Naar Te Anau

Het thema blijft ‘natuur’, want we zijn aangekomen in de volgende 'World Heritage Area'. Het landschap bestaat zover als je kunt zien uit knotsen van bergen, sommige geheel bebost, andere kaal of besneeuwd. Daartussen eindeloze vlaktes met kuddes schapen, koeien en vreemd genoeg ook herten. In de restaurants staat wel veel lamsvlees op het menu maar hertevlees zijn we nog niet tegen gekomen. Veel water ook hier. Grote meren en brede rivierbeddingen waar nu (in de zomer) minder water in staat. Tussen al dit moois slingert de weg van Wakana naar Te Anau die we vanmorgen hebben afgelegd. Het uitzicht vanuit de auto is een groot panorama 360 graden rondom. Het wolkendek heeft fascinerende vormen. Het is, zoals de meeste wegen in NZ, een tweebaansweg en er reden behoorlijk wat (langzamere) campers die de zelfde kant op moesten. In heel Nieuw Zeeland hebben campers al snel een ‘treintje’ van ongeduldige weggebruikers aan hun staart hangen. Als er dan gepasseerd kan worden, raast het hele stel (waaronder wij dus ook) in hoog tempo naar de volgende camper, waar het gehele proces zich herhaalt.

Te Anau is een tussenstop op weg naar het einde van de wereld. Want (120 kilometer) verderop loopt de weg dood bij de Milford Sound, een van NZ'S bekendste natuurwonderen. En verder kun je Te Anau alleen verlaten via de weg waarlangs je ook bent aangekomen (voor een kilometer of 100). We hebben deze middag twee trips geboekt: morgen naar de Doubtful Sound (een lange dag met bus-1, boot-1, bus-2, boot-2, bus-2, boot-1, bus-1), en overmorgen een cruise in de Milford Sound van een uur of twee (waar we dan dus nog wel 120 kilometer naar toe moeten rijden, en weer terug). Verder hebben we in de middag een kort deel gedaan van een meerdaagse wandelng hier in de buurt, 'Keppler's Track' (en nee, het pad heeft niet de vorm van een elips, mogelijk betreft het een andere Keppler).

Bij de foto's:
- boven: op weg naar Te Anau (180 graden)
- onder, links: Keppler's Track, boom met aanwijzing (?)
- onder, midden: Keppler's Track, varen & bubbelboom (?)
- onder, rechts: Keppler's Track, een bos met audio-tour? (waarover wij niet beschikten)

Wanaka (again)

Een onbewolkte dag, dus prima geschikt voor wandelingen. Misschien niet echt verrassend, want dat hebben jullie vaker gelezen. Maar ja, Nieuw Zeeland is nu eenmaal natuur, natuur, natuur. Eerst naar Diamond Lake, zo genoemd omdat het spiegelgladde oppervlak een mooie weerspiegeling toont van Mount Aspiring in de buurt (ook al waren er dan wat eenden die het oppervlak plaatselijk minder dan spiegelglad maakten). Deze wandeling, door de Lonely Planet en het 'Department of Conservaton' geafficheerd als 'geschikt voor het hele gezin', vergde al wel ongeveer het uiterste van onze krachten, doordat het pad semi-verticaal (nou ja, diagonaal dan) naar de diverse uitzichtspunten leidde. Dus daarna besloten we, op zoek naar een kleinere uitdaging, een deel van de oever van Lake Wanaka te volgen, via de interressant getitelde 'Minaret Burn Track'. Ook prachtig.

Bij de foto's:
- boven: Loes bij de Lake Wanaka Lookout boven Diamond Lake.
- onder: Zicht op Lake Wanaka & een der plaatselijke gletsjers vanaf Waterfall Creek Track

Wanaka

Vanmorgen is het gelukt om de top van Mount Tasman wolkenloos vast te leggen. Met een stralend zonnetje zijn we uit FJ Glacier zuidwaarts vertrokken. Een woeste en slingerende route langs de kust, waar nauwelijks iemand woont. Pas na 140 kilometer kom je aan in Haast, maar dan moet je wel goed opletten, anders mis je de hele nederzetting. In de primaire levensbehoeften is echter voorzien, want er was espresso.
Vanaf Haast verlaat de weg de kuststrook, en volgt lange tijd stroomopwaarts de loop van de ‘Haast River’, om uiteindelijk uit te komen bij de ‘Haast Pass’ (inderdaad, in deze streek had men een hoge dunk van meneer Haast. Of er was niemand om hem tegen te spreken bij het benoemen van de natuurlijke fenomenen). Onderweg kom je langs ‘Thunder Falls’ en twee prachtige bergmeren (‘Lake Hawea’ & ‘Lake Wanaka’, die hier & daar slechts door een dunne strook land worden gescheiden). Uiteindelijk arriveerden we in een zompig Wanaka, met ‘Mount Aspiring’ (ongeveer te vertalen als ‘de ambitieuze berg’) op de achtergrond (als je heel goed kijkt door de regen). Wandelen gaat vandaag qua weer niet echt lukken, maar gelukkig zijn de vooruitzichten voor morgen beter.

Op de foto: Lake Hawea

Fox gletsjer

We zijn vandaag héél rustig begonnen, want het regende pijpestelen. Zelfs zo rustig, dat we nog voor het ontbijt het staartje hebben meegepikt van een speelfilm waarvan we gisteren het einde niet hadden gehaald (en die nu alweer herhaald werd), en na het ontbijt (zo goed als) een complete andere speelfilm. Tegen die tijd nam de regen af, en zijn we er alsnog op uit gegaan. Eerst naar de kust in Okarito, met het meest verlaten, desolate & winderige strand dat we tot nu toe zijn tegengekomen. En daarna naar de andere gletsjer hier in de buurt, Fox (door toenmalkg premier William Fox naar zichzelf vernoemd in 1872. Naar verluidt was bescheidenheid niet zijn sterkst ontwikkelde competentie, en wij kunnen daar in meegaan, nu we Fox Glacier hebben gezien). En dan is het ding nog veel groter geweest, want de indrukwekkende vallei die je moet doorkruisen om bij het begin van Fox te komen, lag in 1750 nog vol met ijs. Daarna door naar Lake Matheson, een bijzonder romantisch meertje, ooit achtergelaten door de zich terugtrekkende gletsjer, en nu omzoomd door een bos met reuzen van Pine Tree's tot 65 meter hoogte. Omdat de zon inmiddels flink was doorgebroken, wilden we nog een laatste blik werpen op een gletsjer van gisteren, Franz Josef. De tracks waren echter afgesloten, om dat de overvloedige regenval van deze ochtend het risico van Flash Floods oplevert (plotselinge overstromingen, als ergens in de gletsjer een ijsdam doorbreekt). Gelukkig dus maar dat we FJ gisteren al hadden bezocht.

Op de foto's:
- boven: de toegangsvallei tot Fox Glacier, in de 18e eeuw nog vol ijs, onder een laag hangend wolkendek.
- onder, links: Ronald op een wiebelbrug over de Fox River.
- onder, rechts: de gapende monding van Fox Glacier.

Franz Josef gletsjer

Vandaag sombere foto's, want we zijn aangekomen bij de Franz Josef gletsjer, en alles is hier bewolkt, koud, grijs & wit. Het eerste deel van onze route vanaf Punakaiki was nog zonnig genoeg. En ook tijdens onze stops in Greymouth & Hokitika konden we nog een espresso in de zon nemen. Maar naarmate we meer terecht kwamen in de schaduw van Mount Tasman & Mount Cook, werd het steeds donkerder. En toen we later naar het begin van de gletsjer wandelden, werd het ook bepaald fris & regenachtig. Het is, samen met de Fox gletsjer even verderop, de enige gletsjer ter wereld die zó dicht bij een oceaan ligt (ook al wordt die afstand langzamerhand wel wat groter, doordat ze zich terugtrekt). Als je die kant op wll, loop je eerst nog door een tropisch aandoend weelderig bos, voordat je aankomt in de verlaten vallei van de lagere gletsjerbedding. Vandaar is het nog een kilometertje of twee naar het huidige uiteinde van de gletsjer, terwijl links & rechts de watervallen van de hellingen donderen. Hoewel we héél goed hebben opgelet, hebben we niet kunnen constateren dat ze anderhalve meter per dag beweegt (zoals de experts beweren). Het ding komt aan zijn naam doordat ene meneer Haast (waarnaar hier in de buurt ook een plaats is genoemd) hem naar zijn toenmalige (Oostenrijkse) keizer heeft genoemd, en dat beviel blijkbaar want hij heet nog steeds zo.

Bij de foto's:
- boven, Franz Josef, overzicht
- onder. links: Loes krijgt het al aardig koud
- onder, rechts: watervallen in de vallei

Op naar Punakaiki

In de buurt van de Awaroa Lodge zouden zich gloeiwormen ophouden. Dus zijn we gisteravond in het semi-duister naar ze op zoek gegaan. En het mag een prestatie heten dat we ze gevonden hebben, want ze geven echt zó weinig licht dat je ze allen ziet als je er niet rechtstreeks naar kijkt. En het waren er maar vijf. Het rook heerlijk naar vochtig bos en houtvuurtjes. Vanochtend eerst nog een wandeling gemaakt voordat de boot ons op het strand op zou pikken. Ondertussen was de wind flink aangetrokken, en tijdens onze tocht naar de andere kant van de baai, waar de watertaxi aan land zou gaan, werden we gezandstraald (en dat is deze keer niet in overdrachtelijke zin bedoeld). Er was nauwelijks tegen in te lopen. En ook moeilijk aan boord klauteren met onze spullen (helaas, geen foto, we waren te druk). Vreemd genoeg was het dan één baai verder weer zo goed als windstil. De boot pikte op allerlei strandjes mensen op of zette ze af, die daar dan gingen wandelen, zwemmen, kayakken en wat dies meer zij. Na anderhalf uur kwamen we in Kaiteriteri aan land. Toen hadden we nog zo'n 300 auto-kilometers voor de boeg, dus pas aan het eind van de middag zijn we gearriveerd aan de westkust, in Punakaiki.

Punakaiki's "Claim to Fame" zijn haar blowholes & pancake rocks. Blowholes zijn gaten in de rotskust die de kracht van de branding in verticale richting weten om te buigen, zodat het zeewater als een soort geyser de lucht in spuit. En pancake rocks bestaan uit lijsteen dat door bijzondere geologische processen in keurige plakjes is afgezet. Een soort spekkoek dus, maar dan anders. En zó uniek dat men speciaal hier naar toe is gekomen om ze te filmen voor de BBC-documentaire 'Walking with Dinosaurs'. Blijkbaar zjn de experts van mening dat in de tijd van de dinosaurussen pancake rocks alomtegenwoordig waren (of op z'n minst onmisbaar in het programma).

Op de foto's:
- boven: Awaroa Bay (nog zonder wind)
- onder, links: Pancake Rocks bij Punakaiki
- onder. rechts: per boot op weg naar Kaiteriteri

Abel Tasman NP

Wandeldag in Abel Tasman. Eerst naar Onetahuti Beach, ongeveer een uur verwijderd van de Awaroa Lodge. Onderweg komen we veel mensen tegen die een langere trek doen en ergens hebben afgesproken met de watertaxi voor een latere pick-up. Zo ook een wat gehaaste figuur die het tijdstip voor het rendez-vous al bijna had laten passeren en het juiste strand niet kon vinden. Hoewel wij hem toch echt goed de weg uitlegden, vertrok hij in volle vaart in de verkeerde richting. En als je hier je taxi mist (en geen verblijf hebt geboekt, zoals wij), dan wordt het een nachtje in de jungle. Verder prima wandelweer, half bewolkt en niet te heet. Voor langere wandelingen moet je hier goed rekening houden met de getijden, omdat op elk pad wel stukken voorkomen die alleen bij laag water zijn te belopen. In de middag hebben we Awaroa Bay verkend. Maar niet alle stukjes, want op sommige plaatsen word je behoorlijk belaagd door vogels die je met schijnaanvallen(?) bij hun nest vandaan proberen te lokken. In de omgeving van de Lodge zijn ook nog een aantal paden uitgezet in de wetlands, maar, zoals de naam al aangeeft, die zijn te nat.

De foto's spreken voor zich.

Naar Abel Tasman NP

Vandaag vroeg opgestaan, want we hebben een redelijk lange rit voor de boeg, én we moeten op tijd aankomen bij de watertaxi die ons naar ons verblijf in het Abel Tasman National Park zal vervoeren. Van Kaikoura rijden we terug richting Blenheim (dat deden we gisteren dus andersom, niet zo héél handig gepland), en daarbij komen we dus weer door de uitgestrekte Marlborough wijngaarden.

De uitvalsbasis voor Abel Tasman Natonal Park is Kaiteriteri, Daar laat iedereen z'n auto staan (bij gebrek aan verdere weg) en stapt over op een watertaxi. De boten die men daarvoor gebruikt zijn geschikt om op vrijwel elk zandstrand aan te leggen. Er komt dan een hele lange loopplank te voorschijn, die er voor zorgt dat je met droge voeten kunt opstappen of afstappen. De meesten gaan (blijkbaar) voor een dagtripje, want slechts voorzien van een klein dagrugzakje. Wij verblijven hier twee nachten, dus nemen onze koffers mee. Die passen nog nét op de loopplank.

Onderweg naar de Awaroa Lodge wordt onze boot 'belaagd' door dolfijnen, maar daarvoor zullen jullie ons op ons woord moeten geloven, want de foto's van dit evenement bevatten slechts ongerepte stukjes woelige zee. De Lodge zelf is bijzonder fraai, en bijzonder eco: eigen groentetuin, zonnepanelen, eigen waterfiltering, etcetera. Wel jammer in dit verband dat er soms ook gasten per vliegtuigje arriveren.

Het park zelf is vernoemd naar onze beroemde landgenoot Abel Tasman, die in 1642 is langs komen varen, overigens zonder aan land te gaan want die Maori's leken hem niet pluis. Desondanks meende hij voldoende gezien te hebben om hem aan Zeeland te herinneren, vandaar Nieuw Zeeland.

Morgen aan de wandel.

Bij de foto's:
- boven: de uitgestrekte wijngaarden van Marlborough
- onder: landing op het strand bij de Awaroa Lodge in Abel Tasman National Park

Kaikoura

Vandaag is een stralende dag. Eerst met het bootje terug naar Picton, dan de nieuwe huurauto ophalen, en vervolgens als de wiedeweerga naar Kaikoura, want daar is veel te doen en we hebben maar één middag. Onderweg hebben de Marlborough doorkruisd, het meest bekende wijngebied van Nieuw Zeeland, maar ja, don't drink & drive. De Marlborough-wijnen zijn verder ook vrij onvermijdbaar in elk restaurant, samen met andere NZ-wijnen en soms een Australische wijn vanwege het goede nabuurschap. Aan Franse wijn doet men hier in het geheel niet.

In Kaikoura verblijven we in een prachtig gelegen Bed & Breakfast, met uitzicht over de ruige kustlijn. Mensen komen in de winter naar deze plek om te skieen in de vlakbij liggende bergen, en in de zomer om walvissen & dolfijnen te spotten die hier in ruime mate rond zwemmen, en om crayfish (kreeft) te eten. Omdat we wat later arriveren, zou onze enige whale-and-dolphin-spotting optie de helicopter zijn, maar dat hebben we maar gelaten voor wat het was. In plaats daarvan hebben we een prachtige wandeling gemaakt over het Kaikoura schiereiland, van Point Kean tot Whales Bay, bovenlangs heen en vlak langs het water over de rotsige kustlijn terug. Van bovenaf mooi uitzichten, en onderlangs close encounters met penguins & zeeleeuwen.

Bij de foto's:
- boven: zeeleeuwen bij Kaikoura
- onder, links: Loes bij Whalers Bay
- onder, rechts: Ronald in de vluchtheuvel, voor als het vee te opdringerig wordt(?). Vandaag niet veel vee.

Portage

Dit wordt weer een verhaaltje over de natuur. Want die is hier, in ons resort in de Marlborough Sounds, in overweldigende mate aanwezig. Door processen die zich hier hebben afgespeeld tijdens de laatste ijstijd (tot nu toe), is de grens tussen land & zee extreem verbrokkeld, waardoor de kustlijnen enorm kronkelig & lang zijn geworden.

We hebben vandaag twee wandelingen gemaakt. De eerste was een deel van de Queen Charlotte Track, die in totaal uit 71 kilometer aan wandelpad bestaat. Wij hebben geen idee wie deze Queen Charlotte eigenlijk was, en of zij dit pad ook, deels of in haar geheel, heeft afgelegd. Wij deden het deel van ons hotel in Portage tot aan de Black Rock Lookout (althans, een mooi uitzichtspunt dat wij als zodanig hebben gedefinieerd, bij gebrek aan een naambordje) en weer terug. En later in de middag een stukje van de 'doorgaande weg' (dat is een groot woord voor het gebodene) naar Kenepuru. En overal mooie uitzichten op de Queen Charlotte Sound en de Kenepuru Sound (of alletwee tegelijk). En overal het opvallende gekwetter van vogels.Het is prachtig.

Bij de foto's:
- boven: Queen Charlotte Sound, Kumutoto Bay
- onder: zonsondergang boven de Kenepuru Sound, Portage Bay

Op weg naar Portage (Zuidereiland)

Vandaag was een reisdag. We hebben net Noordereiland verlaten met de Arahura, een van de grotere ferry's die, naast de mens, ook vrachtwagens, treinstellen en heel veel campervans vervoert. De overtocht duurt een uur of drie, de eerste helft op open zee, en de tweede helft voor het doorkruisen van een 'sound' (een soort fjord á la newzealandaise). En hoewel de golven tussen Noordereiland & Zuidereiland er niet kinderachtig uit zagen, lag het schip behoorlijk stabiel.

De kustlijn van het noorden van het Zuidereiland is bijzonder grillig, en dat levert mooie uitzichten op. De ferry arriveert in Picton, en daarmee is alles gezegd over Picton. Wij moesten er echter enkele uren doorbrengen, omdat we voor het bereiken van onze eindbestemming in Portage, nóg een ferry nodig hadden, en die vertrok pas in de namiddag. Die tijd hebben we besteed aan een periode van geconcentreerde 'Belderok-spotting'. Nee, de Belderok is geen inheemse zeldzame vogel, maar een SVB-collega (Marian Belderok) die, zo hadden wij al weken geleden geconstateerd toen we onze reisplannen naast elkaar legden, op deze zelfde dag óók in Picton aanwezig zou moeten zijn. Helaas, hoe indringend ik ook om me heen keek, ik heb haar niet gezien. Mogelijk is ze met de zelfde ferry vertrokken waarmee wij in Picton aankwamen. Maar als ik haar wél had getroffen, zij doet vast de groeten aan iedereen in A'veen.

Was de eerste ferry een giga-gebeuren met foodcourt & huisbioscoop, op de tweede ferry waren we de enige passagiers (naast hééél veel flessen water). De oversteek naar Portage duurde een kleine 15 minuten, en nu zitten we hier, in een paradijselijk oord, met prachtige vergezichten. Morgen gaan we de omgeving te voet verkennen. Zoals meestal, zullen we waarschijnlijk wel weer een microscopisch klein deel van een meerdaagse 'trekking' gaan doen.

Op de foto's:
- boven: op de grote ferry, eerste blik op het Zuidereiland
- onder: uitzicht vanaf ons terras, 20.15 uur.

Wellington (part II)

Het lijkt een mooie zonnige dag te worden in Windy Wellington, dus beginnen we met een ritje met de Cable Car naar de heuvels rondom de stad, waar ook de Botanische Tuin is gevestigd. Het trammetje heeft wel wat weg van dat in Hong Kong: oud, rammelend, schuin omhoog, en gearriveerd voor je er erg in hebt.
In de Botanische tuin heb je prachtige uitzichten over de stad en de baai, mooie & bijzondere planten, en kunst op de koop toe.

Wellington bevat, naast allerlei galleries, terrasjes & alternatieve winkeltjes, ook het beste museum van het land (Te Papa), natuurlijk (ook) grotendeels gewijd aan de Maori-cultuur. Dus hoewel we de "tribal tattoo's" en dergelijke tot nu toe een beetje uit de weg zijn gegaan, was nu toch echt het moment gekomen om een dergelijk museum te bezoeken. Welnu, het deed geen pijn. Sterker nog, het was eigenlijk best leuk. Ook veel 'kleine geschiedenissen' van westerlingen die hier door de eeuwen heen een nieuw leven zijn begonnen. Prachtig tentoongesteld, met héél véél knopjes voor interactie tussen de bezoeker & het bezochte.

Bij de foto's:
- boven: Ronald onderwerpt in de Botanische Tuin Henry Moore's "Inner Form Sculpture" aan een nauwkeurige inspectie
- onder, links: Ronald onderwerpt Andrew Drummond's "Listening & Viewing Device" aan een nauwkeurige (inwendige) inspectie
- onder, midden: Loes in de Botanische Tuin
- onder, rechts: Loes bezoekt alvast Christchurch op het Zuidereiland, al is het dan ook virtueel (in het Te Papa museum)