Zuid Afrika, part 4

Omdat dat gisteren niet was gelukt, hebben we vanochtend vroeg nog een bezoek gebracht aan 'Huys Reinet', een pastorie van de Nederlandsche Gereformeerde Kerk uit 1812, later afgezakt tot studentenhuisvesting, maar in 1956 in volle glorie hersteld en geopend als museum. Dat in volle glorie herstellen moest in 1980 nogmaals gebeuren, nadat de hele boel was afgebrand. Prachtig Kaaps bouwwerk, met heeeel veeeel oud-hollandsche spulletjes, en een medewerker die daar iets te graag over wilde vertellen in onverstaanbaar engels. Heel mooi museum.

En nu zitten we dan in Camp Fig Tree, naast Addo National Park. Het ligt ver van de bewoonde wereld, na 15 kilometer gravel road (waarvan de laatste 4 echt heel slecht, als je hier een tegenligger tegenkomt wordt je samen oud). Het 'kamp' ligt boven op een heuvel, met mooie uitzichten over de heuvels van Addo. De open lounge, in gematigd koloniale sfeer, is uitermate comfortabel, met diepe engelse banken vol kussens.

Tot nu toe hebben we alleen een kleine wandeling in de omgeving gemaakt, maar morgen gaan we aan de bak met in de ochtend een game drive in een open jeep, en in de middag een wandeling met een park ranger (en geweer, naar het schijnt). Wij hebben overigens nog geen vijgenboom (fig tree) ontdekt.

Bij de foto's:
- linksboven: de tuin van 'Huys Reinet'
- middenboven: Loes in de 'pool chamber', bij een hoogst intrigerende boekenkast met 138 identieke exemplaren van de 'selected writings' van de obscure zuid-afrikaanse politicus Fitzpatrick (en 1 exemplaar van de zeldzame zwarte uitvoering, die verder qua inhoud identiek is). Ons verblijf is dan ook eigendom van een nazaat (ook een Fitzpatrick)
- rechtsboven: Ronald kijkt bezorgt of de assesoires blijven hangen
- onder: de 'open lounge' van Camp Fig Tree, met uitzicht op de heuvels van Addo National Park

Zuid Afrika, part 3

We zijn inmiddels gearriveerd in de Karoo, de 'halfwoestijn' tussen Free State en de kust. Vanaf Bloem was het een lange rit naar ons volgende verblijf in Graaff-Reinet, een van de oudste plaatsen in heel Zuid Afika (na Kaapstad, Johannesburg en Stellenbosch). Een wonderschoon plaatsje in een bocht van de 'Sondags Rivier', vol klassieke witte geveltjes en tientallen kerken. De statige straten, vol prachtige bomen, zijn veel te breed voor zo'n kleine stad. Want verkeer is er ook al nauwelijks (behalve op de doorgaande N9). Voetgangers kom je niet tegen, en veel huizen hebben hoge hekken en/of prikkeldraad, hetgeen de lieflijkheid van het tafereel weer enigzins in een ander perspectief plaatst.

Om de stad heen ligt het Camdeboo National Park, alleen te betreden als je twéé formulieren invult. Hier ga je niet zozeer heen voor de dieren, maar voor de uitzichten. Vooral de 'Valley of Desolation' ziet er fantastisch uit. De verticale rotsformaties lijken er zo langzamerhand wel aan toe om in te storten, gezien hun vergaande staat van erosie. De loeiende wind helpt mee. En vanaf de 'Toposcope', een heuveltop om de hoek, heb je een prachtig uitzicht over het stadje.

De middag in Graaff zelf duurde wat minder lang dan geplanned, want alle musea bleken gesloten op zaterdagmiddag (en ik had de openingstijden nog wel opgezocht op internet! Even niet goed opgelet blijkbaar). Dus nu wat lummelen in en om de tuin van ons verblijf.

Bij de foto's:
- linksboven: 'Huys Reinet', een van de mooiste historische huizen
- rechtsboven: Loes op de Toposcope, met uitzicht op Graaff-Reinet
- linksonder: The Valley of Desolation
- rechtsonder: Spandaukop en de vlakten richting de kust

Zuid Afrika, part 2

Vandaag, na een lekker lange nacht, naar Bloemfontein, het epicentrum van de boeren cultuur. Toen in de 19e eeuw de nederlandsche nazaten van de kust werden verdreven door de Engelsen, trokken ze steeds verder het binnenland in, om daar uiteindelijk de op de bijbel gegrondveste 'Oranje Vrijstaat' te stichten, ver van Britse inmenging, en inmiddels herdoopt tot Free State. Men herinnert zich hier nog goed dat veel 'boerse' vrouwen en kinderen, ten tijde van de Boeren Oorlog, zijn omgekomen in concentratiekampen (inderdaad, dat is een uitvinding van de Britten).

Dit alles wordt uitgelegd in Het Nationaal Museum, dat echter nog veel eerder in de tijd begint (met veel fossielen).

Het centrum van de stad bevat hier en daar nog een historisch gebouw, maar niet veel waar een europeaan van onder de indruk zou kunnen raken. En, hoewel we vele honderden kilometers van de zee af zitten, ook een 'waterfront', een shopping mall aan een (vermoedelijk kunstmatig) meertje. Omdat het hier lekker koel en schoon is, lijkt deze mall het centrum wel een beetje 'leeg te zuigen', want veel leuke winkels zijn er verder buiten dit winkelcentrum niet te vinden.

Tegen het eind van de dag hebben we een korte 'sundowner drive' gemaakt over het terrein van de Oude Kraal. Niet veel wildlife te zien, dit is ten slotte ook een ranch en geen game park, maar toch een heel sfeervol ritje, op wankele tuinstoelen in de laadbak van een pick-up truck.

De farm, van oudsher een sheepfarm, is genoemd naar de verzamelplaats voor vee 'de kraal' en is al vele generaties lang in het bezit van een familie. Het is hier wel eten wat de pot schaft, maar die pot schaft voortreffelijke gerechten, zgn slow cooking met producten van eigen land, dus dat is geen enkel probleem.

Morgen op weg naar Graaff-Reinet.

Bij de foto's:
- linksboven: Bloemfontein, Raadsaal en ruiterstandbeeld van plaatselijke historische bobo met de toepasselijke naam 'de Wet'.
- rechtsboven: Bloemfontein, standbeeld van het archetypische 'boeren gezin': vader kijkt zoals gebruikelijk uit naar naderend onheil, moeders en de kinderen zoeken de oplossing in de bijbel.
- linksonder: ons voertuig voor de 'sundowner drive'
- rechtsonder: 'sundowner' zonder wildlife en zonder zon(sondergang), maar toch leuk

Zuid Afrika, part 1

Na een moeizame aansluiting op London Heatrow (waar aansluitingen eigenlijk altijd moeizaam zijn), een lange nacht in een Airbus 380, en een lange rit eerst langs en door Johannesburg en daarna door de Oranje Vrijstaat langs de op heel veel plaatsen opgebroken N1, zijn we aangekomen op onze eerste stek, de Oude Kraal Country Estate, technisch gezien in de buurt van Bloemfontein maar eigenlijk gewoon in the middle of nowhere.

Dit is echt een heerlijke plek om een beetje op krachten te komen. Én om te zien of er veel veranderd is, want twaalf jaar geleden waren we hier ook al eens. Nog sterker zelfs, we hebben de zelfde kamer gekregen als toen.

Er zijn in de loop der jaren wel wat gebouwen bij gekomen (o.a. voor bruiloftsfeesten van niet-minimalistische snit), maar de sfeer is nog net zo goed. De verschillende lounges en de afternoon tea zijn ook nog geheel in stijl, dus dat belooft wat voor het avondmaal.

Bij de foto's:
- gravel road naar De Oude Kraal
- Loes in de 'buiten-lounge'
- Ons eerste 'wild life' (struis)

Het Plan

Dit is het plan (maar dan in een week of 3, en niet in 21 uur en 55 minuten, zoals Google Maps hier aangeeft).

Vlieland, Into The Great Wide Open 2015

Met een uitgekiend gevoel voor timing was het ons ook deze keer weer gelukt kaartjes voor popfestival 'Into the Great Wide Open' op Vlieland te bemachtigen. In de voorverkoop (in januari) is het binnen één seconde uitverkocht, dus luistert het nogal nauw wanneer je op 'enter' drukt.

Na 7 maanden voorpret, waarin steeds iets meer namen van optredende artiesten bekend worden, was het dan zover. En voor het eerst in de geschiedenis van het festival wilde het weer niet meewerken. Het is lang geleden dat we zó vaak zó nat zijn geregend. En er zijn ook optredens gecancelled vanwege een te nat podium of een te harde wind. Gelukkig konden wij daar dan van bijkomen in onze luxe hotelkamer, in tegenstelling tot de meeste andere bezoekers die op een verregende en verwaaide camping stonden.

Toch waren er ook veel leuke momenten (en af en toe een zonnetje). Zoals, om er in te komen, op vrijdagmiddag Ewert and the Two Dragons (melodieus bandje uit Estland). Iets later The Dorian Concept Trio (energieke lounge, ook al lijkt dat een contradictio-in-terminis). En laat in de avond De Staat, die een flinke bak plezierige herrie over het publiek aan de Fortweg uitstortten.(onder het mom 'zijn jullie klaar voor?', maal 9).

Op zaterdagmiddag was Ryley Walker het absolute hoogtepunt. Op de meest sfeervolle plek (het Bospodium), een troubadour uit Chicago die goed naar de vroegere westcoast hippies heeft geluisterd en daar met zijn band een frisse eigentijdse versie van neerzet. Ook leuk, maar eigenlijk niet goed: Seun Kuti op het sportveld, zoon van Fela Kuti, ingevlogen uit Nigeria ter vervanging van de zieke Patrick Watson. Een grote rammelende afrikaanse band, die goedbeschouwd helemaal niet swingt. Wel een goeie sixpack trouwens, die Seun. En als afsluiter Tom Barman met zijn geheel eigen kijk op jazz met zijn band Taxiwars. Zonder keyboard, dat in de regen de geest had gegeven, dus met een nogal kaal groepsgeluid. Want bij een TV-optreden later in de week, deze keer met keyboard, klonk het toch weer anders.

Op zondagmiddag was All We Are best goed, met een mengeling van rock & dance die eigenlijk om een grote lichtshow in de duisternis vraagt, maar ook om 15.00 uur goed te pruimen was.

En elke dag als bonus: 'breakfast with the stars', die natuurlijk, net als wij, óók allemaal in het enige luxe hotel van het eiland zitten. We kregen de indruk dat het in dit weekeinde niet gelukt is om de ontbijt-deadline van 10.00 uur strak te handhaven.

Bij de foto's:
- links boven: Ryley Walker met band op het Bospodium
- Rechts boven: Wandelen om de punt
- Links onder: All We Are op de Fortweg
- Rechts onder: Ronald in The Artificial Garden, chill-out zone aangelegd door REM atelier

Hombroich & Düsseldorf

Hombroich is een 'ensemble van landschap, architectuur en kunst', gerealisserd door een overmatig kapitaalkrachtige duitser in de buurt van Dusseldorf. Het bestaat uit een 'museum insel' (iets bescheidener dan dat in Berlijn, maar toch), een afgedankte NAVO-raketbasis, en allerlei velden daaromheen. Er is vooral veel uiterst strenge abstracte kunst te zien (in uiterst strenge paviljoens), maar ook tribal art uit Azië en Afrika.

Een begrip als 'mooi' is hier niet zo toepasselijk, maar een intrigerend dagje was het zeker wel. En vooral op de Raketenstation hadden we het rijk wel zo ongeveer alleen.

Toen we, twee weken terug, besloten om hier naar toe te gaan, hebben we ook meteen maar twee overnachtingen in Düsseldorf zelf geplanned. Want in die stad is ook veel interessante kunst te zien, en bovendien ligt de 'Zollverein Essen', de mooiste afgedankte kolenmijn ter wereld (IMHO) om de hoek.

Bij aankomst in de Hyatt Regency lieten we ons een 'upgrade' aanpraten, waarna we in de mooiste kamer van heel Dusseldorf terecht kwamen, op de 8e verdieping, met twee grote glazen wanden en een prachtig uitzicht over de Medienhafen, de Rijn, de 'Rheinkniebrücke', de 'Rheinturm' en de Altstad van Düsseldorf. In K21 (het museum voor kunst van de 21e eeuw) stuitten we onverwacht op een prachtig kunstwerk van Chiharu Shiota, de kunstenaar die ook op de Biennale van Venetie al de meeste indruk op ons had gemaakt. Een heerlijk cadeau.

Na het scoren van al deze culturele bonuspunten, konden we ons wel een bezoek aan de 'Kaufhof' (grootste warenhuis van de stad) permiteren. Niet geheel ongeschonden (maar toch ook nog zeker niet blut) verlieten we het pand een uurtje later met (samen) zo'n 8 paar sokken en panties.

De laatste dag liep niet zoals gehoopt, want het is geen minuut droog geweest. We zijn nog wel uitgestapt bij de 'Zollverein', maar het weer was echt te slecht om lang tussen de pitoresk verroestende gigantische overblijfselen van de duitse industriele revolutie rond te wandelen. Na een korte sprint door het bijbehorende museum zijn we naar huis teruggekeerd.

Bij de foto's:
- linksboven: de strenge kunst in het paviljoen van de Langen Foundation op de raketenstation Hombroich.
- rechtsboven: Ronald verkent de akoestische eigenschappen van een tot kunstwerk omgebouwde raketsilo.
- linksonder: Kaufhof, Düsseldorf, ook sterk in lokale specialiteiten
- rechtsonder: uitzicht vanuit onze hotelkamer, met op de voorgrond de 'chill zone', bij tijd en wijle generator van typisch duitse technobeats.

Venetie, dag 2 & 3

De andere grote expositie van de Biennale speelt zich af in het Arsenaal, de voormalige scheepswerf van Venetie, waar de schepen werden gebouwd waarop de macht van de stad was gebaseerd.

Een van de meest opvallende kunstenaars hier was oudgediende Georg Baselitz, die altijd alles op z'n kop schildert (althans, dat moeten we aannemen. Wellicht wordt z'n werk alleen maar ondersteboven geexposeerd). Minstens tien grote mensfiguren, terwijl, eerlijk is eerlijk, drie ook wel genoeg was geweest.

Een heel bijzondere werk was van Kutlug Ataman, een 'plafond' van golvende LCD-panelen met zo'n 10.000 portretfoto's. Maja Bajevic had dan weer de moeite genomen om spreadsheets over economische ontwikkelingen met naald en draad op kussenslopen te vereeuwigen. Ook leuk.

Maar daarnaast ook weer heel veel tekst aan de wanden (d.w.z. kunst die veel uitleg vereist, en zelfs dan meestal niet te volgen is).

De laatste dag hebben we veel op boten gezeten, met een tochtje naar Mazzorbo, Burano en Murano. Qua temperatuur ook iets beter te doen, op het water. En de volgende dag met een mooi begin van de terugreis: de boot zet je zo af op vliegveld Marco Polo, aan de rand van de lagune. We zijn, qua kunst dan toch, weer helemaal bij.

Bij de foto's:
- linksboven: Drie maal Georg Baselitz en één maal Loes
- rechtsboven: Ronald maakt nieuwe vrienden in de kathedraal van Burano
- linksonder: de gekleurde huisjes van Burano
- rechtsonder: Kutlug Ataman in het Arsenaal

Venetie, dag 1

Omdat we deze zomer geen grootse plannen hebben, hadden we besloten om dan maar in juli naar de Biennale in Venetië te gaan. Nu, dat hebben we geweten, want het was daar nog nooit zó heet en zó druk. Maar zoals altijd weer blijkt, op de exposities van de Biennale is het een stuk rustiger en koeler dan op Piazza San Marco en de omliggende steegjes. Dus alleen al om die reden hebben we een boel kunst tot ons genomen.

In de Giardini (in het zuiden van de stad) waren de landenpaviljoens van Rusland en Japan fantastisch. Bij de russen stond een drie meter hoog hoofd van een straaljagerpiloot, inclusief zuurstofmasker en (de projectie van) schichtig rondkijkende ogen achter een pilotenbril. Intrigerend, en omdat je er net om een hoekje tegenaan stommelde, ook een leuk schrik-effect.

De Japanse Chiharu Shiota was meer van de esthetiek. Twee verweerde vissersbootjes, verdwaald in een woud van rode draden en eindeloos veel oude sleutels. Een prachtig effect, maar moeilijk te verplaatsen (zonder het hele paviljoen mee te nemen).

Er was meer fraais (het Australische paviljoen, met een eigenaardige verzameling quasi-etnografische voorwerpen), en ook best veel minder fraais (zoals een performance waarbij uur na uur, dag na dag, de pagina's van speciaal daarvoor gedrukte boeken ritueel werden/worden losgesneden. Vergeleken hiermee is het groeien van gras bijna een Formule-1 race).

Na een lange dag en een overdaad aan kunst enigzins kunstdoof teruggekeerd naar Casa Priulli.

Bij de foto's:
- linksboven: Chiharu Shiota in het Japanse paviljoen
- rechtsboven: Ronald begrijpt het niet helemaal
- linksonder: de Brazilianen hadden een gat in de muur van hun paviljoen aangebracht, en het daarbij gelaten
- rechtsonder: een feestelijk bootje ter gelegenheid van het Festa del Redentore, waarmee sinds 1576 het einde van de pestepidemie wordt herdacht.

Parijs, dag 3

Op deze mooie zonnige ochtend gaan we dan op weg naar de Orangerie van het Louvre. Claude Monet stelde, op het hoogtepunt van zijn roem, de Franse staat voor om dat gebouw in te richten met zijn geschilderde waterlelies (die hij dan zou overdragen aan de staat). Een prima behapbaar museum(pje), waar nu eens geen noemenswaardige rij voor staat. Twee grote ovale ruimten, met vier doeken elk. Van dichtbij compleet abstract, en van iets verder weg inderdaad de vijver van de tuin in Giverny waar Monet 20 jaar heeft zitten schilderen. Heel mooi.

Na deze redelijk serene ervaring weer iets geheel anders: op naar de Fondation Louis Vuitton, een prachtig voorbeeld van lawaai-architectuur (van de hand van Frank Gehry, eerder ook bekend van het zilveren Guggenheim Museum in Bilbao) op een mooi plek in het Bois de Boulogne. Een prachtig gebouw, en nee, het staat niet vol met Vuitton-tassen maar werken van kunstenaars van naam & faam. Maar, zoals wel vaker hier in de stad, staat er een lange rij voor de ingang. Daarom beperken we ons tot een rondje om het pand (de buitenkant is sowieso het mooiste) en gaan lunchen in het nabijgelegen park.

En daarmee zitten onze twee dagen er al weer op. De terugreis duurt iets langer dan voorzien wegens 'mauvaise conditions climatique au Pays Bas' (zoals de conducteur aangeeft), maar desondanks een paar mooie dagen.

Bij de foto's:
- linksboven: Square du Vert-Galant, Ile de la Cité
- linksonder: Loes & Monet (again)
- rechts: le Fondation Louis Vuitton

Parijs, dag 1 & 2

We maken een korte trip naar Parijs. In principe om de waterlelie-schilderijen van Claude Monet te bekijken (nadat we vorig jaar de echte waterlelies al hadden gezien in zijn tuin in Giverny).
Maar er waarschijnlijk wel meer te doen in Parijs. Zoals de 'Promenade plantée', een afgedankte bovengrondse metrolijn van een kilometer of 5 die integraal tot een héél smal maar daarentegen wel héél lang park is verbouwd. Ze loopt uiteindelijk dood op de Boulevard Périphérique, ergens in het oosten van de stad. Maar zover zijn we niet gekomen, want het weer hield niet over, die eerste middag.

Onze planning was minder dan briljant, want de enige dag waarop we het Musee d'Orsay konden bezoeken was een zondag met gratis toegang (de daarop volgende maandag zou het gesloten zijn).
Nu behoren de rijen voor dit museum zelfs onder de beste omstandigheden tot de wereldtop, en op een vrije zondag kan daar nog wel een schepje bovenop. Affijn, een uur in de (regen en de) rij dus.
Later bleek dat degenen die wat later waren aangeschoven twee uur hadden moeten wachten, dus alles is relatief. Hoewel, de collectie kun je alleen in superlatieven beschrijven. Heel veel impressionisten (de een nog bekender dan de ander) en heel veel art nouveau.

Na een paar uur zijn we ernstig kunstdoof geraakt, en reizen we af naar het Canal Saint Martin, een door Napoleon verordonneerd kanaal waarmee een flinke lus van de Seine werd afgesneden. Nu alleen nog in gebruik bij de pleziervaart, waar men het als een uitje beschouwt om de vele sluizen te trotseren.

Bij de foto's:
- linksboven: lelijkheid langs de 'Promenade plantée'
- rechtsboven: wachten voor le Musee d'Orsay
- linksonder: Loes & Monet
- rechtsonder: le Canal Saint Martin

Gran Canaria, deel 3

Op de laatste dag van het oude jaar en de eerste van het nieuwe hebben we twee mooie wandelingen gemaakt.

De eerste, in de wandelgids omschreven als een 'korte, probleemloze tocht langs brede koningspaden', was zo zwaar, met lange klauterpartijen over steile hellingen zonder duidelijk pad, dat we een aantal malen op het punt hebben gestaan om er de brui aan te geven. Schaamte en Eer brachten ons echter toch op de top van de Tauro, met prachtige uitzichten rondom, en een goed gevoel van gedane arbeid.

De tweede, vanaf Casa de la Data, een plaatselijk bekende geitenboerderij in de bergen, was qua hoogteverschil en wegdek goed te doen, maar gisteren was de wind sterk en kil, dus hebben we er een wat korter rondje van gemaakt dan we eerst van plan waren, en nog wat rondgehangen op het populaire picknick-terrein 'om de hoek'.

Vandaag doen we het rustig aan, vooral uitslapen, lummelen en lezen. En een korte trip naar de bergrug pal boven Puerto de Mogan, voor het beste uitzicht over het plaatsje, en de vele dakterassen rondom de haven.

Bij de foto's:
- links boven: boven op de Tauro, waar iemand de moeite heeft genomen om 'land art' aan te leggen
- rechts boven: de smalle straten van Mogan. Hoewel het beeld misschien anders doet vermoeden is de weg naar links de doorgaande weg (in beide richtingen)
- midden: nabij het stuwmeer 'Cueva de las niñas'
- links onder: zicht op de 'Puerto' van 'Puerto de Mogan'.
- rechts onder: dreigende luchten achter de vuurtoren