Naar Rotorua

Als we het Coromandel schiereiland achter ons laten, breekt langzamerhand de zon ook weer door. Na een niet al te lange rit zijn we aangekomen in Rotorua, het epicentrum van alle geothermische activiteit in Nieuw Zeeland (gisteren was er nog een milde aardbeving, maar daar kijkt niemand hier van op), en bovendien ook nog van de Maori-cultuur (hoewel we de culturele programma's met goedbedoelde dansjes in bananenrokjes proberen over te slaan). In de wijde omgeving ruik je de zwavel in de lucht, en er zijn ook heel veel plekken in de buurt waar iets bubbelt of stoomt. De meest extreme voorbeelden liggen een eindje uit de stad. Wij gingen liever wandelen, en kwamen op loopafstand van ons hotel in het Kuirau-park terecht, waar ook genoeg uit de grond komt in de vorm van modder, rook, damp, en andere blubsels. Keurig een houten hekje om elk gat in de grond, sommige zo groot als een vijver, anders kleiner dan een badkuip. Je krijgt de indruk dat je niet te hard moet stampen, omdat er anders onder je voeten ook iets onaangenaams gaat plaats vinden. Heel bijzonder.

Een andere belangrijke bezienswaardigheid zijn de Government Gardens, een verzameling bowling greens & tuinplanten aangelegd door de Britten. Hier bevindt zich ook het Rotorua Museum of Art & History, gevestigd in een voor Nieuw Zeelandse begrippen historisch pand uit 1908 (net zo oud als ons huis in Utrecht dus). Het is indertijd neergezet als kuuroord. Mensen kwamen van verre om af te geraken van hun spit, zenuwen of huidaandoeningen door de badderen in de al dan niet modderige wateren die hier ruim voorhanden zijn. Het museum vertoont ook een korte film over de geschiedenis van de omgeving, met als hoogtepunt een artistieke uitbeelding van de meest recente eruptie van de plaatselijke vulkaan (de Tarawera) in 1883, inclusief hevig vibrerende bioscoopstoelen. Net echt (oh nee, toch niet helemaal). Morgen meer vulkanische uitjes.

Op de foto's:
- boven: Loes in Kuirau-park
- onder: Ronald noteert de bowling-uitslagen

Whitianga in de regen

De omgeving van Whitianga bestaat uit groene weiden (veel koeien, nog steeds vrijwel geen schapen gezien) en dichte bossen die exotisch aandoen door palmen en grote hoeveelheden parapluvormige boomvarens. Dat alles groeit rijkelijk door de hoeveelheid vocht en dat hebben we vandaag ook goed gemerkt. Sinds onze aankomst in de Coromandel regent het mistregen. Dat is op zich niet erg maar eigenlijk is de hele regio gericht op mooiweer activiteiten zoals naar het strand (Hot Water Beach) en boottours maken om voor de kust te kunnen snorkelen, om een spectaculaire Sea Cave te bezoeken of de Cathedrale Cove. Helaas is dat nu het regent niet zo aantrekkelijk. In de ochtend nemen we de ferry van Whitianga naar het landschap rond Mercury Bay. Een overtocht van niks want deze duurt hooguit 5 minuten. We beginnen vol goede moed aan de Maramaratotara-track die behoorlijk stijl omhoog loopt. Net als we staan te aarzelen of dit wel zo’n goed idee is, vertelt een kwieke oudere nieuwzeelander dat de route zonder problemen te belopen is, dus wagen we het er maar op. Na deze klim- en glibberpartij is het weer nog niet opgeknapt en besluiten we verder met de auto op stap te gaan. We maken een stop bij het druk bezochte Hot Water Beach. Bij laag tij graaf je een kuil in het zand vlakbij de vloedlijn. Daar ga je dan in zitten, alleen of met je hele familie, om te genieten van je eigen spa. Door vulkanische ondergrondse activiteiten borrelt heet water op van onder het oppervlak. Wel een eigen schep meenemen of er een huren (voor 5 dollar per twee uur).

Hopelijk zet de regen niet door, en krijgen we hier geen overstromingen zoals in Queensland.

Op de foto’s:
- links boven: Ronald is de weg kwijt
- rechts boven: de weg (Flaxmill Bay)
- links onder: 'Dig Your Own Spa!' (weer of geen weer)
- rechts onder: Loes twijfelt over het huren van een schep (maar heeft voor een aquatisch avontuur niet de juiste outfit aan)

Op weg naar Whitianga

Vandaag zijn we maar eens vroeg vertrokken, omdat we een lange rit voor de boeg hadden naar het Coromandel schiereiland (meer dan 400 kilometer).
Eerst in de regen, halverwege in de brandende hitte, en tegen het eind weer in de regen. Onderweg hebben we even aangelegd in Thames, een plaatsje waarvan de Lonely Planet vermeld dat als je een 'vegetarische militante natuurbeschermer' bent, je je hier onmiddellijk zult thuis voelen. Inderdaad zijn er veel winkeltjes met eco-achtige spullen. Én een bird-hide (vogelspottershuisje) gebouwd met geld dat door de Franse regering is uitbetaald nadat bekend werd dat zij de hand hadden gehad in het opblazen en tot zinken brengen, in de haven van Auckland, van een schip van Greenpeace, de (oorspronkelijke) 'Rainbow Warrior'. Daarbij is ook een Nederlander om het leven gekomen. De bird-hide is niet zó bijzonder (sterker nog, staat in de schaduw van een gigantische supermarkt, en je bent op het pad er naar toe ook goed zichtbaar voor alle vogels in de wijde omtrek, dus alleen vogels met een erg slecht korte-termijn-geheugen realiseren zich niet dat iemand zich verstopt in de hut), maar het verhaal erachter dus wel. Deze aanslag, waarvan onomstotelijk vast staat dat Mitterand persoonlijk daartoe de opdracht heeft gegeven (ook al heeft hij dat zijn leven lang ontkent, de rat), leeft hier nog behoorlijk. Ook omdat de Fransen de Nieuw Zeelanders hebben gechanteerd om de Franse boeven (spionnen), nadat die waren opgepakt & veroordeeld wegens moord, snel vrij te laten, omdat anders alle importen naar Europa zouden worden gedwarsboomd. Niet meer naar Frankrijk dus (althans, voorlopig). In ons lunch-restaurant in Paihia kon je ook het gerecht 'Rainbow Warrior' bestellen, bestaande uit 'Franse Toast afgezonken in een maple syrup saus'. Hadden we moeten nemen, niet gedaan, nu te laat. Het idee is waarschijnlijk ook leuker dan het (culinaire) resultaat.


Op de foto's:
- boven: bird-hide in Thames
- onder: Whitianga in de mist

Paihia & Russell

We zijn in Paihia, de 'toegangspoort tot de Bay of Islands', en door nieuwzeelanders ook wel 'Pay Here' genoemd ('Betaal Hier'), omdat het een nogal touristische omgeving is en iedereen daarvan een graantje probeert mee te pikken. Het meeste vertier speelt zich af op het water; alles tussen een eco-kayak & een mega-speedboot met een monsterlijke 1200 paardekrachten wordt hier aangeboden. Wij houden het bij een oversteekje met de ferry naar Russell, een pittoresk plaatsje aan de overkant van de baai. Ooit een poel des verderfs, toen de bemanningen van walvisjagers hier langs kwamen voor alcohol & seks (en, oh ja, bevoorrading van het schip). Charles Darwin legde hier in 1835 ook aan op zijn reis met de Beagle, en heeft hier wellicht inspiratie opgedaan voor zijn inzichten in de lagere levensvormen.

Tegenwoordig echter zijn alle bordelen vervangen door galeries, en kroegen door tea-rooms. Er staan nog veel historische panden, waaronder ook het politie-bureau uit 1860. Vroeger ongetwijfeld vol met dienders die graag opstootjes uit elkaar sloegen, nu staat er een bordje in de tuin met de oproep om 'de privacy van de politieman te respecteren, en dus de tuin niet te betreden' (hoe moet dat dan als je hem wilt spreken?).

Een groot ding hier zijn de 'Waitangi Treaty Grounds', waar in 1840 een verdrag werd getekend tussen Britten & Maori's, en dat op zekere wijze als het begin van de staat Nieuw Zeeland wordt gezien. Overigens schijnen de twee versies van het verdrag (de ene in het Engels, de andere in het Maori) nogal te verschillen, dus is dit ook direct het officiële startpunt van Brits bedrog. Sommige maori's zien het dan ook eerder als het einde van het 'echte vrije Nieuw Zeeland'. Op de landerijen liggen ook enkele indrukwekkende oorlogskano's met ook hele indrukwekkende namen (o.a. de 'ngatokimatawhaorua'. Stel je voor, er breekt oorlog uit met de stam naast je, en je roept op om snel de 'ngatokimatawhaorua' klaar te maken. De oorlog zou al voorbij kunnen zijn voor je bent uitgesproken!).

Op de foto's:
- boven: Russell, boulevard
- onder: Loes wacht op manschappen bij een kleinere oorlogskano. Het enige manschap in de omgeving maakt een foto.

Naar Paihia

Van Opononi & Omapere hebben we gisteren natuurlijk nog niet al te veel gezien, aangezien we nogal laat aankwamen.
Vandaag dus eerst terug naar het begin van de Hokianga Harbour, de zeearm die zo'n 50 kilometer landinwaarts doordringt, en waaraan ook Opononi ligt.
Het uitzicht vanaf de 'southern beachhead' is prachtig en ongeveer 360 graden (waarvan we in de bovenste foto zo'n 270 graden hebben weten te persen).
En hoewel het hier nu hoogseizoen zou moeten zijn (de scholen zijn in ieder geval gesloten) komen we ook op deze mooie plek vrijwel niemand tegen.

Aangezien de afstand naar onze volgende verblijfplaats, Paihia, niet zo groot is, maken we een omweg via 'Wairere Boulders Nature Park', ook al hadden we er niet meteen op gerekend dat we daarvoor een kleine 20 kilometer aan gravelroad zouden moeten doorstaan. Het park schijnt vooral voor geologen onweerstaanbaar te zijn, omdat dit de enige plek op aarde is waar grote basaltblokken verticaal zijn ingesleten door de zuren van de kauri-bomen die er millenia lang op hebben ingewerkt. Maar ook voor non-geologen een mooie tocht van ongeveer een uur op & neer een rommelige vallei vol varens en, inderdaad, basaltblokken. Over de lunch in Kaikohe valt alleen te melden, dat we het er snel over eens waren dat we hier niet gingen wonen.

Op de foto's:
- boven: Hokianga Harbour, 'southern beachhead'
- links: Ronald studeert geologie
- rechts: basalt met unieke groeven

Opononi

Een vroege start, want we moeten de auto ophalen. Hij is rood, dus niet eenvoudig kwijt te raken, en bevat meer luxe dan we van ons autootje thuis gewend zijn. Via de Auckland Harbour Bridge (waarvan men ter plaatse graag mag doen alsof het net zo'n groot & indrukwekkend ding is als de Sydney Harbour Brdige in Australie, maar dat is overdreven) naar het noorden, op weg naar Opononi. De medewerkster van het autoverhuurbedrijf raadt ons aan de 'scenic route' te nemen, omdat dat ons twee (nieuwzeelandse) dollar aan tolgeld scheelt. Die twee dollar is niet echt relevant, maar een scenic route is natuurlijk ook mooier, dus volgen we haar advies op. Het is inderdaad een mooie weg langs de kust, met veel prachtige huizen waar je vanuit je achtertuin de trap af zo het (brede) strand op loopt en dan de zee in.

Daarna wordt het heuvellandschap al snel extreem groen. Onderweg komen we langs het Waipoua National Park, beroemd om z'n kauri-bomen. Die kunnen een diameter tot 6 meter krijgen, zijn vaak meer dan duizend jaar oud, en ook verder in alle opzichten zéér indrukwekkend. Je vraagt je wel af hoe ze zo oud & groot zijn geworden, want vóór je het bos in mag moet je je schoenen desinfecteren met een speciaal in tonnen aangevoerd goedje, en voorts wordt je geïnstrueerd vooral niet op de wortels te lopen omdat die zo teer zouden zijn. Tussen de kauri staan varens van een meter of vier, zgn boomvarens, ook heel bijzonder. Een goed onderhouden pad, hier en daar overgaand in vlonders, maakt dat het dichtbegroeide oerbos makkelijk toegankelijk is. Er zijn verschillende routes uitgezet zoals naar 'the four sisters' (4 aan elkaar gegroeide kauri's), naar 'te matua ngahere' (oftewel de vader van het woud), de op een na grootste met een omvang van 16.4 m. of naar de allergrootste, 'tane mahuta' (de Maori bosgod).

Na het bos zijn we doorgereden naar Opononi, dat aan een prachtige inham ligt, met aan de overkant hoge zandduinen. Zoals dat hier gaat, schijnen ze ook gebruikt te worden om vanaf te racen met een soort surfboard-voor-zand, maar als wij later in de middag arriveren is daar niets van te zien, en liggen de duinen er verlaten bij. Na het avondeten maken we nog een wandeling over het nagenoeg verlaten strand met een mooie zonsondergang boven zee & duin.

Op de foto's:
- links: Ronald & naamloze kauri (rechts)
- midden & boven: geen kauri maar andere bomen
- onder: Opononi @ night

Auckland, part II

Auckland ligt schilderachtig gedrapeerd op ongeveer 50 vulkanen (nou ja, vulkaantjes) rondom de 'Hauraki Gulf'. De beste manier om daarvan een indruk te krijgen is met een 'Harbour Cruise', een wat grootse omschrijving voor een boot die in anderhalf uur een rondje vaart langs de stad en een paar buitenwijken & eilanden. Wij zijn uitgestapt op Rangitoto, een eiland dat zo'n 600 jaar geleden is ontstaan uit een plaatselijke uitbarsting (de Maori's hebben dat indertijd meegemaakt en dat verhaal overgeleverd aan latere generaties), en in haar geheel een natuurpark is. Een prachtige wandeling gemaakt richting de top, met fraaie uitzichten over de baai en downtown Auckland. En intussen behoorlijk bijgekleurd (=rood) door de zon. De cruise master had nog gewaarschuwd: 'Don't forget your sunblock'. Wij waren eigenwijs, en moeten in het vervolg beter luisteren.

In de middag een wandeling uit de reisgids van de lonely planet langs de highlights van de stad (en slechts twee stellen gezien die de zelfde wandeling uit dezelfde reisgids aan het maken waren). De af & toe enorm steile straten doen wel wat aan San Francisco denken. Zeker in de hippe wijk Newton. En hier & daar staan prachtige victoriaanse huizen (over het algemeen) fris in de verf. Indrukwekkende oude bomen in Myers Park (vernoemd naar degene die zo'n 100 jaar geleden de armoedszaaiers van deze plaats heeft verdreven om er een mooi park van te maken. Wat er van de armoedszaaiers terecht is gekomen is niet bekend), een pitoreske universiteit op een campus met oude gebouwen en mooie tuinen. Maar wel erg rustig nu, want de univ is gesloten vanwege de zomervakantie (die ongeveer helemaal overeenstemt met onze reisperiode). Verder veel in de zon lummelende Aucklanders in Albert Park, en veel winkelende Aucklanders in Queen Street, waar de meeste (grotere) winkels zijn te vinden.

We sluiten de dag zo'n beetje af in vegetarisch Indiaas restaurant 'Rasoi', waar we een heerlijke Thalis-schotel hebben gescoord.

Op de foto's: boven: zicht op downtown Auckland vanaf Rangitoto Island. Onder: Browns island, al weer wat ouder dan Rangitoto, en dus minder zichtbaar vulkanisch.

Auckland, part I

Na nóch weer een lange vlucht (Honk Kong - Sydney) & een korte (Sydney - Auckland) zijn we dan eindelijk in Nieuw Zeeland aangekomen. Laat in de middag, dus veel puf om nog iets te ondernemen hadden we niet meer. We zijn niet verder gekomen dan een tripje naar de 'Food Alley' food court, waar je kunt kiezen uit noodles met zus, noodles met zo, noodles met dit of noodles met dat. Je maaltijd kies je uit aan de hand van de foto's van de gerechten aan de wand van de eetstalletjes. Foto's zijn meestal geen goed teken (in de culinaire wereld), maar het eten hier is prima. Alleen is het meubilair aan de kleine kant (zoals uit de linker foto blijkt). Aangezien het nog lekker lang licht blijft kunnen we nog prima een korte verkenningstocht te voet maken richting het waterfront. Langs de kades liggen nog een aantal restaurants waar luidruchtig wordt geborreld en gegeten. Via de belangrijkste winkelstraat, Queenstreet, zijn we naar het hotel teruggekeerd.

Hong Kong, part III

Nog een kort bericht van het vliegveld, waar men Free Wifi blijkt te hebben. Onze laatste dag in HK hebben we o.a. doorgebracht in de Botanische Tuin, die dan wel niet de mooiste is die we ooit hebben gezien, maar waar men wel een mooi standbeeld van King George heeft staan (degene die Edward mocht opvolgen omdat die niet langer mocht na zijn huwelijk met een gescheiden vrouw). Daarna voor de laatste keer met de Star Ferry terug naar Kowloon. En nu in afwachting van weer een nacht in het vliegtuig.

Foto boven: Ronald doet King George na.
Foto onder: De Star Ferry, in dit geval van Wan Chai (exhibition Centre) naar Tsim Shat Sui (Kowloon).

Hong Kong, part II

Ook de nieuwe dag ziet er zonnig uit, dus een geschikt moment om met het kabelbaantje af te reizen naar Victoria Peak, op Hong Kong Island. Onderweg daar naar toe viel ons weer de bling-cultuur van HK op. Alles moet glimmen, knipperen, of van een duur merk zijn (en liefst dit alles tegelijk).

Veel gebouwen (althans, de nieuwe, 'corporate buildings') bevatten ook aardig wat chroom, glas, of andere spiegelende opppervlakken (getuige de foto hieronder van het plafond van het buitenterras van de coffeeshop waar we ons eerste drankje van de dag hebben genuttigd).

Eenmaal aangekomen op Victoria Peak, met een tram die onder een hoek van 45 graden naar boven wordt gesleurd aan een stalen kabel, was het zicht nog steeds min of meer in orde. Dus hebben we van daar uit een prachtige wandeling gemaakt van een ruim uur rondom de hoogste berg, over de plaatselijk befaamde Lugard Road (aangelegd in 1913, ze werd beschouwd als bouwkundig hoogstandje), met fantastische uitzichten rondom op zee, haven, en hoge torens, torens, torens (maar natuurlijk alleen als het niet al te mistig is, en dat komt nogal eens voor). Onderweg zicht op bijzondere planten en bomen en uitleg over de daar levende vogels en insecten. Vééél te veel foto's gemaakt, maar de meeste daarvan zijn ook terug te vinden in bijgevoegd panorama over de stad, met links & rechts onder nog een beetje jungle, verder op de voorgrond de Central Busines District van Hong Kong Island (met '2 International Financial Centre' als hoogste punt) en in de achtergrond Kowloon, het deel van HK dat op het vaste land ligt (en waar ook ons hotel ligt).

In de avond nog eens terug naar de waterkant, maar nu vanaf de kant van Kowloon, voor de, volgens Guinness, grootste 'outdoor perpetual sound & light show on the planet'. Klokslag acht barst in Kowloon de muziek los langs de kades, en aan de overkant de verlichting (met spots & lasers). De organisatie van dit geheel, om tientallen torenflats synchroon te laten meedoen, is adembenemend.

Hong Kong, part I

We zijn halverwege, in Hong Kong. En het weer lijkt ook halverwege (tussen winter in Nederland & zomer in Nieuwzeeland), het is hier een graad of 15 en licht bewolkt. Dat is een stuk beter dan tijdens ons (enige) eerdere bezoek, toen het miezerde en een stuk koeler was. We gebruiken de middag, na onze doorwaakte nacht aan boord van een 747, voor een tochtje met de pont en een bezoek aan de Man Mo Temple, één van de mooiste in de stad. Het is zondag, en dat is vooral in de tempel goed te merken. Hééél vééél mensen op bezoek om de bijstand van de goden af te smeken, en allemaal met een dikke bos wierook, dus mogelijk is het plaatje wat wazig. Wij kwamen in ieder geval vrij snel in ademnood daarbinnen.

Op Hong Kong Island zijn er veel overdekte voetpaden 'op één hoog', die met viaducten over de brede drukke straten lopen, en vaak ook dwars door gebouwen heen. Het is als voetganger verreweg de snelste manier om ergens te komen, want op straatniveau kost elke kruising je vele minuten door het drukke autoverkeer en de daarop afgestelde stoplichten (het woord 'stop' in 'stoplichten' slaat hier eigenlijk alleen op voetgangers). En wat zou er nu een betere tijdsbesteding kunnen zijn dan om je vrije zondagmiddag met familie op een stuk karton op zo'n overdekt voetpad door te brengen, onderwijl een kaartje leggend of je nagels lakkend? Voor veel lokale bewoners (vooral vrouwen) is het blljkbaar een aantrekkelijk uitje, want het zat er vol, vol, vol. En dat terwijl er hier en daar, met enig zoeken, ook nog best wel wat groen is te vinden in de stad (en als je een beetje je best doet zelfs heel veel groen daarbuiten).

Vroeg naar bed, want toe aan een goede nacht.

Op de foto's: (wie)rook in Man Mo Temple (boven), Loes aan de Chinese thee & 'Congee' (geen aanrader) in een lokaal eettentje (linksonder), knipperende verlichting langs Nathan Road, de ADHD-boulevard van Kowloon (rechtsonder).

(niet) weg

Nog niet eens weg uit Nederland, en toch al een berichtje. Onze vlucht naar Hong Kong vertrekt namelijk zó vroeg, dat we maar op Schiphol overnachten, in CitizenM, een design-hotel op loopafstand van de vertrekhallen. Enorm kleine kamers, maar wel (indien dat als een voordeel kan worden gekenschetst) met uitzicht op de landingsbanen (en de A4). En een toilet & douche die veel weg hebben van de teletransporters uit Star Trek. Én een afstandsbediening waarmee ook de 'mood' van de kamer kan worden geregeld, met kleurstellingen voor de LED-verlichting met namen als 'Romance' (roodachtig) & 'Nature' (groenachtig). In de lounge veel designmeubels (kijk eens hoe Loes zich heeft gedrapeerd in dit zo goed als onbruikbare zitelement). En natuurlijk sushi. Goed, korte nacht tegemoet, morgen om 4 uur op, en dan lang lang lang op reis.