Queensland, part 3

De autoverhuurder had ons aangeraden niet verder noordwaarts dan Port Douglas te rijden vanwege de nattigheid en daarmee gepaard gaande overstromingen van wegen. Daar hebben we ons braaf aan gehouden dus zijn we vanmorgen via de kustweg naar het zuiden gegaan. De supermarkten geven het bericht dat ze niet alle voorraden hebben vanwege de onbegaanbare wegen.Gisteren was het boffen met redelijk droog weer tijdens ons uitje naar de Great Barrier Reef want vandaag valt er af en toe wat regen.Gelukkig nog niet in grote hoeveelheden. We verlaten de kustweg en gaan landinwaarts naar Tableland.In Kuranda hebben we een stop gemaakt om rond te kijken in dit dorp dat speciaal lijkt opgericht om de hele familie te vermaken.Veel winkeltjes met onnodige prularia, restaurantjes en galleries. De route naar de Barron Falls (foto) is prachtig, we lopen door een dicht tropisch regenwoud waar aan het einde van de aangegeven route het water met donderend geweld naar beneden stort. Wolken van mist hangen in de lucht. Uit de keuze van een grote reeks aan entertainments kiezen we voor een braaf bezoekje aan de butterfly sanctuary.In een kleinschalig tropische kas fladderen de vlinders nerveus om je heen en zien we een bewonderingswaardige variatie aan vorm, kleur en grootte.

Queensland, part 2

Op de foto links ben ik bijna klaar om The Great Barrier Reef te gaan verkennen. Toegegeven, flippers, snorkel & masker ontbreken nog, maar het hoogtepunt van de uitrusting mag toch gerust dit lycra pak worden genoemd, bedoeld als bescherming tegen giftige kwallen (die ik overigens niet gezien heb maar het is goed mogelijk dat de kleur afdoende is om ze af te schrikken). Rechts worstel ik met een flipper, slehts seconden voor ik het ruime sop kies.

We zijn aangekomen in Port Douglas, 'the closest town to the Barrier Reef', dus hebben we hiervandaan een boottocht ondernomen (die overigens nog anderhalf uur duurde) naar een duik/snorkel-platform midden op zee (en pal boven het koraalrif). En vanaf dat platform dan snorkelen of mee met de 'semi-onderzeeër' waar je onderwater zit in een nogal claustrofobische ruimte met uitzicht op het koraal & de dierenwereld om je heen. Helaas was de zee niet zo helder als de boeken je doen geloven. Het is hier regentijd, en dus voeren de rivieren grote hoeveelheden modder mee naar zee, waardoor het zicht wordt belemmerd en de kleuren worden getemperd (zelfs vele kilometers de zee op). En de overtocht was bepaald 'choppy', waardoor velen, waaronder ikzelve, enige mate van zeeziekte ervoeren. Maar het snorkelen was prachtig. Vissen & visjes in alle kleuren van de regenboog, tegen een achtergrond van allerlei verschillende soorten koraal. Men zegt dat The Great Barrier Reef het grootste levende organisme op aarde is, maar volgens mij vliegt 'men' hier toch een beetje uit de bocht. Het gaat wel degelijk om aparte organismen, en we zeggen ook niet dat China de grootste mens is. Hoe dan ook, was leuk.

Queensland, part 1

Na een vlucht van een uurtje of twee zijn we in Cairns aangekomen. Het is hier minder heet (29 i.p.v. 40 graden), maar daar staat tegenover dat de luchtvochtigheid gestegen is van nul tot 100. Dus is dit meer comfortabel? Deze hele streek van het land zit in het regenseizoen, en dat is dit jaar een stuk heviger dan normaal. Sterker nog, eergisteren was Cairns van de buitenwereld afgesloten omdat alle uitgaande wegen waren overstroomd... Wij hebben nog geen significante buien meegemaakt, maar of dat zo blijft?

Cairns is een gezellige kuststad, maar helaas niet gezegend met een strand waar je kunt zwemmen. Dus heeft men een kunstmatige lagoon aangelegd, die doorloopt tot in het stadscentrum, om dit gemis goed te maken. Van shoppen (wederom Louis Vuitton!) tot zonnebaden/zwemmen in een pas of twee.Op de foto links de lagune, rechts de zee, en in de achtergrond de Atherton Tablelands, die de smalle vlakke kuststrook begrenzen.

Outback, part 10

Aangekomen in Alice Springs en onze 4 Wheel Drive ingeleverd. Hoewel niet zo héél veel soeps is Alice Springs wel de grootste stad in de verre verre omtrek. En het moet gezegd, ze hebben zelfs een Indiaas restaurant (was prima). De stad vindt zichzelf om twee redenen beroemd: de Todd River Boat Race en de Flying Doctors. De Todd River, die door het centrum loopt, staat eigenlijk altijd droog. Zodoende is een traditie ontstaan, die tientallen jaren terug gaat, van een jaarlijkse bootrace waarbij de bodem uit de boten is verwijderd, zodat de 'inzittenden' op Fred-Flinstoniaanse wijze hun boot kunnen voortbewegen. Jammer genoeg vindt de race niet plaats in de periode dat wij er zijn. En er zijn drie gelegenheden bekend van jaren waarin de rivier wél enig water beavtte, waardoor de race dus niet kon doorgaan.
De Flying Doctors zijn hier in 1928 opgericht en hebben er nog steeds hun hoofdkwartier. Op de foto bekijkt Ronald, zo geinteresseerd als hem mogelijk is, de geschiedenis van de verschillende vliegtuigtypen die de Doctors door de jaren heen hebben gebruikt. Overiens wel prima eten in het Flying Doctors Café, waarmee we toch het goede doel weer een beetje hebben gesteund.

Outback, part 9

De afgelopen 2 dagen hebben we nog meer natuur in de vorm van bergen, rotsen, vlaktes, canyons en kloven kunnen aanschouwen. Nog meer rode aarde, weinig tot geen verkeer en heel veel stof. Op weg naar Kings Canyon hebben we, op aanraden van de Lonely Planet, de diesel snuivende Aboriginal bij een wrak van een auto aan de kant van de weg genegeerd.
Gezien de afgelegen ligging en het monopolie zijn de kosten van verblijf in de resorts erg hoog. Oorspronkelijk zouden wij in aanmerking komen voor een standaard kamer (die op zich prima is) maar, misschien wel vanwege het rustige seizoen kregen we van de receptionist een ‘upgrade’ zonder extra kosten naar een deluxe kamer met als final touch een jacuzzi in de serre met ruim uitzicht op het rotsachtige landschap. Ronald paste er maar net in.

De sterrenhemel is op dit soort locaties fantastisch, omdat je zo ver van steden af zit. En natuurlijk is de melkweg sowieso veel beter te zien op het zuidelijk halfrond.

Vanaf Kings Canyon hebben we een deel van de route afgelegd via de Meerenie Loop. Een dirt road naar ons laatste verblijf in de outback, Glen Helen Gorge. Voor deze route moet je een permit kopen. Toch weer 2 dollar 20 (1 euro 40) voor de plaatselijke bevolking.

Glen Helen heeft, net als elk resort hier, zijn eigen helikopter & piloot, voor degenen die de bezienswaardigheden snel & moeiteloos tot zich willen nemen. Wij maken liever een wandeling (waarbij we dan wel regelmaig gestoord worden door helikopterlawaai).

Op de foto: korte pauze op de Meerenie Loop. We hebben onze laatste dirt road gehad, en het was ook wel genoeg. Alles aan ons rammelt.

Outback, part 8

Hadden we gisteren vooral Ulurlu, oftewel Ayers Rock in beeld, vandaag gaan we naar de Olga’s. Om de ergste hitte te vermijden zijn we vroeg in de ochtend opgestaan om de 57 kilometer verderop gelegen ‘heads’ te bekijken. Is Ayers een groot massief geheel, Kata Tjuta (aboriginal woord voor “many heads”), bekend als de Olga’s, bestaat uit een groep van 36 naast en tegen elkaar aan gelegen ronde formaties. Ook hier weer tal van mogelijkheden om tracks te volgen. Onze keus valt op de ‘valley of the winds walk’. Bij aankomst blijkt dat deze track na 11 uur die ochtend gesloten zal zijn vanwege extreme weersomstandigheden.
Omdat er geen wolkje aan de lucht te zien is zal dat vooral te maken hebben met de hoge temperaturen. Aangezien we nog wel wat tijd hebben voordat het zover is beginnen we er vol goede moed aan. Beschermd tegen zon en vliegen, met een fles water in de hand hebben we een deel kunnen doen. Vervolgens hebben we nog een andere route verkend voordat de hitte losbarstte. Diezelfde avond zagen we vanaf de speciaal daarvoor ingerichte ‘sunset view area’ Ulurlu Rock in diep oranje veranderen. Dit is het uitje van de dag voor alle toeristen. Tientallen jeeps of motorhomes staan keurig in een rij. Men klimt op het dak van hun vehicel of installeert zich met tafel en stoeltjes om met een glaasje in de hand het spectakel eens goed te kunnen aanschouwen en met de camera vast te leggen.
Op de foto de Olga’s vanaf de toegangsroute op zo’n 10 kilometer afstand.

Outback, part 7

Na de langste rit van de gehele reis (510 kilometer, maar deze keer wel helemaal over asfalt) zijn we aangekomen bij Uluru, of, voor de minder politiek correcten, Ayers Rock. Er ligt één resort in de buurt met vijf hotels & 5 restaurants, maar allemaal in dezelfde handen, dus je begrijpt waar dit monopolisme toe leidt. Hoewel we, net als iedereen, de rots natuurlijk al kennen van plaatjes, is de werkelijkheid toch heel bijzonder. We beperken ons tot wandelingen aan de voet van het ding. Het is weliswaar toegestaan de rots te beklimmen, maar er wordt een hevig moreel appel op je gedaan om dat niet te doen omdat de Aboriginals daar moeite mee hebben. En als dat niet genoeg is, staan er nog waarschuwingsborden naast dat er elk jaar mensen omkomen tijdens hun poging om de top te halen. Je begrijpt niet waarom ze het niet gewoon verbieden. En wij zijn sowieso al niet van de extreme inspanningen.Op de foto ons nieuwste mode-assesoire. De vliegen hebben het gewonnen van onze ijdelheid. En bovendien zijn we lang niet de enige, dus lopen we allemaal voor gek.

Outback, part 6

Nadat we uit onze comfortabele grot in Coober Pedy waren vertrokken, kwamen we al snel aan bij 'The Breakaways', een interessante rotsformatie die voor menige film is gebruikt als decor. Onder andere Mad Max III is hier opgenomen. Daarna een flink stuk van de Stuart Highway gereden, die iets minder verlaten is dan de Oodnadata Track (zeker tien tegenliggers gehad), en bovendien helemaal geasfalteerd. Het aantal dode kangaroes is hier hoger dan we eerder gewend waren. Blijkbaar rijdt men hier niet erg voorzichtig in de schemering. We hebben overnacht in Marla, enkel & alleen omdat het een plaats is om te overnachten (benzinepomp annex supermarkt, wegrestaurant & motel), want verder was er echt helemaal niets te beleven. Maar ja, het volgende of vorige plaatsje ligt honderden kilometers verderop en is mogelijk nog kleiner.

Outback, part 5

Niet ontwaakt in William Creek, de generator hield ons de gehele nacht wakker.
Deze plek is het centrum van de grootste cattle farm in Australie, Anna Creek, met een omvang gelijk aan die van Wales. Zodoende heeft men op het eigen grondgebied altijd wel ergens goed weer (d.w.z.regen), en wordt het vee met lange lange vrachtwagens die kant op gebracht.

Na een appel & een cappucino begonnen aan wederom een rit van een kleine 200 kilometer over gravel roads, met in al die tijd één tegenligger & geen bebouwing. Nu zijn we aangekomen in Coober Pedy ("The Opal Capital of the World!" zoals men hier graag laat weten, inclusief uitroepteken). Onderweg passeerden we de "Dog Fence", de grootste hoewel misschien niet meest indrukwekkende bezienswaardigheid van Australie, ja zelfs de wereld. Dit hek, dat bedoeld is om dingos & schapen uit elkaar te houden, is zo'n 6.000 kilometer lang (dus langer dan de Chinese muur), en er zijn hele historische verhandelingen over wie welk stuk wanneer heeft aangelegd. Geen dingo & geen schaap gezien overigens, maar dat zegt natuurlijk nog niet dat deze onderneming geen zin heeft. Uit de hoogte (d.w.z. laagte) van het hek blijkt trouwens wel dat dingo's & schapen blijkbaar niet erg hoog kunnen springen.

Coober Pedy bestaat vooral uit mijnafval, want tot de toeristen kwamen, was iedereen hier in de grond aan het roeren op zoek naar opaal. Er staan dan ook heel veel waarschuwingsborden om uit je doppen te kijken omdat de grond vol zit met gaten. Dit alles resulteert in een stadsbeeld dat met groot succes gebruikt is voor de Mad Max-serie & andere post-apocalyptische films. Vanwege de extreme omstandigheden (tot 50 graden in de zomer) zijn er ook veel huizen ondergronds uitgehakt (wie weet kom je meteen wat opaal tegen). Ook onze hotelkamer is uitgegraven uit de heuvel en heeft dus geen ramen. Ze is echter verrassend comfortabel.

Outback, part 4

Pfff. 480 kilometer, waarvan het overgrote deel over dirt roads, dan tril je nog wel even na.
Eerst een kronkelend parcour door de Flinders Range, met af & toe een overstekende emu-familie, en omdat remmen om twee redenen niet zo goed gaat (auto is zwaar & gravel glijdt goed) moet je daar wel op voorbereid zijn. Daarna nog een klein stukje asfalt, en dan de Oodnadatta Track, de klassieke route waarlangs het binnenland van Australie rond 1850 is opengelegd. Grotendeels langs een afgedankte spoorlijn (voor zover je bebouwing aantreft is die vaak opgetrokken uit rails en/of bielzen die van de spoorlijn gesnaaid zijn). De laatste bewoonde plek waar we langs kwamen was Marree, waar een montere dame, die drie weken geleden het plaatselijke (enige) hotel/restaurant had overgenomen 'omdat het geld op was om langer te blijven rondtrekken', voor ons als lunch een kipschnitzel in de aanbieding had. En daarna de absolute leegte, 200 kilometer lang. Een weg geflankeerd met waarschuwingsborden: 'Take the following precautions before attempting to travel this road', en dan een lange rij aanbevelingen waarvan we de meeste wel ter harte hadden genomen (niet in de schemering rijden, laten weten aan anderen dat je onderweg bent, veel water aan boord, al was het niet de geadviseerde 5 liter per persoon per dag. Bovendien, voor hoeveel dagen zou je moeten meenemen als je auto het begeeft?). Onderweg scherend langs 'Lake Eyre', een binnenzee zo zout & droog als een pretzel, maar veel groter. Na 208 kilometer de eerste tekenen van menselijke beschaving, al zijn aanhalingstekens hier wel op zijn plaats. Toch, als je drie uur niemand & niets hebt gezien (behalve twee moedige arbeiders die de dirt road aan het bijwerken waren) is zelfs William Creek, met 16 inwoners, waarvan alle mannelijke exemplaren een ZZ Top-baard hebben, een welkome overnachtingsplaats. Prachtige zonsondergang, waar helaas wel enige afbreuk aan wordt gedaan doordat de generator voor het hele dorp (nou ja) naast onze hotelkamer staat.

Op de foto: geheel William Creek

Outback, part 3

Vandaag vroeg op om de ergste hitte te vermijden om een van de vele hikes te kunnen maken. De hoogste piek van de Flinders Ranche, St Mary, slaan we maar over. Wij volstaan met de Bridle Gap hike en die voert ons grotendeels over goed begaanbare paden naar twee hoger gelegen uitzichtspunten.
Het is mooi wandelen zo in de ochtend. De temperatuur aangenaam en je hoort alleen de vele vogelgeluiden in dit open bos van gigantische reuzen. Na de lookouts, een stevige klimpartij, hebben we nog een deel van de vlakte bewandeld. Onder de bomen, in de schaduw, houden een aantal kangaroos zich schuil.
Alles bij elkaar hebben we er toch weer flink wat kilometers opzitten. De lange hete middag besteden we om te luieren (weer eens een 'gewoon' boek lezen, ipv al die reisgidsen die we bij ons hebben).

Outback, part 2

We zijn de dag niet geheel begonnen zoals het hoort. De dame van de Car Agency had nog zo gezegd dat je elke ochtend het oliepeil & waterpeil moet controleren, maar aangezien we gisteren slechts een kilometer of 80 hadden gedaan, en we in NL dit zelfs helemaal nooit doen, vonden we dat we het nu nog wel konden overslaan. Gelukkig vond de automobiel dat ook, want hij heeft ons zonder problemen naar Wilpena Pound gebracht, zo'n 450 kilometer verderop. En 450 kilometers in een tank zijn echt een stuk vermoeiender dan in een personenauto. Alles trilt & rammelt, en het gevaarte zwalkt over de weg, door de speling in de wielophanging, zodat je continue aan het sturen bent. Hoewel we nog niet in de echte outback zijn aangekomen, is het landschap hier ook al zo goed als mensenvrij, tussen de stoffige dorpjes die minstens 50 kilometer uit elkaar liggen. Één tegenligger per 10 minuten. Prachtig landschap, dat steeds roder wordt naarmate we verder van de kust verwijderd raken. Af en toe zien we kleine 'dust devils', dit zijn wervelwinden die de stoffige grond omhoog laten dwarrelen. Het wordt ook heter en de lucht wolkenlozer. En nu dus Wilpena Pound National Park, iets wat op een grote krater lijkt (diameter een kilometer of 10), maar dat niet door een meteoriet-inslag of vulkaan-uitbarsting tot stand is gekomen, maar 'gewoon' door rimpelingen in de aarde. Morgen stevig wandelen om dat allemaal te verkennen. In de ochtend koelte want het zal al gauw te heet worden.

We moesten het autoverhuurbedrijf bellen om toestemming te vragen voor de route die we door het binnenland willen gaan afleggen. We hebben een wegenkaart meegekregen waarop staat voor welke wegen toestemming nodig is (in verband met de huidige toestand) en welke wegen sowieso verboden zijn. Dat gaat dus wat lastig als je in een natuurpark zit zonder mobiel bereik, alleen een openbare telefoon die het doet op (véél) muntjes en een 'noodnummer' van het verhuurbedrijf waar je aldoor een bandje te horen krijgt (nog een geluk dat dit geen echt noodgeval is). Toen ik na enkele pogingen dan maar onze plannen op het antwoordapparaat had ingesproken, met het verzoek om de toestemming door te geven aan de receptie van de Resort waar we zitten, kwam er zowaar tijdens het avondmaal iemand melden dat het verhuurbedrijf dat inderdaad had gedaan. Dus, No Worries.

Op de foto: Loes heeft uitgebreid de tijd om te fotograferen terwijl de Dame van Dienst in Gladstone onze beide tanks volgooit met diesel (die hier overigens duurder is dan gewone benzine). Intussen maak ik nieuwe vrienden (Hector). Mogelijk waren we de enige klant van de dag, maar dat is maar goed ook, want op mijn vraag of ze beide tanks wilde vullen was het antwoord "maybe, we are running somewhat short on diesel these days.". Ging goed.