Venetie, dag 1

Omdat we deze zomer geen grootse plannen hebben, hadden we besloten om dan maar in juli naar de Biennale in Venetië te gaan. Nu, dat hebben we geweten, want het was daar nog nooit zó heet en zó druk. Maar zoals altijd weer blijkt, op de exposities van de Biennale is het een stuk rustiger en koeler dan op Piazza San Marco en de omliggende steegjes. Dus alleen al om die reden hebben we een boel kunst tot ons genomen.

In de Giardini (in het zuiden van de stad) waren de landenpaviljoens van Rusland en Japan fantastisch. Bij de russen stond een drie meter hoog hoofd van een straaljagerpiloot, inclusief zuurstofmasker en (de projectie van) schichtig rondkijkende ogen achter een pilotenbril. Intrigerend, en omdat je er net om een hoekje tegenaan stommelde, ook een leuk schrik-effect.

De Japanse Chiharu Shiota was meer van de esthetiek. Twee verweerde vissersbootjes, verdwaald in een woud van rode draden en eindeloos veel oude sleutels. Een prachtig effect, maar moeilijk te verplaatsen (zonder het hele paviljoen mee te nemen).

Er was meer fraais (het Australische paviljoen, met een eigenaardige verzameling quasi-etnografische voorwerpen), en ook best veel minder fraais (zoals een performance waarbij uur na uur, dag na dag, de pagina's van speciaal daarvoor gedrukte boeken ritueel werden/worden losgesneden. Vergeleken hiermee is het groeien van gras bijna een Formule-1 race).

Na een lange dag en een overdaad aan kunst enigzins kunstdoof teruggekeerd naar Casa Priulli.

Bij de foto's:
- linksboven: Chiharu Shiota in het Japanse paviljoen
- rechtsboven: Ronald begrijpt het niet helemaal
- linksonder: de Brazilianen hadden een gat in de muur van hun paviljoen aangebracht, en het daarbij gelaten
- rechtsonder: een feestelijk bootje ter gelegenheid van het Festa del Redentore, waarmee sinds 1576 het einde van de pestepidemie wordt herdacht.

Parijs, dag 3

Op deze mooie zonnige ochtend gaan we dan op weg naar de Orangerie van het Louvre. Claude Monet stelde, op het hoogtepunt van zijn roem, de Franse staat voor om dat gebouw in te richten met zijn geschilderde waterlelies (die hij dan zou overdragen aan de staat). Een prima behapbaar museum(pje), waar nu eens geen noemenswaardige rij voor staat. Twee grote ovale ruimten, met vier doeken elk. Van dichtbij compleet abstract, en van iets verder weg inderdaad de vijver van de tuin in Giverny waar Monet 20 jaar heeft zitten schilderen. Heel mooi.

Na deze redelijk serene ervaring weer iets geheel anders: op naar de Fondation Louis Vuitton, een prachtig voorbeeld van lawaai-architectuur (van de hand van Frank Gehry, eerder ook bekend van het zilveren Guggenheim Museum in Bilbao) op een mooi plek in het Bois de Boulogne. Een prachtig gebouw, en nee, het staat niet vol met Vuitton-tassen maar werken van kunstenaars van naam & faam. Maar, zoals wel vaker hier in de stad, staat er een lange rij voor de ingang. Daarom beperken we ons tot een rondje om het pand (de buitenkant is sowieso het mooiste) en gaan lunchen in het nabijgelegen park.

En daarmee zitten onze twee dagen er al weer op. De terugreis duurt iets langer dan voorzien wegens 'mauvaise conditions climatique au Pays Bas' (zoals de conducteur aangeeft), maar desondanks een paar mooie dagen.

Bij de foto's:
- linksboven: Square du Vert-Galant, Ile de la Cité
- linksonder: Loes & Monet (again)
- rechts: le Fondation Louis Vuitton

Parijs, dag 1 & 2

We maken een korte trip naar Parijs. In principe om de waterlelie-schilderijen van Claude Monet te bekijken (nadat we vorig jaar de echte waterlelies al hadden gezien in zijn tuin in Giverny).
Maar er waarschijnlijk wel meer te doen in Parijs. Zoals de 'Promenade plantée', een afgedankte bovengrondse metrolijn van een kilometer of 5 die integraal tot een héél smal maar daarentegen wel héél lang park is verbouwd. Ze loopt uiteindelijk dood op de Boulevard Périphérique, ergens in het oosten van de stad. Maar zover zijn we niet gekomen, want het weer hield niet over, die eerste middag.

Onze planning was minder dan briljant, want de enige dag waarop we het Musee d'Orsay konden bezoeken was een zondag met gratis toegang (de daarop volgende maandag zou het gesloten zijn).
Nu behoren de rijen voor dit museum zelfs onder de beste omstandigheden tot de wereldtop, en op een vrije zondag kan daar nog wel een schepje bovenop. Affijn, een uur in de (regen en de) rij dus.
Later bleek dat degenen die wat later waren aangeschoven twee uur hadden moeten wachten, dus alles is relatief. Hoewel, de collectie kun je alleen in superlatieven beschrijven. Heel veel impressionisten (de een nog bekender dan de ander) en heel veel art nouveau.

Na een paar uur zijn we ernstig kunstdoof geraakt, en reizen we af naar het Canal Saint Martin, een door Napoleon verordonneerd kanaal waarmee een flinke lus van de Seine werd afgesneden. Nu alleen nog in gebruik bij de pleziervaart, waar men het als een uitje beschouwt om de vele sluizen te trotseren.

Bij de foto's:
- linksboven: lelijkheid langs de 'Promenade plantée'
- rechtsboven: wachten voor le Musee d'Orsay
- linksonder: Loes & Monet
- rechtsonder: le Canal Saint Martin

Gran Canaria, deel 3

Op de laatste dag van het oude jaar en de eerste van het nieuwe hebben we twee mooie wandelingen gemaakt.

De eerste, in de wandelgids omschreven als een 'korte, probleemloze tocht langs brede koningspaden', was zo zwaar, met lange klauterpartijen over steile hellingen zonder duidelijk pad, dat we een aantal malen op het punt hebben gestaan om er de brui aan te geven. Schaamte en Eer brachten ons echter toch op de top van de Tauro, met prachtige uitzichten rondom, en een goed gevoel van gedane arbeid.

De tweede, vanaf Casa de la Data, een plaatselijk bekende geitenboerderij in de bergen, was qua hoogteverschil en wegdek goed te doen, maar gisteren was de wind sterk en kil, dus hebben we er een wat korter rondje van gemaakt dan we eerst van plan waren, en nog wat rondgehangen op het populaire picknick-terrein 'om de hoek'.

Vandaag doen we het rustig aan, vooral uitslapen, lummelen en lezen. En een korte trip naar de bergrug pal boven Puerto de Mogan, voor het beste uitzicht over het plaatsje, en de vele dakterassen rondom de haven.

Bij de foto's:
- links boven: boven op de Tauro, waar iemand de moeite heeft genomen om 'land art' aan te leggen
- rechts boven: de smalle straten van Mogan. Hoewel het beeld misschien anders doet vermoeden is de weg naar links de doorgaande weg (in beide richtingen)
- midden: nabij het stuwmeer 'Cueva de las niñas'
- links onder: zicht op de 'Puerto' van 'Puerto de Mogan'.
- rechts onder: dreigende luchten achter de vuurtoren

Gran Canaria, deel 2

Er is één groot verschil met de situatie van 5 jaar geleden: het eiland is overgenomen door vijftigers op de fiets. Overal zie je ze, op dure modelletjes, met helm en fluor-shirt, soms parmantig tegen de berg op klauterend, soms als een razende afdalend, soms stilstaand om op adem te komen, alleen, in duo's, trio's of grotere groepen. Een vertragende en complicerende factor voor automobilisten, maar voor de fietsers zelf lijkt het me ook geen onverdeeld genoegen, al dat ongeduldige andere verkeer.

Na een lange slalom (bochten en fietsers) hebben we gisteren opnieuw de Roque Nueblo bereikt, en op deze vroege maandag konden we wel een parkeerplaats bemachtigen. Prachtige wandeling over het 'dak' van het eiland, met fantastische uitzichten rondom. Zonnig weer, met in de verte (boven zee) een dicht wolkendek dat op afstand blijft.

Vandaag hebben we de west-kant van het eiland verkend, met de Andén Verde, een spectaculaire weg die tegen de bergwand lijkt te zijn aangeplakt, en die tegen vallend gesteente moet worden beschermd met gigantische vangnetten die boven de weg in de rotswand zijn aangebracht. Leuk voor stenen tot een zekere grootte, maar daarna heb je toch echt pech. Blijkbaar gaat dat toch meestal goed (en ook vandaag).

Onderweg aangelegd in de Cactualdea, een mooie tuin met ontelbare cactussen en een vulkaan van papier-maché, die af & toe een rommelend geluid voortbrengt, maar de bijbehorende lava of rook blijft uit.

Bij de foto's:
- boven: de kale vlakte rondom de Roque Nueblo
- midden: uitzicht vanaf het dak van het eiland
- onder, links: Loes bij de Roque Nueblo
- onder, midden: Ronald met papier-maché vulkaan (met soundtrack)
- onder, rechts: work-out aan zee

Gran Canaria, deel 1

Tsja, als je een package-deal boekt naar een Canarisch eiland bij een grote reisorganisatie, kun je er wel zeker van zijn dat je vluchttijden minder dan optimaal zullen zijn. En inderdaad, we vertrekken om 05.35 uur vanaf Schiphol. Om dit (zelfgekozen) leed enigszins te verzachten, brengen we de voorgaande avond en korte nacht door in het Citizen-M hotel, vlak naast de vertrekhal. En gelukkig trekt het aangekondigde sneeuwfront net iets later over Noord-Holland dan 05.35 uur, dus kan ons toestel zonder noemenswaardige vertraging vertrekken (in de stromende regen).

Eenmaal aangekomen op Gran Canaria is al dit ongemak snel vergeten. Het is hier ruim 20 graden en mooi zonnig. En we zitten, net als in 2009, in het mooiste kustplaatsje van het eiland, Puerto de Mogan.

Deze ochtend hebben we onze eerste wandeling gemaakt, vlak bij de Roque Nueblo die eerst ons eigenlijke reisldoel was. Daar was echter in de wijde omtrek geen parkeerplek meer te vinden op deze zondagmiddag. De eerste mogelijkheid om te stoppen of omkeren, 5 kilometer verderop, bleek echter ook een prima uitvalsbasis voor een prachtige wandeling met vergezichten over grote delen van het eiland, met af en toe de Teide van Tenerife op de achtergrond.

Onderweg naar boven kom je overal de hevig bloeiende bougainville en kerstrozen tegen. Puerto de Mogan zelf ligt er ook mooi bij, zeker in de avond, met veel feestverlichting en poppen van kerstmannen die balkons beklimmen. Erg gezellig allemaal.

Bij de foto's:
- boven: wandelen nabij Roque Nueblo
- linksonder: de haven van Puerto de Mogan
- rechtsonder: dorpsplein van Puerto de Mogan, met versierde boom

Berlijn, dag 3

Op de tweede ochtend brengen we eerst wat tijd door op de Haupbahnhof. Omdat het treinpersoneel staakt, moeten we een andere trein zien te regelen voor onze terugreis. Dat gaat wonderwel goed: een van de weinige treinen die de volgende dag nog zullen vertrekken is prima geschikt en nog te reserveren ook.

Daarna naar het Museum für Gegenwart, gevestigd in een voormalig treinstation. Prachtige ruimtes, vermoeiende collectie, met veel 'usual suspects' als Warhol, Rauschenberg & Beuys. Nou ja, niet in elk museum hoef je langer dan 20 minuten door te brengen.

Daarna door naar het hart van 'alternatief Kreuzberg', de Oranienstrasse. Sjofel is hier het overheersende thema, maar heel leuk om eens doorheen te banjeren. Een geschikte lunchplek is dan wel weer wat moeilijker te vinden hier, tussen de falafel-tenten en macrobiotische boetiekjes.

De laatste avond brengen we door in Prenzlauer Berg, een heerlijke wijk met hippe winkeltjes net ten noordoosten van Mitte. Het blijkt wel dat niet elk Indiaas restaurant hier even goed is (althans, van degene die we hadden uitgezocht hadden we ons meer voorgesteld). Afgezien van dit kleine dipje, een heerlijk weekeinde.

Bij de foto's:
- linksboven: vrolijke chaos op de Potzdamer Platz
- rechtsboven: een soort upperclass selfie met behulp van een glimmend kunstwerk van Robert Rauschenberg (Mule Deer) in het Museum für Gegenwart
- linksonder: Andy (macher), Joseph (gemachte) und Loes (beobachter)
- rechtsonder: de Spree, Boden Museum en Fernsehturm

Berlijn, dag 1 & 2

Berlijn, heerlijke stad. Deze keer is het alibi om er naar toe te gaan het 'Festival of Lights', waarbij monumentale panden als de Dom of Brandenburger Tor worden gebruikt als canvas voor spectaculaire lichtprojecties (althans, dat is het idee). Direct al de eerste avond na onze aankomst staan we voor de Dom, in afwachting van de lichtshow. Als voorafje worden alvast wat statische beelden op het gebouw geprojecteerd, ook leuk, maar nog niet helemaal waar we voor kwamen. Maar wacht, dit blijkt de hele show te zijn! Geen flitsende bewegende beelden met luidruchtige soundtrack, geen 'virtuele afbraak' met projecties van neertuimelende brokstukken. Nou, dat hebben we wel eens (veel) beter gezien.

Gelukkkig heeft de stad heel wat meer te bieden.

De volgende ochtend gaan we eerst naar de Bernauer Strasse, waar eens één van de meest opzichte delen van de muur stond, en waar nu nog steeds heel veel aan die tijd herinnert. Zoals een wand met foto's van degenen die zijn omgekomen bij hun poging om naar het Westen te vluchten, een authentieke uitzichtstoren van de Oost-duitse grensbewakers en nog veel meer.

Later op de dag gaan we langs bij de Sammlung Boros, een privé collectie met moderne kunst, gevestigd in een voormalige bunker midden in de stad (en pal naast ons hotel), die onmogelijk bleek af te breken zonder grote impact op de omgeving, en jaren voor vage doeleinden als illegale techno-feestjes is gebruikt. Totdat Christian Boros langs kwam om er de kunst die hij had aangekocht in te tonen. Een duister gebeuren, met muren van meer dan drie meter dik, geen ramen, 5 etages, en conceptuele kunst die ons in (iets te) veel detail wordt uitgelegd door een medewerker van de bunker. Fascinerend.

Bij de foto's:
- linksboven: aardige maar statische projectie op de Berliner Dom
- rechtsboven: Lichtgevende spoken van het Festival of Lights op Unter den Linden
- linksonder: de bunker van de Sammlung Boros
- rechtsonder: op de voetgangersbrug over de Spree van Bahnhof Friedrichstrasse is het nog volop DDR

Normandie (part 2)

Gisteren zijn we via Honfleur & Les Andelys naar Giverny gereden, een rit van minder dan 200 kilometer, maar met onze snelwegmijdende insteek waren we toch een groot deel van de dag onderweg.

Honfleur is het meest pitoreske plaatsje in heel Normandie, maar heeft toch ook iets treurigs: het was ooit een havenstad, maar is door zee & Seine verlaten, en per boot niet eenvoudig meer te bereiken. Wel prachtige oude huizen, en een houten kathedraal die stamt uit de tijd van de 100-jarige oorlog, toen steen alleen gebruikt mocht worden voor vestingwerken. Zeer bijzonder dat die kerk nooit is afgebrand. Het was marktdag, en op die dag is de term 'levendig' voor Honfleur een understatement. 'Bomvol' komt meer in de buurt, maar dekt de lading toch nog steeds niet helemaal.

Eenmaal aangekomen in Giverny, bleek de rij wachtenden bij de heer Monet heel erg lang. Onze aanname dat dat aan het einde van de middag wel mee zou vallen, omdat alle bussen en dagjesmensen dan wel weer eens vertrokken zouden zijn, bleek volstrekt onjuist. Na tien minuten in de rij, waarbij we niet anders dan een gebrek aan voortgang konden constateren, besloten we om de volgende ochtend (vanochtend dus) terug te komen. Ons verblijf lag toch in de buurt.

Welnu, deze ochtend was het inderdaad beter te doen. We waren als 5e of 6e aan de beurt, maar, eenmaal de kassa gepasseerd, bleek de tuin toch al weer behoorlijk vol te staan met Japanners. Wij begrepen nu dat er een aparte ingang is voor groepen, en die ging nog eerder open ook dan de ingang voor individuele reizigers. Grrr.

Desondanks: een prachtige tuin, met heel veel planten in werkelijk hallucinerende kleuren. Het meertje met de waterlelies ligt er ook nog net zo bij als op Monet's schilderijen (al staat het bruggetje nu dus wel vol). En het bijbehorende huis is ook prachtig. Zijn atelier, ook een hele mooie ruimte, is dan weer verbouwd tot gift-shop, dus dat is iets minder.

Bij de foto's:
- linksboven: de tuin in Giverny, met het huis van Monet op de achtergrond
- rechtsboven: de houten kathedraal van Honfleur
- linksonder: in Honfleur bidt men voor een behouden thuiskomst van het vissersvolk
- rechtsonder: de waterlelies van Monet

Normandie (part 1)

We zoeken een alibi om er deze zomer nog even tussen uit te gaan, en dat hebben we gevonden in een gepland bezoek aan de tuin van Claude Monet, de impressionistische schilder die 40 jaar lang vooral de waterlelies achter zijn eigen huis heeft geschilderd (en, toegegeven, af en toe ook nog wel wat anders). Die tuin ligt in Giverny, een dorpje langs de Seine waar we morgen heen gaan.

Maar gisteravond en vandaag zijn we eerst in Etretat, een plaatsje aan de Normandische kust waar we jaren geleden wel al eens zijn geweest.

Ze hebben hier het soort spectaculaire krijtrotsen die iedereen vooral van Groot Brittanie kent. Prachtig wandelgebied, mooie vergezichten, en trouwens óók regelmatig vereeuwigd door Monet.

Als je een kwartiertje van het dorp weg loopt langs de kust kom je vrijwel geen mens meer tegen. Het dorp zelf is ook best de moeite waard, maar wel érg braaf.

Bij de foto's:
- boven: de krijtrotsen ten noorden van Etretat.
- linksonder: Les Falaises d'Etretat
- rechtsonder: de houten pieren van Fécamp, Loes verjaagt een zeemeeuw

Kopenhagen, dag 2

De tweede dag, zaterdag, is het weer aanmerkelijk beter. We brengen de ochtend door in Christiania, nog steeds het natuurlijke verzamelpunt der onaangepasten in de stad. Hier & daar hele mooie zelfbouwhuisjes tussen het groen. En verder veel kralen en dromenvangers te koop in de hoofdstraat. Om de hoek van Christiania ligt de Vor Frelsers Kirke, waarvan de toren is voorzien van een een trap met de allure van een kurketrekker. Een interessante tocht naar boven (wel aldoor schipperen met de tegenliggers/afdalers), voor een prachtig uitzicht over de stad. Verder ook nog de botanische tuin bezocht (heel mooi, een soort Kew Gardens in het klein), en ook nog genoten van de 'moeder aller toeristische activiteiten', een rondvaart door de haven. Dat laatste zonder Sanne & Morten, die we later nog wel weer troffen voor een gezamenlijke maaltijd in Vesterbro.

Heerlijke stad, moeten we vaker doen.

Bij de foto's:
- boven: de kas van de Botanische Tuin
- midden: de Vor Frelsers Kirke, vanaf de toren
- onder: Loes & Joop in de rondvaartboot

Kopenhagen, dag 1

Een korte trip naar Kopenhagen, samen met Joop & Tineke, vooral bedoeld om Sanne & Morton te bezoeken, die hier tegenwoordig wonen.

Maar de (soms wat druilerige) vrijdagochtend beginnen we met een lange wandeling langs de Indrehavn, Slotsholmen (met het Christiansborg paleis en de oude & nieuwe koninklijke bibliotheek), Nyhavn, Amalienborg (waar we onbedoeld precies op tijd zijn voor de meest cheesy attractie van de stad, het wisselen van de wacht bij het koninklijk paleis), de zeemeermin en Kastellet.

Daarna door naar het Designmuseum Denmark, gespecialiseerd in stoelen. Bij de ingang krijgen we te horen dat je ze mag uitproberen als ze op de grond staan, maar degenen op een podium(pje) moet je met rust laten.
Na héél véél stoelen treffen we Sanne buiten, voor het museum. We vertrekken, eerst via ons hotel om huurfietsen op te halen, en daarna eerst richting Norrebro en daarna verder de stad uit richting het huis van Sanne & Morten.

Na een korte bezichtiging vertrokken we vanaf daar richting 'het eerste restuarant dat iets anders aanbiedt dan kebab of pizza' (Nordskovs Spisestue, toch al snel een minuut of 15 fietsen), en daarna snel door naar de videowall bij de Indrehaven, voor de voetbalfans in het gezelschap.

Bij de foto's:
- links boven: gezamenlijk in gevecht met de kaartjesautomaat voor de metro
- rechts boven: kastellet
- links onder: stoelen uitproberen in het Designmuseum Denmark
- rechts onder: Nederland - Spanje 1 - 1 (ruststand)