Curacao, part 4

Kerstochtend, tijd voor een nieuwe wandeling.

Deze keer bij Boka Ascension, een kilometer of 15 naar het Noord-Westen vanaf Julianadorp. Hier voert een mooi pad door het 'krabbenbos' (inderdaad, een bos vol krabben) naar de woeste oost-kust waar je, als je geluk hebt (quod non) schildpadden kunt vinden.

Af en toe werd ons de weg versperd door een grote modderpoel, maar met wat omtrekkende bewegingen zijn we er in geslaagd de kust te bereiken. Mooi, leeg, gebied, veel cactussen en hier en daar uitzicht op Landhuis Ascension.

Daarna door naar Landhuis Dokterstuin voor de lunch, blijkbaar een typisch Kerst-uitje voor de lokale bevolking, want er zaten aardig wat mooi opgedirkte Curacaoenaars (met name de dames) te genieten van een hapje en een drankje. Van de behoorlijk uitgebreide kaart wilden wij graag respectievelijk okra-soep en cactus-soep, maar die kaart bleek hier eerder een intentieverklaring dan een opsomming van leverbare gerechten, dus werd het voor ons beiden geitensoep.Ook niet verkeerd (maar ja, het is geen okra-soep respectievelijk cactus-soep).

Bij de foto's:
- boven: leguaan-aan-huis in Julianadorp
- linksonder: goed nieuws voor degenen die deze eerdere foto van mij nog scherp op het netvlies hebben staan: omdat ik vergeten was een zwembroek mee te nemen, was ik aangewezen op het plaatselijke aanbod, en daarvan was dit exemplaar, hoewel misschien moeilijk voorstelbaar, het meest acceptabel.
- rechtsonder: wandelen tussen de cactussen bij Boka Ascension.

Curacao, part 3

Vandaag hebben we het zuid-oosten van het eiland verkend.

Dat is landschappelijk aanzienlijk minder interessant dan het noord-westen. Een groot deel is niet te bezoeken, omdat het privé-bezit is van een mensenschuwe familie. En de rest is behoorlijk volgebouwd. Eigenlijk kan je wel zeggen dat de buitenwijken van Willemstad gewoon doorlopen tot aan de kust. In deze streek heb je dan ook échte files (het koste ons zeker een half uur extra om terug te keren naar downtown Willemstad).

Toch is dit gebied erg populair bij rijken, celebreties & Nederlandse package-toeristen. De resorts aan de kust hebben inderdaad mooie strandjes, en zijn verder van alle gemakken voorzien, dus dan hoef je de deur niet uit.

De Caracas-baai is wel een mooi rustig plekje, tenminste, als je geen moeite hebt met een horizon die vervuild wordt door een scheepswrak, een afgedankte ferry-catamaran zo groot als een kathedraal en een tijdelijk hier afgemeerde, nog véél grotere, booreiland-achtige constructie die wel wat weg heeft van de Starship Enterprise, en ongeveer net zo veel herrie maakt.

Even verderop ligt 'Laguna Jan Thiel', het epicentrum van het package-tourisme. Cabana's & lounge-bedden alom, lekker chill muziekje op de achtergrond, cocktail er bij, helemaal klaar.

Na een dus wat stroeve terugtocht, hebben we in Otrabanda het Kura Hulanda Museum bezocht. Smaakvol ingericht, mooie collectie. En ja, we weten het nu wel zeker, slavernij was echt geen pretje...

Inmiddels is het kerst-avond, dus prettige kerst gewenst allemaal.

Bij de foto's:
- links: Big Mama (links) & Ronald (rechts) bij het Kura Hulanda museum. Je komt ze trouwens in het echt nog wel 'bigger' tegen.
- rechts: de Caracasbaai, met de verkommerende 'Seamaster' en links boven het 'Quarantainegebouw', waarvan onze reisgids meldt: 'prachtig gerestaureerd, maar bij gebrek aan bestemming weer vervallen'. Sic Transit Gloria Mundi.

Curacao, part 2

Willemstad is een fascinerende mix van verval & revitalisatie. Heel veel historische oud-Hollandse pandjes, maar een groot deel daarvan staat op instorten of is dat stadium zelfs al ruim gepasseerd. En pal daarnaast staat dan een mooi gerestaureerd 'grachtenpand' met een lik verse paarse verf.

De wijk die (tot voor kort) het meest was uitgewoond (door een vrijwel onstuitbare vloed aan cocaine-gerelateerde criminaliteit), is weer tot bloei gebracht door de inspanningen (en het geld) van één man, Jacob Gelt Dekker. Dit deel van Otrabanda is nu een soort omheind boetiek-hotel geworden, niet naar ieders wens maar ontegenzeggelijk erg pitoresk, en vast ook heel prettig om te verblijven. Overigens had Gelt Dekker later zoveel kritiek op de regering dat hij tot persona-non-grata is uitgeroepen. We eindigden de dag in een Indiaas restaurant onder de open (en gelukkig weer droge) hemel.

In de ochtend hebben we flamingoes gespot in de Sint Marie baai bij Sint Willebrordus. Via hele smalle maar langgerekte schiereilandjes kun je een heel eind de baai in, en kom je vlakbij de vogels (tot ze het welletjes vinden natuurlijk en 300 meter verderop gaan zitten). In de buurt liggen landhuis Hermanus (gesloten) en landhuis Jan Kock (geopend, maar het had net zo goed gesloten kunnen zijn, want het is ingericht als 'galerie', met de kleinst denkbare letter 'g'). Gelukkig bleek landhuis Knip vandaag wél geopend. En dat interieur was zeker wel de moeite waard. En de niet te vermijden (plaatselijke) geschiedenis van de slavernij wordt hier nog eens uit de doeken gedaan.

Overigens is het goed te merken dat we hier in de regentijd zitten. Er komen buien voorbij die je in 3 seconden weten te doorweken. En we hebben onze auto, na een wandeling door de stad, ook wel eens aangetroffen middenin een vijver met een doorsnee van een meter of tien. Er zat niets anders op dan al hinkend de kortste route naar het linker portier te nemen (dan bleef de andere voet in ieder geval nog droog).

Bij de foto's:
- boven: een deel van Kura Hulanda, het boetiek-hotel dat de revival van de wijk Otrabanda in gang heeft gezet.
- linksonder: kolibrie op bezoek in ons tuintje.
- rechtsonder: flamingoes en de kerk van Sint Willebrordus.

Curacao, part 1

Goed, het duurt twee a drie speelfilms in een Jumbo, maar dan heb je de winterse kou & duisternis van Nederland een heel eind achter je gelaten.

Als we aankomen in Curacao is het een graad of dertig en vrijwel onbewolkt. En nadat de formaliteiten op de luchhaven eenmaal achter de rug zijn, duurt het ook niet lang voor we in ons verblijf zijn aangekomen, want Kas Di Ala ligt misschien een kilometer of vijf van het vliegveld, in Julianadorp. Een leuk appartementje, samen met vier anderen gegroepeerd rondom een zwembad(je). En het is er rustig, want veel andere gasten zijn er (nog) niet.

De dag van aankomst doen we het verder rustig aan, want die dag duurt nu al een uur of twintig.

Op vrijdag nemen we de auto naar het Noordwesten. De route is niet lastig te vinden, want er is eigenlijk maar een weg die die kant op gaat. Links & rechts af & toe mooie landhuizen in verschillende stadia van verval en met opvallende kleuren.

Onze eerste stop is het Shete Boka National Park, een stukje van de ruige noordwest kust, met mooie rotsformaties die ontstaan zijn door eeuwen van beukende branding. De wind waait hier altijd sterk en altijd vanuit de zelfde hoek, dus zijn de golven hier behoorlijk hoog. Mooie wandelingen, en prima terrein om eens goed te verbranden (blijkt later).

Daarna via Westpunt (inderdaad de meest westelijke, maar ook de meest noordelijke plaats van Curacao) door naar Landhuis Knip, één van de mooiere exemplaren die je kunt bezoeken. Dat wil zeggen: 'zou moeten kunnen bezoeken', want alles zit op slot alsof dat al langere tijd het geval is. Nu ja, van buiten is het ook mooi.

Net als het nabijgelegen strand 'de kleine knip', dat met de kleur van het zand en van het water aan alle juiste cliches beantwoordt. Hier gaan we terug komen met zwembroek & handdoek.

Bij de foto's:
- boven: Ronald heeft het mooiste bankje weten te bemachtigen in Shete Boka National Park.
- linksonder: de Koningin Emmabrug in Willemstad gaat net open
- rechtsonder: Landhuis Knip, met één ontsierende auto op de foto (namelijk die van ons).

Wenen, dag 2

Voor degenen die daar naar zoeken, is er in Wenen natuurlijk genoeg romantiek te vinden; barok-paleizen & paarderijtuigjes te over. De historische koffiehuizen-cultuur is ook nog steeds goed vertegenwoordigd, met bijvoorbeeld 'Cafe Central', waar Sigmund Freud kind aan huis was. Of Café Pruckel, vermoedelijk de meest authentieke jaren-vijftig-experience buiten Noord Korea.

Maar wij besteden onze tijd toch vooral weer aan Gustav Klimt (deze keer in het Leopold-museum, waar ze ook veel van Egon Schiele hebben, een beduidend minder gezellige schilder, maar wel met een stijl die eerder het begin van het nieuwe is, en niet zozeer het einde van het oude (zoals Klimt)).

En in de namiddag hebben we het Prater Pretpark bezocht, vol moderne én ouderwetse attracties, en op deze nazomerse zaterdag ook vol mannen in lederhosen & vrouwen in dirndl-outfit. Ook veel bier & schlagerzangers in de buurt. Een heel authentieke ervaring, maar niet te lang.

Echter, het moet gezegd, Wenen valt alleszins mee hoor. Het was hier prima te doen.

Op de foto's:
- linksboven: Cafe Central
- rechtsboven: ouderwets vermaak in Prater
- onder: Loes in het Leopold-museum, voor 'tod und leben' van Klimt.

Wenen, dag 1

Hoewel Oostenrijk tot nu toe altijd stevig ergens onderaan ons lijstje met 'te bezoeken landen' bungelde, is dat ineens veranderd nu blijkt dat het Gustav Klimt-jaar is, met veel bijbehorende tentoonstellingen in vooral Wenen. Dus dan maar eens naar Wenen.

Al op het vliegveld wordt je verwelkomd met Klimt's beroemdste doek, 'de Kus', en dat nog wel in vijfvoud. Het origineel hangt in het 'Oberes Belvedere', een slot dat niet bewoond werd (dat deed men in het 'Unteres Belvedere', aan de andere kant van de tuin), maar alleen diende om indruk te maken op het bezoek. Welnu, als we onszelf even als 'bezoek' zien, dan is dat gelukt. Heel veel Klimt, en het is in het echt toch de moeite waard, ondanks een eventuele eerdere kennismaking met het werk op koffiemokken & onderzetters.

De grote boulevards worden vooral gedomineerd door neoclassicistische bouwwerken die niet uitblinken in bescheidenheid. Maar hier & daar zijn ook genoeg Jugendstil-parels te vinden (die trouwens óók niet uitblinken in bescheidenheid). Zoals het gebouw van de 'Secession' (de afvallige kunstenaars die rond 1900 hun eigen weg besloten te gaan, en zich niet langer wensten te conformeren aan de gevestigde kunst-orde). Of het Majolika Haus van Otto Wagner.



Op de foto's:
- linksboven: namaak Klimt's op de luchthaven
- rechtsboven: zicht vanuit het 'Oberes Belvedere' op het 'Unteres Belvedere' en de tussenliggende tuin
- linksonder: Jugendstil metrostation op de Karlsplatz van Otto Wagner
- rechtsonder: held op de Heldenplatz

Documenta 13, Kassel, dag 2

Het thema van deze Documenta heeft iets van doen met 'vernietiging & wederopbouw', en dus is er veel kunst met een bedoeling (en niet altijd met voldoende esthetiek). Maar het weer (heet) en het eten (prima) maakt veel goed. En er zijn toch nog voldoende werken het bekijken waard. Bij de foto's: - links boven: Loes bij werk van Julie Mehretu in de Documenta-Halle - rechts boven: Yan Lei, 'Limited Art Project', waarbij elke dag enkele werken worden overgespoten in een egaal kleurtje. - onder: knip- & plak-werk van Geoffrey Farmer

Documenta 13, Kassel, dag 1

2012 is (ook) het jaar van de 13e Documenta in Kassel. De Documenta is de grootste overzichtstentoonstelling voor moderne kunst ter wereld. En hoewel we bij eerdere bezoeken graag mochten mopperen over de geselecteerde kunst, blijft het leuk om er heen te gaan. Ook omdat Kassel gewoon een mooi & leuke stad is. Bij de foto's: - links boven: Doreen Reid Nakamarra (Aboriginal Art). - rechts boven: een tapijt van de hand van Goshka Macuga, met de 'Documenta besprekingen in Kabul'. - links onder: Istvan Csakany heeft een compleet naaiatelier op ware grootte nagebouwd in vurehout - rechts onder: Loes vóór (en ik in) 'Transition 2012', een werk van Gabriel Lester in het Karlsaue park

Sicilie, dag 14

Alweer onze laatste gehele dag op Sicilie. En ook die hebben we vooral besteedt aan de Etna.

Gisteren hadden we de zuidelijke route naar boven gevolgd, en vandaag de enige andere, de noordelijke. Al wat daar aan infrastructuur stond is in 2002 weggevaagd door een flinke uitbarsting, maar sinds die tijd zijn er nieuwe gebouwtjes neergezet (deze keer vooral van hout, en misschien ook wel verplaatsbaar), opnieuw wegen aangelegd, en de nieuwe kabelbaaan is ook net klaar (en glimt nog).

Dus aan de noord-kant zie je hier (op 1900 meter) vooral zwarte velden met woeste lavabrokken, die volstrekt onbegaanbaar zijn, met daar tussenin groene valleien die in 2002 gespaard zijn gebleven. En behoorlijk wat dode bomen die in de weg stonden, of nét te dichtbij. Terwijl aan de zuid-kant de 'brokken' zó klein zijn dat het eerder zwart zand lijkt.

Goed, de volgende ochtend achterlijk vroeg op, je vraagt je af of het zin heeft om uberhaupt naar bed te gaan. En dan terug naar NL.

Sicilië evaluatie? Overal perfecte koffie, heerlijke antipasti, zonnig, somber en ruig, kronkelende wegen en een beroerde rijstijl (iedereen neemt voorrang), voor al het overige roept men met de alomtegenwoordige Maria-beelden de hulp van het hogere in, met zeer wisselend resultaat.

Bij de foto's:
- links: de top van de Etna vanaf Piano Provenzana
- recht: halverwege de Etna, in het bos

Sicilie, dag 12 & 13

Gisteren hebben we het eilandje Lipari verlaten, ons rijdende eitje opgepikt in Milazzo, en zijn doorgereden naar Giarre, een (onaantrekkelijk) plaatsje dat ligt ingeklemd tussen de Etna (in het Westen) en de Siciliaanse kust (in het Oosten). Dit is dan ook een goede uitvalsbasis voor tochten op of naar de vulkaan. We logeren in een tot hotel verbouwde oude boerderij omgeven door exotische fruitbomen.

Deze ochtend zijn we naar de Rifugio Sapienze vertrokken, het grondstation van een kabelbaan die je van 1950 naar 2500 meter brengt. Het was al een heel gedraai om er te komen. Eenmaal uitgestapt op de kabelbaan kun je dan nog zo'n 400 meter verder de hoogte in, naar 2900 meter, met een voertuig dat een mengeling is van jeep, truc & bus. De echte sportievelingen (quod non) doen dat te voet. Een enkeling slaat zelfs ook de kabelbaan over, maar dan moet je van goeden huize komen en hééél vroeg beginnen. Op deze hoogte gaat het sweatshirt aan.

De tocht is al mooi. En eenmaal boven aangekomen is het landschap zeer indrukwekkend, met fumaroles (rookpluimen) hier & daar. Terwijl de top dan toch nog echt wel een eindje verder is, maar die is niet stabiel genoeg om zo maar stervelingen als L&R op toe te laten. Onder begeleiding van een gids kun je een tochtje maken over de resultaten van een uitbarsting in 2002. Goed ingepakt, want het is hier fris. Of nee, het is eerder zo dat de zon-kant verbrandt en de schaduw-kant kleumt.

Onze timing bleek gelukkig, want op de weg terug naar beneden nam de bewolking snel toe, en was het gedaan met de uitzichten.

Bij de foto's:
- linksboven: sneeuw die gevangen is geraakt onder een recente as-laag
- rechtsboven: wandelaars op de toppen van een recente secundaire krater uit 2002
- onder: wij hadden geen gelukkige hand in het selecteren van een vrijwilligster als fotograaf, getuige a) de ontbrekende onderlichamen, b) de truc die rechs nog net in beeld staat, en c) de grote hoveelheid mensen die geheel of half op de foto staan en waar wij niets mee te maken hebben.

Sicilie, dag 9 - 11

We zijn op de 'Eolische eilanden', althans, op één daarvan, Lipari. Ze liggen een uurtje (varen) boven Sicilië, en ze zijn allemaal behoorlijk vulkanisch. Eentje ervan kent iedereen van naam, 'Stromboli', nog altijd behoorlijk actief. Een ander is zelfs door de Romeinen al 'Volcano' gedoopt, als ware het de schoorsteen van de werkplaats van de god/smid Volcan. Het is daarmee de archetypische naamgever geworden van alle vulkanen ter wereld.

We zitten in een ruim en licht appartement in het oude binnenstadje, waarvan de beheerders (mogelijk nadat een groot aantal eerdere gasten nooit is komen opdagen) ons bij de haven afhaalden, want deze kruip-door-sluip-door route vind je inderdaad niet alleen. We mogen ook gebruik maken van een 'zwembad', dat ergens om de hoek boven op een ander appartement is geïnstalleerd, maar dat is dermate klein dat je het eerder een badkuip zou kunnen noemen (hoewel het daarvoor eigenlijk net weer iets te groot is). Hoe dan ook, niet zo héél aantrekkelijk, en al helemaal niet als er toevallig al iemand anders in zou liggen, want dat wordt wel heel intiem. Mochten we al willen zwemmen dan kunnen we een van de vele "pumice" (=puimsteen) stranden bezoeken.

De nauwe steegjes hier hebben wel iets weg van Venetie (maar dan zonder kanalen), en je kunt inderdaad (op 2 hoog) de overbuurman wel een hand geven vanaf het balkon. Niet dat je dat zou willen, want hij roggelt & proest dat het een aard heeft.

Omdat we onze auto op het 'vaste land' hebben achtergelaten, hebben we gisteren een wandeling nabij Lipari-stad gemaakt, naar de zuidpunt, voor vergezichten op Volcano. Onderweg aardig wat bramen verorberd, de vijgen zijn helaas nog niet rijp en de olijven kun je zo van de boom maar beter niet proberen, want die vieze smaak blijft je dagen bij. Voor het eerst was het niet onbewolkt, en dan ook meteen maar het andere uiterste, dreigende onweerswolken met flinke donderklappen. Helemaal droog hebben we het niet gehouden, maar de meeste regen viel (blijkbaar) net verderop. Prima wandelweer dus, in een shirtje want koud wordt het niet.

En vandaag hebben we de vulkaan van Volcano beklommen. Zo'n 400 meter hoog, met bijzonder weinig risico op nieuwe uitbarstingen maar wel een heleboel 'fumarole' (rookpluimen) die de aarde geel kleuren door de zwavel die ze bevatten. Je kunt, qua neus, dus ook maar beter op de windrichting letten. Prachtige vergezichten op alle andere Eolische eilanden.


Bij de foto's:
- boven: uitzicht over Lipari (stad) vanaf de citadel
- links midden: Loes op weg naar de Dom van Lipari
- rechts midden: zicht op de vulkaan van Volcano, vanaf Lipari
- onder: de rokende krater van de vulkaan van Volcano.

Sicilie, dag 7 & 8

Onderweg naar ons volgende verblijf in Scillato, kwamen we langs Palermo, de meest Siciliaanse van alle Siciliaanse steden, qua drukte, krapte & verval (en om die reden hebben we haar maar links laten liggen), maar ook langs Caccamo, een dorpje dat wordt gedomineerd door een prachtig kasteel, dat trouwens wel héél erg vol staat met mannenspeelgoed als speren & schilden.

En vandaar dus verder naar Il Vecchio Frantoio, ook een oude boerenhoeve die nu (deels) op tourisme is ingericht. Erg afgelegen, vrij hoog in de bergen waardoor het er wat minder heet is dan aan de kust. En vanwege die afgelegen ligging met ingebouwde avondmaaltijd, dus dat werd weer een lange aaneenschakeling van (vele) voorgerechten (antipasti), dan een pastaschotel (primo), dan een vleesgerecht (secundo), en dan een zwaar toetje. Een oefening in zelfbeheersing, want het is allemaal even lekker. Heerlijke zomeravond buiten onder een goed zichtbare sterrenhemel.

Het gebied waar we deze 2 dagen zijn heet 'Parco Naturale 'Regionale della Madonie', een natuurreservaat waar je prachtig kunt wandelen. Dat hebben we dan ook gisteren & vandaag gedaan, met mooie vergezichten. Net uit te houden door regelmatig de schaduw van plukjes bos op te zoeken om uit te puffen.

Bij de foto's:
- linksboven: het kasteel van Caccamo
- rechtsboven: Il Vecchio Frantoio, ons verblijf in de Madonie
- links onder: Loes & het autootje (fiat 500)
- middenonder & rechtsonder: in de Vallone degli Angeli, in het Madonie-gebergte