Outback, part 2

We zijn de dag niet geheel begonnen zoals het hoort. De dame van de Car Agency had nog zo gezegd dat je elke ochtend het oliepeil & waterpeil moet controleren, maar aangezien we gisteren slechts een kilometer of 80 hadden gedaan, en we in NL dit zelfs helemaal nooit doen, vonden we dat we het nu nog wel konden overslaan. Gelukkig vond de automobiel dat ook, want hij heeft ons zonder problemen naar Wilpena Pound gebracht, zo'n 450 kilometer verderop. En 450 kilometers in een tank zijn echt een stuk vermoeiender dan in een personenauto. Alles trilt & rammelt, en het gevaarte zwalkt over de weg, door de speling in de wielophanging, zodat je continue aan het sturen bent. Hoewel we nog niet in de echte outback zijn aangekomen, is het landschap hier ook al zo goed als mensenvrij, tussen de stoffige dorpjes die minstens 50 kilometer uit elkaar liggen. Één tegenligger per 10 minuten. Prachtig landschap, dat steeds roder wordt naarmate we verder van de kust verwijderd raken. Af en toe zien we kleine 'dust devils', dit zijn wervelwinden die de stoffige grond omhoog laten dwarrelen. Het wordt ook heter en de lucht wolkenlozer. En nu dus Wilpena Pound National Park, iets wat op een grote krater lijkt (diameter een kilometer of 10), maar dat niet door een meteoriet-inslag of vulkaan-uitbarsting tot stand is gekomen, maar 'gewoon' door rimpelingen in de aarde. Morgen stevig wandelen om dat allemaal te verkennen. In de ochtend koelte want het zal al gauw te heet worden.

We moesten het autoverhuurbedrijf bellen om toestemming te vragen voor de route die we door het binnenland willen gaan afleggen. We hebben een wegenkaart meegekregen waarop staat voor welke wegen toestemming nodig is (in verband met de huidige toestand) en welke wegen sowieso verboden zijn. Dat gaat dus wat lastig als je in een natuurpark zit zonder mobiel bereik, alleen een openbare telefoon die het doet op (véél) muntjes en een 'noodnummer' van het verhuurbedrijf waar je aldoor een bandje te horen krijgt (nog een geluk dat dit geen echt noodgeval is). Toen ik na enkele pogingen dan maar onze plannen op het antwoordapparaat had ingesproken, met het verzoek om de toestemming door te geven aan de receptie van de Resort waar we zitten, kwam er zowaar tijdens het avondmaal iemand melden dat het verhuurbedrijf dat inderdaad had gedaan. Dus, No Worries.

Op de foto: Loes heeft uitgebreid de tijd om te fotograferen terwijl de Dame van Dienst in Gladstone onze beide tanks volgooit met diesel (die hier overigens duurder is dan gewone benzine). Intussen maak ik nieuwe vrienden (Hector). Mogelijk waren we de enige klant van de dag, maar dat is maar goed ook, want op mijn vraag of ze beide tanks wilde vullen was het antwoord "maybe, we are running somewhat short on diesel these days.". Ging goed.

Outback, part 1

Omdat we vandaag maar een kort stukje hoefden af te leggen, hebben we de ochtend gebruikt om nog wat musea in Adelaide te bezoeken. Voelt wel wat vreemd aan om aan de andere kant van de wereld naar een Rodin of een Appel te kijken. Gelukkig hadden ze ook werk van 'beroemde' Australische kunstenaars en het grootste Aboriginal Dreamtime Schilderwerk ter wereld: meer stippen dan je ooit zou wensen.

In de loop van de middag onze 4 Wheel Drive opgehaald. Eerst uitgebreid college over Hi & Lo gearing, dubbele benzinetanks en dergelijke. Voor ons geheel nieuw: je moet een knop op de as van de voorwielen verstellen als je wilt overschakelen van 2 Wheel Drive naar 4 Wheel Drive of andersom. Was meteen mijn (nog niet gestelde) vraag beantwoord of je al rijdende kunt omschakelen. En daarna al hortend & stotend (want niet meer gewend aan schakelen) op weg naar de Barossa Valley. Dus meteen vuurdoop op de (wat) drukke(re) wegen rondom Adelaide. Eerste bevindingen: van z'n 2 naar z'n 5 is geen goed idee, en van z'n 2 naar z'n 1 (als je net aan het optrekken bent) ook niet. Het voelt alsof je in een tank rijdt en eigenlijk is dat ook zo. Verder alles onder controle.

We zijn inmiddels aangekomen in het verblijf waar de discrepantie tussen naamgeving & realiteit vrij ernstige vormen heeft aangenomen. Volgens onze reispapieren verdiende het de voorkeur om The Barossa Valley Weintal Resort minstens één dag van te voren te bellen over 'dinner arrangements'. Wij verwachtten dan ook een lieve oude dame met klassiek Engelse Bed & Breakfast, die desgewenst ook nog s'avonds voor je kookt. De realiteit bestaat echter uit een reeks blokhut-achtige constructies (toegegeven, wel redelijk comfortabel) naast een hoofdgebouw waar je ook kunt pokeren danwel sterke drank kunt inslaan (in beide betekenissen van het woord). In de omgeving wederom veel beroemde wijnhuizen maar dat hebben we nou wel gehad. Morgen onze eerste lange rit naar (en een beetje door) The Outback, te weten The Flinders Range.

Op de foto The Art Gallery of South Australia, home to Rodin & Appel & more.

South Australia, part 2

End of Part One.
We hebben vanochtend onze auto ingeleverd en de rest van de dag (al lopend) in Adelaide doorgebracht.
Morgen halen we onze 4 Wheel Drive op voor Part Two. Of we dan (d.w.z. in het binnenland) ook zo vaak kunnen internetten is nog maar de vraag.

Adelaide is volgens de gidsen een rustige, landelijke, ja zelfs landerige stad. Maar onze eerste ervaringen zijn heel anders. In de buurt van ons hotel bevinden zich allerlei wedlokalen & nachtclubs die adverteren met schaars geklede dames, en voor het eerst komen we ook behoorlijk wat zwervers tegen. Bovendien wordt er vandaag een motor-race gehouden in de straten van de stad (veel luidruchtige bier drinkende motorfans), hetgeen blijkbaar gecoverd moet worden met een helicopter of vier, is er een kermis ingericht, en is er ook nog een 'fringe festival' gaande (veel alternatieve types met piercings op onverwachte plaatsen). Maar als je dat allemaal even wegdenkt klopt het beeld van de reisgids wel een beetje. Het tamelijk compacte centrum is aan alle kanten door parken & tuinen omgeven, en aangezien alle straten hier recht zijn, zie je aan het eind van zowat elke straat een park (en aan het andere eind ook). Veel hoogbouw is er ook al niet, wel veel meer mooie kleinschalige panden uit 1900 dan in Melbourne of Sydney. Al met al een nogal relaxed gebeuren (de andere 364 dagen van het jaar).

Op de foto: een van de stadsparken & alle hoogbouw (& Loes, die het razenddrukke verkeer in de gaten houdt).

South Australia, part 1

We hebben gisteren de staat Victoria verlaten en zijn aangekomen in de staat South Australia. En daar is het een half uur vroeger dan in Victoria. Wat daar nu precies achter zit is ons niet geheel duidelijk. Oké, we trekken naar het oosten, maar niet in die mate dat het hier significant langer licht of langer donker is dan in Melbourne. En als het dan toch al gerechtvaardigd lijkt de klok aan te passen, ligt een heel uur meer voor de hand. Maar 30 minuten? En dan doen beide staten ook nog aan zomertijd/wintertijd, maar niet op het zelfde moment, dus is het hier ook wel eens een half uur later (of zo).

We verbleven in de Chardonnay Lodge, midden in The Coonawarra Wine Region. Alles staat hier in het teken van wijn. Onze lodge is ook onderdeel van een der (plaatselijk) gerenommeerde wijnhuizen. Wijnen proeven is dan ook het enige dat hier in de wijde omtrek is te doen. En daar waren wij snel mee klaar, want onze kennis houdt op bij het onderscheid tussen rood & wit, en, vooruit, zoet & zuur. Dus om dan onder de strenge blik van een sommelier-achtig type te nippen aan A of B, in de hoop dat je een doosje meeneemt, nou nee. Gelukkig biedt de tuin voldoende afleiding voor een middag geheel niets doen.

Vandaag zijn we na (weer) een lange rit aangekomen in Goolwa, een kustplaats in de buurt van Adelaide. Onderweg nog steeds héél véél wijn, af & toe afgewisseld met schutschapen (schapen die de zelfde kleur hebben als het gras waarin ze vertoeven). Goolwa is plaatselijk beroemd omdat de Mighty Murray River hier de zee bereikt. Zo Mighty is die River nu ook weer niet, want men heeft een dam moeten bouwen om te zorgen dat de zee niet steeds verder landinwaarts oprukt. Het niveauverschil is al opgelopen tot enkele meters (zodat er van zwemmen niet veel meer komt zoals je op de foto kunt zien). Het is wel mooi wandelgebied, dat wel wat aan de Waddeneilanden doet denken, behalve dan dat hier 4 Wheel Drives op het strand zijn toegestaan, zodat je nog een beetje moet uitkijken ook. Woeste zee, brede stranden, en hoge duinen waarin de creme van Adelaide haar strandhuizen heeft gebouwd. In de drooggevallen bedding van de Murray River hebben we veel vogels gespot, maar ja, geen gids bij ons, dus welke het waren?

Victoria, part 6

Het heeft even geduurd, maar de kangoeroes zijn eindelijk in zicht. Eerst nog tijdens de vele wandelingen die we in de buurt van Halls Gap hebben gemaakt, maar later ook op onze eigen veranda van de D'Altons Resort (dus afgezien van de apostroof zitten we echt in het wilde westen). Vooral met de schemering (ochtend of avond) komen ze te voorschijn en gaan ze grazen, vrijwel ongestoord door onze aanwezigheid (of je moet al te robuust op ze afstappen met je camera in de aanslag). Halls Gap telt 300 inwoners, maar heeft in het seizoen 6000 bezoekers, die allemaal van de (dan misschien niet geheel ongeschonden) rust komen genieten. Nu is het er echter vrij stil. De dame van de Tourist-Info is blij iemand van dienst te kunnen zijn. Je hoeft haar maar aan te klampen en je wordt gezandstraald met brochures & wandelroutes. En het moet gezegd, die routes zijn erg mooi. Hoewel we ons over het uitblijven daarvan nog niet echt zorgen maakten, hebben we inmiddels ook de eerste emu's gespot: die lijken eigenlijk nog het meest op een (slechte) pruik op pootjes. Voorts zijn we er achter gekomen dat kakatoe's er weliswaar leuk uitzien maar dat ze geen leuk geluid maken. Elke ochtend & avond is het een gekrakeel van jewelste, zodat, als het gesprek is afgelopen, de stilte des te meer opvalt.

Victoria, part 5

Los van zee, en de bergen in. Weg van de hitte & de vliegen. In dit geval naar The Grampians, een van de mooiste natuurgebieden van zuid-australie. En meteen maar begonnen met een wandeling die als 'medium to hard' stond vermeld. En dat bleek geen overdreven vermelding, want het was zwaar aanpoten om het uitzichtspunt waar het allemaal om begonnen was te bereiken. Op de terugweg naar beneden nog in gesprek geraakt met een stel dat al klimmend (en nog niet halverwege) de moed wel ongeveer verloren had en zich afvroeg of wij daarboven foto's hadden gemaakt, zodat ze die even op ons toestel konden bekijken zodat ze zich de verdere uitputtingsslag konden besparen. We hebben hen omgepraat (in het kader van gedeelde smart is halve smart). Bovendien, het uitzicht was inderdaad alle inspanningen waard. Toch?

Victoria, part 4

Vandaag het mooiste gedeelte van The Great Ocean Road afgelegd. Om de paar kilometer prachtige uitzichtspunten, dus dat schoot niet erg op. De kust hier slijt zo'n 2 centimeter per jaar door het aanhoudende geweld van de zuidelijke oceaan, en daardoor blijven er mooie rotsformaties achter in zee, zoals de 'twaalf apostelen' op de foto. Het zijn er trouwens al geen twaalf meer, want het proces is nog niet tot stilstand gekomen en af & toe dondert er dus wel eens iets in elkaar. Recentelijk nog (nou ja, 1990) de boog van 'London Bridge', waardoor enkele touristen zich opeens op een eiland bevonden en per helikopter gered moesten worden. Midden in dit gebied bevindt zich Cape Otway, de plek waar tientallen (zo niet honderden) schepen, na een reis van een maand of 5 vanuit London, en nog slechts 100 kilometer verwijderd van bestemming Melbourne, aan de grond zijn gelopen, totdat men in 1848 besloot er een vuurtoren neer te zetten. Niet dat het daarna altijd goed ging, maar het aantal ongelukken nam wel wat af. Aan het eind van de dag aangekomen in Port Fairy, een plaatsje voor walvisvaarders (toen dat nog kon). Nu een soort slaperig wild west stadje met straten zo breed dat communistische parades er geen problemen mee zouden hebben, maar vrijwel niemand om ze te gebruiken. Er was ook een plaatselijke Turk: prima lamb kebab.

Victoria, part 3

Vlak na Melbourne begint The Great Ocean Road. Een slingerende weg langs de kust met hier en daar (zie foto) mooie look-outs. Het heeft wel wat weg van de Californische Highway 1 met ook van die spectaculaire vieuws. De rotsachtige kust wordt afgewisseld met stranden waar het voornamenlijk leeg is. Er zijn genoeg surf beaches maar helaas geen activiteiten gezien want de zee was op die plekken vrij rustig.

Hoewel we nog steeds geen kangeroes hebben gezien staan ze wel op de kaart en heeft Ronald er vanavond een gegeten, nou ja een stukje daarvan. In rode bietensaus op een bedje van aardappelpuree: heerlijk! zegt hij want ik hield het bij een vis. Zou er ook koala op het menu kunnen staan? Ik hoop het niet.

Sydney Revisited

Even terug in de tijd: op uitdrukkelijk verzoek van Kempe hierbij toch nog de foto van mij boven op de Sydney Harbour Bridge. Als je goed kijkt sta ik vierde van links, en kijk het meest zelfbewust van het gehele gezelschap, hoewel het Star Trek tenue me niet eens misstaat (vergeleken met sommige anderen). Net ter linker zijde van de groep kun je nog een klein stukje van de Sydney Opera House zien.

Degenen die mij kennen, zullen begrijpen dat ik voor dit foto-moment graag mijn snor had gedrukt (bijvoorbeeld door links of rechts net even buiten beeld te gaan staan). Echter, uit veiligheidsoverwegingen zaten we allemaal met katrollen vastgeketend aan een soort geleide-rail, en aangezien ik niet als eerste of laatste was 'aangeklikt', kon ik niet vluchten. Dus bij deze: de enige 'gezellige' groepsfoto ooit met Ronald er op. Alle anderen zijn Aussies. Zeven van de elf hebben me gevraagd of ik soms van dat schip kwam (er lag toevallig net een Cruiser om de hoek waar met grote letters AMSTERDAM op stond geschilderd). Zes van de elf vonden het sneu dat mijn vrouw niet mee was (ik ook).

Melbourne, part 2

Melbourne is ook bekend om zijn vele prachtige tuinen & parken. We hebben de ochtend grotendeels doorgebracht in de Botanical Gardens, waar verder ook de halve plaatselijke bevolking hond, kind of oma uitliet. Vrij gezellig. Op de foto geeft Loes een niet onverdienstelijke immitatie van prinses Irene bij het omarmen van deze reusachtige boom. Wat die aan haar heeft medegedeeld zul je haar zelf moeten vragen. En ik sta natuurlijk weer op een plattegrondje te turen, omdat ik nu eenmaal altijd 'bewust' links af of rechts af wil.

Melbourne, part 1

Voor Melbourne hadden we een lekker centraal liggend hotel uitgekozen. Dat bleek goed gelukt, want het ligt midden in het voetgangersgebied. Na een hoop moeizame navigatie met onze Toyota Nogwat (niet geholpen door het feit dat je hier om rechts af te slaan links moet voorsorteren, hetgeen in combinatie met het links rijden mijn automotionele vaardigheden bijna te boven ging) hadden we alleen nog maar wat ruime circels rondom het hotel tot stand gebracht. Eerst maar eens de auto parkeren en naar de lobby wandelen om daar iemand te vragen hoe & wat.
Toen ik de kruip-door-sluip-door route eenmaal uitgelegd had gekregen was het leed snel geleden.

Melbourne lijkt véél drukker dan Sydney, en is ook eigenlijk wel gezelliger. Kom je in Sydney in bepaalde wijken alleen maar touristen & zakenlui tegen en in andere wijken alleen maar de treurige restanten van wat eens de hippie-cultuur was, hier in Melbourne loopt dat allemaal veel meer door elkaar, met positieve gevolgen voor alle betrokkenen. Overal straatmuzikanten & levende standbeelden, en een mega-groot festival over de 'eco-lifestyle', waar je je chakra kunt laten revitaliseren of je feng shue kunt laten richten (kun je dat doen met die dingen? ik ben niet zo thuis in het jargon van deze subcultuur). Veel 19e eeuwse architectuur, onder andere in de Victoria Market Building, waar zich op zondag een markt afspeelt waar je ongeveer alles kunt krijgen wat je hartje begeert (en vooral ook heel veel andere dingen). Op de foto probeert Loes een muts uit, voor als het toch nog koud mocht worden. De koop is uiteindelijk niet doorgegaan. En voor wie de foto bekijkt kan dat geen verrassing zijn. Bovendien, het is hier bijna 30 graden, dus we hebben andere dingen aan (en op) ons hoofd.

Victoria, part 2

Na alweer een onvergetelijk ontbijt, met onder andere peren gekookt in saffraanwater met gember, hebben we ons naar Raymond Island gespoed, waar volgens onze hostess van de B&B veel koalas te spotten zouden zijn. We moesten even zoeken, maar na enige tijd vonden we er toch een aantal. Deze werd net wakker, maar dat schijnt eigenlijk altijd het geval te zijn.
Onze eindbestemming van de dag was Philip Island, net onder Melbourne. En wederom een prachtige B&B. En wederom leek het vrijwel uitgestorven. Totdat we in de avond bij de plaatselijke Chinees binnenstapten, waar net een buslading Chinezen was gedropt. We konden in eerste instantie nog net een plaatsje in de 'chauffeurs-afdeling' van het restaurant bemachtigen, maar na enige tijd werden we alsnog naar een betere plaats geescorteerd.
Op Philip Island komt iedereen voor één ding: the Penguin Parade. Elke avond bij zonsondergang komen ze massaal de zee uit, om hun nest op te zoeken voor de nacht. En dat temidden van twee grote betonnen tribunes, waarop zich helaas ook alle Chinezen uit het restaurant bevonden, zodat het een gekakel van jewelste was. Of het daar door kwam weten we niet, maar behoorlijk wat penguins doken enkele malen weer de zee in voor ze de moed konden opbrengen om het strand over te steken. Wel een ontroerend schouwspel, waar we helaas geen foto's van mochten maken.
Intussen ook elektronische toltickets voor Melbourne besteld, want rekeningrijden is hier wel met succes ingevoerd. We sluiten af op onze veranda, met thee & krekels.