Zuid Afrika, part 9

Na ons vertrek uit Swellendam hebben we eerst het uiterste zuidpuntje van het afrikaanse continent aangedaan, Cape Agulhas. Niet veel meer dan een mooie kust met een rare vuurtoren, maar toch een bijzonder plek om even te ervaren.

Daarna door naar Hermanus, het epi-centrum van de 'whale spotting industry', vanaf allerlei bootjes maar ook vanaf de kust. Hermanus ligt aan Walker Bay, en die hele baai ligt, als het goed is, in oktober en november vol met walvissen. Dus zodra we de kust van Walker Bay bereikten (in het weinig hoopvol genaamde 'De Kelders'), begon het getouwtrek om onze enige verrekijker. En niet zonder succes, want meteen al hebben we onze eerste twee exemplaren gespot, die een beetje lagen te pielen voor de kust. Jammer genoeg zie je telkens maar een klein stukje tegelijk, want het is niet zo dat ze helemaal het water uitspringen.

Nu zitten we dan in Sandbaai, iets voorbij Hermanus, in een B&B die we ook nog kennen van twee jaar geleden (nog steeds een heerlijk beach house). Ook hier kun je met je verrekijker op het balkon gaan zitten, maar de walvissen liggen helaas, van hier uit gezien, net om de hoek.

Dus vanochtend terug naar Hermanus, voor een tweede portie 'spotting'. De ruwe zee maakte dat eerst knap lastig, maar later hebben we er inderdaad weer enkele gespot, op een meter of vijftig uit de kust. Heel mooi, maar het is nu ook weer niet zo, zoals anderen in onze extended family hebben meegemaakt, dat je over die beesten struikelt. Morgen gaan we nog een boottochtje doen voor 'close encounters'.

Daarna hebben we nog een iets minder aquatisch georiënteerde wandeling gemaakt door de Fernkloof Nature Reserve, een prachtig 'fynbos' dat tegen de voet van de bergen op groeit die achter Hermanus al snel de hoogte in rijzen. Nauwelijks iemand te zien daar, iedereen zit aan de kust met een verrekijker.

Bij de foto's:
- links boven: de vuurtoren bij Cape Agulhas
- rechts boven: Loes in spothouding en opperste concentratie
- midden links; Ronald idem
- midden rechts: enkele onderdelen van naar schatting 1 of 2 walvissen
- onder links: een nature reserve met 1 bankje, maar wat voor bankje
- onder rechts: Fernkloof Nature Reserve.

Zuid Afrika, part 8

Het is vandaag weer mooi weer, na drie dagen van zware bewolking en (vooral gisteren) pittige plensbuien. En route van Knysna naar Swellendam zijn we dan ook niet vaak uitgestapt. Behalve dan in Mossel Bay voor koffie en (ongepland) een replica van het bootje waarmee Bartholomeus Diaz deze streken in 1488 heeft verkend.

Vandaag begonnen we met een wandeling in het Marloth Nature Reserve, dat tegen de stad aanligt maar waar desondanks vrijwel niemand te vinden was (behalve de in zijn slaap gestoorde park ranger die onze entry fee in ontvangst moest nemen en de diverse administratieve handelingen met stempels en carbonpapier moest verrichten om ons toegang te verschaffen). Het glooiende landschap gaat al snel over in de flinke bergtoppen van de Langenberg Range die over Swellendam uitkijken, waaronder de fraai genaamde 'twelve o'clock rock' of 'twaalf uur kop'. De velden staan hier vol met Protea bloemen, heel fraai.

Het stadje zelf, een van de alleroudste in Zuid Afrika, is aan de ene kant snoezig (in straten vol Kaapse huisjes) maar toch ook wel rafelig (in de andere straten). Hoogtepunt is de Nederlandsch Hervormde Kerk in Voortrekker Straat. Zelfs de tourbussen stoppen er voor, zodat de georganiseerd rondreizende medemens even kan uitstappen om er een plaatje van te kunnen schieten.

Bij de foto's:
- linksboven: de Nederlandsch Hervormde Kerk in dramatisch weer.
- rechtsboven: mooi Swellendams huis met op de achtergrond de verscholen 'twaalf uur kop'.
- midden: Marloth Nature Reserve in de zon, met de nu we zichtbare 'twaalf uur kop' (en alle andere uren van de klok).
- linksonder: Ronald oefent, maar houdt vooralsnog zijn reguliere baan aan
- rechtsonder: Kaapse huisjes in en om het Drostdy Museum

Zuid Afrika, part 7

Gisteren kwamen we, bij onze rit van Addo naar Knysna, langs het Tsitsikamma National Park aan de kust. Mooi wandelgebied met hier en daar een hangbrug om woeste riviermondingen te overbruggen. Vooral bekend van de 'Otter Trail', een trektocht van 80 kilometer en 5 dagen, waarvan we een hééééél klein stukje hebben gedaan rondom het lunchuur. De hele kustzone staat hier vol met 'fynbos', dat in deze periode van het jaar prachtig in bloei staat.

Nu zijn we in Knysna, een nogal commercieel maar toch heel prettig plaatsje langs de Garden Route. Veel te doen in de omgeving (van 'wheelchair friendly jungle walks' tot 'walking with elephants, suitable for all ages'). Wij hebben een lekker lange strandwandeling gemaakt van Benton-on-Sea tot Buffalo Bay (een kilometer of 5) en weer terug (idem), ondertussen scherp oplettend of we niet alvast een walvis konden spotten in de woeste zee. Maar nee.

Daarna zijn we even wezen kijken bij 'the Heads', de ingang van de lagune waaraan Knysla ligt, en door sommigen 'the world's most dangerous harbour entry' genoemd. Wij kunnen ons dat voorstellen, als je zit hoe de branding te keer gaat in de smalle opening.

Bij de foto's:
- linksboven: Tsitsikamma, Ronald v. Boom, 0 - 1
- rechtsboven,Tsitsikamma, dit 'wildlife' is nauwelijks wild te noemen: deze klipdassies zijn niet onder de indruk
- midden: 'The Heads', de ingang van de Knysna Lagune
- linksonder: de vuurtoren van Knysna (die haast wel bedoeld lijkt om schepen te laten vergaan, hetgeen vrij goed is gelukt door de jaren heen)
- rechtsonder: downtown Knysna

Zuid Afrika, part 6

Mooie wandeling langs de kust in Tsitsikamma National Park.

Zuid Afrika, part 5

Ons verblijf is dan wel erg mooi gelegen, het is niet de meest praktische locatie, want om het National Park te bezoeken moeten we weer 15 kilometer terug (over eerste een hele slechte dirt road en daarna een 'medium slechte'). Het park is echter bijzonder fraai. Geopend in 1931, toen de gehele olifantenpopulatie van de Kaapstreek was geslonken tot 11 stuks, vooral door 'enthousiast' optreden van ene triggerhappy Pretorius (maar wel, nota bene, in opdracht van de toenmalige regering). Nu zijn het er, door natuurlijke aanwas en import (uit o.a. Kruger) vele honderden.

Intussen zijn ze wel enige tijd verslaafd geweest aan sinaasappels (die hier in de buurt veel verbouwd worden), een goedbedoeld maar slecht uitgepakt experiment om ze bij te voeden, om zo te voorkomen dat ze het gebied zouden verlaten. Dat leidde tot felle gevechten om de sinaasappelvoorraad, en olifanten die de voederplaats in het geheel niet meer verlieten, in afwachting van de volgende 'storting'. Al lang geleden is men gestopt met bijvoederen, en moeten de olifanten zelf weer hun kostje bij elkaar scharrelen (hetgeen ze, vanwege een weinig efficiente spijsvertering, zo'n 16 uur per dag kost...).

Door het heuvelachtige terrein zijn er mooie vergezichten, en er zijn hier nu zóveel olifanten dat regelmatig een kudde je pad kruist, altijd wel met vertederende kleintjes in hun midden. En dat met een jeep voor ons alleen (afgezien dan van de driver), want het is bepaald niet druk in de Figtree Camp. Een heel verschil met de 'main camp' in het park zelf, met benzinepomp, curioshop, snackbar en veel geroezemoes.

Men adverteert hier, nogal misleidend, met 'the big seven', de 5 landdieren die elke safariganger in zijn wildlifeboekje moet afstrepen, plus witte haai & walvis, omdat dit reservaat doorloopt tot aan de kust (ten oosten van Port Elizabeth). Wij komen zeker niet aan 7, maar toch een prachtige ochtend.

In de middag hebben we een wandeling gemaakt rondom de lodge, onder begeleiding van Mike, een ranger. Geen groot wild natuurlijk, het gaat dan meer over plantjes en zo. Ook leerzaam, en heel mooi.

Inmiddels hebben we de 'fig trees' waarnaar het camp is vernoemd, gevonden. Het bleken tóch de meest gezichtsbepalende bomen in de omgeving te zijn, alleen is het een ander type vijg dan wij in Europa kennen, met andere blaadjes.

Bij de foto's:
- links boven: Addo, toch altijd even spannend of zo'n kudde om de auto heen gaat lopen of er 'doorheen'
- rechts boven: Addo, nieuwsgierige kudu
- links onder: Addo vanaf de 'Zuurkop'
- rechts onder: Loes negeert de parkranger

Zuid Afrika, part 4

Omdat dat gisteren niet was gelukt, hebben we vanochtend vroeg nog een bezoek gebracht aan 'Huys Reinet', een pastorie van de Nederlandsche Gereformeerde Kerk uit 1812, later afgezakt tot studentenhuisvesting, maar in 1956 in volle glorie hersteld en geopend als museum. Dat in volle glorie herstellen moest in 1980 nogmaals gebeuren, nadat de hele boel was afgebrand. Prachtig Kaaps bouwwerk, met heeeel veeeel oud-hollandsche spulletjes, en een medewerker die daar iets te graag over wilde vertellen in onverstaanbaar engels. Heel mooi museum.

En nu zitten we dan in Camp Fig Tree, naast Addo National Park. Het ligt ver van de bewoonde wereld, na 15 kilometer gravel road (waarvan de laatste 4 echt heel slecht, als je hier een tegenligger tegenkomt wordt je samen oud). Het 'kamp' ligt boven op een heuvel, met mooie uitzichten over de heuvels van Addo. De open lounge, in gematigd koloniale sfeer, is uitermate comfortabel, met diepe engelse banken vol kussens.

Tot nu toe hebben we alleen een kleine wandeling in de omgeving gemaakt, maar morgen gaan we aan de bak met in de ochtend een game drive in een open jeep, en in de middag een wandeling met een park ranger (en geweer, naar het schijnt). Wij hebben overigens nog geen vijgenboom (fig tree) ontdekt.

Bij de foto's:
- linksboven: de tuin van 'Huys Reinet'
- middenboven: Loes in de 'pool chamber', bij een hoogst intrigerende boekenkast met 138 identieke exemplaren van de 'selected writings' van de obscure zuid-afrikaanse politicus Fitzpatrick (en 1 exemplaar van de zeldzame zwarte uitvoering, die verder qua inhoud identiek is). Ons verblijf is dan ook eigendom van een nazaat (ook een Fitzpatrick)
- rechtsboven: Ronald kijkt bezorgt of de assesoires blijven hangen
- onder: de 'open lounge' van Camp Fig Tree, met uitzicht op de heuvels van Addo National Park

Zuid Afrika, part 3

We zijn inmiddels gearriveerd in de Karoo, de 'halfwoestijn' tussen Free State en de kust. Vanaf Bloem was het een lange rit naar ons volgende verblijf in Graaff-Reinet, een van de oudste plaatsen in heel Zuid Afika (na Kaapstad, Johannesburg en Stellenbosch). Een wonderschoon plaatsje in een bocht van de 'Sondags Rivier', vol klassieke witte geveltjes en tientallen kerken. De statige straten, vol prachtige bomen, zijn veel te breed voor zo'n kleine stad. Want verkeer is er ook al nauwelijks (behalve op de doorgaande N9). Voetgangers kom je niet tegen, en veel huizen hebben hoge hekken en/of prikkeldraad, hetgeen de lieflijkheid van het tafereel weer enigzins in een ander perspectief plaatst.

Om de stad heen ligt het Camdeboo National Park, alleen te betreden als je twéé formulieren invult. Hier ga je niet zozeer heen voor de dieren, maar voor de uitzichten. Vooral de 'Valley of Desolation' ziet er fantastisch uit. De verticale rotsformaties lijken er zo langzamerhand wel aan toe om in te storten, gezien hun vergaande staat van erosie. De loeiende wind helpt mee. En vanaf de 'Toposcope', een heuveltop om de hoek, heb je een prachtig uitzicht over het stadje.

De middag in Graaff zelf duurde wat minder lang dan geplanned, want alle musea bleken gesloten op zaterdagmiddag (en ik had de openingstijden nog wel opgezocht op internet! Even niet goed opgelet blijkbaar). Dus nu wat lummelen in en om de tuin van ons verblijf.

Bij de foto's:
- linksboven: 'Huys Reinet', een van de mooiste historische huizen
- rechtsboven: Loes op de Toposcope, met uitzicht op Graaff-Reinet
- linksonder: The Valley of Desolation
- rechtsonder: Spandaukop en de vlakten richting de kust

Zuid Afrika, part 2

Vandaag, na een lekker lange nacht, naar Bloemfontein, het epicentrum van de boeren cultuur. Toen in de 19e eeuw de nederlandsche nazaten van de kust werden verdreven door de Engelsen, trokken ze steeds verder het binnenland in, om daar uiteindelijk de op de bijbel gegrondveste 'Oranje Vrijstaat' te stichten, ver van Britse inmenging, en inmiddels herdoopt tot Free State. Men herinnert zich hier nog goed dat veel 'boerse' vrouwen en kinderen, ten tijde van de Boeren Oorlog, zijn omgekomen in concentratiekampen (inderdaad, dat is een uitvinding van de Britten).

Dit alles wordt uitgelegd in Het Nationaal Museum, dat echter nog veel eerder in de tijd begint (met veel fossielen).

Het centrum van de stad bevat hier en daar nog een historisch gebouw, maar niet veel waar een europeaan van onder de indruk zou kunnen raken. En, hoewel we vele honderden kilometers van de zee af zitten, ook een 'waterfront', een shopping mall aan een (vermoedelijk kunstmatig) meertje. Omdat het hier lekker koel en schoon is, lijkt deze mall het centrum wel een beetje 'leeg te zuigen', want veel leuke winkels zijn er verder buiten dit winkelcentrum niet te vinden.

Tegen het eind van de dag hebben we een korte 'sundowner drive' gemaakt over het terrein van de Oude Kraal. Niet veel wildlife te zien, dit is ten slotte ook een ranch en geen game park, maar toch een heel sfeervol ritje, op wankele tuinstoelen in de laadbak van een pick-up truck.

De farm, van oudsher een sheepfarm, is genoemd naar de verzamelplaats voor vee 'de kraal' en is al vele generaties lang in het bezit van een familie. Het is hier wel eten wat de pot schaft, maar die pot schaft voortreffelijke gerechten, zgn slow cooking met producten van eigen land, dus dat is geen enkel probleem.

Morgen op weg naar Graaff-Reinet.

Bij de foto's:
- linksboven: Bloemfontein, Raadsaal en ruiterstandbeeld van plaatselijke historische bobo met de toepasselijke naam 'de Wet'.
- rechtsboven: Bloemfontein, standbeeld van het archetypische 'boeren gezin': vader kijkt zoals gebruikelijk uit naar naderend onheil, moeders en de kinderen zoeken de oplossing in de bijbel.
- linksonder: ons voertuig voor de 'sundowner drive'
- rechtsonder: 'sundowner' zonder wildlife en zonder zon(sondergang), maar toch leuk

Zuid Afrika, part 1

Na een moeizame aansluiting op London Heatrow (waar aansluitingen eigenlijk altijd moeizaam zijn), een lange nacht in een Airbus 380, en een lange rit eerst langs en door Johannesburg en daarna door de Oranje Vrijstaat langs de op heel veel plaatsen opgebroken N1, zijn we aangekomen op onze eerste stek, de Oude Kraal Country Estate, technisch gezien in de buurt van Bloemfontein maar eigenlijk gewoon in the middle of nowhere.

Dit is echt een heerlijke plek om een beetje op krachten te komen. Én om te zien of er veel veranderd is, want twaalf jaar geleden waren we hier ook al eens. Nog sterker zelfs, we hebben de zelfde kamer gekregen als toen.

Er zijn in de loop der jaren wel wat gebouwen bij gekomen (o.a. voor bruiloftsfeesten van niet-minimalistische snit), maar de sfeer is nog net zo goed. De verschillende lounges en de afternoon tea zijn ook nog geheel in stijl, dus dat belooft wat voor het avondmaal.

Bij de foto's:
- gravel road naar De Oude Kraal
- Loes in de 'buiten-lounge'
- Ons eerste 'wild life' (struis)

Het Plan

Dit is het plan (maar dan in een week of 3, en niet in 21 uur en 55 minuten, zoals Google Maps hier aangeeft).

Vlieland, Into The Great Wide Open 2015

Met een uitgekiend gevoel voor timing was het ons ook deze keer weer gelukt kaartjes voor popfestival 'Into the Great Wide Open' op Vlieland te bemachtigen. In de voorverkoop (in januari) is het binnen één seconde uitverkocht, dus luistert het nogal nauw wanneer je op 'enter' drukt.

Na 7 maanden voorpret, waarin steeds iets meer namen van optredende artiesten bekend worden, was het dan zover. En voor het eerst in de geschiedenis van het festival wilde het weer niet meewerken. Het is lang geleden dat we zó vaak zó nat zijn geregend. En er zijn ook optredens gecancelled vanwege een te nat podium of een te harde wind. Gelukkig konden wij daar dan van bijkomen in onze luxe hotelkamer, in tegenstelling tot de meeste andere bezoekers die op een verregende en verwaaide camping stonden.

Toch waren er ook veel leuke momenten (en af en toe een zonnetje). Zoals, om er in te komen, op vrijdagmiddag Ewert and the Two Dragons (melodieus bandje uit Estland). Iets later The Dorian Concept Trio (energieke lounge, ook al lijkt dat een contradictio-in-terminis). En laat in de avond De Staat, die een flinke bak plezierige herrie over het publiek aan de Fortweg uitstortten.(onder het mom 'zijn jullie klaar voor?', maal 9).

Op zaterdagmiddag was Ryley Walker het absolute hoogtepunt. Op de meest sfeervolle plek (het Bospodium), een troubadour uit Chicago die goed naar de vroegere westcoast hippies heeft geluisterd en daar met zijn band een frisse eigentijdse versie van neerzet. Ook leuk, maar eigenlijk niet goed: Seun Kuti op het sportveld, zoon van Fela Kuti, ingevlogen uit Nigeria ter vervanging van de zieke Patrick Watson. Een grote rammelende afrikaanse band, die goedbeschouwd helemaal niet swingt. Wel een goeie sixpack trouwens, die Seun. En als afsluiter Tom Barman met zijn geheel eigen kijk op jazz met zijn band Taxiwars. Zonder keyboard, dat in de regen de geest had gegeven, dus met een nogal kaal groepsgeluid. Want bij een TV-optreden later in de week, deze keer met keyboard, klonk het toch weer anders.

Op zondagmiddag was All We Are best goed, met een mengeling van rock & dance die eigenlijk om een grote lichtshow in de duisternis vraagt, maar ook om 15.00 uur goed te pruimen was.

En elke dag als bonus: 'breakfast with the stars', die natuurlijk, net als wij, óók allemaal in het enige luxe hotel van het eiland zitten. We kregen de indruk dat het in dit weekeinde niet gelukt is om de ontbijt-deadline van 10.00 uur strak te handhaven.

Bij de foto's:
- links boven: Ryley Walker met band op het Bospodium
- Rechts boven: Wandelen om de punt
- Links onder: All We Are op de Fortweg
- Rechts onder: Ronald in The Artificial Garden, chill-out zone aangelegd door REM atelier

Hombroich & Düsseldorf

Hombroich is een 'ensemble van landschap, architectuur en kunst', gerealisserd door een overmatig kapitaalkrachtige duitser in de buurt van Dusseldorf. Het bestaat uit een 'museum insel' (iets bescheidener dan dat in Berlijn, maar toch), een afgedankte NAVO-raketbasis, en allerlei velden daaromheen. Er is vooral veel uiterst strenge abstracte kunst te zien (in uiterst strenge paviljoens), maar ook tribal art uit Azië en Afrika.

Een begrip als 'mooi' is hier niet zo toepasselijk, maar een intrigerend dagje was het zeker wel. En vooral op de Raketenstation hadden we het rijk wel zo ongeveer alleen.

Toen we, twee weken terug, besloten om hier naar toe te gaan, hebben we ook meteen maar twee overnachtingen in Düsseldorf zelf geplanned. Want in die stad is ook veel interessante kunst te zien, en bovendien ligt de 'Zollverein Essen', de mooiste afgedankte kolenmijn ter wereld (IMHO) om de hoek.

Bij aankomst in de Hyatt Regency lieten we ons een 'upgrade' aanpraten, waarna we in de mooiste kamer van heel Dusseldorf terecht kwamen, op de 8e verdieping, met twee grote glazen wanden en een prachtig uitzicht over de Medienhafen, de Rijn, de 'Rheinkniebrücke', de 'Rheinturm' en de Altstad van Düsseldorf. In K21 (het museum voor kunst van de 21e eeuw) stuitten we onverwacht op een prachtig kunstwerk van Chiharu Shiota, de kunstenaar die ook op de Biennale van Venetie al de meeste indruk op ons had gemaakt. Een heerlijk cadeau.

Na het scoren van al deze culturele bonuspunten, konden we ons wel een bezoek aan de 'Kaufhof' (grootste warenhuis van de stad) permiteren. Niet geheel ongeschonden (maar toch ook nog zeker niet blut) verlieten we het pand een uurtje later met (samen) zo'n 8 paar sokken en panties.

De laatste dag liep niet zoals gehoopt, want het is geen minuut droog geweest. We zijn nog wel uitgestapt bij de 'Zollverein', maar het weer was echt te slecht om lang tussen de pitoresk verroestende gigantische overblijfselen van de duitse industriele revolutie rond te wandelen. Na een korte sprint door het bijbehorende museum zijn we naar huis teruggekeerd.

Bij de foto's:
- linksboven: de strenge kunst in het paviljoen van de Langen Foundation op de raketenstation Hombroich.
- rechtsboven: Ronald verkent de akoestische eigenschappen van een tot kunstwerk omgebouwde raketsilo.
- linksonder: Kaufhof, Düsseldorf, ook sterk in lokale specialiteiten
- rechtsonder: uitzicht vanuit onze hotelkamer, met op de voorgrond de 'chill zone', bij tijd en wijle generator van typisch duitse technobeats.