Wellington

Wet, wet, wet and more to come. Dat kopte de ochtendkrant. Een hot item en ook op het TV nieuws zien we de floods in Auckland. Behalve delen van Australie heeft nu ook NZ (met name het noorder eiland) natte voeten. Het is een lange rit om van Napier naar het zuidpuntje van het noorder eiland te komen, en de hele route lang blijft het regenen. Behalve een lunchstop laten we de scenic lookouts of wijnproeverijen in de omgeving voor wat ze zijn. Als we in de middag in de buurt komen van onze bestemming, zien we achter ons een dik wolkendek en voor ons een blauwe lucht. We zijn aangekomen in Wellington, berucht om de altijd waaiende wind die veel paraplu's & kapsels in het ongerede brengt, maar nu blakend in de zon (dus geen gevaar voor de paraplu's vandaag).
Wellington is een hele relaxte stad, mooi om een baai heen gedrapeerd, en vrij goed geschikt voor voetgangers (ook al kom je af & toe toch weer bij een stoplicht uit dat tenenkrommend lang op rood staat, terwijl de auto's uit alle windstreken je voorbij zoeven). Wij doen de 'Lonely Planet Walking Tour' (waar zouden we zijn zonder dat boek), die je in korte tijd langs de belangrijkste highlights voert. Het centrum is ook niet zo groot, want tussen de zee en de steile heuvels is er maar bar weinig ruimte. Zo is er in feit ook maar één toegangsweg tot de stad, die in haar geheel op een schiereiland ligt. Heerlijke middag.

Foto's:- boven: Ronald kijkt uit over de stads-lagune- onder: Loes op Civic Centre Square (goed zoeken)

Napier

Dachten wij het gisteren al niet zo te hebben getroffen met het weer, vandaag is het helemaal feest. Zelfs ons Chateau begint er wat verlopen uit te zien onder deze gestage waterval. En daar komt de gehele rit naar Napier (aan de oostkust) geen verandering in. Om de regen te ontvluchten hebben we naarstig gezocht naar een 'overdekt uitje', en kwamen zo in het plaatselijke aquarium terecht. Bij gebrek aan andere 'overdekte uitjes', en een overschot aan kinderen, bovendien weekend, was het érg druk. Dus daarna hebben we alsnog de regen getrotseerd om Napier te bekijken. Het is namelijk een prachtig stadje. In z'n geheel omgevallen (en voor zover niet omgevallen afgebrand) ten gevolge van een grote aardbeving in 1931, is het in zijn geheel herbouwd in de stijl die toen in de mode was, te weten 'Art Deco'. En veel daarvan staat, bij gebrek aan latere aardbevingen, nog steeds overeind. Veel pastelkleuren, veel ornamenten en zelfs met de typische artdeco belettering op de gevels, erg leuk.

Ons 'avondprogramma' stond al vast sinds we enige tijd geleden in de Lonely Planet hadden gelezen dat er in Napier een Indonesisch restaurant is dat Rijsttafels serveert. De eigenaar bleek (voormalig?) Nederlander, en babbelde er lustig op los. Meer nederlandse gasten komen binnen, zelfs een van de jongens die het eten serveert komt uit nederland en reist in 6 maanden door NZ met hier en daar een baantje om wat geld te verdienen. Onderwijl werden er 20 verschillende gerechten in kleine porties op onze tafel klaargezet. Verrukkelijk (ook al heeft het niets met NZ te maken).

Bij de foto's:
- links boven: Ronald verwart een kogelvis met een zoenvis
- rechts boven: Loes met een deel van de 'Rijstafel Suprême'
- onder: Art Deco architectuur in Napier (de enige auto die deze foto ontsiert is de onze. Dus die hadden we beter ergens anders kunnen neerzetten...)

Tongariro

We hebben de avond deels doorgebracht in de lounge, met mooi uitzicht op de effecten van de zonsondergang op Mount Ngauruhoe. Voor de sfeer zorgde ondertussen de huispianist, een gedistigneerde heer op leeftijd met vlinderdas, wel thuis in alle evergreens, en in het bezit van een orkest-in-blik.
Deze ochtend gingen we dan op pad, niet voor de 'Tongariro Alpine Crossing', die is voor gevorderden, maar voor de 'Tama Lake Walk', waarvan men de zwaarte hier 'moderate' noemt. Het weer was zodanig miezerend dat we voor het eerst eens alles uit de kast hebben moeten halen: zware regenjas, echte regenbroek, zware wandelschoenen. Capuchon op & gaan. Toch hebben we ons doel, twee kratermeren drie uur verderop, niet gehaald. Teveel wind, teveel regen & een moeilijk begaanbare route. Niet dat dat zo héél erg is, het stuk dat we wel hebben gedaan was ook erg mooi.

In de middag hebben we nog per auto het ski-oord helemaal bovenin verkend. Vreemd sfeertje, want volledig uitgestorven. Veel niet-in-werking-zijnde ski-liften.

op de foto's:
- boven: Mount Ngauruhoe zoals het hoort (zonsondergang de avond tevoren)
- onder: Mount Ngauruhoe zoals het was tijdens onze wandeling

Wai-O-Tapu Mud Pool

Naar Tongariro

We komen vandaag aan in het Tongariro National Park, dat om drie vulkanen heen ligt. Het wordt beschouwd als NZlands meest spectaculaire park. Geheel Nieuw Zeeland ligt op het grensvlak van twee tectonische platen, de Indische & de 'Pacifische'. Dit nationaal park is daar wel het meest sprekende bewijs van. Nog in 2007 kende een van de drie een (bescheiden) uitbarsting. De middelste, Mount Ngauruhoe, is in de rest van de wereld vooral bekend als 'Mount Doom', het hoofdkwartier van het rijk van het kwaad 'Mordor' uit de filmcyclus 'In de ban van de Ring'. Wij verblijven in een enigszins verlopen maar toch nog steeds leuk 'Grand Hotel' met de pretentieuze naam 'Bayview Chateau Tongariro'. 'Bayview' is in dit verband vermoedelijk een familienaam (we zitten nogal ver van zee, dus geen baai in zicht), maar 'Chateau' klopt wel degelijk: het gebouw is een soort vroeg 20e eeuws (1929) Versailles 'light', met een giga-lounge met stoffige fauteuils zo ver het oog reikt. Grote hoge ramen met uitzicht op het omringende landschap. Erg leuk. Heel ander publiek bezoekt dit gebied dan we gezien hebben aan bijvoorbeeld de kust. Dit zijn de serieuze wandelaars en de meesten lopen hier in een passende wandeloutfit compleet met bergschoenen, onderbeenbeschermers en natuurlijk de onvermijdelijke wandelstokken. In het informatiecentrum is het een drukte van belang met mensen die een track willen doen en hier een keuze kunnen maken. Er zijn er talloze, varierend van een uur tot enkele dagen met overnachting in hutten inbegrepen.

We hebben vandaag (wat eenvoudiger) anderhalve wandeling in de omgeving gemaakt en gaan morgen te voet een langer pad verkennen dat tussen twee vulkanen door loopt naar twee kratermeren. Ons hotel zit al op 1100 meter, en het pad stijgt nog behoorlijk, dus het weer kan hier alle kanten op: zonnig, in de wolken, onverwachte neerslag. Wandelaars (wij dus) worden zelfs gewaarschuwd voor plotse sneeuw, ook in de zomer, al kunnen wij ons dat moeilijk voorstellen. Morgen dus op pad met water, zonnebrand, pet, sweatshirt, jas & serieuze schoenen.

Op de foto's:
- boven: de drie vulkanen van Tongariro National Park, vlnr Mount Tongariro, Mount Ngauruhoe & Mount Ruapehu.
- onder, links: Loes bij de Taranaki Falls
- onder, rechts: Loes & Ronald ,in de foyer van The Bayview Chateau, houden Mount Doom nauwlettend in de gaten.

Naar Taupo

Vlakbij Rotorua ligt het Whakarewarewa-bos, Die naam is een afkorting van een nog véél langere naam, maar ze wordt op haar beurt vaak nogmaals afgekort tot Whaka. In dit bos staan zo'n 170 boomsoorten, waarvan de gigantische redwood-bomen wel het mooiste zijn. We hebben een prachtige ochtend tussen deze reuzen doorgebracht (het weer is inmiddels ook weer prima). De twee populairste geothermische 'parken' liggen ook tegen het stadje aan, maar die hebben we overgeslagen, ook omdat het er allemaal wat massaal uit zag. Het is wel duidelijk dat Rotorua de populairste bestemming in NZ is; ook het aantal motels is niet te tellen. In plaats daarvan zijn we naar een wat verder gelegen, en wat rustiger, thermisch gebied afgereisd, Wai-O-Tapu ('heilige wateren'), waar de modderpoelen ook in alle kleuren van de regenboog voorkomen, afhankelijk van de stoffen die er uit het binnenste van de aarde opborrelen (groen = ijzer-zouten, paars = mangaan-oxide, geel = zwavel, etcetera. Ik zou dit met een studie scheikunde in mijn verleden natuurlijk allemaal al moeten weten, maar dat is niet, of niet meer, het geval). Een idee voor de evaluatie: knijpers uitdelen bij de ingang. Alle gaten in de grond hebben hier sprekende namen als "devil's home", "Sulphur Cave" of "Inferno Crater". Het einde van de wereld lijkt hier niet ver weg. Jeroen Bosch zou zich er wel thuis voelen. Wij vinden het ook mooi, en reizen daarna door naar de Huka Falls, en hoewel de naam anders doet vermoeden, is dit eigenlijk niet zozeer een waterval als wel een stroomversnelling. De rivier de Waikato, de grootste van NZ, begint hier zo wat, en moet zich een veel te smalle weg banen tussen een gesteente door dat erg slijtvast blijkt te zijn (ook door de eeuwen heen). Kortom, veel water en weinig ruimte. Natuurlijk kun je daar weer met een speedboot in gaan spelevaren. Iedereen lijkt hier op zoek naar adrenaline.

Taupo, onze eindbestemming voor vandaag, is een stadje aan de rand van (alweer) een kratermeer, deze keer met een doorsnee van een kilometer of 20. Dat moet een aardige knal geweest zijn, zo'n 26.500 jaar geleden (volgens de geologen dan).

Op de foto's:
- links: Redwoods
- boven: Loes bij The Champagne Pool van Wai-O-Tapu
- onder: Huka Falls & thrillseekers

Naar Rotorua

Als we het Coromandel schiereiland achter ons laten, breekt langzamerhand de zon ook weer door. Na een niet al te lange rit zijn we aangekomen in Rotorua, het epicentrum van alle geothermische activiteit in Nieuw Zeeland (gisteren was er nog een milde aardbeving, maar daar kijkt niemand hier van op), en bovendien ook nog van de Maori-cultuur (hoewel we de culturele programma's met goedbedoelde dansjes in bananenrokjes proberen over te slaan). In de wijde omgeving ruik je de zwavel in de lucht, en er zijn ook heel veel plekken in de buurt waar iets bubbelt of stoomt. De meest extreme voorbeelden liggen een eindje uit de stad. Wij gingen liever wandelen, en kwamen op loopafstand van ons hotel in het Kuirau-park terecht, waar ook genoeg uit de grond komt in de vorm van modder, rook, damp, en andere blubsels. Keurig een houten hekje om elk gat in de grond, sommige zo groot als een vijver, anders kleiner dan een badkuip. Je krijgt de indruk dat je niet te hard moet stampen, omdat er anders onder je voeten ook iets onaangenaams gaat plaats vinden. Heel bijzonder.

Een andere belangrijke bezienswaardigheid zijn de Government Gardens, een verzameling bowling greens & tuinplanten aangelegd door de Britten. Hier bevindt zich ook het Rotorua Museum of Art & History, gevestigd in een voor Nieuw Zeelandse begrippen historisch pand uit 1908 (net zo oud als ons huis in Utrecht dus). Het is indertijd neergezet als kuuroord. Mensen kwamen van verre om af te geraken van hun spit, zenuwen of huidaandoeningen door de badderen in de al dan niet modderige wateren die hier ruim voorhanden zijn. Het museum vertoont ook een korte film over de geschiedenis van de omgeving, met als hoogtepunt een artistieke uitbeelding van de meest recente eruptie van de plaatselijke vulkaan (de Tarawera) in 1883, inclusief hevig vibrerende bioscoopstoelen. Net echt (oh nee, toch niet helemaal). Morgen meer vulkanische uitjes.

Op de foto's:
- boven: Loes in Kuirau-park
- onder: Ronald noteert de bowling-uitslagen

Whitianga in de regen

De omgeving van Whitianga bestaat uit groene weiden (veel koeien, nog steeds vrijwel geen schapen gezien) en dichte bossen die exotisch aandoen door palmen en grote hoeveelheden parapluvormige boomvarens. Dat alles groeit rijkelijk door de hoeveelheid vocht en dat hebben we vandaag ook goed gemerkt. Sinds onze aankomst in de Coromandel regent het mistregen. Dat is op zich niet erg maar eigenlijk is de hele regio gericht op mooiweer activiteiten zoals naar het strand (Hot Water Beach) en boottours maken om voor de kust te kunnen snorkelen, om een spectaculaire Sea Cave te bezoeken of de Cathedrale Cove. Helaas is dat nu het regent niet zo aantrekkelijk. In de ochtend nemen we de ferry van Whitianga naar het landschap rond Mercury Bay. Een overtocht van niks want deze duurt hooguit 5 minuten. We beginnen vol goede moed aan de Maramaratotara-track die behoorlijk stijl omhoog loopt. Net als we staan te aarzelen of dit wel zo’n goed idee is, vertelt een kwieke oudere nieuwzeelander dat de route zonder problemen te belopen is, dus wagen we het er maar op. Na deze klim- en glibberpartij is het weer nog niet opgeknapt en besluiten we verder met de auto op stap te gaan. We maken een stop bij het druk bezochte Hot Water Beach. Bij laag tij graaf je een kuil in het zand vlakbij de vloedlijn. Daar ga je dan in zitten, alleen of met je hele familie, om te genieten van je eigen spa. Door vulkanische ondergrondse activiteiten borrelt heet water op van onder het oppervlak. Wel een eigen schep meenemen of er een huren (voor 5 dollar per twee uur).

Hopelijk zet de regen niet door, en krijgen we hier geen overstromingen zoals in Queensland.

Op de foto’s:
- links boven: Ronald is de weg kwijt
- rechts boven: de weg (Flaxmill Bay)
- links onder: 'Dig Your Own Spa!' (weer of geen weer)
- rechts onder: Loes twijfelt over het huren van een schep (maar heeft voor een aquatisch avontuur niet de juiste outfit aan)

Op weg naar Whitianga

Vandaag zijn we maar eens vroeg vertrokken, omdat we een lange rit voor de boeg hadden naar het Coromandel schiereiland (meer dan 400 kilometer).
Eerst in de regen, halverwege in de brandende hitte, en tegen het eind weer in de regen. Onderweg hebben we even aangelegd in Thames, een plaatsje waarvan de Lonely Planet vermeld dat als je een 'vegetarische militante natuurbeschermer' bent, je je hier onmiddellijk zult thuis voelen. Inderdaad zijn er veel winkeltjes met eco-achtige spullen. Én een bird-hide (vogelspottershuisje) gebouwd met geld dat door de Franse regering is uitbetaald nadat bekend werd dat zij de hand hadden gehad in het opblazen en tot zinken brengen, in de haven van Auckland, van een schip van Greenpeace, de (oorspronkelijke) 'Rainbow Warrior'. Daarbij is ook een Nederlander om het leven gekomen. De bird-hide is niet zó bijzonder (sterker nog, staat in de schaduw van een gigantische supermarkt, en je bent op het pad er naar toe ook goed zichtbaar voor alle vogels in de wijde omtrek, dus alleen vogels met een erg slecht korte-termijn-geheugen realiseren zich niet dat iemand zich verstopt in de hut), maar het verhaal erachter dus wel. Deze aanslag, waarvan onomstotelijk vast staat dat Mitterand persoonlijk daartoe de opdracht heeft gegeven (ook al heeft hij dat zijn leven lang ontkent, de rat), leeft hier nog behoorlijk. Ook omdat de Fransen de Nieuw Zeelanders hebben gechanteerd om de Franse boeven (spionnen), nadat die waren opgepakt & veroordeeld wegens moord, snel vrij te laten, omdat anders alle importen naar Europa zouden worden gedwarsboomd. Niet meer naar Frankrijk dus (althans, voorlopig). In ons lunch-restaurant in Paihia kon je ook het gerecht 'Rainbow Warrior' bestellen, bestaande uit 'Franse Toast afgezonken in een maple syrup saus'. Hadden we moeten nemen, niet gedaan, nu te laat. Het idee is waarschijnlijk ook leuker dan het (culinaire) resultaat.


Op de foto's:
- boven: bird-hide in Thames
- onder: Whitianga in de mist

Paihia & Russell

We zijn in Paihia, de 'toegangspoort tot de Bay of Islands', en door nieuwzeelanders ook wel 'Pay Here' genoemd ('Betaal Hier'), omdat het een nogal touristische omgeving is en iedereen daarvan een graantje probeert mee te pikken. Het meeste vertier speelt zich af op het water; alles tussen een eco-kayak & een mega-speedboot met een monsterlijke 1200 paardekrachten wordt hier aangeboden. Wij houden het bij een oversteekje met de ferry naar Russell, een pittoresk plaatsje aan de overkant van de baai. Ooit een poel des verderfs, toen de bemanningen van walvisjagers hier langs kwamen voor alcohol & seks (en, oh ja, bevoorrading van het schip). Charles Darwin legde hier in 1835 ook aan op zijn reis met de Beagle, en heeft hier wellicht inspiratie opgedaan voor zijn inzichten in de lagere levensvormen.

Tegenwoordig echter zijn alle bordelen vervangen door galeries, en kroegen door tea-rooms. Er staan nog veel historische panden, waaronder ook het politie-bureau uit 1860. Vroeger ongetwijfeld vol met dienders die graag opstootjes uit elkaar sloegen, nu staat er een bordje in de tuin met de oproep om 'de privacy van de politieman te respecteren, en dus de tuin niet te betreden' (hoe moet dat dan als je hem wilt spreken?).

Een groot ding hier zijn de 'Waitangi Treaty Grounds', waar in 1840 een verdrag werd getekend tussen Britten & Maori's, en dat op zekere wijze als het begin van de staat Nieuw Zeeland wordt gezien. Overigens schijnen de twee versies van het verdrag (de ene in het Engels, de andere in het Maori) nogal te verschillen, dus is dit ook direct het officiële startpunt van Brits bedrog. Sommige maori's zien het dan ook eerder als het einde van het 'echte vrije Nieuw Zeeland'. Op de landerijen liggen ook enkele indrukwekkende oorlogskano's met ook hele indrukwekkende namen (o.a. de 'ngatokimatawhaorua'. Stel je voor, er breekt oorlog uit met de stam naast je, en je roept op om snel de 'ngatokimatawhaorua' klaar te maken. De oorlog zou al voorbij kunnen zijn voor je bent uitgesproken!).

Op de foto's:
- boven: Russell, boulevard
- onder: Loes wacht op manschappen bij een kleinere oorlogskano. Het enige manschap in de omgeving maakt een foto.

Naar Paihia

Van Opononi & Omapere hebben we gisteren natuurlijk nog niet al te veel gezien, aangezien we nogal laat aankwamen.
Vandaag dus eerst terug naar het begin van de Hokianga Harbour, de zeearm die zo'n 50 kilometer landinwaarts doordringt, en waaraan ook Opononi ligt.
Het uitzicht vanaf de 'southern beachhead' is prachtig en ongeveer 360 graden (waarvan we in de bovenste foto zo'n 270 graden hebben weten te persen).
En hoewel het hier nu hoogseizoen zou moeten zijn (de scholen zijn in ieder geval gesloten) komen we ook op deze mooie plek vrijwel niemand tegen.

Aangezien de afstand naar onze volgende verblijfplaats, Paihia, niet zo groot is, maken we een omweg via 'Wairere Boulders Nature Park', ook al hadden we er niet meteen op gerekend dat we daarvoor een kleine 20 kilometer aan gravelroad zouden moeten doorstaan. Het park schijnt vooral voor geologen onweerstaanbaar te zijn, omdat dit de enige plek op aarde is waar grote basaltblokken verticaal zijn ingesleten door de zuren van de kauri-bomen die er millenia lang op hebben ingewerkt. Maar ook voor non-geologen een mooie tocht van ongeveer een uur op & neer een rommelige vallei vol varens en, inderdaad, basaltblokken. Over de lunch in Kaikohe valt alleen te melden, dat we het er snel over eens waren dat we hier niet gingen wonen.

Op de foto's:
- boven: Hokianga Harbour, 'southern beachhead'
- links: Ronald studeert geologie
- rechts: basalt met unieke groeven

Opononi

Een vroege start, want we moeten de auto ophalen. Hij is rood, dus niet eenvoudig kwijt te raken, en bevat meer luxe dan we van ons autootje thuis gewend zijn. Via de Auckland Harbour Bridge (waarvan men ter plaatse graag mag doen alsof het net zo'n groot & indrukwekkend ding is als de Sydney Harbour Brdige in Australie, maar dat is overdreven) naar het noorden, op weg naar Opononi. De medewerkster van het autoverhuurbedrijf raadt ons aan de 'scenic route' te nemen, omdat dat ons twee (nieuwzeelandse) dollar aan tolgeld scheelt. Die twee dollar is niet echt relevant, maar een scenic route is natuurlijk ook mooier, dus volgen we haar advies op. Het is inderdaad een mooie weg langs de kust, met veel prachtige huizen waar je vanuit je achtertuin de trap af zo het (brede) strand op loopt en dan de zee in.

Daarna wordt het heuvellandschap al snel extreem groen. Onderweg komen we langs het Waipoua National Park, beroemd om z'n kauri-bomen. Die kunnen een diameter tot 6 meter krijgen, zijn vaak meer dan duizend jaar oud, en ook verder in alle opzichten zéér indrukwekkend. Je vraagt je wel af hoe ze zo oud & groot zijn geworden, want vóór je het bos in mag moet je je schoenen desinfecteren met een speciaal in tonnen aangevoerd goedje, en voorts wordt je geïnstrueerd vooral niet op de wortels te lopen omdat die zo teer zouden zijn. Tussen de kauri staan varens van een meter of vier, zgn boomvarens, ook heel bijzonder. Een goed onderhouden pad, hier en daar overgaand in vlonders, maakt dat het dichtbegroeide oerbos makkelijk toegankelijk is. Er zijn verschillende routes uitgezet zoals naar 'the four sisters' (4 aan elkaar gegroeide kauri's), naar 'te matua ngahere' (oftewel de vader van het woud), de op een na grootste met een omvang van 16.4 m. of naar de allergrootste, 'tane mahuta' (de Maori bosgod).

Na het bos zijn we doorgereden naar Opononi, dat aan een prachtige inham ligt, met aan de overkant hoge zandduinen. Zoals dat hier gaat, schijnen ze ook gebruikt te worden om vanaf te racen met een soort surfboard-voor-zand, maar als wij later in de middag arriveren is daar niets van te zien, en liggen de duinen er verlaten bij. Na het avondeten maken we nog een wandeling over het nagenoeg verlaten strand met een mooie zonsondergang boven zee & duin.

Op de foto's:
- links: Ronald & naamloze kauri (rechts)
- midden & boven: geen kauri maar andere bomen
- onder: Opononi @ night