Melbourne, part 2

Melbourne is ook bekend om zijn vele prachtige tuinen & parken. We hebben de ochtend grotendeels doorgebracht in de Botanical Gardens, waar verder ook de halve plaatselijke bevolking hond, kind of oma uitliet. Vrij gezellig. Op de foto geeft Loes een niet onverdienstelijke immitatie van prinses Irene bij het omarmen van deze reusachtige boom. Wat die aan haar heeft medegedeeld zul je haar zelf moeten vragen. En ik sta natuurlijk weer op een plattegrondje te turen, omdat ik nu eenmaal altijd 'bewust' links af of rechts af wil.

Melbourne, part 1

Voor Melbourne hadden we een lekker centraal liggend hotel uitgekozen. Dat bleek goed gelukt, want het ligt midden in het voetgangersgebied. Na een hoop moeizame navigatie met onze Toyota Nogwat (niet geholpen door het feit dat je hier om rechts af te slaan links moet voorsorteren, hetgeen in combinatie met het links rijden mijn automotionele vaardigheden bijna te boven ging) hadden we alleen nog maar wat ruime circels rondom het hotel tot stand gebracht. Eerst maar eens de auto parkeren en naar de lobby wandelen om daar iemand te vragen hoe & wat.
Toen ik de kruip-door-sluip-door route eenmaal uitgelegd had gekregen was het leed snel geleden.

Melbourne lijkt véél drukker dan Sydney, en is ook eigenlijk wel gezelliger. Kom je in Sydney in bepaalde wijken alleen maar touristen & zakenlui tegen en in andere wijken alleen maar de treurige restanten van wat eens de hippie-cultuur was, hier in Melbourne loopt dat allemaal veel meer door elkaar, met positieve gevolgen voor alle betrokkenen. Overal straatmuzikanten & levende standbeelden, en een mega-groot festival over de 'eco-lifestyle', waar je je chakra kunt laten revitaliseren of je feng shue kunt laten richten (kun je dat doen met die dingen? ik ben niet zo thuis in het jargon van deze subcultuur). Veel 19e eeuwse architectuur, onder andere in de Victoria Market Building, waar zich op zondag een markt afspeelt waar je ongeveer alles kunt krijgen wat je hartje begeert (en vooral ook heel veel andere dingen). Op de foto probeert Loes een muts uit, voor als het toch nog koud mocht worden. De koop is uiteindelijk niet doorgegaan. En voor wie de foto bekijkt kan dat geen verrassing zijn. Bovendien, het is hier bijna 30 graden, dus we hebben andere dingen aan (en op) ons hoofd.

Victoria, part 2

Na alweer een onvergetelijk ontbijt, met onder andere peren gekookt in saffraanwater met gember, hebben we ons naar Raymond Island gespoed, waar volgens onze hostess van de B&B veel koalas te spotten zouden zijn. We moesten even zoeken, maar na enige tijd vonden we er toch een aantal. Deze werd net wakker, maar dat schijnt eigenlijk altijd het geval te zijn.
Onze eindbestemming van de dag was Philip Island, net onder Melbourne. En wederom een prachtige B&B. En wederom leek het vrijwel uitgestorven. Totdat we in de avond bij de plaatselijke Chinees binnenstapten, waar net een buslading Chinezen was gedropt. We konden in eerste instantie nog net een plaatsje in de 'chauffeurs-afdeling' van het restaurant bemachtigen, maar na enige tijd werden we alsnog naar een betere plaats geescorteerd.
Op Philip Island komt iedereen voor één ding: the Penguin Parade. Elke avond bij zonsondergang komen ze massaal de zee uit, om hun nest op te zoeken voor de nacht. En dat temidden van twee grote betonnen tribunes, waarop zich helaas ook alle Chinezen uit het restaurant bevonden, zodat het een gekakel van jewelste was. Of het daar door kwam weten we niet, maar behoorlijk wat penguins doken enkele malen weer de zee in voor ze de moed konden opbrengen om het strand over te steken. Wel een ontroerend schouwspel, waar we helaas geen foto's van mochten maken.
Intussen ook elektronische toltickets voor Melbourne besteld, want rekeningrijden is hier wel met succes ingevoerd. We sluiten af op onze veranda, met thee & krekels.

Victoria, part 1

Vanochtend vroeg opgestaan, want er stond weer een lange rit (430 km) op het programma. We waren dan ook aangenaam verrast toen we na korte tijd een verkeersbord tegenkwamen met de tekst 'Bombala rechtsaf, 91 km', terwijl het volgens onze route toch zeker zo'n 150 km had moeten zijn. Goed, de weg naar rechts was wel iets smaller, en had ook geen middenstreep, maar je mocht er, zoals bijna overal, 100 km per uur rijden. En aangezien je niemand tegenkomt kun je dat nog doen ook. In Nederland zou dat een bizarre snelheid zijn voor zo'n klein weggetje. Helaas, na een kilometer of 50 ging de weg over in een gravel-road vol potholes, en moesten we onze snelheid toch nog danig aanpassen. Voor zover we andere weggebruikers tegenkwamen (laten we zeggen eens per 10 minuten), zaten die allemaal in Jeeps. Desondanks hebben we de gravel road volbracht en dus toch een aardig stukje afgesneden. Inmiddels zitten we op het terras van onze Bed & Breakfast in Swan Reach, en het uitzicht is fantastisch, evenals de internetconnectie trouwens. Op de foto checkt Loes haar mail onder het genot van een English Tea met zelfgemaakte walnotencake (niet door ons natuurlijk maar door de gastvrouw, Phyllis).

New South Wales, part 4

Wakker geworden in een koud & mistig Thredbo. Het leek vooralnog niet erg aantrekkelijk om met de stoeltjeslift naar boven te gaan om daar in de wolken te verdwijnen. Dus eerst maar eens een wandeling in het dal van het dorp (toch ook al op 1300 meter hoogte). Zoals meestal kozen wij uit het rijke aanbod van wandelroutes er eentje voor beginners, want ook die zijn vaak al zwaar genoeg. De tocht langs de Thredbo River voldeed ook in dat opzicht aan de verwachtingen.
Halverwege de dag brak de zon alsnog door en zagen we de top van de stoeltjeslift tegen een blauwe hemel tevoorschijn komen. Dus alsnog omhoog (naar zo'n 2000 meter). Een vreemde combinatie van koude wind & sterke zon, dus vaak kleren & hoeden aan & uit. Achteraf bleek dat we toch weer niet genoeg gesmeerd hadden. De UV-straling is hier 'moordend'. Bovenaan een wandeling gemaakt totaan het punt waarop je een mooi uitzicht hebt op de hoogste berg van Australie, Mount Kosciwinski of zo (inderdaad, die heeft zijn naam gekregen van die Poolse ontdekkingsreiziger op de vorige foto).

Op de foto zie je Thredbo vanuit de stoeltjeslift terug naar beneden.

New South Wales, part 3

Vandaag stond een rit van een kleine 500 kilometer op de planning naar Thredbo. Dus hebben we eigenlijk niet zo heel veel te melden. Eindeloze wegen door de Southern Highlands van New South Wales. Een afwisselend landschap van glooiende heuvels met jungle-achtige begroeing. En nee, nog geen levende kangaroe gezien (wel drie platgereden exemplaren. Wel triest, maar niet door ons). In verschillende leuke plaatsjes gestopt. In de laatste voor Thredbo (Jindabyne) kwamen we dit standbeeld tegen. En nee uit de foto blijkt niet dat we in Australistan zijn aangekomen waar de grote rode roerganger het dankbare volk de weg wijst. Het beeld is een geschenk van 'het Poolse Volk', en het betreft een Poolse ontdekkingsreiziger die hier een & ander heeft gedaan. En ja, waar laat je zo'n beeld dan zonder de gever voor het hoofd te stoten?

Thredbo blijkt een inde winter populair maar nu volstrekt uitgestorven ski-oord te zijn. We hopen & verwachten dat we morgen in de buurt mooi kunnen wandelen.

New South Wales, part 2

Na een vroege start vanuit Leura zijn we via tweebaanswegen in de richting van Jervis Bay vertrokken. De snelweg had ook gekund, maar dat leek ons minder aantrekkelijk. Gevolg: regelmatig omkeren & gepuzzeld naar de wegenkaart kijken. Maar uiteindelijk toch gearriveerd in Huskinsson, prachtig gelegen aan Jervis Bay. We werden warm verwelkomd door de eigenaar van de smaakvol ingerichte Bed&Breakfast "Dolphin Sands", en kregen meteen uitvoerig advies over de keuze van restaurants, de route van morgen & de wandeling(en) van de middag. In de late middagzon een mooie wandeling gemaakt over het verlaten strand (blijkbaar geen hoogseizoen hier). Uit de foto blijkt dat men zwemmen hier serieus benadert. Voor je bent uitgelezen is de zon onder en de kans voorbij.
Zoals ons wel vaker overkomt bevinden we ons op een plek waar je goed kunt "Whale Watchen", maar niet nu. Want ze zijn alweer een tijdje geleden voorbij getrokken. Desondanks een heerlijke plek. En het ontbijt was helemaal fantastisch, met veel home made broden, yoghurts, fruitsalades en als klap op de vuurpijl een quiche van eieren & kaas, geserveerd door de eigenaar des huizes gekleed in een schort á lá maitre d'e.

New South Wales, part 1

Vanochtend onze auto opgepikt bij Apollo Motorhomes (die blijkbaar dus ook in personen-auto's doen). Nadat het stel voor ons was afgehandeld (ook uit Utrecht, vreemde blik van de baliemedewerker) kregen wij onze Toyota Nogwat mee, tot onze (aangename) verrassing met automaat. Slechts een kleine rit naar de "Blue Mountains", een bergrug ten westen van Sydney met prachtige uitzichten & eindeloos veel hiking trails, waarvan wij natuurlijk maar hele korte stukjes doen. Wél met de steilste trein (52 graden) naar de bodem van de vallei, en met de idem Cable Car weer omhoog. En als klap op de vuurpijl nog over de vallei heen in een gondel met glazen vloer. Op de foto zie je onze voeten (2 van Loes, 1 van mij, met de ander is ook alles in orde maar die stond even ergens anders) & The Katoomba Falls zo'n 200 meter onder ons. We overnachten in een schattige cottage, en hoewel er niemand was om ons te ontvangen (de sleutel lag precies op de plaats die ons in Nederland al was medegedeeld), klonk er wel een gastvrij klassiek muziekje toen we het pand betraden.
Met een BBQ Chicken & Coleslaw uit de buurtsuper brengen we hier een genoeglijke avond door.

Sydney, part 4

We moeten het toch eens over het weer hebben. De eerste ochtend in Sydney was fantastisch, maar daarna werd het snel minder.
Elke Sydneysider die we spreken klaagt er over. Vandaag was helemaal een regenachtige dag, zodat ons plan om op de fiets naar Bondi Beach te gaan is gesneuveld bij gebrek aan stamina. In plaats daarvan hebben we de Chinese tuin bezocht (mwahhh...) en The Australian Museum (double mwahhh...).
Inmiddels begon ik me steeds meer zorgen te maken over de Sydney Harbour Bridge Climb Tour die ik (ruim) van te voren voor de vroege avond had geboekt. En op de site stond nog wel: "Bad weather is no reason for refunds, as the experience will be exhilirating whatever the conditions". Jaja. Maar zie: de hemel brak open en het werd een prachtige avond. Het beklimmen van de brug zelf neemt niet zo héél veel tijd in beslag, maar vanwege de veiligheidsmaatregelen duut de complete tour meer dan drie uur. Stap 1: alcoholtest (dronken klimmers niet toegestaan). Stap 2: intelligentietest (heel domme klimmers niet toegestaan). Stap 3: uitkleden (nou ja, niet helemaal). Stap 4: startrek spacesuit aan. Stap 5: veiligheidsgordel aangorden. Stap 6: veiligheidskabel bevestigen. Stap 7: windjack & regenjack aanklikken. Stap 8: hoofdlampje bevestigen & aanklikken. Stap 9: extra bevestigingsmaterialen voor brildragers. Stap 10: stormbestendige zakdoek met polsbevestiging installeren. Stap 11: radio & koptelefoon installeren. Stap 12 (héhé): de brug op. De tocht is spectaculair, eerst door de krochten van de brug, daarna de boog op klauterend van de klassieke (maar gigantische) boogbrug, tot de absolute top (140 meter boven Sydney Harbour), met prachtig uitzicht op The Opera House % de rest van Sydney. Helaas, geen eigen foto's (want ik was nog vergeten stap 3a: werkelijk alle bezittingen opbergen in een persoonlijk kluisje). Er is wel een nogal genante groepsfoto waar ik ook sta te zwaaien naar de gids, maar die durf ik hier niet te publiceren. En na afloop natuurlijk alle bovenstaande stappen in omgekeerde volgorde.

Terwijl ik op & om de brug doende was, heeft Loes haar tijd gesleten in Hyde Park & bij de Starbuck.

Later op de avond begon het weer te regenen.

Op de foto: Loes bewondert Aap in The Australian Museum.

Sydney, part 3

De dag begon met een dame op de gang die stond te wachten tot er iemand met de lift naar beneden ging (vanaf de 15e, waar onze kamer ligt). Ze bleek afkomstig uit Nieuw Caledonië, durfde niet alleen in de lift, was in Sydney om haar man naar het ziekenhuis te begeleiden & sprak alleen Frans. Blijkbaar is men in Nieuw Caledonië niet sterk in liften & ziekenhuizen. Hoe lang ze daar al stond weten we niet. En de kans dat je met je Frans ergens terecht kunt in Sydney is ook al niet groot (of je moet natuurlijk een Hollandse tourist tegen het lijf lopen).

Daarna hebben wij ons door een Captain Cook look-alike laten inpalmen om een hop-on, hop-off harbour tour te maken. Wij hopten off in Watson Bay, de meest oostelijk gelegen nederzetting (dus vlak bij zee). Hiervandaan was het nog slechts een korte wandeling naar 'The Gap' (zie foto), waar de Pacific op de kust beukt. De Lonely Planet weet hierover te melden 'Romance and suicide leaps transpire here with similar frequency'. Inderdaad troffen we een bosje verwelkte bloemen in een vaas aan. Ter nagedachtenis? Op de terugweg heeft Captain Cook's nazaat ons nog meer highlights van de stad getoond; The Opera House vanaf het water, The Harbour Bridge van de onderkant, etc. Allemaal mooi.

Sydney, part 2

Hoewel de buitenkant van de Opera House er fantastisch uitziet, is het interieur eigenlijk vrij somber, met (te) veel hout, velour & leren meubelen. De geur van de jaren 50 min of meer. Het is dan ook niet vreemd dat er een grote renovatie op stapel staat, die ongeveer een biljoen moet gaan kosten. Dat is 10 maal zoveel als de oorspronkelijke bouwkosten (100 miljoen, en dat was ook al 20 keer zo veel als oorspronkelijk begroot).
De live-onderdelen van de tour worden af & toe onderbroken met audio-visuele intermezzo's, waarvoor iedereen eerst met zijn draadloze audio-stick contact moet zoeken met de transmitter door met het ding te zwaaien in de richting van de beeldbuis. Heel gezellig is dat. Op die manier kom je te weten dat de Deense architect halverwege het project met ruzie is vertrokken, en dat hij het gebouw nooit in voltooide staat heeft gezien. Mooi, Drama...

Daarna brak een tropisch onweer los, dus restte ons niets anders dan een museum te bezoeken, te weten het Museum of Contemporary Art, waar we weliswaar niet zo heel lang bezig waren, maar lang genoeg om de bui te laten uitwoeden.

Sydney, part 1

Na een appelige dag die we alleen op vliegveld & in vliegtuig hebben doorgebracht, worden we deze ochtend wakker in Sydney, met een stralende hemel, een graad of 25 en een intensiteit van licht waar we echt even aan moeten wennen (vooral omdat ik mijn zonnebril natuurlijk op de hotelkamer had laten liggen). . We waren al wit, maar in dit licht lijken we wel doorschijnend. Nu ja, even een dagje geen factor 30 opsmeren en dat is verholpen (al is de kans groot dat we dan vooral rood zijn). Onze eerste stop was de Botanische tuin, die, zoals zoveel in Sydney, prachtig aan de haven is gelegen. Veel bijzondere planten, & ook veel vleermuizen, die hier nog verbazend actief zijn zo midden op de dag (of is dat op het zuidelijk halfrond ook andersom?). Daarna, zoals het goede toeristen betaamt, ons laten rondleiden door The Sydney Opera House, natuurlijk het symbool van Australie.
Op deze foto is Loes druk doende het wereldwonder dat achter haar ligt te negeren.