Cape town en omstreken, deel 2

Onze tweede (hele) dag in Cape Town brengen we door in het centrum, in de Bo Kaap, en op Signal Hill.

De leukste straat in het centrum is Long Street, een aaneenschakeling van bars, cafe's & handelaars in afrikaanse 'kunst' in alle varianten.
De meeste panden zijn meer dan honderd jaar oud, en hebben mooie gietijzeren veranda's. Hier & daar staat een losse oude gevel te wachten op de renovatie die bij de buren al is doorgevoerd. Er is hier veel opgeknapt sinds ons vorige bezoek van zo'n tien jaar geleden. Is voetbal toch nog ergens goed voor...

Vlak bij liggen de Company Gardens (bedoeld wordt hier de Verenigde Oostindische Compagnie, een van de meer succesvolle handelsondernemingen uit onze gouden eeuw). Prachtig aangelegd, veel standbeelden van ooit belangrijke staatslieden, mooie klassieke administratieve gebouwen in oud-hollandsche stijl, met de Tafelberg altijd op de achtergrond. Heerlijk toeven hier.

Tegen het centrum aan ligt 'de Bo Kaap', een islamitische wijk (nou ja, wijkje) vol schattige huisjes. De eigenaars schilderen ze in de meest woeste kleuren & kleurcombinaties, en dat geeft het gebied ook wel een beetje Caraibisch tintje.

Wanneer je de stad naar het zuiden verlaat, kun je na een paar kilometer links af naar de kabelbaan van de Tafelberg, of rechtsaf naar Signal Hill. De Tafelberg hebben we al eens gedaan (en bovendien was het die kant op aardig druk), dus kozen we voor Signal Hill. Niet zo hééél hoog, maar wel vlak bij het centrum gelegen en dus met prachtige uitzichten over de hele stad.

Bij de foto's:
- linksboven: Cape Town, Table Mountain & Lion's Head vanaf Signal Hill
- rechtsboven: Gietijzeren veranda's langs Long Street
- linksonder: op de top van Signal Hill, kant-&-klare photo-opportunity
- middenonder: 'wild life' in de Company Gardens
- rechtsonder: kleurtjes in de Bo Kaap

Cape town en omstreken, deel 1

Na drie vluchten, met een veel te lange overstap in Munchen (gevolg: verveling) en een veel te korte overstap in Johannesburg (gevolg: stress), zijn we dan in Kaapstad aangekomen. Een prachtig verblijf, Huys Haerlem, in de prettige wijk Sea Point, met een mooie boulevard en leuke restaurants op loopafstand. Zoals zoveel huizen in de Kaapprovincie is ook Huys Haerlem een klassiek wit Nederlandsch Herenhuis op z'n afrikaans, met paradijselijke tuin en vergezichten op zee.

Op onze eerste dag hebben we erg rustig aan gedaan, en hebben we een wandeling gemaakt naar 'The Waterfront', een gezellige en hele drukke verzameling bars, restaurants & winkels, en de belangrijkste kerstboom van de stad (weliswaar nep) waarmee iedereen op de foto wil.

Vandaag hebben we  het serieuzer aangepakt, en zijn we al vroeg naar de uiterste zuidpunt van het afrikaanse continent gereden, Kaap de Goede Hoop, die zo'n 70 kilometer onder Kaapstad ligt in een groot natuurreservaat. De route er naar toe is al adembenemend mooi, met fraaie uitzichten op de Tafelberg en allerlei andere bergen hier in de buurt (de 12 Apostelen, de Sentinel, Lion's Head, etc.). Onderweg kom je langs Camps Bay (geliefd bij Nederlandse winterontvluchtende sterren van de tweede garnituur, maar inderdaad een prachtige baai), Simon's Town (ooit de plaats waar 'onze' VOC-schepen lagen afgemeerd in de winter, nu vooral een engels aandoend nostalgisch dorpje met een forse penguinkolonie), en Chapman's Drive, een route die met kunst- & vliegwerk met explosieven uit de verticale bergwand is geblazen aan het begin van de 20e eeuw (natuurlijk door dwangarbeiders), daarna in 2000 is afgesloten nadat weersinvloeden & slecht onderhoud voor tientallen verkeersdoden hadden gezorgd, maar na een enorme investering enkele jaren geleden weer is heropend (nu al tolweg, om de kosten een beetje terug te verdienen).

Entree & parkeerplaats van het 'Cape of Good Hope Nature Reserve' waren erg druk op deze voor iedereen vrije dag, maar als je eenmaal wandelt merk je daar niet zo veel meer van. Richting 'Cape Point', dat het dichtste bij de parkeerplaats ligt, moet je hier en daar nog zoeken naar een foto-opportunity zonder al te veel anderen, maar als je vandaar naar de nog iets zuidelijker gelegen 'Kaap de Goede Hoop' loopt, is het niet erg druk meer.

En wat een route! Prachtige vergezichten over zee, over baaien met beukende golfslag, over het 'fynbos' dat zowat totaan de waterrand door loopt, met aan de horizon, in het goede seizoen (wat dit helaas niet is) een enkele walvis op doortocht.

Veel zonnebrand verbruikt, maar toch nog niet genoeg (vinden vooral mijn benen). En spierpijn toe. Maar het was het meer dan waard.

Bij de foto's:
- boven: het pad naar Kaap de Goede Hoop
- linksonder: Honda & Loes aan de kust tussen Scarborough en Kommetjie
- rechtsonder: de Sentinel bij Houtbaay, met 'tafellaken-wolk' op de tafelberg

Ruhrgebied

Het Ruhrgebied? Wie gaat daar nu heen? En waarom zou je?

Nu, wij dus. En dan vooral vanwege een werk van Tomás Saraceno in het K21-museum in Dusseldorf.

Op de heenweg bezochten we eerst een soort 'bevroren achtbaan', de 'Tiger & Turtle - Magic Mountain' nabij Duisburg. Een wonderlijke bouwwerk dat veel weg heeft van een rollercoaster, maar in plaats van gekatapulteerde karretjes kun je er zelf overheen wandelen (twee hekken voorkomen dat je ook zou proberen om de looping te volbrengen. Dat zou bij gebrek aan snelheid ook niet goed aflopen). Een fascinerende klimpartij met mooie uitzichten.

In Dusseldorf hadden we een hotel uitgezocht in de 'Media Hafen', een tot voor kort vervallen maar inmiddels opgehipte wijk aan de rand van de stad waar vroeger de goederen werden overgeslagen die via de Rijn werden aangevoerd. Het Innside Melia Hotel blijkt een Mondriaan van 16 hoog, met mooi uitzichten over de Rijn, de FernsehTurm en de stad.

Daarna direct door naar het K21-museum, voor de eigenlijke aanleiding van ons bezoek, een installatie van Tomás Saraceno, opgebouwd uit netten & opblaasballen boven de patio van het K21-museum, waar je na een lange wachttijd en een korte veiligheidsinstructie in mag rond klauteren, in een museale overall met museale sportschoenen. En terwijl ik verder nooit last heb van hoogtevrees, houd ik dat hier niet vol, als ik wankel boven de patio rond loop, terwijl het enige dat mij scheidt van de vloer 15 meter onder me een golvend en iel ogend visnet is. Elke beweging die je maakt golft alle kanten op. En dat geldt ook voor elke beweging die de andere bezoekers maken. Is dit kunst? Of pretpark? Waarschijnlijk iets daar tussen in. Maar wel heel leuk.

Dusseldorf heeft uberhaupt veel met moderne kunst, want ook K20 en het Kunstforum NRW zijn hardstikke leuk (o.a. met een verrassend frisse tentoonstelling met de mobiles van Alexander Calder, waarvan je toch al snel zou verwachten dat die in de oubo-hoek zit). Zo wordt het beeld gecompenseerd dat ontstaat door Dusseldorfs drie claims-to-fame, de Königsallee (shop till you drop), de Kerstmarkt (die nog niet was losgebarsten) en 'de langste bar van Europa' (inderdaad, meer dan genoeg bier hier).

Op de terugweg hebben we eerst nog aangelegd in Duisburgs 'Landschaftpark Nord', een in de jaren tachtig verlaten hoogoven, die op sierlijke wijze aan het verroesten is, en deels wordt hergebruikt als theater-locatie, klimmuurmekka en duikschool (in de oude gastank, die voor dat doel met water is gevuld). Daartussen gaat inmiddels ook de natuur haar gang. Fascinerend.

Als laatste stop hebben we de 'Gasometer' van Oberhausen bezocht, óók een gastank, maar dan eentje van 117 meter hoog, en de tijdelijke lokatie van Christo's meest recente kunstwerk, 'Big Air Package', een soort witte luchtballon over de gehele diameter & hoogte van het gebouw, waar je in kunt via twee luchtsluizen. De onwerkelijke lichtval is fenomenaal. En het perspectief is lekker verwarrend.

Bij de foto's:
- boven: 'Tiger & Turtle - Magic Mountain' nabij Duisburg.
- linksonder: Ronald zachtjes wiegend in het net van installatie 'In Orbit' in het K21 museum, met in de reflectie de peilloze diepte van het atrium (vandaar de enigszins geforceerde glimlach)
- middenonder: Duisburg, 'Landschaftpark Nord', de schoonheid van roest
- rechts: Loes in de 'Big Air Package' van Christo in de 'Gasometer' van Oberhausen.

Into the Great Wide Open, Vlieland

Hoe het gelukt is, snappen we eigenlijk zelf niet zo goed, maar we hebben kaartjes voor dit über-uitverkochte festival op Vlieland: 6.000 gelukkigen, en naar het schijnt een kleine 200.000 telerugestelden. In tegenstelling tot de meeste andere festivalgangers, die vrijwel allemaal kamperen op Stortemelk, zitten wij in Strandhotel Seeduyn. Een mooie kamer met zeezicht, met als bijkomend voordeel dat we tijdens het ontbijt artiesten kunnen spotten (voor zover die zich aan de gebruikelijke ontbijttijden houden natuurlijk), want die zitten ook allemaal in dat hotel.

Op vrijdag hebben we, na een mooie overtocht en een korte regenbui, gezien Valerie June (sportpark, hoogst matig), Money (de Bolder, mwahh), Broken Twin ('Naar Buiten' podium, dromerig, zie foto), Efterklang (Tokkelbaan, behoorlijk goed) & Chic (sportpark, als camp-optreden wel leuk).

Op zaterdag Moddi (Tokkelbaan, heel goed), Eefje de Visser (sportpark, heel goed), The Veils (sportpark, onverwacht goed) & Tindersticks (Tokkelbaan, we vertrokken na 10 minuten).

Op zondag Spinvis / Zapp 4 (Nikolaaskerk, heel goed), Pop Quiz ('Naar Buiten' podium,wij bleken niet zo goed, ondanks de aanwezigheid van Lot) & Bombino (sportpark, prima zanderige afsluiting).

De sfeer was fantastisch, en het weer bijna (al bleef het achter bij de verwachting). Enig minpuntje zou kunnen zijn de moeite die het kost om je fiets terug te vinden tussen die paar duizend andere (we hebben wel een aantal ervaringsdeskundigen ontmoet die moedeloos door de stallingen banjerden), maar met onze speciaal aangeschafte roze paardestaartelastiekjes om het stuur was dat geen enkel probleem. De best bestede 30 eurocent van de laatste tijd.

Griekenland, part 8 (finale)

De laatste Griekse loodjes brengen we door in Athene. En waar de crisis verder in het land niet zo goed zichtbaar was (althans voor ons), is dat hier wel anders. Hele wijken en winkelcentra waar de helft van de winkels leeg staat, volgekalkt met graffiti, veel zwervers, blikjesrapers, losse-bloemen-verkopers en (dronken) halve-garen. Nee, echt gezellig is het hier lang niet overal. De stad maakt een verloederde indruk.

In de wijk rondom ons hotel, Plaka, valt het allemaal nog wel mee. Met de reigids in de hand hebben we er gisteren een lange wandeling gemaakt, waarbij het grootste ongemak, naast de hitte (die nog verergerd wordt door de wit marmeren trottoirs, die goed reflecteren, zodat je van twee kanten tegelijk wordt geroosterd), is om alle aanspraak van kletsmajorige winkeliers te negeren of elegant te passeren ('Hi, where are you from?'). Veel Griekse oudheid tussen de winkels door, maar het Parthenon hebben we allebei al eens eerder bezocht, dus die hebben we maar laten staan (te druk en nog meer klimmen).

Vanochtend zijn we naar de top van de Lycebetus-heuvel gegaan. Die is nog veel hoger dan die van het Parthenon, maar er gaat een kabelbaantje naar toe dus dat zou mee moeten vallen. Wat ze er niet bij vertellen is dat dat kabelbaantje pas ongeveer halverwege de heuvel begint, dus we waren toch al weer een beetje uitgewoond voor we konden instappen. Wel fantastische uitzichten over de giga-stad die Athene is. En de afdaling (nu wel te voet) is een mooie tocht op zich.

Daarna hebben we nog het Nationaal Argeologisch Museum bezocht, met, oneerbiedig gezegd, meer van hetzelfde. Met onze zomertrips van de laatste jaren naar Rhodos, Turkije, Sicilie en nu dus de Peloponnesos & Athene, hebben we wel zo'n beetje alle Griekse & Romeinse oudheden gezien die de moeite waard zijn. En waar kun je dan beter eindigen dan in de bakermat van onze westerse beschaving? Een mooie afsluiting.

Bij de foto's:
- boven: de 'tempel vande Olympische Zeus', met de hoogste kolommen ooit. Heeft dan ook 700 jaar geduurd voor die af was
- onder, links: Loes daalt af van Lycebetus
- onder, rechts: Zeus (of was het Poseidon? De experts zijn er nog niet uit)

Griekenland, part 7

Gisteren was een goede dag voor liefhebbers van aardbevingen, want we hebben er minstens 5 gehad. Gelukkig geen van alle erg sterk (5.3 max, er waren dan ook nauwelijks rapporten over schade). En de eerste twee hebben we 'gemist' omdat we toen nog in de auto zaten. Maar in de middag hebben we het hotel wel een aantal keren lichtjes voelen zwabberen. Niet echt iets bijzonders hier, want niemand heeft het er verder over.

Arachova ligt op 1000 meter hoogte aan de voet van het ski-gebied van Mount Parnassos (2457 meter hoog, dus sneeuw zat in de winter). Vanuit ons enigszins sombere wintersporthotel-zonder-gasten hebben we de opgravingen van Delfi verkend, maar ook op Mount Parnassos gewandeld.

Delfi was vooral bekend vanwege 'het orakel', een heel samenspel van priesteressen-onder-invloed die, op verzoek van vragenstellers die van heinde en verre deze kant op kwamen (Alexander de Grote was er ook bij) volstrekt onbegrijpelijke uitspraken deden, en priesters die daar (iets) meer chocola van maakten, maar nog steeds dermate ambigue chocola dat het orakel altijd gelijk had (wat er daarna verder ook gebeurde). In de trant van 'als u ten strijde trekt zal een groot rijk verloren gaan', daarbij in het midden latend of dat het rijk van de vragensteller of het rijk van de vijand was. Ja, zo kunnen wij het ook. Dus bij deze onze voorspelling voor de terugreis: 'als u aan deze reis begint dan zal dat u veel goeds brengen maar ook verdriet'. Zo.

Parnassos is een heel ander verhaal. Als je naar zo'n 1500 meter stijgt(met de auto), kom je op een hoogvlakte waar volledig hap-snap allerlei appartementen zijn neergezet in Greco-Alpine stijl (uniek voor de regio). Maar de meeste zijn nooit afgebouwd (waarschijnlijk zijn de eigenaars failliet gegaan voor het zover was). En degenen die wel zijn afgebouwd staan leeg in de zomer. Er is dan ook geen mens in de buurt, en op de weg kom je ook nauwelijks iemand tegen. Spooky...

Als je verder klimt, kom je in de ongerepte natuur terecht, met een bepaald frisse wind af & toe op deze hoogte (ook wel weer eens lekker). Hier hebben we heerlijk gewandeld (met sweatshirt bij de hand)

Bij de foto's:
- boven: Delfi, zicht op de grote tempel en de achterliggende vallei
- onder, links: Ronald bij de meer verwaarloosde delen van het 'Mount Parnassos Ski Resort'
- onder, rechts: Loes ruimt op in Delfi

Griekenland, part 6

Met veel haarspeldbochten hebben we de bergen van het centrale Peloponnesische massief verlaten en zijn we in Olympia aangekomen, dat zowat aan de westkust ligt.

Onderweg kwamen we, hoe kan het ook anders, langs wederom een belangwekkende archeologische vindplaats, Vasses. Dit is er één waarover de verenigde naties zich hebben ontfermd (ongetwijfeld in het kader van de werelderfgoedlijst), en als gevolg daarvan is er een enorme tent verrezen boven de belangrijkste tempelresten, zodat men daar in alle rust kan werken aan het verticaliseren van de in ruime getale voorradige, als gevolg van aardbevingen door de eeuwen heen, horizontaal georiënteerde kolommen (of delen daarvan). Een video ter plaatse maakt duidelijk dat dat met milimetrische precisie geschiedt. Hoewel niet helemaal de bedoeling, is de tent zelf eigenlijk ook wel heel mooi.

Olympia is berucht vanwege de drukte. Maar vreemd genoeg was daarvan helemaal niets meer te merken toen we om een uur of 4 in de middag naar de archeologische site gingen. In het hele dorp of op de parkeerplaats geen bus of dagjesmens meer te vinden (dat het ook heel anders kan hebben we vandaag gemerkt). Zoals vast iedereen al weet, zijn de Olympische spelen hier ontstaan (vermoedelijk in 776 v.c.). En werden ze hier zo'n 1000 jaar onafgebroken gehouden om de 4 jaar (af en toe met wat rimpels, zoals ten tijde van keizer Nero die zichzelf 6 keer tot winnaar liet uitroepen). Pas toen de donkere middeleeuwen over ons neerdaalden heeft de (byzantijns) christelijke baas Theodosius 'de Grote' de boel verboden. En zijn opvolger, Theodosius II (de 'Nog Grotere'?) vond het zelfs nodig om de hele stad te laten verwoesten. Toch is het nog steeds een mooie & bijzondere plek, met veel bomen (van groot tot klein) tussen de architectonische overblijfselen. Een flinke bries zorgt er af en toe voor dat er een stofwolk over het terrein word gejaagd: even de ogen dicht en de camera uit de wind houden.

Vandaag hebben we het bijbehorende museum gedaan; vroeger op de dag, dus aanmerkelijk drukker. Maar aangenaam koel (en toch ook boeiend).

Bij de foto's:
- boven: de indrukwekkende tent boven de tempel van Apollo Epikourus te Vasses
- onder, links: de opgravingen van Olympia
- onder, rechts: oude griek met iPhone (bij een ander beeld hebben we ook een klapschaats aangetroffen)

Griekenland, part 5

Kardamilli was voorlopig onze laatste plaats aan de kust. Via Kalamata (en het naastgelegen Kalamara, lijkt me onhandig) kwamen we tegen de middag langs Messene, wederom een prachtige archeologische opgraving, al is ze niet zo bekend, en dus ook behoorlijk vrij van bezoekers. De nog bestaande delen van de oorspronkelijk 8 kilometer lange stadsmuren zijn indrukwekkend. De stad is in 369 v.Chr. gesticht door Epaminondas, die zich aan de macht van Sparta wist te ontworstelen en hier zijn democratische principes kon uitproberen. Een heerlijke plek om rond te slenteren in de schaduw van de vele olijfbomen.

Na zowaar een stukje snelweg van 70 eurocent aan tol, zetten we koers richting het centrale bergmassief van de Peloponnesis, Arkadië genaamd. In Stemnitsa, een bergdorp op iets meer dan 1000 meter hoogte, overnachten we in de 'Mpelleiko B&B' (spreek dat maar eens uit..), een historisch bouwwerk met prachtig uitzicht over het lager gelegen dorp, veel authentieke details, ingericht met antieke houten meubelen en een eigenares die graag met mensen praat. Ze vindt het trouwens ook heel leuk om voor een uitgebreid ontbijt te zorgen (we hebben veel meer gegeten dan gebruikelijk, broden & jammen & taarten door haarzelf of moeders gemaakt). Heerlijk koel hier, voor Griekse begrippen dan, en veel verstedelijkte Grieken die hier hun roots hebben komen in de zomer dan ook graag terug om hier de ergste hitte van (bijvoorbeeld) Athene te ontlopen.

Vanochtend hebben we zowaar een complete wandeling uit ons SNP documentatiepakket volbracht: een stuk van de Lousios vallei, op weg naar het klooster van Moni Agiou Ioannitou Prodromou, een prachtig rammelend bouwwerk dat tegen de steile wand van de vallei is geplakt en inmiddels gevaarlijk voorover hangt, zo op het eerste gezicht. Fascinerend van binnen & van buiten. Korte broeken zijn niet gepast, maar gelukkig hangt er geschikte leenkleding bij de ingang. Eenmaal binnen word je getrakteerd op een kopje Griekse koffie en 'Turks' fruit (dat hier in Griekenland vast anders heet). En gelukkig was de heenweg van de wandeling het zwaarst maar wel grotendeels in de schaduw.

Bij de foto's:
- boven: het stadion van Messene
- onder, links: het hangende klooster (hoe lang nog) van Moni Agiou Ioannitou Prodromou in de Lousios vallei
- onder, rechts: Loes stapt uit haar leenrok.

Griekenland, part 4

We trekken langs de west-oever van de Mani weer omhoog, richting Kardamyli. Het valt ons op dat er verrassend veel koeien los lopen in deze omgeving (ook in Gerolimenas). Sommige snuffelen in de bootjes die her & der verpreid langs de straat liggen te wachten op een herleving van de visserij-industrie, om te kijken of er iets van hun gading in ligt. En nog steeds in elk dorp hoge torens met kleine ramen en dikke muren, stammend uit de tijd dat iedereen hier ruzie met elkaar had (naar verluid is daar ergens in de 19e eeuw een einde aan gekomen, toen het nationale leger werd afgestuurd op twee strijdende families).

Verder naar het noorden van het schiereiland wordt de begroeing weer wat vriendelijker, en de dorpjes ook. Deze ochtend een bergdorp in de omgeving bezocht (Exochori), en daar in de omgeving wat korte wandelingen gemaakt. Volgens onze paperassen prima wandelend te bereiken vanuit ons verblijf, maar die paperassen kennen we ondertussen: het dorp ligt op 500 meter hoogte en 10 kilometer afstand (met de auto prima te doen).

Ons huidige verblijf heeft een 'prive strand', d.w.z. een stuk van de rotsige kust, waarover een houten looproute is aangelegd naar een trap waarmee je te water kunt gaan: uitkijken dat je niet uitglijdt, en dat je niet met de golfslag tegen de bepaald puntige rotskust wordt gekwakt. Toch even lekker gezwommen. Terug aan wal met enige moeite de naaktrecreant-op-leeftijd weten te omzeilen (dus daarvan geen foto).

Bij de foto's:
- boven, links: koe-aan-zee in Gerolimenas
- boven, rechts: kerk, duidelijk niet geschikt voor mensen met onze lengte (toegangsdeur van 1.10 meter hoog)
- onder, links: de kerk van Areopoli
- onder, rechts: het 'strand' van het Melitsina Village Hotel in Kardamyli

Griekenland, part 3

Van Xirokampi zijn we (via de oostkant) doorgereisd naar de meest zuidelijke punt van de Mani (en daarmee van Europa). De Mani is de naam van het middelste schiereiland dat onder aan de Peloponnesos bungelt, en naar verluidt een van de meest desolate delen van Griekenland. Inderdaad wordt alles steeds leger & ruiger, en de weg steeds smaller, naarmate je verder het schiereiland op komt. De dorpjes (voor zover...) zijn goeddeels verlaten, en staan vol stenen torens waarmee men indruk wilde maken op de buren (maar ja, de buren hadden de zelfde ambitie). De wegen slingeren niet alleen, maar zijn ook vrij steil: ons eenvoudige koekblik moet regelmatig terug naar twee om de hellingen te halen.

We verblijven in Gerolimenas, net een paar kilometer vóór Kaap Tenaron, waar we vanochtend naar toe zijn gereden, en op het uiterste puntje naar de vuurtoren zijn  gelopen/geklauterd (6.30 op, ontbijt achteraf). Op de terugweg nog wat rondgeneusd in Vathia, het plaatsje met de meeste torens hier in de omgeving (en ook vrijwel geen inwoners meer). Vergeleken daarmee is Gerolimenas een werelds dorp, met keuze uit wel 6 restaurantjes. Maar ook daar worden die afgewisseld met vervallen of ingestorte panden. We verblijven in een soort gerestaureerde havengebouwen, met muren van een halve meter dik (dat blijft dus best goed koel binnen).

Vandaag iets te veel zon gehad (toen we gisteren de buurt van Sparta verlieten sprak men daar dan ook over een aanstaande hittegolf, met temperaturen tot 40 graden. Maar waarschijnlijk is het hier aan zee wel iets 'koeler'). We vermoeden dat de kleur wel weer wat is bijgetrokken voor dat we terug gaan.

Bij de foto's:
- boven: zicht op Vathia, diep in de Mani
- onder, links: verlaten bergrug in de Mani, met Panda (van Fiat)
- onder, rechts: Terugkijkend vanaf Kaap Tenaron

Griekenland, part 2

Na een lange rit zijn we gisteren aangekomen in Xirokampi, een niemendalletje in de buurt van Sparta & Mistras. De weg leidde vanaf Nafplion eerst lange tijd langs de kust, maar ging daarna al slingerend flink de hoogte in. Bij elk dorp was het bidden om de afwezigheid van tegenliggers, want smal, smal, smal. Gelukkig waren er inderdaad zo goed als geen tegenliggers, waardoor we ons standpunt over bidden wellicht moeten herzien (of niet).

Vandaag eerst naar Mystras, de laatste standplaats van een handjevol Byzantijnen die de Turkse belegering van Constantinopel (Istanbul) in 1453 hadden weten te overleven en ontvluchten. Toen de Turken ook hier arriveerden in 1460 was het definitief gedaan met het Byzantijnse rijk (en eigenlijk dus ook het Romeinse rijk, waar het de natuurlijke voortzetting van was). Dat heeft een complete stad aan hele mooi ruines opgeleverd, met een enkel nog gebruikt Grieks-Orthodox kerkje. Veel geklauter, maar ook weer veel te zien.

In de middag door naar een haventje & strandje (Gythion) over een weg waar je 50 mag (en waar ik ook keurig 50 doe, ik heb voorlopig al genoeg buitenlandse bekeuringen), en waar we dus continue nerveuze Grieken in onze kofferbak hebben zitten, die bij de minste of geringste (on)mogelijkheid inhalen, half op de ene weghelft en half op de andere weghelft bivakerend. Als de Griekse staat nu eens zou beginnen om de zwarte vuilniszakken te verwijderen van de vele flitspalen die er toch wel degelijk staan, dan was het begrotingstekort zo opgelost. Hoe dan ook, lekkere lunch aan de haven en een paar fijne uurtjes op het strand en in het water.

Bij de foto's:
- boven: Larissa Castle, vanaf Nafplion
- midden: Mystras, overzicht
- onder, links: nonnen & priesters in Mystras
- onder, rechts: Loes bij de Pantanassa kerk (Mystras)

Griekenland, part 1

Nafplion is onze eerste halte op de Peloponnesos. Ooit de eerste hoofdstad van Griekenland (een paar jaar vanaf 1821), en pitoresk ingeklemd tussen 3 Venetiaanse forten (waarvan één op een eilandje voor de kust). Na onze vlucht naar Athene en aansluitende autorit van een uur of twee (over tolwegen met héél véél tolhuisjes) komen we een beetje in de kreukels aan, maar gelukkig kun je in Griekenland tot laat terecht voor je avondmaal, en na verse vis en gevulde courgettes knapten we alleszins op.

De dag daarna hebben we Mycene bezocht, vooral bekend vanwege het feit dat Agamemnon hier ooit de baas was, en die kennen we van de Trojaanse oorlog. Dit alles moet zich hebben afgespeeld ergens rond de 13e eeuw voor Christus. Vandaag staan er vooral nog wat muren overeind en één stadspoort, op een prachtige lokatie met verre vistas rondom. En nog weinig volk op de been zo vroeg op de ochtend. Als we vertrekken arriveren net de eerste tourbussen.

Vandaar door naar Kefalari, waar een Grieks-orthodoxe kerk is aangebouwd tegen enkele grotten waar men al eerder de goden aanbad, en dat dan gelegen aan een bevallig riviertje dat hier ontspringt uit de bergen. Geen mens te bekennen, behalve een slaperige bewaker in de kerk. Op de terugweg ook nog even Tyrins aangedaan, maar dat is een soort second-best Mycene en had niet echt gehoeven.

Nee, dan de wandeling 'om de punt' bij Nafplion. Een prachtig voetpad (verder geen grote weg te bekennen) pal langs de hoge rotsen (een enkele keer er doorheen met een tunneltje), met mooi uitzicht op de baai en flink wat zeewind. Topwandeling.

Inmiddels is het zondag. In de ochtend hebben we het hooggelegen grootste Venetiaanse fort van Nafplion bezocht, vroeg in de ochten, nog voor de hitte weer in alle hevigheid toeslaat. Dat is veel werk: de lokale traditie spreekt van 999 treden voor je boven bent, en hoewel niet iedereen het eens is met dat exacte aantal, zijn het in ieder geval genoeg treden om amechtig de eindstreep te halen (en dan nog terug...). Het uitzicht maakt dat goed (vertel je je zelf dan maar, als je weer op adem bent).

Bij de foto's:
- boven: Kefalari, de kerk van Zoodohos Piri
- onder, links: uitzicht vanuit de opgravingen van Mycene
- onder, rechts: Baywatch Greek Style in Nea Kios (hopelijk wordt de slapende strandwacht in zijn uitzichtspost op tijd gewekt als er iets aan de hand is)