Namibië, part 5 (Oranjerivier)

Vandaag zijn we van de 'Canyon Village lodge' naar Aus gereisd. De korste weg zou betekenen dat we 100 km terug moeten over een gravelweg die we net hebben gereden. En bovendien, de alternatieve route leidt over de alom geprezen (en voor ons nieuwe) C37 en de mooiste weg die ik ken, de C13 van Aussenkehr naar Rosh Pinah, grotendeels langs de Oranjerivier, die de grens vormt met Zuid Afrika. Vroeg op dus, en lang onderweg (400 km, waarvan het grootste deel gravel).

Eenmaal aangekomen in Aus is de fut er wel een beetje uit. We blijven rond het huisje hangen. Je kan hier mooi wandelen, maar je kan hier morgen ook mooi wandelen.

Foto's uit de dashcam, rechtsboven beginnend met de klok mee:
- De C37 net voorbij Ai-Ais
- De C13 met links de oranjerivier
- Af en toe een flinke klim
- De C13 met links de oranjerivier
- De 'brug' over de Fish River Canyon (gelukkig staat het water niet al te hoog)
- De D278 nabij Gamchab
- Hééééél af en toe een tegenligger
- 'Sombrero Mountain' (eigen naam) nabij Ai-Ais

Namibië, part 4 (nog steeds Fish River)

Vanuit de 'Canyon Village lodge' is het een kort ritje naar eerst Hobas (slagboom en ambtenaar a.k.a. parkwachter) en daarna de rand van de canyon zelf. Weergaloos uitzicht tijdens de wandeling van het ene uitzichtspunt naar het andere (een beter woord is misschien 'uitzichtsroute'). Aan het einde van dat tochtje kom je aan bij het punt waar je in principe in de canyon zou kunnen afdalen, langs een stijl pad vol kettingen (en tegenwoordig dus ook slotjes). Moeilijk voorstelbaar dat hier mensen naar beneden gaan voor een meerdaagse tocht door de canyon zelf naar Ai-Ais.

Aan de overkant, op enkele kilometers afstand, zijn nog net de huisjes te zien van een lodge waar we enkele jaren geleden verbleven. Over de (gravel) weg is het minstens 500 kilometer...

Langs de rand van de afgrond (nou ja, op veilige afstand) loopt een 4x4-pad dat naar weer andere uitzichtspunten leidt. Al hobbelend in onze Fortuner hebben we een stuk van dat pad afgelegd, en zo nog een paar andere bochten van de canyon bekeken. Nu is het al niet druk hier, maar op dit zijpad kom je echt helemaal niemand meer tegen. Je hebt de gehele canyon voor jezelf.

Laat in de middag hebben we, in het mooie avondlicht, nog wat in de buurt van de lodge gewandeld. We kwamen een oryx tegen, die ons eerst leek te negeren, maar naderhand toch maar een eindje verderop ging fourageren. Geen wonder, oryx staat hier nogal eens op het menu...

Al met al een prachtige dag.

Bij de foto's:
- linksboven: Loes & de spiegelberg
- rechtsboven: de Fortuner op de eindeloze vlakten nabij de canyon
- midden: de Fish River Canyon, één van de vele 'een-na-grootste canyons ter wereld'
- onder: verschillende soorten wildlife bij de 'canyon village lodge'

Namibië, part 3 (Fish River)

Gisteren hadden we een prachtige zonsondergang. Een korte wandeling met local guide Joseph bracht ons naar de top van een van de pitoreske steenhopen die her en der rondslingeren. Een prachtige plek, op het oog 'ongerept', maar de lodge had er wel een koelkast laten installeren, voor de onvermijdelijke 'sundowner' (op veel plaatsen grijpt men de zonsondergang aan als zwak excuus voor de inname van alcohol. Zo ook hier).

Daarna: een briljante sterrenhemel, waar je je helemaal in kunt verliezen.

Diner en ontbijt worden hier geserveerd in een 'rustieke setting', met veel muurschilderingen van trekkers, boeren & andere locals. Alles aan het gebouw is 'zwaar' (je zou kunnen zeggen, meubels uit Oisterwijk). Hier en daar liggen nog kolossale rotsblokken waar men omheen heeft gebouwd en ook af & toe een huifkar op heeft geplaatst voor een extra rustiek effect. Niet direct een zaak die in Utrecht hoog op onze prioriteitenlijst zou staan, maar het past hier wonderwel bij de wildwest sfeer van het landschap. En bovendien, het dichtsbijzijnde alternatief (naast de Canyon Roadhouse, die ook bepaald een vreemd sfeertje heeft) ligt honderden kilometers verderop.

Vandaag hebben we twee wandelingen in de omgeving gemaakt. De een al klauterend door een droge rivierbedding, de ander over vlakke zandwegen van de 'Canyon Village' (waar wij zitten) naar de 'Canyon Lodge' (een ooit door twee Duitse broers gebouwde boerderij, op enkele kilometers afstand, die sindsdien, nadat die broers door de zuidafrikanen gedeporteerd waren in de nasleep van de 1e wereldoorlog, tot gastenverblijf is omgebouwd). Prachtige omgeving. Vanavond maar weer een sundowner-walk. De Fish River Canyon zelf (waar je met de auto naar toe moet) bewaren we tot morgen.

Bij de foto's:
- linksboven en middenboven: zonsondergang nabij de Canyon Village
- rechtsboven: zicht op de 'Spiegelberg' (het kleine puntje links aan de horizon), waar enkele eenzame Duitsers jarenlang een communicatiestation met spiegels bemanden
- linksmidden: zicht op de Canyon Village
- rechtsmidden: tijdens de eerste wandeling
- linksonder: tijdens de tweede wandeling
- rechtsonder: nabij de 'Canyon Lodge'

Namibië, part 2 (Kalahari & Fish river canyon)

Gisteren, bij het verlaten van Windhoek, hebben we nog even 15 liter water ingekocht. Op de meer verlaten wegen kan het een flink aantal uren duren voor er hulp ter plaatse is als de auto het begeeft. Als er geen bereik is, moet er eerst iemand langs komen die in het eerstvolgende dorp (mogelijk ook al weer een uurtje verderop) het magische telefoonnummer kan bellen. Dat is allemaal niet erg, maar het kan geen kwaad om voor zo'n eventualiteit veel water bij je te hebben. 15 liter moet ruim voldoende zijn, denken we.

De rit naar de Kalahari lodge leidt, afgezien van de laatste 2 kilometer, nog over het asfalt van de Namibische hoofdweg, de B1. Die is naar plaatselijke maatstaven 'druk', maar dan nog zie je soms 10 minuten lang geen ander voertuig. Veel anders zie je ook niet, want het landschap van dit deel van het land is saai (wel redelijk groen voor een 'half-woestijn', maar de regentijd is ook nog niet helemaal voorbij).

De Kalahari lodge ligt er prachtig bij: een reeks schattige kamertjes rondom een centrale binnenplaats met kokerbomen en zwembad. Na onze rit hadden we geen zin om direct weer in een auto te stappen, al zou het dan ook zijn voor een 'sundowner drive' op zoek naar beestjes. In plaats daarvan heb ik de 'zebra walking trail' gedaan (7.5 kilometer wandelen door een dorre en verlaten Kalahari) en heeft Loes gelummeld & gelezen rondom de kamer.

De rit van vandaag was een stuk langer (450 kilometer, waarvan de laatste 150 over gravel). Vanaf Keetmanshoop werd het landschap steeds mooier. De voorlopig laatste mogelijkheid tot tanken was de 'Canyon Roadhouse', waar men zó dol is op auto's dat ze zelfs in de bar staan geparkeerd (al zijn het dan historische modellen). Twintig kilometer verder ligt de 'Canyon Village', waar we nu verblijven, voor enkele dagen. Een prachtige omgeving.

Bij de foto's:
- linksboven: zware wevernesten in de Kalahari
- rechtsboven: zicht vanaf de Kalahari lodge (deze oryx staat nog niet op het menu)
- linksmidden: de regentijd is nog niet geheel voorbij, en dat merk je soms op de weg.
- rechtsmidden: kokerbomen bij de 'Canyon Roadhouse'
- linksonder: interieur van de 'Canyon Roadhouse'
- rechtsonder: de 'Canyon Village'

Namibië, part 1 (Windhoek)

Gisteren vroeg op, voor een korte vlucht van Kaapstad naar Windhoek. Op weg naar het vliegveld goed zicht op de zware ochtendspits aan de andere kant van de weg (de stad in).

Eenmaal aangekomen op Hosea Kutako International Airport, hebben we aardig wortel kunnen schieten bij de desk van Avis Autorent. De baliemedewerker was erg benieuwd naar onze voucher. Wij ook, want volgens onze informatie zouden alle vouchers bij deze desk op ons liggen te wachten. Quod non. Na veel gebel en gedraal kregen we te horen dat de supervisor op vakantie was, en dat er daarom hier geen waardevolle papieren (zoals vouchers) konden worden bewaard. Nu ja, uiteindelijk kregen we toch een auto mee en de toezegging dat de papieren ons wel zouden weten te vinden in ons verblijf in Windhoek.

Dat bleek ook correct. In de loop van de middag kwam er iemand langs met een dikke map met heel veel spullen (een sim-kaart voor lokaal gebruik, een ansichtkaart met één van de twee noodzakelijke postzegels, een 'vip-kaart' voor een 'unique shopping experience', etc), waaronder ook de vouchers waar het allemaal om was begonnen. En wat bleek, het was volgens deze travel agent nooit de bedoeling geweest dat ze op het vliegveld lagen, want daar 'verdwijnen teveel spullen'.

Het oorspronkelijke plan was om vandaag richting het zuiden (de Kalahari) te rijden, maar Loes heeft wat last van haar maag, en dus hebben we ons verblijf in Windhoek met een dagje verlengd. Dat zal morgen wel weer over zijn, en dan doen we maar één dag minder in de Kalahari.

Bij de foto's:
- linksboven: zicht op False Bay & Gordon's Bay (net na vertrek uit Kaapstad)
- rechtsboven: zicht op Sanderburg Castle (Klein Windhoek)
- linksonder: Heinitzburg, ook al weer zo'n vreemd bouwwerk in Windhoek
- rechtsonder: Op de hoek van Fidel Castro Street & Robert Mugabe Avenue (bij het hernoemen van Duitse koloniale straatnamen raakt men soms van de regen in de drup)

Namibië (nog steeds op weg naar...)

Gistermiddag brak er ergens op Lion's Head een bosbrand(je) uit. Niet direct een gevaar voor de stad of voor Camp's Bay, maar wel ernstig genoeg om 3 blushelikopters in te zetten die gedurende een uur of twee met de klok mee rondjes vlogen boven ons hoofd: links op weg naar de zee vóór Camp's Bay om water op te halen, en rechts op weg naar de brand, met druipend waterreservoir en al. Een gigantische herrie, en ook best wel een beetje spannend, als je ziet hoe laag en hoe vlak bij elkaar die machines telkens langs komen. Maar goed, dit soort brandjes zijn hier niet ongewoon, want in de lokale media is er niets over terug te vinden.

Vandaag met een taxi naar het centrum van de stad, voor een wandeling door Kloof street, Long street en de Company Gardens. We hebben hier twee favoriete koffietenten, die echt onhandig dicht bij elkaar liggen, zodat we veroordeeld zijn tot twee koppen koffie in 30 minuten. Eerst naar de 'Truth Coffee', een soort sekte die de koffiebereiding met quasi-religieuze ijver te lijf gaat. Personeel & pand zijn gehuld in steampunk parafernalia, en je bestelt hier ook niet zo maar een cappuccino, maar je kiest eerst een soort boon, en dan een koffie/melk-verhouding (1 op 0, 1 op 1, 1 op 3 of 1 op 5). Of het daar aan ligt weten we niet, maar het levert wel een héél lekker kopje op. Fluweelzacht, ook al had onze boon de naam 'resurrection', hetgeen de indruk wekt dat dit zelfs overledenen niet onberoerd zou laten. Bij Coffeeshop Haas gaat het er iets relaxter aan toe (ook veel minder druk trouwens), met een lekker lounge-deuntje in een Louis XIV bank aan de bruschetta (dat hier, vermoedelijk tot grote ergernis van de Italianen, tot de 'Tapas' wordt gerekend).

De hele stad is vandaag op haar zondagst. Dat zal wel komen omdat er zoveel doorgaande wegen zijn afgesloten voor de Cape Town cycle tour. Eenmaal terug in Camp's Bay hebben we een klein maar significant deel van de 45.000 deelnemers zien langsrazen op de boulevard. Sommigen op een e-bike, dat dan weer wel. Eenmaal terug in het hotel trekt de wind aan tot stormkracht. Prettig voor de fietsers die nog niet klaar zijn (want in de rug), maar wij zitten deze middag alweer in het lawaai (al is het dan zonder helikopters).

Morgen vroeg op, voor een korte vlucht naar Windhoek (Namibië).

Bij de foto's:
- boven: blushelikopters boven onze tuin, en voor de Tafelberg
- linksmidden: Loes op de hangbrug voor onze kamer
- middenmidden: Ronald boomfluistert in de Company Gardens
- rechtsmidden: Loes in Albertus street
- linksonder: Drukte bij Truth Coffee
- rechtsonder: 'Cycle Tourists' in Camps Bay

Namibie (op weg naar...)

Ons oorspronkelijke plan was om op 9 maart naar Windhoek (Namibie) te vliegen. Maar net nadat alle accomodaties en tickets bevestigd waren, besloot de KLM om die vlucht te cancelen. Zodoende hebben we onze plannen aangepast, en vertrokken we iets eerder, naar Kaapstad, zodat we de 9e na een korte vlucht alsnog in Windhoek kunnen aankomen.

Vliegen lijkt op dit moment wel een soort van coronaroulette. Gelukkig doorstonden we na aankomst op het vliegveld de koortsinspectie met behulp van thermische camera's. Al het grondpersoneel draagt mondkapjes, en overal zie je dispensers aan de muur met desinfecterende vloeistof.

Kaapstad dus, oude bekende (zozeer zelfs dat we de chauffeur die ons naar het hotel bracht herkenden van een eerdere reis). Maar het blijft heel leuk. We zitten wederom in de Camps Bay Retreat, een prachtig landhuis in zijn eigen stukje jungle aan de voet van de Tafelberg, inclusief hangbrug over het 'ravijn' dat het landgoed in tweeën verdeelt. Een prachtige dag voor een strandwandeling langs de stevige branding, rotsen, picknickende extended families en de beachvolleybal competities. Ook de boulevard van Camps Bay is weer gezellig druk, maar dat zal morgen nog wel een graadje (of wat) erger zijn, als de 'Cape Town cycle tour' het hele Kaapse schiereiland in haar greep houdt, met zo'n 45.000 fietsers die elk van plan zijn een ruim 100 kilometer lange route te volbrengen, van de stad naar de kaap en terug. Veel doorgaande wegen zullen de hele dag zijn afgesloten.

Voor nu zitten we bij ons 'deck house' met uitzicht op het landgoed en de zee. Heel goed te doen.

Bij de foto's:
- linksboven: de 'voortuin' van de Camps Bay Retreat
- rechtsboven: Loes toont, in de bibliotheek van de Retreat, een boek met een voor ons op dit moment weinig toepasselijke titel ('The Trials of Life')
- linksonder: het strand van Camps Bay
- rechtsonder: Camps Bay (een mooie titel zou zijn 'surfer wil zijn surfboard terug', maar dat is niet wat er hier aan de hand is)

Tenerife, part 3

Twee dagen terug, aan de voet van de Teide, was ik er helemaal klaar voor om mijn drone op te laten om  wat mooie filmpjes & foto's te maken van de omgeving. Ondertussen zat Loes met haar mobieltje te spelen, althans, op te zoeken wat de drone-regels in Spanje eigenlijk zijn. Ze wist me net op tijd te vertellen dat de boete voor het vliegen met een drone in het El Teide National Park 6.000 euro is! Die lancering heb ik dus maar afgeblazen.

Maar vandaag, wandelend aan de westkust bij Playa San Juan & Alcala, zijn er ook kansen genoeg. In de bergen is het, net als gisteren, regenachtig. De Teide blijkt vandaag dan ook inens helemaal wit, want op die hoogte en met die kou wordt regen natuurlijk sneeuw. Maar hier aan de kust is het prima wandelweer. Al moet je wel goed opletten dat losse onderdelen niet wegwaaien, want de wind is soms heftig.

Morgen zit onze lichttherapie er al weer op. We hebben een mild kleurtje opgedaan, maar dat zal met enkele winterse Nederlandse dagen wel weer verdwenen zijn. Het was hier weer prima uit te houden,

Bij de foto's:
- links: drone-shot aan de westkust net onder Playa San Juan (de pixel in het midden langs het pad zijn wij)
- rechtsboven: de Teide: eergisteren nog onbedekt, en nu ineens geheel besneeuwd
- rechtsonder: de kust boven Alcala, met zicht op de zware wolken achter Los Gigantes

Tenerife, part 2

Gisteren zijn we afgereisd naar het maanlandschap aan de voet van de Teide. Dat ligt op zo'n 2000 meter hoogte, en is de meest spectaculaire omgeving die er op het eiland (ja zelfs op alle Canarische eilanden) te vinden is. Op de parkeerplaats en rondom de parador is het druk, maar als je 10 minuten loopt kom je al niet veel mensen meer tegen. Prachtige rotsformaties en vergezichten rondom. De afslag naar rechts naar de top van de Teide hebben we maar overgeslagen...

Inmiddels wordt het weer in Los Gigantes wat minder. Boven de Montanas Negras achter ons hangen dreigende wolken, en soms komen die ook naar ons, naar de kust. Of de wolken blijven hangen boven het binnenland, maar de regen valt toch bij ons vanuit een volstrekt heldere hemel. Heel vreemd, maar het levert wel mooie regenbogen op. Soms ook een complete. En allemaal zichtbaar vanaf ons terras.

Vandaag hadden we een wandeling uitgezocht bij Erjos, in die Montanas Negras, maar daar was het echt kletsnat. Dus zijn we doorgereden naar de noordkust, naar het mooie plaatsje Garachico, ooit een belangrijke haven, maar in 1706 heeft een obstinate lavastroom daar een einde aan gemaakt door de natuurlijke baai op te vullen met grote klonten gestold gesteente. Sneu voor de (toenmalige) bewoners, maar het ziet er nu wel erg pitoresk uit.

Bij de foto's:
- linksboven: aan de voet van de vulkaan de Teide
- rechtsboven: regenbogen boven Los Gigantes
- linksonder: het centrale plein van Garachico
- rechtsonder: de kust bij Garachico

Tenerife, part 1

We ontvluchten een weekje de hollandse winter en zitten op Tenerife, waar het ruim 20 graden is. Van eerdere bezoeken weten we al dat je hier fantastisch kunt wandelen, en dat is dan ook wat tot nu toe gedaan hebben. De eerste dag vanaf de mirador de samara, een mooie wandeling door de sintelvelden met de Teide telkens op de achtergrond. De tweede dag wilden we een tocht ondernemen nabij een bergtop met de naam el sombrero, maar die vonden we wat te heftig, dus weken we uit naar Las Layas in de buurt, ook heel mooi maar iets minder stijl. Intussen dalen we elke avond af vanuit ons verblijf op grote hoogte in Los Gigantes naar het centrale plein, waar we kunnen kiezen uit behoorlijk veel restaurants. Met de tocht terug naar het appartement verbranden we direct weer de meeste calorieen.

Bij de foto's:
- linksboven: nabij de mirador de samara, met Gomera op de achtergrond
- rechtsboven: nabij de mirador de samara, met de Teide op de achtergrond
- linksmidden: van bovenaf uitkijkend over de wolken bij de mirador de Vilaflor
- rechtsmidden: bananenplantages nabij Los Gigantes
- linksonder: de haven van Los Gigantes (met waarschuwing voor hoge golven)
- rechtsonder: bananenplantages nabij Los Gigantes (vanuit de drone)

Wuppertal & Dusseldorf

Een korte trip naar het Ruhrgebied. Eerst naar Wuppertal, 'wereldberoemd' om een vorm van openbaar vervoer die alleen hier te vinden is, de 'schwebebahn'. Een soort van hangend treinstel dat grotendeels een traject volgt boven de rivier de Wupper, en ook een stukje boven de straten van de stad. Ook bekend uit de dansfilms van Pina Bausch, en gelukkig net weer in bedrijf na een eerdere ontsporing en lange renovatieperiode.

We hebben een rondje gemaakt van (bijna) het ene uiteinde tot het andere en terug. En gelukkig grotendeels aan het panoramaraam, voor mooi uitzicht op de Wupper of op het onderdoor rijdende overige verkeer. Heel leuk (voor een keer).

We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om in Wuppertal ook 'Skulpturenpark Waldfrieden' te bezoeken, een beeldentuin met vooral werk van de Brit Tony Cragg (die in de buurt woont), maar ook werk (van allerlei kwaliteit) van anderen. Hele fijne tuin. Daarna door naar Dusseldorf, voor een bezoekje aan de Medienhafen, museum K21, de Kaufhof aan de Königsallee (waar we over het algemeen niet de deur uitkomen zonder een paar nieuwe sokken, want ze hebben nogal wat keuze) en onze favoriete lokale chinees.

Op de terugweg hebben we het 'Landschaftspark Duisburg-Nord' bezocht, een grote kluit wegroestende industriële architectuur waar je in, om en op mag. Daar zijn de Duitsers heel goed in,
in het hergebruiken van industriëel erfgoed.

Bij de foto's:
- Linksboven: Loes bij werk van Thomas Virnich in 'Skulpturenpark Waldfrieden'
- Rechtsboven: de Schwebebahn boven de Kaisserstrasse in Wuppertal
- Middenlinks: Ronald bij werk van Carsten Nicolai in K21
- Middenrechts: Loes bij werk van Hans-Peter Feldmann in K21
- Onderlinks: Dusseldorf, Medienhafen & Rheinturm
- Onderrechts: Mooie roest in 'Landschaftspark Duisburg-Nord'

Venetië, Biennale 2019, part 2

Op dag 3 is het tijd voor het Arsenaal, de schier eindeloze reeks pitoresk verkruimelende loodsen waar minstens zo veel kunst is uitgestald als in de Giardini.

Opvallend hier is een werk van Yin Xiuzhen, een 8 meter hoog beeld (uitgevoerd in lappen stof) van een vliegtuigstoel met een reiziger die de 'noodlandingshouding' aanneemt. Leuk voor als je binnenkort weer moet vliegen :(

Veel video, vaak van doorloop-kwaliteit, maar ook mooi landenpaviljoens van Saudi Arabië (mag je dat nog mooi vinden na Khashoggi?), de Filippijnen, Luxemburg.

Het meest controlversiële 'kunstwerk' is een boot waarin 800 tot 1100 mensen geprobeerd hebben de middelandse zee over te steken vanuit Libië, een tocht die slechts enkele tientallen hebben overleefd. Er is al veel gesproken over de vermeende gevoelloosheid van de bezoekers die vrolijk kletsend langs die boot lopen. Het lijkt mij dat de 'kunstenaar' zelf minstens zo fout is, op het moment dat hij besluit een object op de kop te tikken waarin/waarmee zoveel mensen de dood hebben gevonden. Maar goed, het is wel iets om het over te hebben.

Naarmate je meer het arsenaal induikt, wordt het steeds rustiger. Zeker als je met een (kleine) ferry oversteekt naar de andere kant van de binnenhaven, kom je niet veel mensen meer tegen (en trouwens ook niet zo heel veel kunst, want veel expositieruimtes blijven vandaag dicht). Het is allemaal nogal rafelig, zo aan de achterkant van de Biennale. Maar toch vind je hier ook het grootste kunstwerk van de hele expo, de 10 armen van 10 meter hoog die Lorenzo Quinn over een voormalig dok heeft geplaatst om concepten als wijsheid & liefde uit te drukken. Het is niet mooi, het is zelfs kitch, maar ondanks alles toch indrukwekkend.

Al met al: leuke Biennale. En nee, geen filmster gezien...

Bij de foto's:
- links boven: de vliegtuigstoel van Yin Xiuzhen
- rechts boven: Loes op de spiegelvloer van de Filippijnen
- links midden: Liu Wei
- rechts midden:Anicka Yi
- links onder: Landenpaviljoen van Saudi Arabië
- rechts onder: vier (van de tien) handen van Lorenzo Quinn