas en de Sint Servaasbrug

- middenrechts: Sint Pietersberg, de afgravingen van de ENCI ('Eerste Nederlandse Cement Industrie')

- linksonder: in de lounge van 'The Student Hotel'

- rechtsonder: op de terugweg, in de kasteeltuin van Arcen

 

Namibië, part 8 (final)

Nu de overheid alle Nederlanders buiten het land heeft opgeroepen om zo snel mogelijk terug te keren, moeten we onze reis wel afbreken. Vooral omdat er steeds meer landen op slot gaan en steeds minder vluchten overeind blijven.

In overleg met onze travel agent hebben we besloten om de 20e terug te vliegen, eerst van Windhoek naar Johannesburg, en dan, enkele uren later,  door naar Schiphol (althans dat stukje dat daar nog van open is).

Dat betekent wel dat we morgen in één rit naar Windhoek moeten, volgens Google een uurtje of 7, dus dat zijn er dan minstens 9. En merendeels weer over hobbelpaadjes. Maar goed, met een vroege start is het haalbaar tijdens de uren van daglicht. Dit zal dus wel onze laatste post van deze reis worden.

Het was heel mooi, en te kort, maar iedereen heeft nu andere dingen aan het hoofd.

Bij de foto's:
- Boven: landschap nabij de Namtib lodge
- Linksmidden: landschap tussen Luderitz & Aus
- Rechtsmidden: In de Namtib lodge komen de paarden aan het einde van de dag vanzelf naar huis (uit de omliggende woestijn)
- Linksonder: Dashcam-shot van een kudde passerende oryxen (inzoomen maar)
- Rechtsonder: laatste wandeling (voor nu)

Namibië, part 7 (Aus)

Een dronefilmpje van de Vista Trail nabij Aus.

Namibië, part 6 (Aus & Luderitz)

Hoewel het steeds moeilijker wordt de wereldwijde coronacrisis te negeren, proberen we er maar het beste van te maken. Het tourisme is hier aan het instorten, omdat alle vluchten van en naar Duitsland gecancelled zijn (en als voormalige duitse kolonie komen de meeste touristen nog steeds daar vandaan). Onze reisorganisatie bezweert ons dat onze terugvluchten nog steeds in de boeken staan, en als dat over twee weken anders is, dat ze hoe dan ook voor een oplossing gaan zorgen om ons thuis te krijgen. We gaan het meemaken.

In Aus kun je prachtig wandelen, maar je moet er wel vroeg bij zijn want het wordt al snel (te) heet. Vanaf onze lodge deden wij de 'Vista Trail', niveautje 'easy to moderate', maar die classificaties worden meestal door sportschooltypes gegeven, dus zo 'easy' was het niet. Wel erg mooi.

Vandaag zijn we naar Luderitz geweest, een voor Namibische begrippen redelijk grote stad, maar totaal geïsoleerd, liggend aan de Atlantische Oceaan, 120 km rechtdoor (zonder enige afslag) vanaf Aus, dat ook al niet echt de navel van de wereld kan worden genoemd. Wel een erg goede weg trouwens, want verderop ligt een zinkmijn die haar waren met grote vrachtwagens naar Luderitz brengt om in te schepen. En omdat er (inderdaad) alleen af & toe een vrachtwagen rijdt, ben je er in een klein uurtje.

Luderitz staat vol met fascinerende Duitse jugendstil-huisjes, met bedelaars er voor. Het is mooi, maar economisch gaat het hier blijkbaar niet geweldig, want de armoede is schrijnend. Het 'waterfront' complex, waar het ooit (soort van) gezellig was met wat winkeltjes en restaurantjes, staat helemaal leeg. Er zwerven wat hongerige locals rond, en ook een verbitterde Namibische Duitser die ons uitlegt dat vroeger alles beter was. Deze keer moeten we hem gelijk geven (weten wij uit onze eigen ervaringen van 6 jaar geleden).

Bij de foto's:
- Linksboven: uitzicht vanaf de Vista Trail bij Aus
- Rechtsboven: de Felsenkirche in Luderitz
- Linksmidden & Rechtsmidden: Luderitz
- Linksonder: Diaz Point, waar in 1488 een ontdekkingsreiziger met die naam aan land ging. De houten steiger naar het herdenkingskruis is al lang geleden weggeslagen door de zee en het ziet er naar uit dat we het voorlopig zonder zullen moeten doen
- Middenonder & Rechtsonder: Garug Station (tussen Luderitz  & Aus)

Namibië, part 5 (Oranjerivier)

Vandaag zijn we van de 'Canyon Village lodge' naar Aus gereisd. De korste weg zou betekenen dat we 100 km terug moeten over een gravelweg die we net hebben gereden. En bovendien, de alternatieve route leidt over de alom geprezen (en voor ons nieuwe) C37 en de mooiste weg die ik ken, de C13 van Aussenkehr naar Rosh Pinah, grotendeels langs de Oranjerivier, die de grens vormt met Zuid Afrika. Vroeg op dus, en lang onderweg (400 km, waarvan het grootste deel gravel).

Eenmaal aangekomen in Aus is de fut er wel een beetje uit. We blijven rond het huisje hangen. Je kan hier mooi wandelen, maar je kan hier morgen ook mooi wandelen.

Foto's uit de dashcam, rechtsboven beginnend met de klok mee:
- De C37 net voorbij Ai-Ais
- De C13 met links de oranjerivier
- Af en toe een flinke klim
- De C13 met links de oranjerivier
- De 'brug' over de Fish River Canyon (gelukkig staat het water niet al te hoog)
- De D278 nabij Gamchab
- Hééééél af en toe een tegenligger
- 'Sombrero Mountain' (eigen naam) nabij Ai-Ais

Namibië, part 4 (nog steeds Fish River)

Vanuit de 'Canyon Village lodge' is het een kort ritje naar eerst Hobas (slagboom en ambtenaar a.k.a. parkwachter) en daarna de rand van de canyon zelf. Weergaloos uitzicht tijdens de wandeling van het ene uitzichtspunt naar het andere (een beter woord is misschien 'uitzichtsroute'). Aan het einde van dat tochtje kom je aan bij het punt waar je in principe in de canyon zou kunnen afdalen, langs een stijl pad vol kettingen (en tegenwoordig dus ook slotjes). Moeilijk voorstelbaar dat hier mensen naar beneden gaan voor een meerdaagse tocht door de canyon zelf naar Ai-Ais.

Aan de overkant, op enkele kilometers afstand, zijn nog net de huisjes te zien van een lodge waar we enkele jaren geleden verbleven. Over de (gravel) weg is het minstens 500 kilometer...

Langs de rand van de afgrond (nou ja, op veilige afstand) loopt een 4x4-pad dat naar weer andere uitzichtspunten leidt. Al hobbelend in onze Fortuner hebben we een stuk van dat pad afgelegd, en zo nog een paar andere bochten van de canyon bekeken. Nu is het al niet druk hier, maar op dit zijpad kom je echt helemaal niemand meer tegen. Je hebt de gehele canyon voor jezelf.

Laat in de middag hebben we, in het mooie avondlicht, nog wat in de buurt van de lodge gewandeld. We kwamen een oryx tegen, die ons eerst leek te negeren, maar naderhand toch maar een eindje verderop ging fourageren. Geen wonder, oryx staat hier nogal eens op het menu...

Al met al een prachtige dag.

Bij de foto's:
- linksboven: Loes & de spiegelberg
- rechtsboven: de Fortuner op de eindeloze vlakten nabij de canyon
- midden: de Fish River Canyon, één van de vele 'een-na-grootste canyons ter wereld'
- onder: verschillende soorten wildlife bij de 'canyon village lodge'

Namibië, part 3 (Fish River)

Gisteren hadden we een prachtige zonsondergang. Een korte wandeling met local guide Joseph bracht ons naar de top van een van de pitoreske steenhopen die her en der rondslingeren. Een prachtige plek, op het oog 'ongerept', maar de lodge had er wel een koelkast laten installeren, voor de onvermijdelijke 'sundowner' (op veel plaatsen grijpt men de zonsondergang aan als zwak excuus voor de inname van alcohol. Zo ook hier).

Daarna: een briljante sterrenhemel, waar je je helemaal in kunt verliezen.

Diner en ontbijt worden hier geserveerd in een 'rustieke setting', met veel muurschilderingen van trekkers, boeren & andere locals. Alles aan het gebouw is 'zwaar' (je zou kunnen zeggen, meubels uit Oisterwijk). Hier en daar liggen nog kolossale rotsblokken waar men omheen heeft gebouwd en ook af & toe een huifkar op heeft geplaatst voor een extra rustiek effect. Niet direct een zaak die in Utrecht hoog op onze prioriteitenlijst zou staan, maar het past hier wonderwel bij de wildwest sfeer van het landschap. En bovendien, het dichtsbijzijnde alternatief (naast de Canyon Roadhouse, die ook bepaald een vreemd sfeertje heeft) ligt honderden kilometers verderop.

Vandaag hebben we twee wandelingen in de omgeving gemaakt. De een al klauterend door een droge rivierbedding, de ander over vlakke zandwegen van de 'Canyon Village' (waar wij zitten) naar de 'Canyon Lodge' (een ooit door twee Duitse broers gebouwde boerderij, op enkele kilometers afstand, die sindsdien, nadat die broers door de zuidafrikanen gedeporteerd waren in de nasleep van de 1e wereldoorlog, tot gastenverblijf is omgebouwd). Prachtige omgeving. Vanavond maar weer een sundowner-walk. De Fish River Canyon zelf (waar je met de auto naar toe moet) bewaren we tot morgen.

Bij de foto's:
- linksboven en middenboven: zonsondergang nabij de Canyon Village
- rechtsboven: zicht op de 'Spiegelberg' (het kleine puntje links aan de horizon), waar enkele eenzame Duitsers jarenlang een communicatiestation met spiegels bemanden
- linksmidden: zicht op de Canyon Village
- rechtsmidden: tijdens de eerste wandeling
- linksonder: tijdens de tweede wandeling
- rechtsonder: nabij de 'Canyon Lodge'

Namibië, part 2 (Kalahari & Fish river canyon)

Gisteren, bij het verlaten van Windhoek, hebben we nog even 15 liter water ingekocht. Op de meer verlaten wegen kan het een flink aantal uren duren voor er hulp ter plaatse is als de auto het begeeft. Als er geen bereik is, moet er eerst iemand langs komen die in het eerstvolgende dorp (mogelijk ook al weer een uurtje verderop) het magische telefoonnummer kan bellen. Dat is allemaal niet erg, maar het kan geen kwaad om voor zo'n eventualiteit veel water bij je te hebben. 15 liter moet ruim voldoende zijn, denken we.

De rit naar de Kalahari lodge leidt, afgezien van de laatste 2 kilometer, nog over het asfalt van de Namibische hoofdweg, de B1. Die is naar plaatselijke maatstaven 'druk', maar dan nog zie je soms 10 minuten lang geen ander voertuig. Veel anders zie je ook niet, want het landschap van dit deel van het land is saai (wel redelijk groen voor een 'half-woestijn', maar de regentijd is ook nog niet helemaal voorbij).

De Kalahari lodge ligt er prachtig bij: een reeks schattige kamertjes rondom een centrale binnenplaats met kokerbomen en zwembad. Na onze rit hadden we geen zin om direct weer in een auto te stappen, al zou het dan ook zijn voor een 'sundowner drive' op zoek naar beestjes. In plaats daarvan heb ik de 'zebra walking trail' gedaan (7.5 kilometer wandelen door een dorre en verlaten Kalahari) en heeft Loes gelummeld & gelezen rondom de kamer.

De rit van vandaag was een stuk langer (450 kilometer, waarvan de laatste 150 over gravel). Vanaf Keetmanshoop werd het landschap steeds mooier. De voorlopig laatste mogelijkheid tot tanken was de 'Canyon Roadhouse', waar men zó dol is op auto's dat ze zelfs in de bar staan geparkeerd (al zijn het dan historische modellen). Twintig kilometer verder ligt de 'Canyon Village', waar we nu verblijven, voor enkele dagen. Een prachtige omgeving.

Bij de foto's:
- linksboven: zware wevernesten in de Kalahari
- rechtsboven: zicht vanaf de Kalahari lodge (deze oryx staat nog niet op het menu)
- linksmidden: de regentijd is nog niet geheel voorbij, en dat merk je soms op de weg.
- rechtsmidden: kokerbomen bij de 'Canyon Roadhouse'
- linksonder: interieur van de 'Canyon Roadhouse'
- rechtsonder: de 'Canyon Village'

Namibië, part 1 (Windhoek)

Gisteren vroeg op, voor een korte vlucht van Kaapstad naar Windhoek. Op weg naar het vliegveld goed zicht op de zware ochtendspits aan de andere kant van de weg (de stad in).

Eenmaal aangekomen op Hosea Kutako International Airport, hebben we aardig wortel kunnen schieten bij de desk van Avis Autorent. De baliemedewerker was erg benieuwd naar onze voucher. Wij ook, want volgens onze informatie zouden alle vouchers bij deze desk op ons liggen te wachten. Quod non. Na veel gebel en gedraal kregen we te horen dat de supervisor op vakantie was, en dat er daarom hier geen waardevolle papieren (zoals vouchers) konden worden bewaard. Nu ja, uiteindelijk kregen we toch een auto mee en de toezegging dat de papieren ons wel zouden weten te vinden in ons verblijf in Windhoek.

Dat bleek ook correct. In de loop van de middag kwam er iemand langs met een dikke map met heel veel spullen (een sim-kaart voor lokaal gebruik, een ansichtkaart met één van de twee noodzakelijke postzegels, een 'vip-kaart' voor een 'unique shopping experience', etc), waaronder ook de vouchers waar het allemaal om was begonnen. En wat bleek, het was volgens deze travel agent nooit de bedoeling geweest dat ze op het vliegveld lagen, want daar 'verdwijnen teveel spullen'.

Het oorspronkelijke plan was om vandaag richting het zuiden (de Kalahari) te rijden, maar Loes heeft wat last van haar maag, en dus hebben we ons verblijf in Windhoek met een dagje verlengd. Dat zal morgen wel weer over zijn, en dan doen we maar één dag minder in de Kalahari.

Bij de foto's:
- linksboven: zicht op False Bay & Gordon's Bay (net na vertrek uit Kaapstad)
- rechtsboven: zicht op Sanderburg Castle (Klein Windhoek)
- linksonder: Heinitzburg, ook al weer zo'n vreemd bouwwerk in Windhoek
- rechtsonder: Op de hoek van Fidel Castro Street & Robert Mugabe Avenue (bij het hernoemen van Duitse koloniale straatnamen raakt men soms van de regen in de drup)