Zuid Afrika, part three

We hebben twee dagen Kruger-park achter de rug, en het was heel mooi. Gisterochtend & deze ochtend met de eigen auto. Gisteren nogal laat, omdat we nog op een reserveband aan het wachten waren. Het had nog wel wat voeten in aarde voor dat eindelijk geregeld was. Maar vanochtend konden we de motivatie vinden om héééél vroeg op te staan, omdat de beestjes vroeg in de ochtend actiever zijn, en beter zichtbaar.

Daarnaast, gistermiddag onder begeleiding van Park Ranger Johan (of heet hij Jan, daar zijn we nog steeds niet over uit), in zo'n stoere groene jeep met zoeklichten (die we overigens zelf moesten vast houden). En de afgelopen middag, met ons drietjes, op pad voor een wandeling door de bush met maar liefst twee park rangers, waarvan er één volgens de dames op George Clooney leek, beide voorzien van een indrukwekkend geweer "voor het geval dat" (hetgeen zich gelukkig niet voordeed).

En, wat was de score? Hééél veel olifanten (meer dan honderd), natuurlijk ook impala's (dat spreekt van zelf), maar ook leeuwen-welpjes, wilde honden, een luipaard, en hier en daar een zebra. Jammer genoeg geen giraffe's, en ook geen neushoorns, maar die worden ook in zo'n hoog tempo gestroopt dat ze erg zeldzaam aan het worden zijn. Tijdens de wandeling konden we een heerlijke geur van wilde kruiden opsnuiven. Het is een andere ervaring dan met de auto. Hier komen ook de kleine(re) beestjes ook aan bod zoals joekels van spinnen, schorpioenen, kikkers en de kleinere vogels.
Het was prachtig hier. Morgen nemen we afscheid van deze plek.

Bij de foto's:
- Linksboven Huize Leadwood in The Sefapane Lodge
- Rechtsboven Loes (links) & Olifant
- Linksonder Nieuwsgierige leeuwenwelpjes
- Rechtsonder Te voet door Kruger

Zuid Afrika, part two

Maandag zal Annelot ons komen opzoeken in Graskop, maar pas tegen de middag. We besluiten in de ochtend een wandeling te maken vanaf het terrein van het Graskop Resort Hotel. Op internet hadden we gevonden dat daar mooie (korte) wandelingen zijn te maken.

De entree van het terrein ziet er wat verlopen uit, maar er is nog wel iemand bij de receptie te vinden die ons het een & ander uitlegt over wandelroutes. Kort onderweg, blijkt al snel dat het resort inmiddels een township is geworden, waar alles stukkig of stukker is, en iedereen zwart & arm. Hier en daar is nog een vermoeden aanwezig van een wandelpad, maar waarschijnlijk heeft al jaren niemand die paden meer gebruikt. We snappen nog niet helemaal waarom er toch nog een receptioniste aanwezig was, en waren hier ook al snel uitgewandeld. Mooi maar raar.

Daarna nog een waterval verkend nabij Sabie (the Mac Mac Falls), en daarna in blijde afwachting van Lot, die om een uur of twaalf aankomt vanuit Groblersdal. Uitgebreide begroeting, pannenkoek voor lunch (althans ik), en daarna snel door naar een paar uitzichtspunten in de buurt, die Loes & ik tot nu toe alleen in dichte mist hadden gezien, en Lot helemaal niet. Bij The Pinnacle met goed zicht, maar God's Window zit wederom helemaal dicht. Welnu, dit was onze laatste poging. Wij bekijken het nog wel eens op Youtube. De Berlin Falls in de buurt maken veel goed, maar de dag eindigt wat chaotisch door een lekke band, de eerste ooit voor ons allemaal. Een dikke kei op de weg daar kan zo'n autoband niet tegen. Toch nog verrassend snel gewisseld, mede aangespoord door donkere wolken die gelukkig net niet los barsten.

Vandaag (dinsdag), door naar Phalaborwa. Extra voorzichtig, want pas daar zullen we een nieuwe reserveband kunnen krijgen, heeft mener Avis ons telefonisch laten weren. Onderweg opnieuw prachtige uitzichten op de Blyde River Canyon, gevolgd door een flinke afdaling naar de vlakten van Kruger. De temperatuur stijgt snel. In Phalaborwa is het 37 graden, dus dat is voor ons even wennen (Lot kent deze temperaturen al langer).

In de Sefapane Safari Lodge hadden we voor ons drieen een 'family rondavel' gereserveerd. Dat blijkt een gigantisch bouwwerk te zijn, met drie slaapkamers ieder met eigen badkamer, maar waar met een beetje goede wil ook zo tien personen in zouden kunnen. Eigen veranda met eettafel en zitje, grote keuken, grote living met tv en prive internet verbinding, ook wel fijn. Het huis is heel wat groter dan nodig, maar erg leuk.

Morgen beestjes spotten in Kruger. Eerst op eigen gelegenheid, en tegen zonsondergang onder begeleiding weer het park in.

Bij de foto's:
- Linksboven Begroeting in Graskop
- Rechtsboven The Pinnacle, nabij Graskop
- Linksonder Berlin Falls, nabij Graskop
- Rechtsonder Onderweg naar Palaborwa (weer niets gekocht)

Zuid Afrika, part one

Goed, Heatrow overleefd, en een nacht in een Jumbo, met een bovenproportioneel aantal babies aan boord. En daarna een lange rit vanaf Johannesburg, door een niet zo enerverend landschap, maar wel met af & toe verkeersborden verwijzend naar plaatsen met prachtige namen als "Woestalleen" of "Goedezin". En ook direct al onze eerste wilde dieren gescoord, bij een benzinestation met ingebouwd 'wildpark' (nou ja, een weide met struisvogels, buffels & zebra's grenzend aan de pompinstallaties). En dan zomaar vervolgens afremmen voor een groepje apen die de wegoversteken, net als wat loslopende koeien maar dat telt niet als wild.

Maar nu zitten we in Graskop, een plaatsje in de Drakensbergen, een prachtig gebergte dat Johannesburg en de vlakten van Mpumalanga scheidt van het Kruger-park. Gisteren hebben we verder niet veel uitgespookt, wegens algemene gammelheid na vlucht & rit. Maar vandaag zijn we al vroeg op pad gegaan naar de diverse uitzichtspunten & watervallen hier in de buurt. De eerste, met de pretentieuze naam "God's Window", ging volledig de mist in. Letterlijk, want de laaghangende bewolking & lichte regen beperkte het zicht tot enkele tientallen meters. Dat kwam ons bekend voor, want in 2002 hebben we hier van het zelfde uitzicht (niet) genoten. En toen zeiden we dat we hier nog wel eens terug zouden komen. Inderdaad.

Maar een eindje verderop, bij de "Bourke's Luck Potholes", werd het dan toch wat helderder, en konden we een mooie wandeling maken tussen de watervallen & bavianen, die ook graag gebruik maken van de hier & daar aangelegde voetgangersbruggen, maar alleen als ze de ruimte krijgen. Welnu, dat is wederzijds, want er zijn weinig diersoorten met een lagere aaibaarheidsfactor dan bavianen. De Afrikanen zijn erg trots op de "Blyde River Canyon", een kloof die wel wat weg heeft van de Grand Canyon, maar dan wat minder Grand, en bovendien een stuk groener, waardoor je weer meer aan de Blue Mountains nabij Sydney moet denken. Hoe dan ook, de vergezichten zijn prachtig, met af & toe een doorkijkje naar de laagvlakte die er achter ligt, en waar het Kruger-park zo'n beetje begint.

Daarna lunch in "Pilgrim's Rest", ondanks de devote naam een dorp dat ontstaan is tijdens de goudkoorts van 1873. Veel historische bouwwerkjes, bijna allen gevuld met (te dure) snuisterijen. Terwijl je daarin rond neust, wordt je auto ongevraagd gewassen, in de hoop dat je daar, ongevraagd of niet, toch voor wilt betalen als je terug komt. Deze keer niet, dank u.

Bij de foto's:
- Linksboven Ronald wijst aan waar het goede weer vandaan moet komen.
- Rechtsboven "Bourke's Luck Potholes", het begin van de Blyde River Canyon
- Linksonder Wildlife
- Rechtsonder Loes bij de Blyde River Canyon

Tenerife, dag 7

Feliz ano 2012 !
Nieuwjaarsdag op Tenerife: alweer prachtig weer, dus gaan we voor de laatste keer naar boven voor een wandeling op/in/tussen de lava.
Om twaalf uur vanacht hebben we even naar het vuurwerk gekeken. Het dorp was in luide feeststemming want de muziek klonk nog urenlang door.

De weg naar boven was op deze ochtend vrijwel leeg. Ook de uitspanningen voor een mogelijke kop koffie waren gesloten, zodat we voor onze eerste capu verder door zijn gereden naar het restaurant van de parador. Gelukkig was die wel open om een handjevol vroege wandelaars van dienst te kunnen zijn.
Nieuwjaarsdag is blijkbaar voor de Canarianen zelf ook een dag om er op uit te gaan, want we hebben nog niet eerder zoveel Spaans sprekende wandelaars ontmoet als vandaag (naast een Engels stel met kennissen in Hellevoetsluis. Het duurde even voor we dat verstonden).

Al met al was het uitstekend wandelweer en weer een prachtige route.
We zouden nog wel even door willen, maar ja, de plicht....
Morgen weer naar huis.

Op de foto: het keerpunt van de route 'Pico de Samara' met net links van het midden zicht op La Gomera, en rechts het gebied van een van de meest recente uitbarstingen van de Teide.

Tenerife, dag 5 & 6

Gisteren was ons eerste plan om de Teide te beklimmen. We hadden er zelfs de wekker voor gezet (7 uur), maar het bleek - zelfs hier aan zee - een onstuimige & bewolkte ochtend, dus dan is het boven op de vulkaan zeker niet pluis. In plaats daarvan dan maar naar het zuiden, waar de zon wel scheen, naar Adeje en de Barranco del Infierno die daar vlak bij ligt. Daar kun je ook een prachtige wandeling maken, maar nu even niet, want de route bleek gesloten wegens een te groot geacht risico op vallende stenen. Het bord dat daar voor waarschuwt (en het hek dat degenen op andere gedachten moet brengen die het waarschuwingsbord naast zich neer leggen), lijkt al geruime tijd geleden vastgeschroefd. Is deze Barranco de laatste jaren uberhaupt toegankelijk geweest? Nu, dan maar een wandeling langs een verlaten deel van de west-kust. Mooi, ruig & heet.

Wat gisteren niet doorging, hebben we dan vandaag gedaan: met de kabelbaan naar (bijna) de top van de Teide, op 3700 meter en een beetje. Je kunt je benenden niet voorstellen hoe koud het daar boven is (getuige ook de kortgebroekten & geteenslipperden, die, eenmaal boven aangekomen, wel een héél kort rondje maken om het kabelbaan-station). Wij hebben alles uit de kast getrokken wat we konden vinden, en houden het toch ook maar met moeite uit daar boven. We hadden ook niet anders verwacht, nadat we onderweg in de auto al over (licht) ijzelige wegen hadden gereden. Maar als de wind even weg valt, wordt alles anders, en kunnen we ons even bezig houden met het fenomenale uitzicht.

Nadat de kabelbaan ons weer bij het basisstation had gedropt (toch ook nog steeds op 2100 meter hoogte), hebben we daar in de buurt nog een fantastische wandeling gemaakt waarbij je je op Mars waant (behalve dan dat er hier nog wel wat zuurstof in de lucht zit). Het laatste deel daarvan was wel wat pittiger dan we hadden voorzien: halverwege de klim op een gruizelige helling realiseerden we ons dat we hier niet meer naar beneden zouden kunnen (dat is immers moeilijker dan naar boven), terwijl nog niet zo duidelijk was of we wel op de goede weg waren. Maar, tien minuten klauteren verder, bleek dat gelukkig wel het geval.

Bij de foto's:
- boven: Los Gigantes (de rotsen heten zo, en het stadje ook), vanuit het nabijgelegen Puerto de Santiago.
- onder, links: Loes op weg naar boven, met muts, sjaal, winterjas & een blik die de vraag uitdraagt of dit nu wel zo'n goed idee was
- onder, rechts: Ronald op de Teide (met muts & jas, ik had helaas geen sjaal)

Tenerife, dag 3 & 4

Gisteren hebben we de top van het eiland verkend: een lavavlakte op 2000 meter hoogte die de indruk wekt dat je op Mars bent aangeland. Aan de horizon de Teide, de vulkaan die met zijn gedoe het gehele eiland heeft veroorzaakt, zo'n 4000 meter hoog. Op deze vlakte is het, zelfs als het zonnig is, niet echt warm, zeker niet als de wind opsteekt. En het is er bepaald niet altijd zonnig. Maar wel prachtig wandelgebied. Het is er ook behoorlijk druk en er lijkt grote belangstelling voor een rit met de kabelbaan. Misschien dat het ons ergens deze week een keer gaat lukken om op deze manier bovenop de Teide te komen.

Een eindje verderop is het lava langzamerhand verkruimeld tot zwart zand. Eerdere passanten hebben er stenen gestapeld ('steenmannetjes'), waardoor de omgeving er nog iets vreemder uit ziet.

Vandaag hebben we de Teide van de noord-kant benaderd, vanaf picknickplaats 'Arenas negras', in de buurt van een van de meest recente uitbarstingen (tot nu toe dan). Het weer daarboven was eerst zo-zo, met af & toe laag-bij-de-grondse bewolking (nou ja, de bewolking is niet laag, de grond is hoog, waardoor de bewolking laag-bij-de-gronds lijkt). En later zelfs uitgesproken fris: het laatste deel van onze wandeling liepen we in de mist, miezer & ferme tegenwind. Gelukkig had Loes haar pooljas bij zich, en mocht ik haar muts lenen.

Terug aan de kust zitten we weer lekker in de zon.

Bij de foto's:
- boven: de Teide, nabij Boca de Tauce
- onder: warme muts, hard nodig tussen 'el Volcan Negro' & de 'Montaña de Chinyero' (ook al is het dan nu even onbewolkt).

Tenerife, dag 1 & 2

De Canarische Eilanden zijn vrijwel onbereikbaar voor mensen die van hun nachtrust houden, want de vluchten daarheen vertrekken altijd godsgruwelijk vroeg. Wij waren ons hiervan bewust, maar hadden toch besloten om een weekje te gaan wandelen op Tenerife. En jawel, het vliegtuig vertrok nog nooit zó vroeg (05.50 uur in de ochtend, op 2e kerstdag). Dat is al bijna de avond van de vorige dag...

Na aankomst in ons appartement in Los Gigantes hebben we de eerste dag dan ook niet veel meer uitgespookt, behoudens een kleine verkenningstocht door de directe omgeving. Maar na de compensatie van een héle lange nacht konden we er vandaag dan tegenaan, met een wandeling in het Teno-gebergte. Volgens het boekje weliswaar 'easy to moderate', maar het feit dat ze niet als 'very very easy' is geclassificeerd, houdt al een zeker risico in, weten we uit ervaringen van eerdere reizen. En alleen een Olympisch kampioen kan een wandeling volbrengen die is omschreven als 'strenuous' (denken we).

Daarna via de meest bochtige weg van het eiland door naar Masca, en naar de uiterste Noord-West kaap, Punta de Teno, een mooi desolaat punt met een vuurtoren tussen de lava en verder niets, waar toch ook nog een aantal Canarianen in zee zwemmen, die hier onvoorstelblaar blauw & helder is.

Beide dagen was ook de lucht (vrijwel) strak blauw, met een graadje of 20, en dat is heerlijk. Ons appartement helpt mee met onthaasten: geen tv, geen radio, en wifi alleen naast het zwembad. Maar wel een parchtig uitzicht op (in die volgorde) het centrumpje van Los Gigantes, de Atlantische oceaan, en het volgende eiland, La Gomera, waarachter we de zon kunnen zien ondergaan van ons terras.

Op de foto's:
- boven: het Teno-gebergte.
- onder: Punta de Teno, met hééél in de verte Los Gigantes.

Venetie, dag 3

Vandaag hebben we het Arsenaal bezocht, de tweede grote tentoonstellingslokatie in de stad.

Een prachtige plek, waar de Venetianen ooit de schepen bouwden waarmee ze hun wereldrijk opbouwen (en waarmee ze trouwens ook de Frankische ridders voor de vierde kruistocht naar het midden oosten brachten, maar hen afzetten in de buurt van Constantinopel, waarna ze hen zover kregen om die stad, hoewel christelijk, te veroveren en vernietigen, omdat ze een handelsconcurrent van Venetie was).

En het was leuk om rond te zwerven in een deel van het arsenaal dat normaal helemaal niet toegankelijk is, nu vrijwel alleen te bereiken per bootje, en (dus?) erg rustig. Met een prachtig paviljoen van Zuid Afrika, waar we de eerste én laatste gasten van de dag leken (nou ja, bijna dan).

Erg leuk: een film van Christian Marclay, samengesteld uit bestaande scenes van (vaak bekende) films waarim een klok te zien is, zodanig gemonteerd dat ze exact gelijk lopen aan de echte tijd.

Op de foto's:
- links boven: maquette van Andro Wekua
- rechts boven: Saoudi Arabische lichtprojecties
- links onder: zwarte ruimte van Haroon Mirza
- rechts onder: Venice by night

Venetie, dag 1 & 2

We maken een korte trip naar Venetië, om de 54e Biennale te bezoeken.

De Biennale beoogt de stand van zaken in de hedendaagse kunst in kaart te brengen. Welnu, zoals immer, verkeert de hedendaagse kunst in opperste staat van verwarring. Dat geeft echter niets, want er is genoeg leuks te zien.

We hebben prachtig zonnig weer (met een koud randje in de avond), en een, voor Venetiaanse begrippen, ruim appartement, dat het echter min of meer zonder daglicht moet stellen omdat het op één hoog in een smalle & hoge steeg ligt. Dat zou dan wel weer het contact met de overburen moeten bevorderen, als die de luiken open zouden hebben tenminste.

De eerste dag hebben we besteed aan de Giardini, één van de twee hoofdlokaties van de Biennale, waar veel landen, waaronder Nederland, elk hun eigen paviljoen(tje) hebben. De meest interresante deze keer:
- Frankrijk, waar Christian Boltanski een soort film-loop van babygezichten op A4-formaat met katrollen en dergelijke door de gehele ruimte loodst.
- Engeland, waar Mike Nelson de meest claustrofobische ruimtes ooit heeft ingericht.
- Japan, waar Tabaimo een soort manga-achtige tekenfilms op vier gekromde wanden projecteert.

Bj de foto's:
- links boven: drukte op het Canal Grande, waar de vaporetteur (niet al te veel) moeite doet alle gondels te ontwijken
- rechts boven: Venetiaans paviljoen, Fabrizio Plessi - Vertical Seas
- links onder: Loes (midden) & Cindy Sherman (links & rechts)
- rechts onder: Japans paviljoen, Tabaimo

Turkije, dag 19

De laatste dag (afgezien van een vliegdag) is aangebroken, en het is zowaar eens bewolkt in Antalya (al blijkt dat maar even te duren).
We bezoeken het Archeologisch Museum, dat nogal afgelegen ligt en van buiten niet veel goeds belooft (er is ook geen hond te bekennen), maar eenmaal binnen komt dat helemaal goed. Een uitgebreide & leuke verzameling oude spullen beginnend bij leistenen pijlpunten, via Lycische graftomben, Griekse vazen, Romeinse beeldhouwwerken, Byzantijnse fresco's tot aan Ottomaanse klederdracht (niet het hoogtepunt van de collectie).

Daarmee hadden we wel weer even voldoende culturele punten gescoord, en voelden we ons gerechtigd een pauze bij het zwembad in te lassen, een pauze die vrij lang heeft geduurd want het was een prettig bad (ook al kijk je uit op de grootste winkelstraat van de stad en werd er op een te hoog, en daardoor vervormend, volume sfeerverhogende muziek gedraaid. Totdat de imam van de naastgelegen moskee zich in de strijd wierp met een luide oproep tot gebed, zoals je die hier overal & altijd hoort rondschallen. In het algemeen, en ook hier, zet men de muziek zachter ten tijde van het imam-gebeuren.

Affijn, straks nog een wandeling door de oude stad, een laatste nacht in de airco, en morgenochtend terug naar een (hopelijk niet zo héél koel) Nederland.

Op de foto's:
- boven : Zicht vanuit Antalya op het Beydaglari Gebergte naar het westen
- linksonder : De Jonge Onderzoeker in het Archeologisch Museum
- middenonder: Het Archeologisch Museum
- rechtsonder: De haven van Antalya met het tot op de vierkante centimeter benutte stadsstrand

Turkije, dag 18

Vandaag hebben we Patara verlaten, voor de laatste lange rit van deze reis. Het plaatsje heeft betere tijden gekend. In de 'hoofdstraat' (een nogal groot woord in dit geval) zijn zo'n 10 restaurantjes, en sommige daarvan blijven geheel leeg tijdens de avondspits. Ik weet nu dat het enige moeite kost om je op de maaltijd te concentreren als je de restaurateur aan de overkant van de straat aldoor eerst hoopvol naar links ziet kijken (waar niemand aan komt), en dan hoopvol naar rechts (waar niemand aan komt), waarna hij de oven nog maar weer eens opstookt in de geheel lege eetzaal (en dan weer van voren af aan).

Patara is ook de geboorteplaats van Sinterklaas. Toen hij daar was uitgekeken, werd hij bisschop in Myra (ook wel Demre, ook wel Kale), een eindje verderop. Daar zijn we, op onze route naar Antalya ook uitgestapt. Van het belang van Sinterklaas voor Nederland merk je niet zo veel. Hij is immers ook uitgegroeid tot dé beschermheilige van Rusland (hmm, die bescherming is weinig succesvol als je het mij vraagt), en dus staan héél véél opschriften in Myra in het russisch. Het 'Russenvrije Hotel' waarmee een Nederlandse reisorganisatie enige jaren geleden adverteerde, zal hier dan wel niet in de buurt liggen, want de hele stad zit er vol mee. In het bijzonder de Sint Nikolaas Kerk, waar de goedheiligman sinds de 4e eeuw begraven lag tot zijn stoffelijke resten in de 11e eeuw door Italiaans tuig werden geroofd en overgebracht naar Bari.

Verderop langs de kust liggen de resten van Phaselis, de laatste opgraving die we hier zullen bezoeken. Net als alle oude spullen langs de zuidkust tussen Dalyan & Antalya ook gesticht door de Lyciërs, ver vóór Homerus, die ze als eerste heeft genoemd. Niet het grootste theater of de meest indrukwekkende bouwwerken, maar wel de mooiste lokatie, want werkelijk prachtig gelegen in een bos aan zee, met een paar pitoreske baaitjes om het af te maken.

Op de foto's:
- linksboven : Lycische graftombe in Myra (enkele millenia vóór Sinterklaas)
- rechtsboven: Fresco's in de Sint Nikolaas Kerk
- linksonder : Loes & Sinterklaas (links)
- rechtsonder: Het aquaduct van Phaselis

Turkije, dag 17

In de buurt van Patara liggen prachtige gigantische zandduinen, een soort Sahara-aan-Zee (hoewel, Loes had het over Vlieland: duinen, breed strand en woeste zee), en daar hebben we deze ochtend twee verschillende wandelingen gemaakt (bovenop & langs de waterlijn). Maar niet te lang en niet te ver, want het wordt hier al snel weer oorverdovend heet.

Daarna hebben we nog even rondgescharreld in Kalkan, een aardig kustplaatsje waar me vooral van zal bijblijven dat je het alleen (met de auto) kunt verlaten middels de moeder-aller-hellingproeven (rood stoplicht op een zeer stevige klim). Wij waren de tweede in lijn, en gelukkig bleken wij niet de enige stuntels, want onze voorganger kwam in het geheel niet weg, sterker nog, kwam zelfs terug, zodat wij ook van lieverlee achteruit moesten om een botsing te voorkomen (hoe zou dat juridisch zitten? Normaal gesproken is het achterop komend verkeer altijd schuldig. Maar wat als je voorganger jou aanrijdt in plaats van andersom?). Affijn, enkele stoplicht-cycli verder hebben we toch beiden het stadje, onder luid kabaal, weten te verlaten.

Op de foto's:
- links : Ronald op wacht
- rechts: Loes tekent in het zand