Venetië, Biennale 2019, part 1

Vorige keer niet, deze keer weer wel: de biennale in Venetië, één van de grootste en belangrijkste tentoonstellingen met moderne kunst ter wereld. Deze keer gaan we maar eens naar een Bed & Breakfast, want bij alle voorgaande hotels en appartementen zat geen adres waar je persé nog eens naar zou willen terugkeren.

Het is heet (meer dan 30 graden) maar het blijft prachtig om met een boot in de stad te arriveren vanaf het vliegveld. Het is deze keer wel een drukke & grote boot, want we lopen gelijk met het Venice Film Festival, óók heel groot & belangrijk. En Brad Pitt zou komen, dus wie weet valt er nog iets te spotten.

We beginnen met een tentoonstelling van Sean Scully in de kerk van San Giorgio Maggiore, op een klein eilandje tegenover het Dogenpaleis. Een grote vilten stapeling van kleur, die qua schaal prima past bij de forse koepel van de kerk. Mooie uitzichten ook, vanaf hier.

De volgende dag naar de Giardini in het zuiden van de stad, waar veel landen, tussen de bomen, hun eigen paviljoen hebben (de meeste stammen nog uit de tijd van de wereldtentoostellingen). De hoeveelheid kunst is overweldigend, maar gelukkig zit er ook wel het een & ander tussen waar je snel aan voorbij kunt gaan (zoals alle bedoelerige, lelijke, racistische kunst die stelt dat (blank) Europa schuldig is aan van alles en nog wat, en dat dat maar eens moet veranderen).

Het meest opwindende object is een industriële robot van Sun Yuan & Peng Yu die, in een ballet van gracieuze geprogrammeerde bewegingen, z'n best doet om een plas dieprode verf bij elkaar te houden, wat niet lukt. Een klus zonder einde die medelijden oproept, zelfs met een robot. Er zijn uberhaupt veel interessante Chinese kunstenaars dit jaar.

Boeiend zijn de landenpaviljoens van Oostenrijk, Venezuela (ondanks, of misschien wel dankzij alle problemen daar), Rusland, Polen. Na vele uren hard werken terug met de vaporetto naar onze b&b, en een lekkere Italiaanse maaltijd om de hoek. Morgen meer.

 Bij de foto's:
- links boven: Sean Scully in de kerk van San Giorgio Maggiore
- rechts boven: zicht vanaf San Giorgio Maggiore
- links midden: landenpaviljoen Oostenrijk
- rechts midden: landenpaviljoen VS
- links onder: de sisiphusarbeid van Sun Yuan & Peng Yu
- rechts onder: landenpaviljoen Venezuela

Mallorca, part 5 (final)

Hoewel de natuur daar op haar meest spectaculair is, hebben we de bergen in het Noorden maar even gelaten voor wat ze zijn. Je komt net zo snel vooruit als de fietsers die je niet kunt inhalen, dus duurt het uren om ergens te komen. De afgelopen dagen hebben we dus het zuiden verkend (en ook veel tijd rond ons huisje doorgebracht). De cactustuin bij Ses Salines was het meest indrukwekkend.

Al met al, een lekker eiland, maar we zaten niet helemaal op de juiste plek, zo precies in het midden. Onze gedachte was dat je dan met beperkte reistijd alle kanten op kunt. Maar het concept 'beperkte reistijd' bestaat hier niet, en dus ben je, minstens een uur onderweg naar een kust of andere mooi plek. Op zich is de finca waar we zitten een prachtige plek met lekker balkon, mooie tuinen, zwembad, enzovoorts, dus als je niet telkens op pad wilt is ze prima geschikt.

Bij de foto's:
- linksboven: de omgeving van de finca vanuit de drone
- rechtsboven: zo druk is het vrijwel continue op elke bergweg
- linksonder: Felanitx, mooi dorp in het zuiden
- middenonder: cactus als wensbotje
- rechtsonder: Ses Salines 

Mallorca, part 4

Gisteren hebben we een mooie tocht gemaakt naar de Santuari de Cura in Randa. Net als elke bergweg, was ook deze bergweg naar dit uitzichtspunt weer overspoeld met zwoegende fietsers, solo, of in groepen van 2 tot 20. Het aantal fietsers op dit eiland is echt ongelofelijk. En ik stel me zo voor dat zij net zo veel last hebben van ons als wij van hen. Het uitzicht maakte echter alles goed. Wij hielden het bij een Cappucino, de fietsers gingen meer voor grote borden met spaghetti Bolognese.

Vandaag op pad naar Sineu, waar al  sinds 1350 een jaarmarkt wordt gehouden op de eerste zondag in mei. Gezellig druk dus, iedereen om 11 uur al aan het bier en de olijven, en heel veel te koop (edelstenen, snoepgoed, keukenspullen, tractoren, geiten, planten, paarden, ezels, zwembaden, etcetera, etcetera). Daartussendoor wedstrijden voor de mooiste hond, het mooiste schaap en de beste bestuurder van radiografisch bestuurbare modelvrachtwagens en modelvorkheftrucks. Een leuke markt.

Bij de foto's:
- linksboven: uitzicht vanaf de Santuari de Cura
- middenboven:  boys with toys (maar wel heel serieus bezig)
- rechtsboven: Ronald inspecteert de koopwaar op de jaarmarkt (en besluit geen bod te doen)
- linksonder: wandeling bij Ses Coves
- rechtsonder: authentiek dineren bij Celler Es Grop (waar de oude wijnvaten nog staan opgesteld).

Mallorca, part 3

Alcudia is een mooi en oud stadje met middeleeuwse stadsmuren (tegen de piraten) en Romeinse overblijfselen. Het bestaat uit één straat waar zich alle touristen en café's bevinden en een heleboel slaperige straatjes er om heen, Leuke plek.

Verderop, op een afgelegen schiereiland dat alleen bereikbaar is via weggetjes waarop je geen tegenliggers kunt gebruiken, bevindt zich het Museu Sa Bassa Blanca, een prive museum in en om een oud landhuis, met een tuin vol kunst (nou ja, soort van). Prachtig aangelegd, en een heel prettig sfeertje. Op de terugweg waren er wél tegenliggers, dus dat werd kruipend millimeterwerk met ingeklapte spiegels en klamme handjes. Ging allemaal nét goed.

Vandaag hebben we een rondje gelopen rondom Cuber Lake, een stuwmeer hoog in de bergen. Prachtige omgeving, maar het koste wel enige moeite en tijd om er te komen. Dachten wij eerder al dat we veel wielrenners hadden gezien, dat was nog niets vergeleken met de honderden en honderden die deze bergroute aan het beklimmen waren. Met 10 a 15 kilometer per uur. Op een smalle bochtige weg die elke inhaalactie tot een probleem maakt. Op de terugweg het zelfde, maar de afdaling ging natuurlijk wel een stuk sneller (sterker nog, nu werden de automobilisten soms ingehaald door de fietsers). Al met al lang onderweg geweest vandaag. En met regen in de avond. Hopelijk morgen weer beter.

Bij de foto's:
- boven: de straatjes van Alcudia
- onder, links: een octopus kijkt uit over de beeldentuin van Sa Bassa Blanca
- onder, midden: molen (en restaurant) in Sineu
- onder, rechts: Cuber Lake

Mallorca, part 2

Vandaag hebben we onze eerste wandeling op Mallorca gemaakt, van Port de Pollenca naar Cala Boquer en weer terug. Eerst een aardige rit in onze Kadjar, die eigenlijk veel te breed is voor de meeste weggetjes hier. Bij sommige bochten moet je vertrouwen op goed geluk (en geen tegenligger).

Hoewel de wandelroute begint bij een drukke badplaats ben je dat na 5 minuten al vergeten. Hele mooie natuur, lekker weer, en trouwens ook vrij veel andere wandelaars, zo vroeg in het seizoen. En dat terwijl de wegen ook al overvol zijn met wielrenners in groepjes van 2 tot 50. Heel veel actieve mensen op het eiland.

Bij de foto's:
- boven: Boquer farm, aan het begin van de route
- links onder: geiten en schapen scharrelen hier in het wild rond. Soms hoor je hun weemoedige geklaag vanaf een hoge bergtop in de omgeving.
- rechtsonder: de baai van Boquer, met zicht richting Cap de Formentor

Mallorca, part 1

 

We zijn gearriveerd in onze finca op het midden van het eiland, en we hebben de hele tent voor ons zelf, want andere gasten zijn er (nog) niet. Mooie rit hier naar toe, en een mooie plek ook. Morgen voor het eerst op pad om een wandeling te maken, vandaag laten we alvast even onze drone uit.

Zuid Afrika, part 6

We zitten in de Cederbergen, en het is hier heel wat heter dan in Cape Town en omgeving. Vanaf ons terras hebben we de mooiste vergezichten op het lege en ruige landschap om ons heen, vooral in de ochtend en de avond.

Deze ochtend hebben we doorgebracht in Lambert's Bay, een kustplaats op zo'n 60 kilometer afstand (maar dat is hier in een half uurtje te doen, aangezien je op de tweebaanswegen 120 k/u mag rijden).

Lambert's Bay is de thuisbasis van duizenden jan-van-genten (de zuid-afrikaanse variant, die iets kleiner is dan de 'reguliere variant'). Dat zie, hoor, en ruik je al van verre. En van dichtbij is het helemaal een bijzondere, en oorverdovende, ervaring. Erg leuk.

Verder hebben we de middag doorgebracht in de lodge, en vandaar uit heb ik ook nog een stuk gemountainbiked: zwaar maar de moeite waard.

Morgen maken we nog een lange route langs de kust (Elandsbaay, Velddrif, Paternoster, Blouberg) en van daar door naar het vliegveld, dus een volgende post zal er wel niet meer van komen. Het was weer fantastisch.

Bij de foto's:
- linksboven: kokerbomen bij de Cederbergen Ridge Lodge
- rechtsboven: de Cederbergen
- middenlinks: de Cederbergen
- middenrechts: enkele jan-van genten
- onder: héél véél jan-van-genten

Zuid Afrika, part 5

We zijn inmiddels aangekomen in Clanwilliam, het meest noordelijke punt van onze reis. Onderweg van Stellenbosch hebben we aangelegd in Paarl en in Tulbagh, beide oude plaatsen met mooie kaapse huisjes en kerken. Daar tussenin een mooie bergpas met een iets te smalle weg, dus uitkijken voor tegenliggers.

Voorbij Tulbagh (in de buurt van Gouda) werden we getroffen door 'road works', met lange stukken éénrichtingsverkeer en dus stoplichten die soms wel een kwartier op rood staan. Een oefening in nederigheid. Maar goed, in de loop van de middag dan toch Clanwilliam bereikt, waar we verblijven op een farm die inmiddels ook wat aan tourisme doet. Een hele mooi plek, met mooie vergezichten en mooie wandelingen op  het grondgebied van de farm.

De video toont de drone in stalkersmode tijdens een ochtendwandeling op de farm.

Zuid Afrika, part 4

Gisteren zijn we vanaf Stellenbosch een klein stukje teruggereden naar Franschhoek, om daar de La Motte Estate te bezoeken, waar men, naast heel veel wijn, ook een mooie wandeling én een aantal schilderijen en tekening van Jacob Hendrik Pierneef in de aanbieding heeft. Wij vinden Pierneef's werk beiden heel leuk, hoewel (of wellicht 'omdat') het soms wat aan de vroegere schoolplaten doet denken.

De weg naar La Motte was al behoorlijk 'mistig', en op de estate hing zelfs een brandlucht, dus werd al snel duidelijk dat er heftige bosbranden gaande zijn in de omgeving van Franschhoek. De weg (bergpas) die we gisteren genomen hebben naar het stadje is inmiddels onbegaanbaar vanwege het vuur en dus afgesloten. En een (lange) wandeling over het terrein van La Motte werd ons ook bepaald afgeraden. Nu ja, dan rest nog de kunst (van Pierneef) en die was zeer de moeite waard.

In Franschhoek zelf werd het rustieke karakter van de dorpsstraat wat ontregeld door de rook en de laag overvliegende blushelicopters. Het lijkt er voor nu echter op dat het stadje zelf behouden blijft.

Vandaag hebben we een mooi (langere) wandeling gemaakt in het Hottentot Nature Reserve, op loopafstand van het centrum van Stellenbosch. Prachtige uitzichten, en hier gelukkig geen rook. Daarna hebben we nóg een wine estate in de omgeving bezocht ('Spier'), en net als op La Motte is het gelukt om ongeschonden (d.w.z. niet aangeschoten en zonder aangeschafte kratjes) te vertrekken.

Bij de foto's:
- linksboven: Pierneef museum op La Motte Wine Estate
- rechtsboven: La Motte Wine Estate in de rook
- linksonder: Hottentot Nature Reserve, met op de achtergrond de Simonsberg
- rechtsonder: Spier Estate

Zuid Afrika, part 3

Gisteren hebben we rondgereden op het schiereiland onder Cape Town, en daarbij twee plaatsen bezocht die we nog niet goed kenden.

Eerst Llandudno, een slaperig stadje met hele dure (buiten)huizen, slechts een enkele b&b maar wel een mooi strand en een mooie wandelroute langs de ongerepte kust.

En daarna het strand van Noordhoek, kilometers aan helder wit zand aan een prachtige zee.

Daarmee zat onze tijd in Cape Town er op, dus vandaag zijn we via de 'pitoreske' (en twee keer zo lange) route naar Stellenbosch gereden, waar we net zijn aangekomen.

Onderweg veel verbrande natuur en ook verwoeste huizen gezien langs de kust, want er zijn hier in januari twee grote bosbranden geweest. Ook de Harold Porter Botanical Garden, waar we even pauzeerden voor een kop koffie, is deels verwoest. En hoewel je het natuurlijk niemand gunt, is zo'n verbrand landschap eigenlijk ook wel weer mooi.

Bij de foto's:
- links boven: het kustpad bij Llandudno
- rechts boven: het eindeloze strand bij Noordhoek
- links onder: een botanische tuin in grijstinten
- rechts onder: Stellenbosch met de bergen van het Hottentots Holland Nature Reserve op de achtergrond

Zuid Afrika, part 2

We verblijven in Camps Bay, een buitenwijk van Cape Town, met naar men zegt een van de mooiste stranden ter wereld. Vooral om te kijken of te lummelen dan, want het water is hier steenkoud. Op Victoria Road is het altijd druk met mensen die indruk willen maken met hun auto of hun uiterlijk (of beide). Ook al behoren we in beide categorieën wellicht niet (meer) tot de top, het is hier wel prettig flaneren, en bovendien een ruime keus aan restaurants.

Het verblijf, de 'Camps Bay Retreat', is heerlijk. Een fantastisch hoofdgebouw uit het begin van de 19e eeuw, met een mooie en ruime tuin rondom, overal zicht op zee, Lion's Head én de Tafelberg, en twee 'glens', zeg maar ravijntjes, met hun eigen hangbruggen. Alcohol of niet, wij komen altijd teut aan bij onze kamer, na zo'n zwabberende brug.

In de ochtend hebben we 'The Old Biscuit Mill' bezocht, een leuke markt in een verlopen (maar opkomende) buitenwijk (genoemd woodstock) van Cape Town, op een oud industrieterrein met gezellig verbouwde pakhuizen vol trendy boetieks en serieuze koffiezaken. Erg leuk (en niet al te veel gekocht).
 
Bij de foto's:
- links boven: Camps Bay Retreat, met links het oude hoofdgebouw, rechts onze hangbrug en daartussen zicht op Lion's Head.
- rechts boven: ons verblijf in Camps Bay Retreat, met de tafelberg op de achtergrond.
- links onder: The Old Biscuit Mill
- rechts onder: Jezus moet werken voor de kost in de Old Biscuit Mill, en het presenteren van de koopwaar valt hem zwaar... 

Zuid Afrika, part 1

Een heerlijke eerste dag in Camps Bay (een buitenwijk van Cape Town), met veel zon en mooie golven, met op de achtergrond Table Mountain.