Auckland, part II

Auckland ligt schilderachtig gedrapeerd op ongeveer 50 vulkanen (nou ja, vulkaantjes) rondom de 'Hauraki Gulf'. De beste manier om daarvan een indruk te krijgen is met een 'Harbour Cruise', een wat grootse omschrijving voor een boot die in anderhalf uur een rondje vaart langs de stad en een paar buitenwijken & eilanden. Wij zijn uitgestapt op Rangitoto, een eiland dat zo'n 600 jaar geleden is ontstaan uit een plaatselijke uitbarsting (de Maori's hebben dat indertijd meegemaakt en dat verhaal overgeleverd aan latere generaties), en in haar geheel een natuurpark is. Een prachtige wandeling gemaakt richting de top, met fraaie uitzichten over de baai en downtown Auckland. En intussen behoorlijk bijgekleurd (=rood) door de zon. De cruise master had nog gewaarschuwd: 'Don't forget your sunblock'. Wij waren eigenwijs, en moeten in het vervolg beter luisteren.

In de middag een wandeling uit de reisgids van de lonely planet langs de highlights van de stad (en slechts twee stellen gezien die de zelfde wandeling uit dezelfde reisgids aan het maken waren). De af & toe enorm steile straten doen wel wat aan San Francisco denken. Zeker in de hippe wijk Newton. En hier & daar staan prachtige victoriaanse huizen (over het algemeen) fris in de verf. Indrukwekkende oude bomen in Myers Park (vernoemd naar degene die zo'n 100 jaar geleden de armoedszaaiers van deze plaats heeft verdreven om er een mooi park van te maken. Wat er van de armoedszaaiers terecht is gekomen is niet bekend), een pitoreske universiteit op een campus met oude gebouwen en mooie tuinen. Maar wel erg rustig nu, want de univ is gesloten vanwege de zomervakantie (die ongeveer helemaal overeenstemt met onze reisperiode). Verder veel in de zon lummelende Aucklanders in Albert Park, en veel winkelende Aucklanders in Queen Street, waar de meeste (grotere) winkels zijn te vinden.

We sluiten de dag zo'n beetje af in vegetarisch Indiaas restaurant 'Rasoi', waar we een heerlijke Thalis-schotel hebben gescoord.

Op de foto's: boven: zicht op downtown Auckland vanaf Rangitoto Island. Onder: Browns island, al weer wat ouder dan Rangitoto, en dus minder zichtbaar vulkanisch.

Auckland, part I

Na nóch weer een lange vlucht (Honk Kong - Sydney) & een korte (Sydney - Auckland) zijn we dan eindelijk in Nieuw Zeeland aangekomen. Laat in de middag, dus veel puf om nog iets te ondernemen hadden we niet meer. We zijn niet verder gekomen dan een tripje naar de 'Food Alley' food court, waar je kunt kiezen uit noodles met zus, noodles met zo, noodles met dit of noodles met dat. Je maaltijd kies je uit aan de hand van de foto's van de gerechten aan de wand van de eetstalletjes. Foto's zijn meestal geen goed teken (in de culinaire wereld), maar het eten hier is prima. Alleen is het meubilair aan de kleine kant (zoals uit de linker foto blijkt). Aangezien het nog lekker lang licht blijft kunnen we nog prima een korte verkenningstocht te voet maken richting het waterfront. Langs de kades liggen nog een aantal restaurants waar luidruchtig wordt geborreld en gegeten. Via de belangrijkste winkelstraat, Queenstreet, zijn we naar het hotel teruggekeerd.

Hong Kong, part III

Nog een kort bericht van het vliegveld, waar men Free Wifi blijkt te hebben. Onze laatste dag in HK hebben we o.a. doorgebracht in de Botanische Tuin, die dan wel niet de mooiste is die we ooit hebben gezien, maar waar men wel een mooi standbeeld van King George heeft staan (degene die Edward mocht opvolgen omdat die niet langer mocht na zijn huwelijk met een gescheiden vrouw). Daarna voor de laatste keer met de Star Ferry terug naar Kowloon. En nu in afwachting van weer een nacht in het vliegtuig.

Foto boven: Ronald doet King George na.
Foto onder: De Star Ferry, in dit geval van Wan Chai (exhibition Centre) naar Tsim Shat Sui (Kowloon).

Hong Kong, part II

Ook de nieuwe dag ziet er zonnig uit, dus een geschikt moment om met het kabelbaantje af te reizen naar Victoria Peak, op Hong Kong Island. Onderweg daar naar toe viel ons weer de bling-cultuur van HK op. Alles moet glimmen, knipperen, of van een duur merk zijn (en liefst dit alles tegelijk).

Veel gebouwen (althans, de nieuwe, 'corporate buildings') bevatten ook aardig wat chroom, glas, of andere spiegelende opppervlakken (getuige de foto hieronder van het plafond van het buitenterras van de coffeeshop waar we ons eerste drankje van de dag hebben genuttigd).

Eenmaal aangekomen op Victoria Peak, met een tram die onder een hoek van 45 graden naar boven wordt gesleurd aan een stalen kabel, was het zicht nog steeds min of meer in orde. Dus hebben we van daar uit een prachtige wandeling gemaakt van een ruim uur rondom de hoogste berg, over de plaatselijk befaamde Lugard Road (aangelegd in 1913, ze werd beschouwd als bouwkundig hoogstandje), met fantastische uitzichten rondom op zee, haven, en hoge torens, torens, torens (maar natuurlijk alleen als het niet al te mistig is, en dat komt nogal eens voor). Onderweg zicht op bijzondere planten en bomen en uitleg over de daar levende vogels en insecten. Vééél te veel foto's gemaakt, maar de meeste daarvan zijn ook terug te vinden in bijgevoegd panorama over de stad, met links & rechts onder nog een beetje jungle, verder op de voorgrond de Central Busines District van Hong Kong Island (met '2 International Financial Centre' als hoogste punt) en in de achtergrond Kowloon, het deel van HK dat op het vaste land ligt (en waar ook ons hotel ligt).

In de avond nog eens terug naar de waterkant, maar nu vanaf de kant van Kowloon, voor de, volgens Guinness, grootste 'outdoor perpetual sound & light show on the planet'. Klokslag acht barst in Kowloon de muziek los langs de kades, en aan de overkant de verlichting (met spots & lasers). De organisatie van dit geheel, om tientallen torenflats synchroon te laten meedoen, is adembenemend.

Hong Kong, part I

We zijn halverwege, in Hong Kong. En het weer lijkt ook halverwege (tussen winter in Nederland & zomer in Nieuwzeeland), het is hier een graad of 15 en licht bewolkt. Dat is een stuk beter dan tijdens ons (enige) eerdere bezoek, toen het miezerde en een stuk koeler was. We gebruiken de middag, na onze doorwaakte nacht aan boord van een 747, voor een tochtje met de pont en een bezoek aan de Man Mo Temple, één van de mooiste in de stad. Het is zondag, en dat is vooral in de tempel goed te merken. Hééél vééél mensen op bezoek om de bijstand van de goden af te smeken, en allemaal met een dikke bos wierook, dus mogelijk is het plaatje wat wazig. Wij kwamen in ieder geval vrij snel in ademnood daarbinnen.

Op Hong Kong Island zijn er veel overdekte voetpaden 'op één hoog', die met viaducten over de brede drukke straten lopen, en vaak ook dwars door gebouwen heen. Het is als voetganger verreweg de snelste manier om ergens te komen, want op straatniveau kost elke kruising je vele minuten door het drukke autoverkeer en de daarop afgestelde stoplichten (het woord 'stop' in 'stoplichten' slaat hier eigenlijk alleen op voetgangers). En wat zou er nu een betere tijdsbesteding kunnen zijn dan om je vrije zondagmiddag met familie op een stuk karton op zo'n overdekt voetpad door te brengen, onderwijl een kaartje leggend of je nagels lakkend? Voor veel lokale bewoners (vooral vrouwen) is het blljkbaar een aantrekkelijk uitje, want het zat er vol, vol, vol. En dat terwijl er hier en daar, met enig zoeken, ook nog best wel wat groen is te vinden in de stad (en als je een beetje je best doet zelfs heel veel groen daarbuiten).

Vroeg naar bed, want toe aan een goede nacht.

Op de foto's: (wie)rook in Man Mo Temple (boven), Loes aan de Chinese thee & 'Congee' (geen aanrader) in een lokaal eettentje (linksonder), knipperende verlichting langs Nathan Road, de ADHD-boulevard van Kowloon (rechtsonder).

(niet) weg

Nog niet eens weg uit Nederland, en toch al een berichtje. Onze vlucht naar Hong Kong vertrekt namelijk zó vroeg, dat we maar op Schiphol overnachten, in CitizenM, een design-hotel op loopafstand van de vertrekhallen. Enorm kleine kamers, maar wel (indien dat als een voordeel kan worden gekenschetst) met uitzicht op de landingsbanen (en de A4). En een toilet & douche die veel weg hebben van de teletransporters uit Star Trek. Én een afstandsbediening waarmee ook de 'mood' van de kamer kan worden geregeld, met kleurstellingen voor de LED-verlichting met namen als 'Romance' (roodachtig) & 'Nature' (groenachtig). In de lounge veel designmeubels (kijk eens hoe Loes zich heeft gedrapeerd in dit zo goed als onbruikbare zitelement). En natuurlijk sushi. Goed, korte nacht tegemoet, morgen om 4 uur op, en dan lang lang lang op reis.

NZ, Advance Copy

What's Happenin'? Een reis naar Nieuw Zeeland! Dit wordt ongeveer de route.
Vooraf langs Hong Kong, en achteraf langs Sydney & Blue Mountains, en Singapore.

Rhodos (slot)

Ruim een jaar geleden werd de foto linksboven ineens heel populair op internet. Een stel zoekt de natuur op en wil met de zelfontspanner een portret maken tegen de achtergrond van een mooi meer & mooie bergen. Vlak voor de sluiter afgaat, steekt een nieuwsgierige eekhoorn zijn koppie voor de lens, waarmee hij de gehele compositie van de foto ruïneert (en toch ook weer niet).

Welnu, Loes heeft die foto goed ter harte genomen, en hanteert tegenwoordig de zelfde strategie om mijn foto's te 'verbeteren'. Vorig jaar al in Rajasthan (foto rechts boven), en nu ook weer tijdens onze laatste wandeling op Rhodos in de omgeving van Archángelos (foto onder). Oordeel zelf over de vraag of hirmee de compositie is verbeterd of niet.

Wij lummelen vandaag nog wat (alsof we dat nog niet genoeg hebben gedaan de afgelopen week), en vertrekken dan morgen via Rhodos stad naar het vliegveld voor een late vlucht, in de hoop dat de Griekse luchtverkeersleiders hun verdere stakings-acties om onze thuisreis heen plannen.
(p.s. later bleek dat dit niet het geval was. Wij voelden ons al aardig als Mehran Karimi Nasser, de man die 18 jaar op een vliegveld heeft gewoond zonder de tax-free zone te kunnen verlaten, toen we na een vertraging van een uur of 7 toch nog vertrokken om 04.30 uur in de ochtend).

Rhodos, part 4

Als je naar dit eiland komt, kun je Rhodos stad natuurlijk niet overslaan. Het is vanuit Pefkos een behoorlijke rit, van ongeveer een uur, over een 'doorgaande' weg die in de nabije of verre toekomst vermoedelijk uit vier rijstroken zal bestaan (getuige het grote aantal voorwerpen dat duidt op werkzaamheden die verder niet of nauwelijks waarneembaar zijn), maar tot die tijd uit anderhalve rijstrook bestaat.

Maar de stad is de moeite waard. En vroeg in de ochend valt het ook nog behoorlijk mee met het aantal toeristen. Of is Griekenland gewoon niet meer zo populair? Op andere delen van het eiland staan hier & daar hotels & appartementencomplexen helemaal leeg, met half begroeide hekken er om heen. De smalle straatjes en steegjes van het oude centrum bieden veel schaduw en er tocht een aangenaam verkoelend windje doorheen.
De stad is een mooie mengelmoes van wat de Kruisridders & Italianen hier hebben achtergelaten, met een toefje nouveau-riche in de haven, waar de meeste plezierjachten witlederen zonnedekken hebben. Vrouwen zien we niet, het op en rond de boten vertoeven is kennelijk vooral een stoere mannen aangelegenheid,

In het midden van het eiland ligt een stuwmeer. Het gebied wordt niet genoemd in de wandelgidsen en andere informatie die we bij ons hebben. En om er te komen moet je over een weg die alleen als 'dirt track' staat aangegeven op de meeste kaarten, maar (inmiddels) prima geasfalteerd is. We waren hier al eens langs gekomen op weg naar Kritinia Castle, maar vanmorgen zijn we er uitgestapt om het gebied wat beter te verkennen. Blijkbaar loopt het meer nogal eens leeg, want het water staat vol bomen die het nog goed doen (en wij dachten dat het met een boom die continue onder water staat toch wel niet goed zou aflopen). Prachtig gebied, geen mens te zien.

Foto linksboven : verstild pleintje in Rhodos Stad.
Foto rechtsboven: een boot vol 'decoratieve' schelpen (en ja, wij zijn hier niet zonder 'n souvenier vertrokken).
Foto linksonder : Mandraki Harbour in Rhodos Stad, met zicht op het paleis van de Kruisvaarders.
Foto rechtsonder: Het stuwmeer nabij Laerma.

Rhodos, part 3

Gisteren terug naar Lindos, want de grootste bezienswaardigheid daar, de Akropolis, hebben we nog niet gezien. Ook daar moet je vroeg bij zijn, want anders wordt het te druk. Half negen is vroeg genoeg, zo blijkt. Op deze plek woonden al mensen rond de 6e eeuw voor Christus. Daar is nog wel iets van te zien, maar verreweg het meeste van wat nog overeind staat stamt toch uit de Byzantijnse tijd (dat scheelt al snel zo'n 2.000 jaar) of is behoorlijk gerestaureerd. De zuilen bestaan voor 75% uit beton, met hier & daar een authentiek, of in ider geval oud uitziend brokstuk. Hoe weten de archeologen dat dat ene brokstuk in zuil 7 op 4 meter hoogte thuis hoort? En ze zijn er nog niet klaar mee, want getuige een groot plakaat bij de ingang is er nog zo'n 4.000.000 euro nodig om andere brokstukken op verantwoorde wijze in beton te gieten. Desondanks is het een mooi plek, met fraaie uitzichten rondom.

Vandaag naar de westkust, voor een wandeling bij Kritinia Castle. Als je het eiland oversteekt via de secundaire wegen, wordt duidelijk hoe leeg het hier toch ook nog kan zijn. Het lijkt er wel op dat grote delen van het binnenland enkele jaren geleden getroffen zijn door bosbranden. Soms zie je alleen zwartgeblakerde eucalyptusbomen, zover het oog reikt. Het kasteel ligt hoogst pitoresk te wezen op een heuvel aan de kust, met op de achtergrond een worp van veelal onbewoonde mini-eilandjes. Op de terugweg hebben we met succes de lokroep van de vele wijnproeverijen in Empona weten te weerstaan. Met de vele haarspeldbochten in de route is dat maar beter ook.

Foto boven: zicht vanaf de akropolis van Lindos.
Foto linksonder: 'Free WiFi' in Lindos. Alleen uitkijken voor (touristen op) ezels terwijl je je mail checkt.
Foto rechtsonder: Loes op/in Kritinia Castle.

Rhodos, part 2

Elke dag om half zeven op. Dat klinkt niet echt als vakantie maar we vinden het prima zo. Want dan kunnen we nog iets doen om trots op te zijn, voordat het zó heet wordt dat alleen loungen in & om het zwembad nog mogelijk is.

Gisteren dus vroeg naar Lindos, een schattig witgepleisterd plaatsje, dat in de loop van de dag overspoeld wordt met busladingen touristen uit Rhodos-stad, maar nog niet zo vroeg op de ochtend natuurlijk, want dan heb je het gehele dorp voor jezelf. Kleoboulos, die over de stad regeerde in de 6e eeuw voor christus, heeft een mooi tombe op een afgelegen plek langs de baai van Lindos. Toen we die eenmaal hadden bezocht, en een uurtje of twee later weer in het dorp aankwamen, werd er door de lokale bewoners inderdaad volop geld verdiend met ezelsritjes, ijsjes en souvenirs.

Deze ochtend waren we al vroeg op weg naar Prassonissi, een schiereiland aan de uiterste zuidpunt van Rhodos. Op de landbrug naar Prassonissi waait het altijd, en de plek is dan ook geliefd bij kitesurfers & windsurfers. Er staan tientallen campers en een enkele tent op het strand, van mensen die de hele dag niet veel anders doen dan over de golven scheren. Het schiereiland zelf is alleen te bereiken via een smalle zandstrip die aan beide kanten 'bedreigd' wordt door de zee, en inderdaad schijnt ze af & toe wel onder te lopen. Echt een plekje aan het einde van de wereld, met een sfeertje dat lichtjaren verwijderd is van de boulevards met bier-Britten die je op andere plaatsen op het eiland helaas veel aantreft.

Foto boven: zicht op Lindos. Foto onder: Vanaf Prassonissi, zicht op de landbrug, beide surfbaaien en het 'vaste land' van Rhodos.

Rhodos, part 1

De oorspronkelijke vertrektijd van onze vlucht was al niet mis (06.25 uur in de ochtend), maar met een staking van de Griekse verkeersleiders (en dus een afsluiting van het Griekse luchtruim) in het verschiet, had Transavia besloten de vlucht te vervroegen naar 04.30 in de ochtend.... Om op tijd op Schiphol te zijn hadden we dus bepaald een korte nacht.

Aan de andere kant: al om een uur of 09.00 hadden we onze spullen in onze huurauto geplaatst (deze keer eens geen Opel), en om een uur of 10.00 waren we al gearriveerd in Pefkos (of Pefki, de Grieken zijn er zelf ook nog niet helemaal uit), waar ons appartement ligt. 'Villa Gema' is een witte kubus, comfortabel genoeg en redelijk koel. Ons bed ligt op een verhoogd plateau dat aan weerszijden beklommen kan worden met een soort vaste 'keukentrapjes'. De keuken heef weliswaar een vierpitter als formuis, maar geen spullen om er op te zetten. Het keukengerei bestaat uit niet meer dan een paar bordjes & glazen. Een uitstekend excuus dus om veel (d.w.z. alleen maar) uit eten te gaan.

We hebben een zwembad dat we met de bewoners van drie andere villa's moeten delen. Dat levert tot nu toe geen territoriale spanningen op, want veel andere gasten treffen we er niet, en ook al zou dat wel zo zijn, er is ruimte genoeg.

Gisteren hebben we niet al te veel meer uitgevoerd (na onze non-nacht), maar vandaag zijn we al om 06.30 uur opgestaan om een wandeling te maken vóór het heetst van de dag. Wat op papier een doenbare excursie leek in het Akramytis-gebergte nabij Monolithos aan de westkant van het eiland, ontwikkelde zich al snel tot een straffe klimpartij waarbij we om de 300 meter weer op adem moesten komen. Het beoogde einddoel, het kerkje Ág Ioánnes, hebben we dan ook niet gehaald, maar de mooie uitzichten hebben we wel meegekregen. En bovendien, je struikelt hier bijkans over de pitoreske witte kerkjes, dus later hebben we de schade nog in kunnen halen bij een ander exemplaar, dat uitkeek over een verlaten deel van de kust.

Op de foto boven: vanaf ons dakterras. Foto's onder: wandeling bij Monolithos