Namibië (nog steeds op weg naar...)

Gistermiddag brak er ergens op Lion's Head een bosbrand(je) uit. Niet direct een gevaar voor de stad of voor Camp's Bay, maar wel ernstig genoeg om 3 blushelikopters in te zetten die gedurende een uur of twee met de klok mee rondjes vlogen boven ons hoofd: links op weg naar de zee vóór Camp's Bay om water op te halen, en rechts op weg naar de brand, met druipend waterreservoir en al. Een gigantische herrie, en ook best wel een beetje spannend, als je ziet hoe laag en hoe vlak bij elkaar die machines telkens langs komen. Maar goed, dit soort brandjes zijn hier niet ongewoon, want in de lokale media is er niets over terug te vinden.

Vandaag met een taxi naar het centrum van de stad, voor een wandeling door Kloof street, Long street en de Company Gardens. We hebben hier twee favoriete koffietenten, die echt onhandig dicht bij elkaar liggen, zodat we veroordeeld zijn tot twee koppen koffie in 30 minuten. Eerst naar de 'Truth Coffee', een soort sekte die de koffiebereiding met quasi-religieuze ijver te lijf gaat. Personeel & pand zijn gehuld in steampunk parafernalia, en je bestelt hier ook niet zo maar een cappuccino, maar je kiest eerst een soort boon, en dan een koffie/melk-verhouding (1 op 0, 1 op 1, 1 op 3 of 1 op 5). Of het daar aan ligt weten we niet, maar het levert wel een héél lekker kopje op. Fluweelzacht, ook al had onze boon de naam 'resurrection', hetgeen de indruk wekt dat dit zelfs overledenen niet onberoerd zou laten. Bij Coffeeshop Haas gaat het er iets relaxter aan toe (ook veel minder druk trouwens), met een lekker lounge-deuntje in een Louis XIV bank aan de bruschetta (dat hier, vermoedelijk tot grote ergernis van de Italianen, tot de 'Tapas' wordt gerekend).

De hele stad is vandaag op haar zondagst. Dat zal wel komen omdat er zoveel doorgaande wegen zijn afgesloten voor de Cape Town cycle tour. Eenmaal terug in Camp's Bay hebben we een klein maar significant deel van de 45.000 deelnemers zien langsrazen op de boulevard. Sommigen op een e-bike, dat dan weer wel. Eenmaal terug in het hotel trekt de wind aan tot stormkracht. Prettig voor de fietsers die nog niet klaar zijn (want in de rug), maar wij zitten deze middag alweer in het lawaai (al is het dan zonder helikopters).

Morgen vroeg op, voor een korte vlucht naar Windhoek (Namibië).

Bij de foto's:
- boven: blushelikopters boven onze tuin, en voor de Tafelberg
- linksmidden: Loes op de hangbrug voor onze kamer
- middenmidden: Ronald boomfluistert in de Company Gardens
- rechtsmidden: Loes in Albertus street
- linksonder: Drukte bij Truth Coffee
- rechtsonder: 'Cycle Tourists' in Camps Bay

Namibie (op weg naar...)

Ons oorspronkelijke plan was om op 9 maart naar Windhoek (Namibie) te vliegen. Maar net nadat alle accomodaties en tickets bevestigd waren, besloot de KLM om die vlucht te cancelen. Zodoende hebben we onze plannen aangepast, en vertrokken we iets eerder, naar Kaapstad, zodat we de 9e na een korte vlucht alsnog in Windhoek kunnen aankomen.

Vliegen lijkt op dit moment wel een soort van coronaroulette. Gelukkig doorstonden we na aankomst op het vliegveld de koortsinspectie met behulp van thermische camera's. Al het grondpersoneel draagt mondkapjes, en overal zie je dispensers aan de muur met desinfecterende vloeistof.

Kaapstad dus, oude bekende (zozeer zelfs dat we de chauffeur die ons naar het hotel bracht herkenden van een eerdere reis). Maar het blijft heel leuk. We zitten wederom in de Camps Bay Retreat, een prachtig landhuis in zijn eigen stukje jungle aan de voet van de Tafelberg, inclusief hangbrug over het 'ravijn' dat het landgoed in tweeën verdeelt. Een prachtige dag voor een strandwandeling langs de stevige branding, rotsen, picknickende extended families en de beachvolleybal competities. Ook de boulevard van Camps Bay is weer gezellig druk, maar dat zal morgen nog wel een graadje (of wat) erger zijn, als de 'Cape Town cycle tour' het hele Kaapse schiereiland in haar greep houdt, met zo'n 45.000 fietsers die elk van plan zijn een ruim 100 kilometer lange route te volbrengen, van de stad naar de kaap en terug. Veel doorgaande wegen zullen de hele dag zijn afgesloten.

Voor nu zitten we bij ons 'deck house' met uitzicht op het landgoed en de zee. Heel goed te doen.

Bij de foto's:
- linksboven: de 'voortuin' van de Camps Bay Retreat
- rechtsboven: Loes toont, in de bibliotheek van de Retreat, een boek met een voor ons op dit moment weinig toepasselijke titel ('The Trials of Life')
- linksonder: het strand van Camps Bay
- rechtsonder: Camps Bay (een mooie titel zou zijn 'surfer wil zijn surfboard terug', maar dat is niet wat er hier aan de hand is)

Tenerife, part 3

Twee dagen terug, aan de voet van de Teide, was ik er helemaal klaar voor om mijn drone op te laten om  wat mooie filmpjes & foto's te maken van de omgeving. Ondertussen zat Loes met haar mobieltje te spelen, althans, op te zoeken wat de drone-regels in Spanje eigenlijk zijn. Ze wist me net op tijd te vertellen dat de boete voor het vliegen met een drone in het El Teide National Park 6.000 euro is! Die lancering heb ik dus maar afgeblazen.

Maar vandaag, wandelend aan de westkust bij Playa San Juan & Alcala, zijn er ook kansen genoeg. In de bergen is het, net als gisteren, regenachtig. De Teide blijkt vandaag dan ook inens helemaal wit, want op die hoogte en met die kou wordt regen natuurlijk sneeuw. Maar hier aan de kust is het prima wandelweer. Al moet je wel goed opletten dat losse onderdelen niet wegwaaien, want de wind is soms heftig.

Morgen zit onze lichttherapie er al weer op. We hebben een mild kleurtje opgedaan, maar dat zal met enkele winterse Nederlandse dagen wel weer verdwenen zijn. Het was hier weer prima uit te houden,

Bij de foto's:
- links: drone-shot aan de westkust net onder Playa San Juan (de pixel in het midden langs het pad zijn wij)
- rechtsboven: de Teide: eergisteren nog onbedekt, en nu ineens geheel besneeuwd
- rechtsonder: de kust boven Alcala, met zicht op de zware wolken achter Los Gigantes

Tenerife, part 2

Gisteren zijn we afgereisd naar het maanlandschap aan de voet van de Teide. Dat ligt op zo'n 2000 meter hoogte, en is de meest spectaculaire omgeving die er op het eiland (ja zelfs op alle Canarische eilanden) te vinden is. Op de parkeerplaats en rondom de parador is het druk, maar als je 10 minuten loopt kom je al niet veel mensen meer tegen. Prachtige rotsformaties en vergezichten rondom. De afslag naar rechts naar de top van de Teide hebben we maar overgeslagen...

Inmiddels wordt het weer in Los Gigantes wat minder. Boven de Montanas Negras achter ons hangen dreigende wolken, en soms komen die ook naar ons, naar de kust. Of de wolken blijven hangen boven het binnenland, maar de regen valt toch bij ons vanuit een volstrekt heldere hemel. Heel vreemd, maar het levert wel mooie regenbogen op. Soms ook een complete. En allemaal zichtbaar vanaf ons terras.

Vandaag hadden we een wandeling uitgezocht bij Erjos, in die Montanas Negras, maar daar was het echt kletsnat. Dus zijn we doorgereden naar de noordkust, naar het mooie plaatsje Garachico, ooit een belangrijke haven, maar in 1706 heeft een obstinate lavastroom daar een einde aan gemaakt door de natuurlijke baai op te vullen met grote klonten gestold gesteente. Sneu voor de (toenmalige) bewoners, maar het ziet er nu wel erg pitoresk uit.

Bij de foto's:
- linksboven: aan de voet van de vulkaan de Teide
- rechtsboven: regenbogen boven Los Gigantes
- linksonder: het centrale plein van Garachico
- rechtsonder: de kust bij Garachico

Tenerife, part 1

We ontvluchten een weekje de hollandse winter en zitten op Tenerife, waar het ruim 20 graden is. Van eerdere bezoeken weten we al dat je hier fantastisch kunt wandelen, en dat is dan ook wat tot nu toe gedaan hebben. De eerste dag vanaf de mirador de samara, een mooie wandeling door de sintelvelden met de Teide telkens op de achtergrond. De tweede dag wilden we een tocht ondernemen nabij een bergtop met de naam el sombrero, maar die vonden we wat te heftig, dus weken we uit naar Las Layas in de buurt, ook heel mooi maar iets minder stijl. Intussen dalen we elke avond af vanuit ons verblijf op grote hoogte in Los Gigantes naar het centrale plein, waar we kunnen kiezen uit behoorlijk veel restaurants. Met de tocht terug naar het appartement verbranden we direct weer de meeste calorieen.

Bij de foto's:
- linksboven: nabij de mirador de samara, met Gomera op de achtergrond
- rechtsboven: nabij de mirador de samara, met de Teide op de achtergrond
- linksmidden: van bovenaf uitkijkend over de wolken bij de mirador de Vilaflor
- rechtsmidden: bananenplantages nabij Los Gigantes
- linksonder: de haven van Los Gigantes (met waarschuwing voor hoge golven)
- rechtsonder: bananenplantages nabij Los Gigantes (vanuit de drone)

Wuppertal & Dusseldorf

Een korte trip naar het Ruhrgebied. Eerst naar Wuppertal, 'wereldberoemd' om een vorm van openbaar vervoer die alleen hier te vinden is, de 'schwebebahn'. Een soort van hangend treinstel dat grotendeels een traject volgt boven de rivier de Wupper, en ook een stukje boven de straten van de stad. Ook bekend uit de dansfilms van Pina Bausch, en gelukkig net weer in bedrijf na een eerdere ontsporing en lange renovatieperiode.

We hebben een rondje gemaakt van (bijna) het ene uiteinde tot het andere en terug. En gelukkig grotendeels aan het panoramaraam, voor mooi uitzicht op de Wupper of op het onderdoor rijdende overige verkeer. Heel leuk (voor een keer).

We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om in Wuppertal ook 'Skulpturenpark Waldfrieden' te bezoeken, een beeldentuin met vooral werk van de Brit Tony Cragg (die in de buurt woont), maar ook werk (van allerlei kwaliteit) van anderen. Hele fijne tuin. Daarna door naar Dusseldorf, voor een bezoekje aan de Medienhafen, museum K21, de Kaufhof aan de Königsallee (waar we over het algemeen niet de deur uitkomen zonder een paar nieuwe sokken, want ze hebben nogal wat keuze) en onze favoriete lokale chinees.

Op de terugweg hebben we het 'Landschaftspark Duisburg-Nord' bezocht, een grote kluit wegroestende industriële architectuur waar je in, om en op mag. Daar zijn de Duitsers heel goed in,
in het hergebruiken van industriëel erfgoed.

Bij de foto's:
- Linksboven: Loes bij werk van Thomas Virnich in 'Skulpturenpark Waldfrieden'
- Rechtsboven: de Schwebebahn boven de Kaisserstrasse in Wuppertal
- Middenlinks: Ronald bij werk van Carsten Nicolai in K21
- Middenrechts: Loes bij werk van Hans-Peter Feldmann in K21
- Onderlinks: Dusseldorf, Medienhafen & Rheinturm
- Onderrechts: Mooie roest in 'Landschaftspark Duisburg-Nord'

Venetië, Biennale 2019, part 2

Op dag 3 is het tijd voor het Arsenaal, de schier eindeloze reeks pitoresk verkruimelende loodsen waar minstens zo veel kunst is uitgestald als in de Giardini.

Opvallend hier is een werk van Yin Xiuzhen, een 8 meter hoog beeld (uitgevoerd in lappen stof) van een vliegtuigstoel met een reiziger die de 'noodlandingshouding' aanneemt. Leuk voor als je binnenkort weer moet vliegen :(

Veel video, vaak van doorloop-kwaliteit, maar ook mooi landenpaviljoens van Saudi Arabië (mag je dat nog mooi vinden na Khashoggi?), de Filippijnen, Luxemburg.

Het meest controlversiële 'kunstwerk' is een boot waarin 800 tot 1100 mensen geprobeerd hebben de middelandse zee over te steken vanuit Libië, een tocht die slechts enkele tientallen hebben overleefd. Er is al veel gesproken over de vermeende gevoelloosheid van de bezoekers die vrolijk kletsend langs die boot lopen. Het lijkt mij dat de 'kunstenaar' zelf minstens zo fout is, op het moment dat hij besluit een object op de kop te tikken waarin/waarmee zoveel mensen de dood hebben gevonden. Maar goed, het is wel iets om het over te hebben.

Naarmate je meer het arsenaal induikt, wordt het steeds rustiger. Zeker als je met een (kleine) ferry oversteekt naar de andere kant van de binnenhaven, kom je niet veel mensen meer tegen (en trouwens ook niet zo heel veel kunst, want veel expositieruimtes blijven vandaag dicht). Het is allemaal nogal rafelig, zo aan de achterkant van de Biennale. Maar toch vind je hier ook het grootste kunstwerk van de hele expo, de 10 armen van 10 meter hoog die Lorenzo Quinn over een voormalig dok heeft geplaatst om concepten als wijsheid & liefde uit te drukken. Het is niet mooi, het is zelfs kitch, maar ondanks alles toch indrukwekkend.

Al met al: leuke Biennale. En nee, geen filmster gezien...

Bij de foto's:
- links boven: de vliegtuigstoel van Yin Xiuzhen
- rechts boven: Loes op de spiegelvloer van de Filippijnen
- links midden: Liu Wei
- rechts midden:Anicka Yi
- links onder: Landenpaviljoen van Saudi Arabië
- rechts onder: vier (van de tien) handen van Lorenzo Quinn

Venetië, Biennale 2019, part 1

Vorige keer niet, deze keer weer wel: de biennale in Venetië, één van de grootste en belangrijkste tentoonstellingen met moderne kunst ter wereld. Deze keer gaan we maar eens naar een Bed & Breakfast, want bij alle voorgaande hotels en appartementen zat geen adres waar je persé nog eens naar zou willen terugkeren.

Het is heet (meer dan 30 graden) maar het blijft prachtig om met een boot in de stad te arriveren vanaf het vliegveld. Het is deze keer wel een drukke & grote boot, want we lopen gelijk met het Venice Film Festival, óók heel groot & belangrijk. En Brad Pitt zou komen, dus wie weet valt er nog iets te spotten.

We beginnen met een tentoonstelling van Sean Scully in de kerk van San Giorgio Maggiore, op een klein eilandje tegenover het Dogenpaleis. Een grote vilten stapeling van kleur, die qua schaal prima past bij de forse koepel van de kerk. Mooie uitzichten ook, vanaf hier.

De volgende dag naar de Giardini in het zuiden van de stad, waar veel landen, tussen de bomen, hun eigen paviljoen hebben (de meeste stammen nog uit de tijd van de wereldtentoostellingen). De hoeveelheid kunst is overweldigend, maar gelukkig zit er ook wel het een & ander tussen waar je snel aan voorbij kunt gaan (zoals alle bedoelerige, lelijke, racistische kunst die stelt dat (blank) Europa schuldig is aan van alles en nog wat, en dat dat maar eens moet veranderen).

Het meest opwindende object is een industriële robot van Sun Yuan & Peng Yu die, in een ballet van gracieuze geprogrammeerde bewegingen, z'n best doet om een plas dieprode verf bij elkaar te houden, wat niet lukt. Een klus zonder einde die medelijden oproept, zelfs met een robot. Er zijn uberhaupt veel interessante Chinese kunstenaars dit jaar.

Boeiend zijn de landenpaviljoens van Oostenrijk, Venezuela (ondanks, of misschien wel dankzij alle problemen daar), Rusland, Polen. Na vele uren hard werken terug met de vaporetto naar onze b&b, en een lekkere Italiaanse maaltijd om de hoek. Morgen meer.

 Bij de foto's:
- links boven: Sean Scully in de kerk van San Giorgio Maggiore
- rechts boven: zicht vanaf San Giorgio Maggiore
- links midden: landenpaviljoen Oostenrijk
- rechts midden: landenpaviljoen VS
- links onder: de sisiphusarbeid van Sun Yuan & Peng Yu
- rechts onder: landenpaviljoen Venezuela

Mallorca, part 5 (final)

Hoewel de natuur daar op haar meest spectaculair is, hebben we de bergen in het Noorden maar even gelaten voor wat ze zijn. Je komt net zo snel vooruit als de fietsers die je niet kunt inhalen, dus duurt het uren om ergens te komen. De afgelopen dagen hebben we dus het zuiden verkend (en ook veel tijd rond ons huisje doorgebracht). De cactustuin bij Ses Salines was het meest indrukwekkend.

Al met al, een lekker eiland, maar we zaten niet helemaal op de juiste plek, zo precies in het midden. Onze gedachte was dat je dan met beperkte reistijd alle kanten op kunt. Maar het concept 'beperkte reistijd' bestaat hier niet, en dus ben je, minstens een uur onderweg naar een kust of andere mooi plek. Op zich is de finca waar we zitten een prachtige plek met lekker balkon, mooie tuinen, zwembad, enzovoorts, dus als je niet telkens op pad wilt is ze prima geschikt.

Bij de foto's:
- linksboven: de omgeving van de finca vanuit de drone
- rechtsboven: zo druk is het vrijwel continue op elke bergweg
- linksonder: Felanitx, mooi dorp in het zuiden
- middenonder: cactus als wensbotje
- rechtsonder: Ses Salines 

Mallorca, part 4

Gisteren hebben we een mooie tocht gemaakt naar de Santuari de Cura in Randa. Net als elke bergweg, was ook deze bergweg naar dit uitzichtspunt weer overspoeld met zwoegende fietsers, solo, of in groepen van 2 tot 20. Het aantal fietsers op dit eiland is echt ongelofelijk. En ik stel me zo voor dat zij net zo veel last hebben van ons als wij van hen. Het uitzicht maakte echter alles goed. Wij hielden het bij een Cappucino, de fietsers gingen meer voor grote borden met spaghetti Bolognese.

Vandaag op pad naar Sineu, waar al  sinds 1350 een jaarmarkt wordt gehouden op de eerste zondag in mei. Gezellig druk dus, iedereen om 11 uur al aan het bier en de olijven, en heel veel te koop (edelstenen, snoepgoed, keukenspullen, tractoren, geiten, planten, paarden, ezels, zwembaden, etcetera, etcetera). Daartussendoor wedstrijden voor de mooiste hond, het mooiste schaap en de beste bestuurder van radiografisch bestuurbare modelvrachtwagens en modelvorkheftrucks. Een leuke markt.

Bij de foto's:
- linksboven: uitzicht vanaf de Santuari de Cura
- middenboven:  boys with toys (maar wel heel serieus bezig)
- rechtsboven: Ronald inspecteert de koopwaar op de jaarmarkt (en besluit geen bod te doen)
- linksonder: wandeling bij Ses Coves
- rechtsonder: authentiek dineren bij Celler Es Grop (waar de oude wijnvaten nog staan opgesteld).

Mallorca, part 3

Alcudia is een mooi en oud stadje met middeleeuwse stadsmuren (tegen de piraten) en Romeinse overblijfselen. Het bestaat uit één straat waar zich alle touristen en café's bevinden en een heleboel slaperige straatjes er om heen, Leuke plek.

Verderop, op een afgelegen schiereiland dat alleen bereikbaar is via weggetjes waarop je geen tegenliggers kunt gebruiken, bevindt zich het Museu Sa Bassa Blanca, een prive museum in en om een oud landhuis, met een tuin vol kunst (nou ja, soort van). Prachtig aangelegd, en een heel prettig sfeertje. Op de terugweg waren er wél tegenliggers, dus dat werd kruipend millimeterwerk met ingeklapte spiegels en klamme handjes. Ging allemaal nét goed.

Vandaag hebben we een rondje gelopen rondom Cuber Lake, een stuwmeer hoog in de bergen. Prachtige omgeving, maar het koste wel enige moeite en tijd om er te komen. Dachten wij eerder al dat we veel wielrenners hadden gezien, dat was nog niets vergeleken met de honderden en honderden die deze bergroute aan het beklimmen waren. Met 10 a 15 kilometer per uur. Op een smalle bochtige weg die elke inhaalactie tot een probleem maakt. Op de terugweg het zelfde, maar de afdaling ging natuurlijk wel een stuk sneller (sterker nog, nu werden de automobilisten soms ingehaald door de fietsers). Al met al lang onderweg geweest vandaag. En met regen in de avond. Hopelijk morgen weer beter.

Bij de foto's:
- boven: de straatjes van Alcudia
- onder, links: een octopus kijkt uit over de beeldentuin van Sa Bassa Blanca
- onder, midden: molen (en restaurant) in Sineu
- onder, rechts: Cuber Lake

Mallorca, part 2

Vandaag hebben we onze eerste wandeling op Mallorca gemaakt, van Port de Pollenca naar Cala Boquer en weer terug. Eerst een aardige rit in onze Kadjar, die eigenlijk veel te breed is voor de meeste weggetjes hier. Bij sommige bochten moet je vertrouwen op goed geluk (en geen tegenligger).

Hoewel de wandelroute begint bij een drukke badplaats ben je dat na 5 minuten al vergeten. Hele mooie natuur, lekker weer, en trouwens ook vrij veel andere wandelaars, zo vroeg in het seizoen. En dat terwijl de wegen ook al overvol zijn met wielrenners in groepjes van 2 tot 50. Heel veel actieve mensen op het eiland.

Bij de foto's:
- boven: Boquer farm, aan het begin van de route
- links onder: geiten en schapen scharrelen hier in het wild rond. Soms hoor je hun weemoedige geklaag vanaf een hoge bergtop in de omgeving.
- rechtsonder: de baai van Boquer, met zicht richting Cap de Formentor